KINDERJARE

Aan ’n soogmoeder toevertrou

Toe ons moeder Âmina haar stralende kindjie in haar arms geneem het, was dit asof sy die pyn oor die heengaan van haar man ’Abdullah vergeet het. Nadat sy moeder ons Meester die Profeet nege dae lank gesoog het, het Thuwayba Khâtûn, ’n slavin van Abû Lahab, hom ’n paar dae as soogmoeder gedien. Thuwayba Khâtûn het vroeër Hamza gesoog, en later het sy ook Abû Salama gesoog. Die hâfiz Ibn Jazarî sê: “Abû Lahab is in ’n droom gesien, en daar is aan hom gevra in watter toestand hy verkeer. Die antwoord was: ‘Ek ondergaan die straf van die graf. Maar elke jaar, in die nag van die twaalfde van die maand Rabî’ al-awwal, word my straf verlig. Dan vind ek verligting deur die koel water te suig wat tussen twee van my vingers uitkom. In die nag waarin Rasûlullah ter wêreld gekom het, het my slavin Thuwayba my die blye boodskap gebring. Uit vreugde het ek haar vrygelaat en haar opgedra om hom as soogmoeder te dien. Daarom word my straf in daardie nagte verlig.’” In daardie tyd was dit by die inwoners van Mekka die gewoonte om hulle kinders aan ’n soogmoeder toe te vertrou. Die kinders is na die hooglande in die omgewing gestuur, waar die lug goed en die water soet was, en het ’n tyd lank gebly by die soogmoeders aan wie hulle toevertrou is. Die rede daarvoor was die warm klimaat van Mekka. Elke jaar het daarom baie vroue na Mekka gekom. Elkeen van hulle het ’n kind saamgeneem om dit te soog. Wanneer hulle die kinders grootgemaak en teruggegee het, het hulle ’n ruim beloning en baie geskenke ontvang. In die jaar waarin ons Meester die Profeet gebore is, het ook baie vroue van die stam Banû Sa’d, wat in die hooglande gewoon het, met die voorneme om soogmoeder te word, na Mekka gekom. Elkeen van hulle het reeds ’n kind gekry om te soog. Onder die stamme rondom Mekka was die stam Banû Sa’d baie bekend vir sy eergevoel, sy vrygewigheid, sy moed en sy beskeidenheid, en vir sy suiwer Arabies. Die vooraanstaandes van die stam Quraysh wou hulle kinders die liefste aan hierdie stam toevertrou. Daardie jaar het daar in die land van die Banû Sa’d ’n hewige droogte en hongersnood geheers. Halîma Khâtûn, uit hierdie stam, vertel oor daardie toestand: “Daardie jaar het ek deur die velde getrek en kruie versamel, en ek het Allâhu ta’âlâ gedank dat ek dit gevind het. Soms het drie dae verbygegaan sonder dat ek iets in my mond gesit het. In daardie toestand het ek ’n kind gekry. Aan die een kant was daar die honger, aan die ander kant die las van die bevalling. Daar was oomblikke dat ek van die honger aarde en hemel, nag en dag nie meer kon onderskei nie. Op ’n nag het ek in die woestyn aan die slaap geraak. In my droom het iemand my in water gedompel wat witter as melk was, en gesê: ‘Drink van hierdie water.’ Ek het gedrink tot ek versadig was. Daarna het hy daarop aangedring dat ek nog meer drink. Ek het gedrink en gedrink; dit was soeter as heuning. ‘Mag jou melk oorvloedig wees, o Halîma! Herken jy my?’ het hy gevra. Toe ek sê dat ek hom nie herken nie, het hy gesê: ‘Ek is die lof en die dank wat jy in jou nood uitgespreek het. O Halîma! Gaan na Mekka. Daar sal ’n “Nûr” jou metgesel word, en jy sal oorvloedig geseën word. Vertel hierdie droom aan niemand nie!’ Toe ek wakker word, het ek my borste vol melk gevind, en ek het gesien dat die nood en die honger my verlaat het.” Daardie jaar het daar weens die hongersnood meer soogmoeders as in ander jare na Mekka gekom, om teen betaling kinders te soog en so hulle nood te verlig.

“Ons is nie geskep om te speel nie” Hadîth sharîf

Die woestyn van die seuns van Sa’d

Almal was haastig om die kinders van die ryk families te kry. Die vroue wat hulle gehaas het, het elkeen ’n kind gekry. Maar omdat ons Meester die Profeet ’n weeskind was, het hulle geen belangstelling in hom getoon nie, met die gedagte dat hulle nie veel loon sou kry nie. Onder hierdie vroue was ook Halîma Khâtûn, wat bekend gestaan het vir haar kuisheid, haar reinheid, haar hilm, dit wil sê haar sagmoedigheid, haar beskeidenheid en haar goeie karakter. Omdat die dier waarop hulle gery het, swak was, het hulle laat in Mekka aangekom. Maar daardie vertraging het vir hulle die oorsaak geword dat hulle meer verkry het as wat hulle gesoek het. Toe sy saam met haar man deur Mekka loop, het hulle gesien dat die kinders van die ryk families reeds weggegee is. Tog wou hulle nie met leë hande terugkeer nie. Om met ’n kind terug te keer, het hulle enigste wens geword.

