DIE SULTAN VAN DIE HEELAL, ONS MEESTER DIE PROFEET

Die skepping van sy geseënde nûr

Vóór alles, dit wil sê voordat Hy enigiets geskep het, het Allâhu ta’âlâ die geseënde nûr van ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm geskep. Die meeste van ons geleerdes van tafsîr en hadîth het bekend gemaak: “Janâb-i Haqq het uit Sy eie nûr ’n fyn en grootse substansie (jawhar) geskep en daaruit in die regte volgorde die hele heelal tot stand gebring. Hierdie substansie word ‘Nûr-i Muhammadî’ genoem. Die begin en die oorsprong van alle siele en liggame is hierdie substansie.”

“As jy nie was nie, as jy nie was nie, sou Ek die skepsele nie geskep het nie!” Hadîth qudsî

Eendag het Jâbir ibn ’Abdullah, een van die Metgeselle, gevra: “Yâ Rasûlallah! Wat het Allâhu ta’âlâ vóór alles geskep?” Rasûlullah het geantwoord: “Vóór alles het Hy uit Sy eie nûr die nûr van jou Profeet, dit wil sê my nûr, geskep. In daardie tyd was daar geen Lawh, geen Qalam, geen Paradys, geen Hel, geen engel, geen hemele (samâwât), geen aarde (ard), geen son, geen maan, geen mense en geen jinn nie.”

Toe die hart en die geseënde liggaam van Âdam ’alayhis-salâm geskep is, is die Nûr-i Muhammadî tussen sy twee wenkbroue geplaas. Toe die siel aan hom gegee is, het Âdam ’alayhis-salâm opgemerk dat daar op sy voorkop ’n nûr was wat soos die ster Venus geskitter het.

Toe Âdam ’alayhis-salâm geskep is, het hy deur ingewing begryp dat Janâb-i Haqq hom as Abû Muhammad, dit wil sê vader van Muhammad, aangespreek het. Toe Âdam gevra het: “O my Heer! Waarom het U my die kunya Abû Muhammad gegee?”, het Allâhu ta’âlâ vir hom gesê: “O Âdam! Hef jou hoof op!” Âdam ’alayhis-salâm het sy hoof opgehef en gekyk: op die ’Arsh-i a’lâ5 het hy die naam van ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) – die naam Ahmad – met nûr geskryf gesien. Toe het hy gevra: “O my Heer! Wie is dit?” Allâhu ta’âlâ het gesê: “Dit is ’n profeet uit jou nageslag. In die hemele is sy naam Ahmad en op aarde Muhammad. As hy nie was nie, sou Ek jou nie geskep het nie. Ook die aarde en die hemele sou Ek nie geskep het nie.”6

Die oorgang van sy nûr van rein voorkoppe na rein voorkoppe

Toe Âdam ’alayhis-salâm geskep is, is die geseënde nûr van ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm op sy voorkop geplaas. Daardie nûr het daar begin straal. Soos in “Tafsîr-i Mazharî” meegedeel word, het dit vanaf Âdam ’alayhis-salâm deur rein vaders en rein moeders oorgegaan, totdat dit by ons Meester die Profeet aangekom het. Allâhu ta’âlâ het dit in ’n edele vers7 in betekenis soos volg bekend gemaak:

“Jy, dit wil sê jou nûr, is steeds oorgedra van diegene wat hulle in sajda neerbuig na diegene wat hulle neerbuig, totdat dit by jou aangekom het.”8

In ’n hadîth sharîf is gesê: “Allâhu ta’âlâ het die mense geskep. Hy het my uit die beste deel van die mense voortgebring. Daarna het Hy die beste van daardie dele (in Arabië) uitgekies. Hy het my daaruit voortgebring. Daarna het Hy die beste van die huise, van die families, uitgekies en my daaruit ter wêreld gebring. Daarom is my siel en my liggaam die beste van die skepsele, en my afkoms, my voorvaders die beste van die mense.”

In ’n ander hadîth sharîf is gesê: “Allâhu ta’âlâ het alle dinge uit die niet tot bestaan gebring. Onder al die dinge het Hy die mense liefgehad en hulle waarde gegee; van die mense het Hy dié wat Hy uitgekies het, in Arabië gevestig. Onder die uitverkorenes in Arabië het Hy my uitgekies. Hy het my in elke tyd onder die uitverkorenes, die beste van die mense, geplaas. Wie dus in Arabië diegene liefhet wat aan my verbonde is, het hulle ter wille van my lief. Wie vyandskap teenoor hulle koester, koester vyandskap teenoor my.”

