BLYE BOODSKAPPE
Die koms van ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm is vanaf Âdam ’alayhis-salâm aan elke profeet en aan hulle ummas bekend gemaak; toe sy geboorte nader gekom het, is baie van die gebeurtenisse wat sou plaasvind, vooraf as blye boodskap aangekondig.
In die ware Tawrât1 – die boek wat aan Mûsâ2 ’alayhis-salâm geopenbaar is en later vervals is – staan geskryf:
“Dit is ’n geseënde persoon: sy strewe is hoog en sy hulp oorvloedig; hy is die geliefde van die armes en die geneesheer van die rykes; hy is die mooiste van die mooies, die reinste van die reines. In die gesprek is hy sagmoedig, regverdig wanneer hy verdeel, opreg in elke omgang. Teenoor die ongelowiges is hy hard en streng. Die oues eer hy, en teenoor die kleintjies is hy teer en barmhartig. Selfs vir min is hy dankbaar; met die gevangenes het hy medelye; altyd het hy ’n opgewekte gelaat. Wanneer hy lag, glimlag hy; hy skater nie. Ummî is hy: sonder dat hy iets gelees of geskryf het, is alles aan hom bekend gemaak. Hierdie persoon is die rasûl van Allâhu ta’âlâ; hy het nie ’n slegte karakter of ’n harde hart nie, en op markte en pleine verhef hy nie sy stem nie. Die mense van sy umma het ’n goeie karakter. Op hoë plekke gedenk hulle die naam van Allâhu ta’âlâ. Hulle muezzins roep die volk vanaf die minarette na die gebed. Hulle verrig die rituele wassing en die gebed. In die gebed maak hulle die rye reg en staan hulle in een lyn. Snags klink die geluid van hulle tasbîh soos die gegons van heuningbye. In Mekka word hy gebore. Van Medina tot Damaskus sal alles onder sy bestuur staan. Muhammad is sy naam, en Ek het hom die naam Mutawakkil gegee. Ek sal hom nie uit die wêreld wegneem voordat hy die verdorwe godsdienste opgehef en die ware, regte godsdiens versprei en gevestig het nie. Die volk roep hy na die Haqq; deur sy seën gaan oë wat nie sien nie, oop en sien hulle, en hoor ore wat nie hoor nie. Die agteloosheid verdwyn uit die harte…”3
In die ware Zabûr4 – die boek wat aan Dâwûd5 ’alayhis-salâm geopenbaar is en later vervals is – staan geskryf:
“Dit is iemand met ’n oop hand, dit wil sê vrygewig; nooit word hy kwaad nie; hy is baie sagmoedig; hy het ’n mooi gelaat, soet woorde en ’n stralende gesig vol nûr; hy is die geneesheer van die mense; hy huil baie en lag min; hy slaap min en dink baie na; hy is welgevormd en mooi van gestalte. Met sy woorde wen hy die harte en trek hy die siele aan… O My Habîb! Trek die swaard van toewyding en neem met al jou krag op die veld van heldemoed wraak op die ongelowiges.