Uiteindelik het hulle ’n eerbiedwaardige man met ’n baie innemende gelaat ontmoet. Dit was ’Abdulmuttalib, die hoof van Mekka. Nadat hy hulle wens verneem het, het hy gesê dat hulle sy kleinseun moes neem en dat hulle daardeur groot geluk en voorspoed sou verkry. Die genegenheid en die vriendelikheid van ’Abdulmuttalib het hulle aangetrek. Hulle het sy voorstel dadelik aanvaar. Daarna het die bejaarde grootvader Halîma Khâtûn na die huis van Âmina geneem.

Halîma Khâtûn vertel: “Toe ek by die kind kom, het hy, in doeke toegedraai, rustig op ’n kleed van groen sy lê en slaap, en rondom het ’n geur van muskus versprei. Ek was verstom en het in ’n oogwink so aan hom geheg geraak dat ek dit nie oor my hart kon kry om hom wakker te maak nie. Toe ek my hand op sy bors lê, het hy wakker geword, na my gekyk en geglimlag. Ek was so betower deur daardie glimlag dat ek buite myself geraak het. Daarna het ek sy gesig bedek, met die gedagte dat sy moeder so ’n mooi en geseënde kind nie aan my sou gee nie, en hom dadelik in my arms geneem. Ek het hom my regterbors gegee en hy het begin drink. Ek het hom my linkerbors gegee, maar hy het nie gedrink nie. ‘Abdulmuttalib het hom tot my gewend en gesê: ‘Wees verheug! Onder die vroue was daar niemand wat so ’n guns gekry het soos jy nie!’1

Nadat Âmina Khâtûn my haar geliefde kindjie gegee het, het sy gesê: ‘O Halîma, drie dae gelede het ek ’n stem hoor sê: “Die vrou wat jou seun sal soog, is van die stam Banû Sa’d, uit die geslag van Abû Dhu’ayb.”’ Daarop het ek geantwoord: ‘Ek is van die stam Banû Sa’d, en die kunya van my vader is Abû Dhu’ayb.’”

Halîma Khâtûn het verder vertel: “Âmina Khâtûn het my nog baie ander gebeure vertel en my haar aanbevelings gegee. Ek het haar op my beurt vertel van die droom wat ek gehad het voordat ek na Mekka gekom het, en dat daar onderweg regs en links van my stemme geklink het wat gesê het: ‘Wees verheug, o Halîma! Dit sal jou te beurt val om daardie nûr te soog wat die oë verblind en die wêrelde verlig.’”

Halîma Khâtûn sê: “Ek het Muhammad ‘alayhis-salâm geneem en die huis van Âmina verlaat. Ek het na my man gegaan. Ook hy het na die gesig van die kind in my arms gekyk, buite homself geraak en gesê: ‘O Halîma! Tot vandag toe het ek nog nooit so ’n mooi gesig gesien nie!’ En toe hy die seën sien wat ons gekry het sodra ons hom by ons geneem het, het hy gesê: ‘O Halîma! Weet dat jy ’n baie geseënde kind van hoë waarde geneem het.’ Ek het geantwoord: ‘By Allah! Dit is juis wat ek gewens het; ek het gekry wat ek wou hê.’”

Vanaf die oomblik dat Halîma Khâtûn en haar man Muhammad ’alayhis-salâm saamgeneem en uit Mekka vertrek het, het hulle sy seën begin ontvang. Hulle maer donkie, wat nie vinnig kon loop nie, het nou so vinnig soos ’n volbloed geloop. Hoewel die karavaan waarmee hulle gekom het, vroeër vertrek het en al ver weg was, het hulle dit ingehaal en agter hulle gelaat. Nadat hulle in die land van die Banû Sa’d aangekom het, het hulle ’n oorvloed en ’n seën gekry wat nog nooit tevore gesien is nie. Die uiers van hulle diere, wat vroeër min melk gegee het, het tot oorlopens toe vol geraak. Hulle bure, wat dit gesien het, was verstom en het duidelik begryp dat dit gekom het deur die kind wat hulle geneem het om te soog. Ons Meester die Profeet het net aan die regterbors van sy soogmoeder Halîma Khâtûn gedrink.

“Geen van my voorvaders het ontug gepleeg nie. Allâhu ta’âlâ het my uit rein, goeie vaders en rein moeders ter wêreld gebring” Hadîth sharîf

Die linkerbors het hy vir sy soogbroer gelaat. Toe hy twee maande oud was, het hy gekruip. Op drie maande kon hy staan, en op vier maande het hy, teen die muur gesteun, geloop. Op vyf maande het hy geloop, op ses maande het hy vinnig begin loop. Op sewe maande het hy oral heen gegaan. Op agt maande het hy verstaanbaar begin praat, en op nege maande baie duidelik. Op tien maande het hy met pyl en boog begin skiet.