Toe Haqq ta’âlâ vir Âdam geskep het,
Het Hy met Âdam heel die wêreld versier.
Die engele het voor Âdam in sajda gebuig,
En baie gunste het die Heer vol goedheid hom geskenk.
Op sy voorkop het Hy die nûr van Mustafâ geplaas,
En gesê: “Weet, dit is die nûr van My Habîb.”
Daardie nûr het op sy voorkop ’n woonplek gevind,
En lank, baie lank by hom vertoef.
Toe het dit, weet, na Hawwâ se voorkop oorgegaan,
En ook daar so baie maande en jare gebly.
Shîth is gebore – na hom het die nûr oorgegaan,
Op sy voorkop het die nûr in glans gestraal.
Dit het by Ibrâhîm en ook by Ismâ’îl gekom,
Sou ek die res vertel, dan word die verhaal te lank.
So het dit, soos skakels van ’n ketting, ongebroke
Al verder oorgegaan, totdat dit by Mustafâ kom.
Toe hy, die barmhartigheid vir die wêrelde, kom,
Het die nûr na hom gegaan en by hom rus gevind.
As julle van die vuur gered wil word,
Spreek dan met liefde en vurig die salawât uit!

“Jy, dit wil sê jou nûr, is steeds oorgedra van diegene wat hulle in sajda neerbuig na diegene wat hulle neerbuig, totdat dit by jou aangekom het” Shu’arâ: 219

Omdat Âdam ’alayhis-salâm, die eerste mens wat geskep is, die deeltjie van Muhammad ’alayhis-salâm in hom gedra het, het die nûr van die Profeet op sy voorkop gestraal. Hierdie deeltjie het na Hawwâ oorgegaan, van haar na Shîth ’alayhis-salâm, en so van rein mans na rein vroue en van rein vroue na rein mans. Ook die nûr van Muhammad ’alayhis-salâm het saam met die deeltjie van rein voorkoppe na rein voorkoppe oorgegaan. Elke keer as die engele na die gesig van Âdam ’alayhis-salâm gekyk het, het hulle op sy voorkop die nûr van Muhammad ’alayhis-salâm gesien en vir hom om vergifnis gevra (istighfâr gedoen).

Toe Âdam ’alayhis-salâm op die punt was om hierdie wêreld te verlaat, het hy vir sy seun Shîth ’alayhis-salâm gesê: “O my kind! Hierdie nûr wat op jou voorkop straal, is die nûr van die laaste Profeet, Muhammad ’alayhis-salâm. Vertrou dit net aan gelowige, kuise en rein vroue toe, en laat hierdie laaste wil ook aan jou seun na!”

Tot by Muhammad ’alayhis-salâm het al die vaders hierdie laaste wil aan hulle seuns nagelaat. Hulle het dit almal nagekom en met die edelste en beskaafdste meisies getrou. Deur die rein voorkoppe van mans en vroue het die nûr sy werklike eienaar bereik. Wanneer een van die voorvaders van ons Meester Rasûlullah twee seuns gehad het, of wanneer ’n stam in twee takke verdeel het, was die nûr van ons Profeet Muhammad ’alayhis-salâm altyd aan die eervolste en beste kant. In elke eeu is die man wat sy voorvader was, aan die nûr op sy gesig herken. Daar was ’n uitverkore geslag wat sy nûr gedra het; in elke eeu was die gesig van die man uit hierdie geslag besonder mooi en vol nûr. Deur hierdie nûr het hy hom onder sy broers onderskei, en die stam waaraan hy behoort het, het hoër gestaan en was eervoller as die ander stamme.9

Soos ons Meester die Profeet in ’n hadîth sharîf gesê het: “Geen van my voorvaders het ontug gepleeg nie. Allâhu ta’âlâ het my uit rein, goeie vaders en rein moeders ter wêreld gebring. As een van my voorvaders twee seuns gehad het, was ek in die beste, die voortreflikste van hulle.” Hierdie nûr, wat sedert Âdam ’alayhis-salâm van geslag tot geslag oorgegaan het, het by Târûh gekom, van hom by sy seun Ibrâhîm ’alayhis-salâm, en daarna by dié se seun Ismâ’îl ’alayhis-salâm. Die nûr, wat ook op sy voorkop soos die son gestraal het, het van sy nakomelinge na ’Adnân oorgegaan, van hom na Ma’add en van hom na Nizâr. Toe Nizâr gebore is, het sy vader Ma’add die nûr op die voorkop van sy seun gesien en hom verheug; hy het ’n groot feesmaal gegee en gesê: “Vir so ’n seun is hierdie feesmaal maar ’n kleinigheid” – en daarom het sy seun die naam Nizâr behou, dit wil sê “kleinigheid”. Daarna het die nûr in volgorde verder oorgegaan, totdat dit sy werklike eienaar bereik het, die Seël van die Profete (Khâtam al-Anbiyâ), ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm.