Versprei met skone taal oral My lof en My lofprysing. Die hoofde van al die ongelowiges sal buig voor jou hande, wat met karâma begiftig is…”
In die ware Injîl6 – die boek wat aan Îsâ7 ’alayhis-salâm geopenbaar is en later vervals is – staan geskryf:
“O my Heer! Maak my deel van die umma van Muhammad ’alayhis-salâm!” Mûsâ ’alayhis-salâm
“Hierdie persoon eet nie baie nie; hy is nie gierig nie; hy bedrieg nie, praat van niemand kwaad nie en is nooit haastig nie; hy neem nie vir homself wraak nie; hy is nie lui nie; hy skinder oor niemand nie…”
Toe ’n waarsêer vir Îsâ ’alayhis-salâm gevra het wat die naam is van die Profeet wat sou kom en wat die tekens van sy koms is, het Îsâ ’alayhis-salâm gesê:
“Die naam van die Rasûl is van ’n bewonderenswaardige skoonheid. Toe Allâhu ta’âlâ sy siel geskep het, het Hy hom hierdie naam gegee, hom in Sy hemelse luister geplaas en gesê: ‘Wag, o Ahmad! Ter wille van jou het Ek die Paradys, die wêreld en baie skepsele geskep. Ek skenk dit aan jou. Wie jou waardeer, sal by My waardering vind. Wie jou vervloek (beskimp), sal deur My vervloek word. Ek sal jou na die wêreld stuur as My reddende Rasûl. Jou woord sal louter waarheid wees. Aarde en hemel kan vergaan, maar jou weg sal vir altyd bly bestaan.’ Ahmad is sy heilige naam.” Daarop het die volk wat om Îsâ ’alayhis-salâm saamgedrom het, hulle stem verhef en uitgeroep: “O Ahmad! Kom gou om die wêreld te red!”
Îsâ ’alayhis-salâm het baie smeekbedes gedoen om tot die umma van Muhammad ’alayhis-salâm te behoort – hy wie se koms selfs in die huidige evangelies as blye boodskap staan, wat die Christene “Paraklêtos” noem, wat met “Trooster” vertaal is, en wat die enigste ware Trooster is. Kort voor die Opstanding sal Allâhu ta’âlâ Îsâ ’alayhis-salâm weer na die aarde laat neerdaal. Dan sal Îsâ ’alayhis-salâm volgens die godsdiens van Muhammad ’alayhis-salâm handel: wat Muhammad ’alayhis-salâm halâl verklaar het, sal hy halâl noem, en wat hy harâm verklaar het, harâm. Paraklêtos beteken Ahmad. En Ahmad is een van die name van Muhammad ’alayhis-salâm.
In die Injîl staan ook geskryf:
“As daardie Munhamannâ wat van die Heer sal uitgaan, as daardie Rûh al-Quds wat van die Heer sal uitgaan, gekom het, sou hy van my getuig. Ook julle sal getuig, want julle is al lank by my. Ek het julle dit gesê sodat julle nie begin twyfel en nie struikel nie.” Die woord Munhamannâ wat hier voorkom, beteken in Siries Muhammad.8
Die Jâhiliyya (die tyd van onkunde)
Voordat die Trots van die heelal ter wêreld gekom het, was die hele wêreld in geestelike opsig in ’n verskriklike duisternis (zulmat). Die mense het grensloos en mateloos ontspoor; die godsdienste wat Allâhu ta’âlâ gestuur het, was vergete; die plek van die goddelike voorskrifte is ingeneem deur idees en gedagtes wat uit die koppe van mense voortgekom het. Alle skepsele het swaar gely onder die wreedheid en die onderdrukking van die mense.
By al die volke op aarde was Allâhu ta’âlâ vergete, en die geloof in die tawhîd (die eenheid van Allah), die bron van vrede, geluk en vreugde, het verdwyn. Die storm van die ongeloof (kufr) het die geloof uit die harte geruk, en in plaas van die geloof in Allâhu ta’âlâ het die gedagte om afgode te aanbid hom in die harte genestel.
Die godsdiens wat Mûsâ ’alayhis-salâm gebring het, was vergete, en die Tawrât was vervals. Die Kinders van Israel het met mekaar in onmin verkeer. Ook die godsdiens van Îsâ, wat Îsâ ’alayhis-salâm gebring het, was heeltemal verdorwe; dit het niks meer met die ware godsdiens te doen gehad nie. Die drie-eenheid, dit wil sê die gedagte van drie gode, is aanvaar. Die oorspronklike Injîl het verlore gegaan; die priesters het dit na eie goeddunke verander. Albei boeke was nie meer die woord van Allah nie. In Egipte het die wet van die vervalste Tawrât gegeld, in Bisantium die veranderde godsdiens van Îsâ, dit wil sê die Christendom. In Persië is die vuur aanbid, en die vuur van die vuuraanbidders was al duisend jaar lank nie geblus nie. In China het versonne godsdienste soos die Konfusianisme geheers, en in Indië die Boeddhisme.