Halîma Khâtûn het vertel: “Toe hy begin praat het, was sy eerste woorde: ‘Lâ ilâha illallâhu wallâhu akbar. Walhamdu lillâhi Rabbil-‘âlamîn.’ Sedert daardie dag het hy sy hand na niks uitgesteek sonder om die naam van Allâhu ta’âlâ te noem nie. Met sy linkerhand het hy niks geëet nie. Toe hy begin loop het, het hy weggebly van die plekke waar die kinders gespeel het, en vir hulle gesê: ‘Ons is nie hiervoor geskep nie.’ Elke dag het ’n nûr soos die lig van die son hom omhul en dan weer weggetrek. Met die maan het hy gepraat, en elke keer as hy daarna gewys het, het die maan beweeg.”

Weens die droogte het hulle in groot nood geraak, en op ’n keer het hulle uitgegaan om ’n smeekbede om reën te doen. Hulle het Muhammad ’alayhis-salâm saamgeneem, die smeekbede gedoen en ter wille van hom oorvloedige reën en seën verkry. Halîma Khâtûn vertel: “Toe Muhammad ‘alayhis-salâm twee jaar oud word, het ek hom gespeen. Daarna het ek en my man na Mekka gegaan om hom aan sy moeder terug te gee. Maar ons het deur hom soveel seën verkry dat dit vir ons swaar was om van hom te skei en sy geseënde gesig nie meer te sien nie. Ek het sy moeder van hom vertel. Âmina Khâtûn het gesê: ‘Hierdie seun van my het ’n groot roem.’ Ek het gesê: ‘By Allah, ek het nog nooit iemand gesien wat meer geseënd is as hy nie.’ Daarna het ek allerlei redes gesoek en Âmina Khâtûn gevra of hy nog ’n bietjie langer by ons kon bly. Âmina het ons nie teleurgestel nie en toestemming gegee dat hy by ons bly. Met hom het ons na ons stam teruggekeer. Daardeur het ons huis vol seën geword, en het ons besittings, ons goed en ons aansien toegeneem. Ons het tallose gunste verkry.”2

’n Wolk bo sy geseënde hoof

Halîma Khâtûn het vertel: “Op ’n dag het die Vors van die wêreld (sallallâhu ‘alayhi wa sallam) gevra: ‘Bedags sien ek my broers nie. Wat is die rede?’ Ek het gesê: ‘Hulle gaan die skape oppas. Eers saans kom hulle huis toe.’ Daarop het hy gesê: ‘Stuur my ook saam met hulle. Ek wil ook die skape oppas.’ Ek het uitvlugte gesoek en allerlei verskonings aangevoer. Uiteindelik het ek, om hom tevrede te stel, gesê: ‘Goed dan.’

Die volgende dag het ek sy geseënde hare gekam, hom aangetrek en hom saam met sy soogbroers gestuur.

’n Paar dae lank het hy saamgegaan en teruggekom. Op ’n dag, toe sy soogsuster Shaymâ van die veld af kom, het ek gevra: ‘Waar is my seun Muhammad, die lig van my oë?’ Shaymâ het gesê: ‘In die woestyn.’ Toe ek vra: ‘Hoe verduur my liefling hierdie hitte?’, het sy geantwoord: ‘O moeder! Niks sal hom ooit oorkom nie. Want bo sy geseënde hoof beweeg daar altyd ’n wolk saam met hom; so word hy teen die hitte van die son beskerm.’ Toe ek sê: ‘Wat sê jy alles? Is dit werklik waar wat jy sê?’, het sy dit met ’n eed bevestig. Eers toe was ek gerus.

Die opening van sy geseënde bors (Shaqq-i sadr)

Op ’n middag het sy soogbroer Damra weer na my toe gekom en gesê: ‘Moeder! Kom gou!… Ons het saam met my Qurayshitiese broer die skape opgepas. Skielik het drie manne gekom wat in groen geklee was. Hulle het my broer by ons weggeneem en na die top van die berg gebring. Hulle het hom op sy rug neergelê en met ’n mes sy maag oopgesny. Toe ek gekom het om dit vir u te vertel, was hulle nog daar. Ek weet nie of my broer nog lewe of nie.’ Halîma Khâtûn het verder vertel: Op daardie oomblik het die bloed na my kop geskiet. Haastig het ons daar aangekom en hom gesien. Dadelik het ek sy geseënde gesig en hoof gesoen en gevra: ‘O lig van my oë! O my seun, barmhartigheid vir die wêrelde! Wat is dit? Wat het met jou gebeur? Wie het jou kwaad aangedoen?’