Ons Meester die Profeet het in ’n hadîth sharîf soos volg gesê: “Ek is Muhammad, die seun van ’Abdullah, van ’Abdulmuttalib, van Hâshim (’Amr), van ’Abdu Manâf (Mughîra), van Qusayy (Zayd), van Kilâb, van Murra, van Ka’b, van Lu’ayy, van Ghâlib, van Fihr, van Mâlik, van Nadr, van Kinâna, van Khuzayma, van Mudrika (’Âmir), van Ilyâs, van Mudar, van Nizâr, van Ma’add, van ’Adnân. Elke keer as die gemeenskap waaraan ek behoort, in twee verdeel het, het Allâhu ta’âlâ my sekerlik in die beste van die twee geplaas…”10

In ’n ander hadîth sharîf het hy gesê: “Allâhu ta’âlâ het Ismâ’îl uit die seuns van Ibrâhîm uitgekies. Uit die seuns van Ismâ’îl het Hy die seuns van Kinâna uitgekies. Uit die seuns van Kinâna het Hy die Quraysh uitgekies. Uit die Quraysh het Hy die seuns van Hâshim uitgekies. Uit die seuns van Hâshim het Hy die seuns van ’Abdulmuttalib uitgekies. En uit die seuns van ’Abdulmuttalib het Hy my uitgekies.”11

Die eervolle afkoms van ons Meester die Profeet tot by ’Adnân is soos volg:

Muhammad ’alayhis-salâm ’Abdullah ’Abdulmuttalib (Shayba) Hâshim (’Amr) ’Abdu Manâf (Mughîra) Qusayy (Zayd) Kilâb Murra Ka’b Lu’ayy Ghâlib Fihr Mâlik Nadr Kinâna Khuzayma Mudrika (’Âmir) Ilyâs Mudar Nizâr Ma’add ’Adnân

’Abdulmuttalib, sy grootvader

Ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) behoort tot die tak van die seuns van Hâshim van die stam Quraysh. ’Abdullah is sy vader. Die vader van ’Abdullah was Shayba. Shayba, die grootvader van ons Profeet, is in Medina gebore. Toe sy vader Hâshim oorlede is, was Shayba nog ’n kind. Eendag het hy in Medina, voor die huis van sy ooms aan moederskant, saam met sy vriende met pyl en boog geoefen. Die ouer manne wat toegekyk het, het weens die nûr wat op Shayba se voorkop gestraal het, vermoed dat hy die seun van ’n eervolle man was, en hulle het hom vol bewondering dopgehou.

Toe dit Shayba se beurt was om te skiet, het hy sy boog gespan en sy pyl op die teiken afgeskiet. Toe die pyl presies raak tref, het hy opgewonde uitgeroep: “Ek is die seun van Hâshim. Natuurlik vind my pyl sy teiken!” Uit hierdie woorde het hulle begryp dat hy die seun van Hâshim uit Mekka was. Hâshim het toe nie meer gelewe nie.

Toe een van die seuns van ’Abdu Manâf na Mekka teruggekeer het, het hy vir Muttalib, die broer van Hâshim, gesê: “Jou neef Shayba, wat in Medina woon, is ’n baie verstandige kind. Op sy voorkop straal boonop ’n nûr wat almal verstom. Is dit reg dat julle so ’n kosbare kind ver van julle af laat bly?” Daarop het Muttalib dadelik na Medina gegaan en sy neef Shayba saam met hom na Mekka gebring. Aan dié wat in die strate van Mekka gevra het: “Wie is hierdie kind?”, het hy telkens geantwoord: “Dit is my slaaf.” Van toe af het Shayba die naam ’Abdulmuttalib gedra, wat “die slaaf van Muttalib” beteken.12

“O my kind! Hierdie nûr wat op jou voorkop straal, is die nûr van die laaste Profeet, Muhammad ’alayhis-salâm. Vertrou dit net aan gelowige, kuise en rein vroue toe, en laat hierdie laaste wil ook aan jou seun na!” Âdam ’alayhis-salâm