Die bewoners van Arabië was nog meer verward en het nog verder afgedwaal. Hulle het driehonderd-en-sestig (360) afgode in die Ka’ba al-Mu’azzama geplaas, waaraan Allâhu ta’âlâ soveel waarde heg. En die Ka’ba al-Mu’azzama was ’n afbeelding op ware grootte van die huis wat “Bayt al-Ma’mûr” genoem word, wat die engele by die ’Arsh besoek. Wie ook al die Ka’ba oneerbiedig behandel het, dié het Janâb-i Haqq in die kortste moontlike tyd vernietig.
Ook die stam Jurhum het ver gegaan in ontug en losbandigheid. Toe hulle koning die uiters oneerbiedige en veragtelike gedrag van hierdie stam sien, het hy hulle vermaan: “O Jurhumiete! Kom tot inkeer en eerbiedig die Haram ash-Sharîf van Allâhu ta’âlâ en die veiligheid van die Haram! Julle weet wat met elkeen van die ummas van Hûd, Sâlih en Shu’ayb (’alayhimus-salâm), wat vóór julle gelewe het, gebeur het en hoe hulle vergaan het. Gebied mekaar die goeie en weerhou mekaar van die kwade. Moenie julle laat mislei deur op julle verganklike krag te vertrou nie. Hoed julle daarteen om julle in Mekka van die Haqq af te wend en onreg te pleeg, want onreg lei tot die ondergang van die mense. Ek sweer by Allâhu ta’âlâ: nooit het iemand in hierdie streek gewoon, onreg gepleeg en hom van die Haqq afgewend sonder dat Allâhu ta’âlâ sy geslag afgesny, hom met wortel en tak uitgeroei en ’n ander volk in sy plek gebring het nie. Vir die inwoners van Mekka wat in hulle ontsporing volhard en hulle van die Haqq afwend, is daar hier geen blywende plek nie. Julle weet wat gebeur het met die volke Tasm, Jadîs en ’Amâliqa, wat voor julle in hierdie streek gewoon het, wat langer as julle gelewe het, en sterker, talryker en ryker as julle was. Dat hulle die Haram ash-Sharîf gering geag het, hulle van die Haqq afgewend en hulle in onreg gestort het, was die oorsaak dat hulle van hierdie geseënde plek verdryf is. Julle het gesien en gehoor dat Allâhu ta’âlâ sommige van hulle verdryf het deur klein miere op hulle af te stuur, ander deur hongersnood en weer ander deur die swaard!”