Daarop het hy gesê: ’Nadat ek van die huis af weggegaan het, het ek twee manne in groen klere gesien. Die een het ’n silwer kan in die hand gehad, die ander ’n waskom van groen smarag. Die waskom was gevul met iets wat witter as sneeu was. Hulle het my na die top van die berg gebring. Een van hulle het my op my rug neergelê. Terwyl ek toekyk, het hy my bors tot by my naeltjie oopgemaak. Ek het geen enkele pyn of ongemak gevoel nie. Hulle het hulle hand ingesteek en alles uitgehaal wat daarin was. Hulle het dit met daardie wit stof gewas en dit terug op sy plek gesit. Die een het vir die ander gesê: “Staan op; nou sal ek my taak vervul.” Die tweede het sy hand ingesteek en my hart uitgehaal. Dit het hy in twee stukke verdeel, iets swarts daaruit gehaal en dit weggegooi. En hy het gesê: “Dit was die aandeel van die shaytân in u liggaam. Ons het dit uitgehaal en weggegooi. O geliefde van Allâhu ta’âlâ! Ons het u beveilig teen die influisteringe (waswasa)3 en die liste van die shaytân.” Daarna het hulle my hart gevul met iets fyns en sags wat hulle by hulle gehad het. Hulle het dit met ’n seël van nûr verseël. Nog steeds voel ek die koelte van daardie seël in al my ledemate. Toe een van hulle sy hand op die oopgemaakte plek lê, het my wond genees. Daarna het hulle my teen tien mense van my umma geweeg, en ek was swaarder. Hulle het my teen duisend mense geweeg, en weer was ek swaarder. Daarop het een van hulle vir die ander gesê: “Hou nou op om hom te weeg. By Allah, al sou jy hom teen sy hele umma weeg, sou hy nog swaarder wees.” Daarna het elkeen van hulle my hand en my gesig gesoen, en hulle het my hier gelaat en weggegaan.’ Die oopgemaakte plek het op sy geseënde bors sigbaar gebly.”4

Hierdie gebeurtenis, wat ons geliefde Profeet oorgekom het en wat in die eerste vers van soera ash-Sharh van die Qur’ân al-karîm meegedeel word, word “Shaqq-i sadr” genoem, dit wil sê die opening van sy bors.

Nadat die profeetskap aan Muhammad ’alayhis-salâm bekend gemaak is, het sommige van die Metgeselle gesê: “Yâ Rasûlallah! Wil u ons van uself vertel?” Daarop het hy gesê: “Ek is die smeekbede van my voorvader Ibrâhîm. Ek is die blye boodskap van my broer Îsâ!

En ek is die droom van my moeder. Toe sy swanger van my was, het sy gesien dat daar ’n nûr van haar uitgegaan het wat die paleise van Sirië verlig het… Ek is gesoog en grootgemaak by die seuns van Sa’d ibn Bakr.”

Toe hy vier jaar oud geword het, het Halîma Khâtûn hom na Mekka gebring en aan sy moeder teruggegee. ’Abdulmuttalib, sy grootvader, het Halîma Khâtûn baie groot geskenke gegee en haar met weldade oorlaai. Toe Halîma Khâtûn hom in Mekka agtergelaat het, het sy die pyn van die afskeid met hierdie woorde uitgespreek: “Dit is asof my siel en my hart by hom agtergebly het.”

“Solank ek Muhammad (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gesoog het, was ek uiters tevrede met hom. Nooit het hy iets vuil gemaak nie. Een keer per dag en nag het hy geurineer, en daarna nie weer tot dieselfde tyd nie” Halîma Khâtûn

Die heengaan van sy geëerde moeder

Ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het tot sy sesde jaar by sy moeder grootgeword. Toe hy ses was, het sy moeder saam met hom en ’n slavin met die naam Umm Ayman na Medina gegaan om die verwante en die graf van sy vader ’Abdullah te besoek.

Hulle het ’n maand daar gebly. In Medina het ons Meester die Profeet leer swem in ’n dam wat aan die seuns van Najjâr behoort het. In daardie tyd het ’n Joodse geleerde die tekens van die profeetskap by hom gesien. Die geleerde het nader gekom en hom na sy naam gevra. Toe hy sê: “Ahmad”, het die geleerde uitgeroep: “Hierdie kind sal die Profeet van die eindtyd word!” Ook ’n paar ander Joodse geleerdes wat daar was, het die teken van die profeetskap by hom gesien en onder mekaar daaroor gepraat dat hy profeet sou word.

Umm Ayman, wat hierdie woorde van hulle gehoor het, het ons moeder Âmina ingelig. Uit vrees dat iets hom sou oorkom, het sy geseënde moeder hom saamgeneem en die terugreis na Mekka aangepak. Toe hulle by ’n plek kom wat Abwâ genoem word, het ons moeder Âmina siek geword. Haar siekte het vererger en sy het dikwels haar bewussyn verloor.