’Abdulmuttalib het by sy oom Muttalib gebly totdat dié oorlede is. Die geseënde liggaam van ’Abdulmuttalib het ’n geur van muskus versprei. Op sy voorkop het die nûr van Muhammad ’alayhis-salâm, die habîb van Allâhu ta’âlâ, gestraal, en dit het goedheid en seën rondom hom versprei. Elke keer as dit in Mekka nie gereën het nie en daar droogte was, het die Mekkane ’Abdulmuttalib aan die hand gegryp, hom op die berg Thabîr gebring en hom dringend gevra om ’n smeekbede te doen. ’Abdulmuttalib het niemand teleurgestel nie: hy het tot Allâhu ta’âlâ gesmeek dat Hy reën sou skenk. En Janâb-i Haqq het sy smeekbede aanvaar ter wille van die seën van die nûr van ons geliefde Profeet wat op die voorkop van ’Abdulmuttalib gestraal het, en oorvloedige reën gestuur. So het die waarde en die aansien van ’Abdulmuttalib met die dag toegeneem. Die Mekkane het hom as hulle leier gekies. Niemand het hom teëgegaan nie, en wie hom onder sy gesag gestel het, het rus en vrede gevind. Ook die vorste van daardie tyd het die deugsaamheid en die grootheid van ’Abdulmuttalib erken. Net die Chosroes van Persië was jaloers op hom en het openlik en in die geheim vyandskap teen hom gekoester. ’Abdulmuttalib was hanîf, dit wil sê Moslem.13 Die weg wat hy gegaan het, was dié van die tawhîd: hy het in die bestaan en die eenheid van Allah geglo, het geen ander gedagte as Hom gehad nie, en het die godsdiens gevolg van sy voorvader Ibrâhîm ’alayhis-salâm, wat hanîf was. Daarom het hy nooit afgode aanbid nie en het hy selfs nie naby hulle gekom nie.

Rondom die Ka’ba het hy smeekbedes tot Allâhu ta’âlâ gedoen en sy aanbidding verrig.

Zamzam

Eendag het iemand in sy droom vir hom gesê: “O ’Abdulmuttalib! Staan op en grawe Tayyiba oop!” – en het toe verdwyn. Die volgende dag het hy gesê: “Staan op, grawe Barra oop!” Die derde dag het dieselfde persoon beveel: “Staan op, grawe Madnûna oop!” Die drome het nie opgehou nie. Toe dieselfde persoon op die vierde dag weer gesê het: “O ’Abdulmuttalib! Staan op, grawe die Zamzamput oop!”, het ’Abdulmuttalib gevra: “Wat is Zamzam? Waar is die put?” Die persoon het geantwoord: “Zamzam is water wat nooit minder word nie en waarvan ’n mens nie die bodem bereik nie. Dit is genoeg vir al die pelgrims wat uit die vier hoeke van die wêreld kom. Dit het ontspring op die plek waar Jibrîl ’alayhis-salâm met sy vlerk geslaan het. Dit is die water wat Allâhu ta’âlâ vir Ismâ’îl ’alayhis-salâm geskep het. Dit les die dors van die dorstiges. Dit versadig die hongeriges en is genesing vir die siekes. Ek sal jou die plek wys. Wanneer hulle offerdiere slag, gooi hulle die oorskiet op ’n sekere plek. Wanneer jy daar is, kom daar ’n kraai met ’n rooi snawel.

Met sy snawel sal hy die grond omkrap. Op die plek waar die kraai krap, sal jy ook ’n miernes sien. Presies daar is die plek van Zamzam.”14

Die oggend het ’Abdulmuttalib sy seun Hârith saamgeneem, na die Ka’ba gegaan en vol spanning begin wag. Op ’n gegewe oomblik het die kraai met die rooi snawel gekom, soos in die droom gesê is, in ’n kuil wat daar was, neergestryk en met sy snawel in die grond begin pik. Daaronder het ’n miernes te voorskyn gekom. ’Abdulmuttalib en sy seun Hârith het dadelik op daardie plek begin grawe. Nadat hulle ’n ruk lank gegrawe het, het die opening van die put sigbaar geword. Toe ’Abdulmuttalib dit sien, het hy die takbîr begin uitspreek: “Allâhu akbar, Allâhu akbar!”