Maar hulle het nie geluister nie. Uiteindelik het Allâhu ta’âlâ ook hulle weens hierdie ontsporing te gronde gerig… In so ’n tyd het die ongeloof in die geseënde Mekka, die middelpunt van die aarde, soos ’n vloed gestroom, en is die binnekant van die Baytullah volgestop met honderde afgode soos Lât, ’Uzzâ en Manât. Die onreg het sy uiterste grens bereik, en sedeloosheid het as ’n rede tot trots gegeld. Arabië het in godsdienstige, geestelike, maatskaplike en politieke opsig in ’n algemene duisternis verkeer, in volslae onkunde, in uitspattigheid, ontsporing en afdwaling. In daardie tyd, wat die Jâhiliyya genoem word, het die mense meestal as nomades gelewe en was hulle in stamme verdeel. Die Jâhiliyya was ’n tyd vol duisternis (zulmat). Die Arabiese stamme, wat voortdurend met mekaar in stryd was, het strooptogte en plundering as ’n bestaansmiddel beskou. In Arabië, wat bestaan het uit stamme by wie onderdrukking en plundering algemeen geword het, was daar ook geen politieke orde en geen maatskaplike bestel nie. Boonop het alles wat drank, dobbelspel, ontug, diefstal, onderdrukking, leuens en sedeloosheid genoem kan word, onbeperk versprei. Onderdrukking is gebruik as die meedoënloosste en ysingwekkendste middel van die sterke teen die swakke. Die vrou is soos gewone koopware gekoop en verkoop. Sommige het die geboorte van ’n dogter as ’n ramp en ’n skande beskou. Hierdie verskriklike opvatting het so ver gegaan dat hulle klein dogtertjies lewend in kuile gelê het wat hulle in die sand gegrawe het, en sonder om enige aandag te skenk aan hulle armpies om hulle nek en hulle hartverskeurende krete “Pa! Pa!…”, het hulle hulle met grond toegegooi en laat sterf. Hulle gewete het hulle oor hierdie dade nie gepla nie; inteendeel, hulle het dit as ’n heldedaad beskou. Kortom, onder die mense van daardie tyd het dit gelyk asof mooi eienskappe soos teerheid, barmhartigheid, goedheid en regverdigheid verdwyn het.
“Ek bring julle die blye boodskap dat ná my ’n rasûl sal kom wie se naam Ahmad is” Îsâ ’alayhis-salâm
Daar was egter in daardie tyd onder die Arabiere een opmerklike saak: die letterkunde, die welsprekendheid en die suiwerheid van taal is hoog op prys gestel en het hulle hoogtepunt bereik. Hulle het groot belang aan die digter en die poësie geheg en dit as ’n groot bron van trots beskou. ’n Begaafde digter het sowel homself as sy stam aansien besorg. Op vaste tye is jaarmarkte gehou, met wedstryde in poësie en redenaarskuns. Die gedigte of toesprake van die wenners is aan die muur van die Ka’ba opgehang. Die sewe beroemdste gedigte wat in die Jâhiliyya aan die muur van die Ka’ba gehang het, is “Mu’allaqât as-Sab’a” genoem, dit wil sê “die sewe opgehangde gedigte”.
In daardie tyd was die bewoners van Arabië ook wat die geloof betref verdeeld. Sommige het glad niks geglo nie en niks anders as die lewe in hierdie wêreld aanvaar nie. Ander het in Allâhu ta’âlâ en die Oordeelsdag geglo, maar nie aanvaar dat daar uit die mense ’n profeet sou kom nie. Weer ander het in Allâhu ta’âlâ geglo, maar nie in die hiernamaals nie. ’n Ander groot deel het vennote aan Allâhu ta’âlâ toegeken en afgode aanbid. Elke afgodedienaar het ’n afgod in sy huis gehad.
Die wêreld was so verduister en die duisternis het dit so omhul dat die mense die geloof in Allâhu ta’âlâ, die Skepper van alle dinge, en Sy aanbidding opgegee het. In hulle verwarring het hulle die verskynsels in die heelal en die dinge wat Janâb-i Haqq geskep het, as “gode” aanbid – veral die afgode wat hulle met hulle eie hande uit klip en hout gekap het.
Behalwe al dié was daar ook gelowiges met ’n regte geloof, “hanîf” genoem, wat die godsdiens gevolg het wat Ibrâhîm verkondig het. Hulle het in Allâhu ta’âlâ geglo en hulle van die afgode weggehou. ’Abdullah, die vader van ons Meester die Profeet, sy grootvader ’Abdulmuttalib, sy moeder en ’n paar ander het die godsdiens van Ibrâhîm ’alayhis-salâm gevolg.
Behalwe die gelowiges wat hanîf was, het al die groepe ’n valse weg gegaan en in ’n groot duisternis verkeer.