Terwyl sy na haar geliefde seun Muhammad ’alayhis-salâm gekyk het, wat by haar kopkant gestaan het, het sy gesê: “O seun van hom wat deur die guns en die hulp van Allâhu ta’âlâ, in ruil vir honderd kamele, van die verskriklike pyl van die dood gered is! Mag Allâhu ta’âlâ jou seën. As wat ek in my droom gesien het, waar word, sal jy deur Allâhu ta’âlâ, die Besitter van majesteit en oorvloedige edelmoedigheid, gestuur word om aan die kinders van Âdam die halâl en die harâm bekend te maak. Janâb-i Haqq sal jou beskerm en bewaar teen die afgode en die afgodediens wat van ouds af met die volke saamgekom het.” En sy het hierdie versreëls opgesê:

Die nuwe word oud, die lewende sterf,
Wat baie is, raak op – wie bly jonk?
Ook ek sal sterf; my enigste verskil is dit:
Ek het jou gebaar – dit is my eer.
Ek laat ’n goeie kind agter,
Ek sluit my oë met ’n geruste hart.
Altyd sal my naam op die lippe bly,
Die liefde vir jou leef altyd voort in die harte.

Daarna is sy oorlede. Daar is sy begrawe. Ons moeder Âmina was twintig jaar oud toe sy oorlede is. Umm Ayman het die Meester van die wêrelde saamgeneem en hom ná ’n reis van ’n paar dae na Mekka gebring, waar sy hom aan sy grootvader ’Abdulmuttalib toevertrou het.5

Die geloof van sy ouers

Die vader en die moeder van Habîb-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) was van die godsdiens van Ibrâhîm ’alayhis-salâm.6 Dit wil sê: hulle was gelowiges. Die geleerdes van Islam het bekend gemaak dat hulle van die godsdiens van Ibrâhîm ’alayhis-salâm was en dat hulle, nadat die profeetskap aan Muhammad ’alayhis-salâm bekend gemaak is, weer lewend gemaak is om tot sy umma te behoort, die kalima-i shahâda gehoor en uitgespreek het, en so ook tot hierdie umma gaan behoort het.7

By sy geseënde grootvader

Muhammad ’alayhis-salâm het tot sy agtste jaar by sy grootvader grootgeword. ’Abdulmuttalib, sy grootvader, was ’n geliefde man in Mekka wat verskillende sake bestuur het; hy was ontsagwekkend, geduldig, van goeie karakter, opreg, moedig en vrygewig. Die armes het hy kos gegee, en selfs aan diere wat honger en dors gely het, het hy voedsel gegee.

In Allâhu ta’âlâ en in die hiernamaals het hy geglo. Van die kwaad het hy hom ver gehou, en hy het weggebly van al die lelike gewoontes van die Jâhiliyya. In Mekka het hy onderdrukking en onreg verhinder, en die gaste wat gekom het, het hy met eer ontvang. Dit was sy gewoonte om hom in die maand Ramadân op die berg Hirâ af te sonder. ’Abdulmuttalib, wat lief was vir kinders en vol teerheid was, het sy geliefde kleinseun aan sy bors gedruk en hom dag en nag by hom gehou. Groot liefde en teerheid het hy hom betoon. In die skaduwee van die Ka’ba het hy saam met hom op die kussen gesit wat net vir homself bestem was, en vir dié wat hom wou keer, het hy gesê: “Laat my seun met rus; sy roem is verhewe.”8 By Umm Ayman, die kinderoppasser van ons Meester die Profeet, het hy met nadruk daarop aangedring dat sy goed vir hom moes sorg, en gesê: “Sorg goed vir my seun. Die Mense van die Boek sê van hierdie seun van my dat hy die profeet van hierdie umma sal word.” Umm Ayman het gesê: “In sy kinderjare het ek hom nooit oor honger of dors hoor kla nie. Soggens het hy ’n sluk Zamzamwater gedrink. Wanneer ons hom kos wou gee, het hy gesê: ‘Ek wil nie, ek is versadig.’”

Wanneer ’Abdulmuttalib geslaap het of alleen in sy kamer was, het hy niemand by hom laat inkom nie behalwe Muhammad. Vol teerheid het hy hom aan sy bors gedruk, hom gestreel en buitengewoon geniet van sy woorde en sy gebare. Aan tafel het hy hom langs hom geneem, hom op sy knie gesit, hom die beste en lekkerste van die kos gegee, en nie aan tafel gaan sit voordat hy gekom het nie. Oor hom het hy baie drome gehad, en van baie gebeure was hy getuie.

Eens het daar in Mekka droogte en hongersnood geheers. Na aanleiding van ’n droom wat hy gehad het, het ’Abdulmuttalib Muhammad ’alayhis-salâm aan die hand geneem, die berg Abû Qubays uitgeklim en hierdie smeekbede gedoen: “O Allah, verbly ons ter wille van hierdie kind met ’n geseënde reën.” Die smeekbede is aanvaar en daar het oorvloedige reën geval. Die digters van daardie tyd het hierdie gebeurtenis in hulle gedigte besing.