Die Quraysh, wat die grawe van die put van die begin af aandagtig dopgehou het, het hulle tot hom gewend en gesê: “O ’Abdulmuttalib! Dit is die put van ons vader Ismâ’îl. Ons het ook ’n reg daarop. Jy moet ons in hierdie werk laat deel!” Maar ’Abdulmuttalib het hom dadelik daarteen verset en geantwoord: “Nee! Hierdie taak is net aan my gegee.” Daarop het die Quraysh gesê: “Jy staan alleen. Behalwe een seun het jy niemand nie. So kan jy nie teen ons standhou nie!”

Die Zamzamput

was binne die Masjid al-Harâm, teenoor die hoek van die Hajar al-Aswad. Dit het ’n klipring gehad. Die vloer was met marmer uitgelê en het skuins na die mure afgeloop. ’Abdulhamîd Khan I het dit so laat bou dat geen water uitsypel nie. Hierdie mooi kunswerk, ’n kosbare aandenking uit die geskiedenis, is in 1963 afgebreek. Die opening van die put en ’n paar meter rondom dit is ’n paar meter onder die grond verlaag. Later is dit heeltemal toegemaak en met marmer uitgelê. Vandag is hierdie put nie meer sigbaar nie.

Toe het sy hart ineengekrimp, want hulle het hom verwyt dat hy niemand gehad het nie. Daarop het hy sy hande na die hemel gelig en gesmeek: “O my Heer! Skenk my tien seuns. As U hierdie smeekbede van my aanvaar, sal ek een van hulle by die Ka’ba offer.”15

’Abdulmuttalib het gedink dat die grawery ’n gevaarlike wending neem en dat dit uiteindelik tot hewige gevegte kon lei. Daarom het hy opgehou om te grawe en die weg van ’n skikking gekies.

Volgens sy wens moes die saak deur ’n skeidsregter besleg word. Uiteindelik het hulle besluit dat ’n waarsêer (kâhin) wat in Damaskus gewoon het, hiervoor ’n oplossing sou vind. Met ’n groep vooraanstaande manne van die Quraysh het hulle vertrek. Onderweg kon die karavaan, uitgeput deur dors en hitte, nie meer verder nie. Hulle het na ’n enkele druppel water gesmag. Hoewel dit hulle enigste wens was, was dit onmoontlik om in die middel van die skroeiende woestyn water te vind.

Op ’n oomblik toe almal die hoop opgegee het, het ’Abdulmuttalib na hulle geroep: “Kom, kom! Kom bymekaar! Ek het water gevind wat genoeg is vir julle en vir julle diere!” Terwyl ’Abdulmuttalib, wat die geseënde nûr van Muhammad ’alayhis-salâm op sy voorkop gedra het, water gesoek het, het sy kameel se poot teen ’n groot klip vasgehaak, en toe die klip verskuif, het daar water onder uitgekom. Almal het aangehardloop gekom.

Hulle het gedrink tot hulle dors geles was, en dit was asof hulle weer tot lewe gekom het.

Beskaamd oor hierdie grootheid van ’Abdulmuttalib het die Quraysh gesê: “O ’Abdulmuttalib! Ons het niks meer vir jou te sê nie. Jy is die waardigste om die Zamzamput oop te grawe. Ons sal nooit weer hieroor met jou twis nie. Dit is nie meer nodig om na die skeidsregter te gaan nie; ons keer terug.” En hulle het die pad na Mekka gevat. Danksy die nûr wat op sy voorkop gestraal het, het ’Abdulmuttalib die eer verwerf om die Zamzamput oop te grawe en sy water te laat opwel.16

“Zamzam versadig en genees die sieke” Hadîth sharîf

Die seun wat geoffer sou word

Nadat ’Abdulmuttalib die Zamzamput oopgegrawe het, het sy roem en aansien nog meer toegeneem. Jare het verbygegaan. Janâb-i Haqq het die smeekbede aanvaar wat uit die diepte van sy hart opgewel het, en ’Abdulmuttalib behalwe Hârith nog tien seuns en ses dogters geskenk. Die name van hierdie seuns was Qutham, Abû Lahab, ’Abdulka’ba, Hajl, Zubayr, Abû Tâlib, ’Abdullah, Ghaydâq, Dirâr en Muqawwim (Hamza en ’Abbâs was nog nie gebore nie). Die dogters was Safiyya, ’Âtika, Umm Hakîm Baydâ, Barra, Umayma en Arwâ. Van al sy kinders het ’Abdulmuttalib ’Abdullah die meeste liefgehad, want die nûr wat op sy eie voorkop gestaan het, het op die voorkop van ’Abdullah begin straal.