Zulumât en âb-i hayât
Abû Mujâhid Anwar ibn Nazîf rahmatullâhi ’alayh het gesê: “Die âb-i hayât word in die zulumât gevind.” Âb-i hayât is die lewenswater: wie daarvan drink, sterf nie; zulumât beteken duisternis. Daar word aangeneem dat hierdie water in ongerepte woude te vinde is, tussen wilde diere, in pikdonker, in die diepste hoeke van die woude.
Om hierdie water te bereik, is so moeilik dat dit amper onmoontlik lyk. Daar word vertel dat wie hierdie swaar hindernisse oorkom en daardie water bereik, nie sterf nie. Ook die geloof van die Ahl as-Sunna is soos die âb-i hayât wat as’t ware agter die berg Qâf, in die verste uithoek van die ongerepte woude, te vinde is. Wie een druppel drink van hierdie water wat na die ewigheid vloei, verkry die ewige gunste. Soos ’n digreël sê: “Die âb-i hayât word op donker plekke gevind!”
Hüseyin Hilmi bin Sa’îd quddisa sirruh het gesê: “Vir wie een druppel daarvan drink, is daar geen dood meer nie; in die Paradys wag die ewige lewe op hom. Die âb-i hayât is te vinde op plekke waar slegte, verdorwe mense, bid’as en ongeloof is.”
Die Sultan van die heelal kom
Die wêreld was bedroef, die skepsele was bedroef, die harte was bedroef, en die gesigte het die lag verleer. Daar was ’n held nodig wat vir die mense – wat Allâhu ta’âlâ verhewe bo die ander skepsele geskep het – die oorsaak van redding uit die Hel sou wees. En dit sou nie meer lank duur voordat hy ter wêreld kom nie. Die wêreld het hom gereed gemaak om die besitter te ontvang van die nûr wat vanaf Âdam ’alayhis-salâm tot op daardie dag van rein voorkoppe na rein voorkoppe oorgegaan het. Daar kom die Mens sonder weerga, wat aan die mense en die jinn die ewige geluk sal toon!… Daar kom die Verhewe Mens, bron van teerheid en barmhartigheid, getooi met die karakter van sy Heer!…
Daar kom die besitter van die Maqâm Mahmûd, die kroon van die voorspraakmakers!… Daar kom die Leermeester van die heelal, die kern van alle wesens, die meester van die mense! Daar kom die Sultan van die profete, hy wat op die Dag van Versameling (mahshar) te hulp snel!… Daar kom die Habîb van Allâhu ta’âlâ, Sy geliefde, ter wille van wie ons geskep is, ons geliefde Profeet, barmhartigheid vir die wêrelde!… Daar kom ons Meester die Profeet, Muhammad Mustafâ (sallallâhu ’alayhi wa sallam)…
Hulle het gesê: ’n seun soos jou seun
Het sedert die skepping nooit ter wêreld gekom nie.
’n Waardigheid so skoon soos dié van jou seun
Het die Jalîl aan geen moeder ooit gegee nie.
Groot geluk het jy gevind, o Âmina,
Uit jou sal hy met die skone karakter gebore word.
Die een wat kom, is die sultan van die goddelike kennis,
Die een wat kom, is die bron van tawhîd en wysheid.
Een van sy name is Mahmûd, ’n ander Ahmad,
Barmhartigheid vir die hele wêreld is sy bestaan.
Uit liefde vir hom wat kom, draai die uitspansel,
Na sy gelaat verlang mens en engel.
“Op die Oordeelsdag is ek die sayyid van die eerstes en die laastes. Ek maak die waarheid bekend, ek roem nie” Hadîth sharîf
Die gebied van Makka al-Mukarrama
’n Wit voël het gekom, met vlerke wat slaan,
En met krag oor my rug gestryk.
Op daardie uur is die Sultan van die godsdiens gebore,
In nûr het die hemele en die aarde gebaai.
As julle van die vuur gered wil word,
Spreek dan met liefde en vurig die salawât uit!
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Rasûlallah!
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Habîballah!
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Sayyidal-awwalîna wal-âkhirîn.