Die monnik uit Najrân

Op ’n dag, toe ’Abdulmuttalib by die Ka’ba gesit het, het ’n monnik uit Najrân na hom toe gekom en met hom begin praat. Op ’n gegewe oomblik het hy gesê: “Ons het gelees dat die kenmerke van die profeet wat as laaste uit die seuns van Ismâ’îl sal kom, in die boeke beskryf staan. Hierdie plek, dit wil sê Mekka, is sy geboorteplek. Dit is sy kenmerke: so en so!” – en hy het hulle een vir een begin opnoem. Op daardie oomblik het ons geliefde Profeet by hulle gekom. Die monnik uit Najrân het hom aandagtig begin bekyk; daarna het hy nader gekom, na sy oë, sy rug en sy voete gekyk, en vol opwinding gesê:

“Janâb-i Haqq sal jou beskerm en bewaar teen die afgode en die afgodediens wat van ouds af met die volke saamgekom het” Âmina Khâtûn

“Dit is hy. Is hierdie kind uit jou nageslag?” Toe ’Abdulmuttalib sê: “Dit is my seun!”, het die monnik uit Najrân gesê: “Volgens wat ons in die boeke gelees het, behoort sy vader nie in die lewe te wees nie!” ’Abdulmuttalib het verduidelik: “Dit is die seun van my seun. Die vader is oorlede toe sy moeder swanger was, nog voordat hy gebore is.” Daarop het die monnik gesê: “Nou het jy die waarheid gepraat.” Toe het ’Abdulmuttalib vir sy seuns gesê: “Hoor wat oor die seun van julle broer gesê word, en waak oor hom en beskerm hom goed.”

Die heengaan van sy geseënde grootvader

Toe die heengaan van ’Abdulmuttalib nader gekom het, het hy sy seuns bymekaargeroep en gesê: “Nou het vir my die tyd gekom om van hierdie wêreld na die hiernamaals te verhuis. Die enigste sorg wat ek het, is hierdie weeskind. As ek maar ’n lang lewe gehad het, sou ek hierdie diens met liefde voortgesit het! Maar wat kan ’n mens daaraan doen? Die lewe sal nie lank genoeg wees nie. Nou brand my hart en my tong in die vuur van hierdie verlange. Ek wil hierdie pêrel aan een van julle toevertrou. Wie van julle sal sy regte behoorlik in ag neem en in sy diens nie tekortskiet nie?” Abû Lahab het op sy knieë neergesak en gesê: “O meester van die Arabiere! As u iemand in gedagte het aan wie u hierdie toevertroude pand wil oorgee, des te beter; indien nie, neem ek hierdie diens op my.” ’Abdulmuttalib het vir hom gesê: “Jou besittings is groot. Maar jy is hardvogtig en het min barmhartigheid. En die hart van ’n weeskind is gewond en teer. Dit breek gou.” Ook ’n paar van sy ander seuns het dieselfde versoek herhaal. ’Abdulmuttalib het die eienskappe van elkeen van hulle genoem en hulle nie aanvaar nie. Toe dit Abû Tâlib se beurt was, het dié gesê: “Ek wil dit meer as hulle almal hê. Maar solank my ouer broers daar was, was dit nie gepas dat ek voorgaan nie. Ek besit min, maar my trou is groter as dié van my broers.” ’Abdulmuttalib het gesê: “Jy praat die waarheid. Jy is die een wat hierdie diens waardig is. Maar ek raadpleeg hom in elke saak en handel volgens sy wens. En elke keer kom ek tot die regte uitkoms. Ook hieroor sal ek hom raadpleeg. Wie van julle hy ook al verkies, dié aanvaar ek ook.”

Daarna het hy hom tot ons geliefde Profeet gewend en gevra: “O lig van my oë! Met verlange na jou gaan ek na die hiernamaals. Watter een van hierdie ooms van jou kies jy?”

Ons Meester die Profeet het dadelik opgestaan, sy arms om die nek van Abû Tâlib geslaan en op sy skoot gaan sit. ’Abdulmuttalib was toe baie verlig en het gesê: “Lof kom Allâhu ta’âlâ toe. Dit is ook wat ek wou hê.” Daarna het hy hom tot Abû Tâlib gewend en gevra: “O Abû Tâlib! Hierdie pêrel het nie die teerheid van vader en moeder geken nie. Sorg dus vir hom soos dit pas en waak met jou hele hart oor hom. Ek ag jou beter as my ander kinders. Hierdie groot en baie kosbare pand het ek aan jou toevertrou. Want jy en sy vader is van dieselfde moeder. Beskerm hom soos jy jouself beskerm. Aanvaar jy hierdie laaste wil van my?”