Eendag is in ’n droom vir ’Abdulmuttalib gesê: “O ’Abdulmuttalib! Kom jou gelofte na!”

Die oggend het ’Abdulmuttalib ’n ram geoffer. In die nag het hy in ’n droom die bevel gekry: “Offer iets wat groter is as dit!” Die volgende oggend het hy ’n bees geoffer. Toe daar weer in ’n droom aan hom beveel is om iets groters as dit te offer, het hy gevra: “Wat is groter as dit?” Toe is vir hom gesê: “Jy het ’n gelofte gedoen om een van jou seuns te offer as daar tien seuns aan jou geskenk sou word. Kom jou gelofte na!”

Die volgende dag het ’Abdulmuttalib sy kinders bymekaargeroep en hulle vertel van die smeekbede wat hy jare tevore gedoen het. Daarna het hy sy seuns meegedeel dat hy een van hulle moes offer. Van sy kinders het hy geen enkele teenkanting ondervind nie. Inteendeel, hulle het ingestem en gesê: “O ons vader! Kom u gelofte na! U is vry om te doen wat u wil!” ’Abdulmuttalib het die lot getrek om vas te stel watter seun geoffer sou word. Die lot het op die seun geval wat hy die meeste liefgehad het – ’Abdullah, wat op sy voorkop die nûr gedra het van Muhammad ’alayhis-salâm, die habîb van Allâhu ta’âlâ. ’Abdulmuttalib het vir ’n oomblik gewankel; sy oë het vol trane geword. Die belofte wat hy aan Allâhu ta’âlâ gemaak het, moes hy nakom. Met die mes in die een hand en ’Abdullah, sy eie vlees en bloed, aan die ander hand het hy na die Ka’ba gegaan om die belofte na te kom wat hy aan sy Heer gemaak het. Met betraande oë het die vader al die voorbereidings getref om ’Abdullah te offer. Op daardie oomblik het die vooraanstaandes van die Quraysh die gebeure met verbaasde blikke gevolg.

Een van hulle, die oom aan moederskant van ’Abdullah, het gesê: “O ’Abdulmuttalib! Wag! Ons sal nooit daartoe instem dat jy hierdie seun van jou die keel afsny nie. As jy so iets doen, word dit voortaan ’n gewoonte onder die Quraysh. Elkeen sal ’n gelofte doen om sy seun te offer en hom dan slag. Moenie hierin die voortou neem nie! Stel jou Heer op ’n ander manier tevrede!” Daarna het hy voorgestel: “Raadpleeg ’n waarsêer, sodat hy vir jou ’n uitweg kan wys.”

Op hierdie woorde het ’Abdulmuttalib na ’n waarsêer in Khaybar gegaan wat Qutba (of Sajâh) geheet het, en die saak aan hom voorgelê. Die waarsêer het gevra: “Hoeveel is by julle die bloedgeld (diya) vir ’n mens?” Toe die antwoord was: “Tien kamele,” het hy gesê: “Trek die lot tussen tien kamele en jou seun. As die lot op jou seun val, voeg dan nog tien kamele by en gaan so voort om die getal te verhoog en die lot te trek totdat die lot op die kamele val.”

’Abdulmuttalib het dadelik na Mekka teruggekeer en gedoen wat die waarsêer gesê het. Baie kere het hy die lot getrek en elke keer tien kamele bygevoeg. Dit het steeds op ’Abdullah geval. Maar toe die getal kamele honderd bereik, het die lot op die kamele geval. Vir die sekerheid het hy nog twee keer die lot getrek. Albei kere het dit op die kamele geval. Terwyl hy die takbîr uitgespreek het – “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” – het ’Abdulmuttalib die kamele geoffer. Van die vleis het nóg hyself nóg een van sy seuns iets geneem nie. Dit alles het hy onder die armes uitgedeel.17

Daarbenewens is daar sedert Âdam ’alayhis-salâm ook die voorval van die offer van Ismâ’îl ’alayhis-salâm. Omdat die afkoms van ons Meester die Profeet tot by Ismâ’îl ’alayhis-salâm teruggaan, het hy gesê: “Ek is die seun van twee offers.”18

’Abdullah, sy vader

Toe ’Abdullah, wat die nûr van ons Profeet Muhammad ’alayhis-salâm, die Meester van albei wêrelde, op sy voorkop gedra het, gebore is, het die Mense van die Boek vir mekaar die nuus gebring: “Die vader van die Profeet van die eindtyd is in Mekka gebore.” Die Kinders van Israel het ’n uit wol gebreide mantel (jubba) gehad; dit het aan Yahyâ ’alayhis-salâm behoort, wat dit gedra het toe hy as martelaar (shahîd) gedood is, en sy geseënde bloed het op hierdie mantel gekom. In hulle boeke het geskryf gestaan: “Wanneer hierdie bloed weer vars word en begin drup, kom die vader van die Profeet van die eindtyd ter wêreld.” Aan hierdie teken het die Mense van die Boek begryp dat ’Abdullah gebore is. Hoewel hulle uit jaloesie baie kere probeer het om hom dood te maak, het Allâhu ta’âlâ ’Abdullah beskerm deur die seën van die nûr op sy voorkop.

Toe ’Abdullah die puberteit bereik het, het hy hom onder die mense onderskei sowel deur sy goeie karakter as deur sy aantreklikheid. Veral toe hy agtien geword het, het sy skoonheid spreekwoordelik geword. Die nûr op sy voorkop het soos die son gestraal, en die harte van die meisies wat hom gesien het, het, of hulle wou of nie, na hom uitgegaan. Tot in Egipte het sy skoonheid en roem bekend geword.

Van heinde en ver het almal begin wedywer om hulle dogters aan hom ten huwelik te gee. Baie vorste het na ’Abdulmuttalib gekom en voorgestel dat hy hulle dogters vir sy seun neem. Hulle het ook laat weet dat hulle bereid was om enige opoffering daarvoor te maak. Net so het byna tweehonderd meisies tot in Mekka gekom en te kenne gegee dat hulle met ’Abdullah wou trou. Maar ’Abdulmuttalib het elkeen van hulle met gepaste woorde afgewys.

Want ’Abdulmuttalib het vir sy seun ’n meisie gesoek wat hanîf was, dit wil sê Moslem – die beskaafdste, die edelste en die mooiste – en wat getrou was aan die godsdiens van hulle voorvaders, wat hulle sedert Ibrâhîm ’alayhis-salâm gevolg het.

Toe die Kinders van Israel begryp het dat die Profeet van die eindtyd, wat in hulle boeke aangekondig is, nie uit hulle volk sou kom nie, het hulle uit afguns gesweer om ’Abdullah dood te maak. Daarvoor het hulle sewentig gewapende manne na Mekka gestuur. Dié het op ’n geleentheid begin loer. Uiteindelik, op ’n dag toe ’Abdullah die veld in gegaan het, het hulle – in die waan dat niemand hulle sien nie – hulle swaarde getrek en hulle op hom gestort. Daardie dag het, volgens die goddelike wysheid19, ook Wahb ibn ’Abdu Manâf, een van die verwante van ’Abdullah, saam met ’n paar vriende gaan jag. Juis op daardie oomblik het hulle gesien hoe die Kinders van Israel hulle op ’Abdullah werp. Gedrewe deur verwantskap het hulle besluit om ’Abdullah te hulp te kom. Maar hulle teenstanders was baie talryk. Dit was duidelik dat hulle in hierdie geveg die onderspit sou delf. Uiteindelik het hulle dit beter geag om die weg van vermaning te kies. Toe hulle nader kom, het hulle gesien hoe baie ruiters – wat op niemand in hierdie wêreld gelyk het nie, op pikswart perde gesit en die swaard in die hand gehad het – soos die weerlig uit die onsigbare te voorskyn kom, onder die uitroep van die takbîr die Kinders van Israel aanval, hulle almal oor die kling jaag en verdwyn. Wahb het verstom gestaan oor wat hy gesien het en begryp hoe ’Abdullah beskerm is en hoe kosbaar hy by Allâhu ta’âlâ was.

Toe hy by die huis kom, het hy sy vrou vertel wat gebeur het. Albei het erken dat die jongman wat hulle dogter waardig was, ’Abdullah was, en hulle het besluit om Âmina aan hom ten huwelik te gee.