“Ek aanvaar dit,” het hy geantwoord. Toe het ’Abdulmuttalib ons geliefde Profeet omhels, sy geseënde hoof en gesig gesoen en sy geur ingeasem. Daarna het hy gesê: “Wees almal getuie dat ek nog nooit ’n heerliker geur as hierdie geruik en nog nooit ’n mooier gesig as hierdie gesien het nie.”9

Onder die beskerming van Abû Tâlib

Ná die heengaan van sy grootvader het die Meester van die heelal (sallallâhu ’alayhi wa sallam) vanaf sy agtste jaar by sy oom Abû Tâlib begin woon, en hy het onder dié se beskerming grootgeword. Abû Tâlib was in daardie tyd, net soos sy vader ’Abdulmuttalib, een van die vooraanstaandes van die Quraysh in Mekka: ’n geliefde en gerespekteerde man na wie se woord geluister is. Ook hy het ons Meester die Profeet groot liefde en teerheid betoon. Meer as sy eie kinders het hy hom liefgehad; sonder hom by hom het hy nie geslaap nie en nêrens heen gegaan nie, en hy het gesê: “Jy is baie goed, baie geseënd!” Abû Tâlib het nie begin eet voordat Muhammad sy hand uitgesteek het nie; hy wou hê dat dié eerste moes begin. Soms het hy vir hom ’n aparte tafel laat dek. Wanneer hy soggens wakker geword het, het hulle gesien dat sy gesig soos die maan straal en dat sy hare gekam was. Abû Tâlib het nie veel besittings gehad nie, en sy gesin was groot. Nadat hy Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) onder sy beskerming geneem het, het hy oorvloed en seën gekry. Toe die mense deur die droogte in Mekka in nood geraak het, het Abû Tâlib hom na die Ka’ba geneem en ’n smeekbede gedoen. Deur sy seën het daar oorvloedige reën geval. Hulle is van die droogte en die hongersnood gered.10

Uit die geslag van Ghâlib sal ’n Profeet opstaan,
Tussen Zamzam en die Steen sal hy staan.
Help hom, met al die mense van die stad,
O seuns van ’Âmir, die geluk lê daarin om hom te help.

“Nou het vir my die tyd gekom om van hierdie wêreld na die hiernamaals te verhuis. Die enigste sorg wat ek het, is hierdie weeskind. As ek maar ’n lang lewe gehad het, sou ek hierdie diens met liefde voortgesit het! Maar wat kan ’n mens daaraan doen? Die lewe sal nie lank genoeg wees nie. Nou brand my hart en my tong in die vuur van hierdie verlange” ’Abdulmuttalib

Die reis Mekka–Busrâ

Die monnik Bahîra

Toe ons geliefde Profeet ongeveer twaalf jaar oud was, het hy op ’n dag gesien dat Abû Tâlib hom gereed maak vir ’n handelsreis. Toe hy begryp dat Abû Tâlib hom nie wou saamneem nie, het hy bedroef geword en vir hom gesê: “By wie laat u my in hierdie stad agter as u weggaan? Ek het geen vader nie en niemand wat met my medelye het nie!…” Hierdie woorde het Abû Tâlib diep geraak, en hy het besluit om hom ook saam te neem. Ná ’n lang reis het die handelskaravaan in Busrâ halt gemaak, naby ’n klooster van die Christene.11

In hierdie klooster het ’n monnik met die naam Bahîra gewoon. Hierdie geleerde monnik, wat vroeër een van die Joodse geleerdes was en later Christen geword het, het ’n boek besit wat van hand tot hand oorgedra en bewaar is, en daaruit het hy die vrae beantwoord wat aan hom gestel is. Hoewel die karavaan van die Quraysh in die voorafgaande jare baie kere hier verbygetrek het, het hy nooit aandag daaraan gegee nie. Elke oggend het hy op die dak van die klooster geklim, in die rigting gekyk waarvandaan die karavane kom, en soekend en nuuskierig op iets gewag. Maar hierdie keer het iets met die monnik Bahîra gebeur: vol opwinding het hy geskrik en orent gespring. Want toe die karavaan van die Quraysh in die verte sigbaar word, het hy opgemerk dat ’n wolk saam met hulle aangesweef kom. Hierdie wolk het ons Meester die Profeet skadu gegee. Toe die karavaan halt maak, het Bahîra ook gesien dat die takke van die boom waaronder Habîb-i akram gaan sit het, oor hom heen buig, en hy het nog meer opgewonde geraak. Dadelik het hy tafels laat dek. Daarna het hy iemand gestuur en almal wat in die karavaan van die Quraysh was, vir die maaltyd uitgenooi. Die mense van die karavaan het ons geliefde Profeet by hulle goedere agtergelaat en na die monnik gegaan. Bahîra het aandagtig gekyk na dié wat gekom het, en gevra: “O mense van die Quraysh, is daar onder julle iemand wat nie na die maaltyd gekom het nie?” Hulle het gesê: “Ja, daar is een persoon.” Want hoewel die Quraysh gekom het, was die wolk nog steeds daar. Toe hy dit sien, het hy begryp dat iemand by die karavaan agtergebly het. Die monnik Bahîra het daarop aangedring dat ook hy moes kom. Sodra hy gekom het, het Bahîra hom aandagtig begin bekyk en ondersoek. Aan Abû Tâlib het hy gevra: “Is hierdie kind uit jou nageslag?” Toe Abû Tâlib sê: “Dit is my seun,” het Bahîra gesê: “In die boeke staan geskryf dat die vader van hierdie kind nie in die lewe sal wees nie; hy is nie jou seun nie.” Hierdie keer het Abû Tâlib geantwoord: “Dit is die seun van my broer.” Op Bahîra se vraag: “Wat het van sy vader geword?” het hy gesê: “Die vader is kort voor sy geboorte oorlede.” Bahîra het gesê: “Jy het die waarheid gepraat. En wat het van sy moeder geword?” Abû Tâlib het geantwoord: “Ook sy is oorlede.” Daarop het Bahîra gesê: “Jy het die waarheid gepraat,” hom tot ons Meester die Profeet gewend en hom gevra om by die afgode te sweer. Maar ons geliefde Profeet het vir Bahîra gesê: “Moenie my by die name van die afgode laat sweer nie. Daar is vir my in hierdie wêreld geen groter vyand as hulle nie. Ek verafsku hulle.”

Toe het Bahîra hom by Allâhu ta’âlâ laat sweer en gevra: “Slaap jy?” Die antwoord was: “Al slaap my oë, my hart slaap nie.”

Bahîra het nog baie ander vrae gestel en die antwoorde gekry. Die antwoorde wat hy gekry het, het presies ooreengestem met die boeke wat hy vroeër gelees het. Daarna het hy na die geseënde oë van ons geliefde Profeet gekyk en Abû Tâlib gevra:

“Ek getuig dat jy die Rasûl van Allâhu ta’âlâ is!… Hier is die Meester van die wêrelde… Hier is die Rasûl van die Heer van die wêrelde… Hier is die groot Profeet wat Allâhu ta’âlâ as barmhartigheid vir die wêrelde gestuur het!” Die monnik Bahîra

“Is hierdie rooiheid altyd in sy geseënde oë?”

“Ja, ons het dit nog nooit sien verdwyn nie,” het hy geantwoord.

Toe Bahîra sien dat ook hierdie teken klop, wou hy, sodat sy hart volkome sekerheid kon kry, die seël van die profeetskap sien. Maar ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) wou uit welvoeglikheid sy geseënde rug nie ontbloot nie.

Toe het Abû Tâlib gesê: “O lig van my oë! Vervul ook hierdie wens van hom!” Daarop het hy sy geseënde rug ontbloot, en Bahîra het die seël van die profeetskap in al sy skoonheid na hartelus aanskou. Ontroerd het hy dit gesoen, en die trane het soos ’n vloed uit sy oë gestroom. Daarna het hy gesê:

“Ek getuig dat jy die Rasûl van Allâhu ta’âlâ is!” En met ’n nog harder stem het hy gesê: “Hier is die Meester van die wêrelde… Hier is die Rasûl van die Heer van die wêrelde… Hier is die groot Profeet wat Allâhu ta’âlâ as barmhartigheid vir die wêrelde gestuur het…”

Die Quraysh wat daar was, het verwonderd gesê: “Hoe groot is die waarde van Muhammad in die oë van hierdie monnik!”

Toe het Bahîra hom tot Abû Tâlib gewend en gesê:

“Dit is die laaste en die eervolste van die profete. Oor die hele aarde sal sy godsdiens versprei en die ou godsdienste ophef. Moenie hierdie kind na Sirië neem nie. Want die Kinders van Israel is sy vyande. Ek vrees dat hulle sy geseënde liggaam skade sal aandoen. Oor hom is baie verbonde en beloftes gesluit.”

Abû Tâlib het gevra:

“Wat is daardie verbonde en beloftes?” Bahîra het geantwoord:

“Allâhu ta’âlâ het van al die profete, en as laaste van Îsâ ’alayhis-salâm, die belofte afgeneem dat hulle aan hulle ummas die koms van die Profeet van die eindtyd bekend sou maak.”

Ná hierdie woorde van Bahîra het Abû Tâlib daarvan afgesien om na Sirië te gaan. In Busrâ het hy sy goedere verkoop en na Mekka teruggekeer.12 Wat hy van Bahîra gehoor het, het Abû Tâlib sy hele lewe lank in die ore bly klink. Nog meer as tevore het hy ons Meester die Profeet liefgehad. Tot sy dood het hy hom beskerm en hom in al sy sake gehelp.

Die reis na Jemen saam met sy oom Zubayr

Ons geliefde Profeet, ’n uitsonderlike mens wat in al sy toestande deugde en skoonhede besit het, het grootgeword en was sewentien jaar oud. In daardie tyd het sy oom Zubayr, wat vir handel na Jemen gegaan het, hom saamgeneem, sodat sy handel geseënd sou wees. Ook op hierdie reis is baie buitengewone dinge by hom gesien. Toe hulle in Mekka terugkom, is hierdie dinge vertel, en onder die stam Quraysh het mense begin sê: “Die roem van hierdie een sal baie verhewe wees.”13