“Ek is die seun van twee offers” Hadîth sharîf

’Abdulmuttalib op sy beurt het gehoor van die skoonheid, die kuisheid, die beskeidenheid en die vroomheid van Âmina, die dogter van Wahb, die hoof van die stam Banû Zuhra. Ook deur afkoms was hulle verwant: hulle stambome het ’n paar geslagte hoër bymekaargekom. Na die huis van Wahb het hy gegaan om hierdie meisie vir sy seun ’Abdullah te vra. Toe ’Abdulmuttalib om haar hand vra, het Wahb gesê: “O neef! Ons het hierdie aanbod al vóór jou ontvang,” en hy het die gebeurtenis vertel waarvan hy vroeër getuie was. Daarna het hy bygevoeg: “Âmina se moeder het ’n droom gehad. Volgens wat sy vertel het, het ’n nûr ons huis binnegekom, en die glans daarvan het die aarde en die hemele gevul. Ook ek het vannag in my droom ons voorvader Ibrâhîm ‘alayhis-salâm gesien. Vir my het hy gesê: ‘Ek het self die nikâh gesluit tussen ‘Abdullah, die seun van ‘Abdulmuttalib, en jou dogter Âmina. Aanvaar jy dit ook!’ Sedert vanoggend staan ek onder die indruk van hierdie droom. Ek het gewonder wanneer hulle sou kom.” Toe ’Abdulmuttalib dit hoor, het die woorde oor sy lippe gekom: “Allâhu akbar! Allâhu akbar!”

Uiteindelik het hy sy agtienjarige seun ’Abdullah met die veertienjarige Âmina, die dogter van Wahb, laat trou. Oor die huwelik van Âmina en ’Abdullah is daar ook ander oorleweringe.20

Die oorgang van sy geseënde nûr na sy moeder

Toe die geseënde nûr van die Vors van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) na sy moeder oorgegaan het, het die wolwe en die voëls mekaar die blye boodskap gebring:

“Die oomblik nader waarop die Meester van die heelal die wêreld met sy koms vereer; hy is die amîn21van die aarde, die son van sy tyd.” In daardie nag het al die afgode in die Ka’ba vooroor geval. Die shaytâns het magteloos geword en kon hulle werk nie meer doen nie. Die engele het die troon van Iblîs stukkend geslaan en in die see gegooi, en veertig dae lank het hulle Iblîs gestraf en gepynig. Daarna het hy gevlug, op die berg Abû Qubays geklim en ’n hewige kreet geslaak. Al sy leërs wat hierdie kreet van Iblîs gehoor het, het rondom hom saamgedrom. Iblîs het vir hulle gesê: “Wee julle! Die geboorte van Muhammad ’alayhis-salâm is naby. Voortaan sal Lât en ’Uzzâ nie meer aanbid word nie. Die nûr van die tawhîd sal oor die hele wêreld versprei.” In daardie nag het al die towenaars en waarsêers in hulle werk magteloos geword. Die waarsêery het tot ’n einde gekom. Hulle towery het geen uitwerking meer gehad nie. In daardie nag het die bewoners van die aarde uit die hemel ’n stem gehoor: “Die oomblik nader waarop die Profeet van die eindtyd kom met duisende weldade en gunste.”

In daardie tyd was daar droogte in Makka al-Mukarrama. Dit het al jare lank nie gereën nie. Aan die bome was daar geen groen blaar meer nie, en van ’n oes was daar geen spoor meer te sien nie. Die mense het in nood verkeer en nie meer geweet wat om te doen nie. Nadat die geseënde nûr van ons geliefde Profeet van ’Abdullah na Âmina oorgegaan het, het dit so baie gereën en was die oes so oorvloedig dat hulle daardie jaar “die jaar van oorvloed” genoem het. In die nege maande wat sy hom gedra het, het Âmina geen enkele pyn of ongemak gevoel nie.

Toe ons moeder Âmina twee maande swanger was, het haar man ’Abdullah vir handel na Damaskus gereis. Op die terugweg het hy siek geword. In Dâr an-Nâbigha, in die omgewing van Medina, by sy ooms aan moederskant, die seuns van Najjâr, is hy op agtien- of vyf-en-twintigjarige ouderdom oorlede.22 Toe hierdie nuus in Mekka bekend word, is die hele stad in rou gedompel.23

“Toe ‘Abdullah, die vader van ons Meester die Profeet, oorlede is voordat sy seun gebore is, het die engele gesê: ‘O ons Heer! U Rasûl het ’n weeskind geword’” ’Abdullah ibn ’Abbâs (radiyallâhu ’anhumâ)

’Abdullah ibn ’Abbâs (radiyallâhu ’anhumâ), een van die Metgeselle, het oorgelewer: “Toe ‘Abdullah, die vader van ons Meester die Profeet, oorlede is voordat sy seun gebore is, het die engele gesê: ‘O ons Heer! U Rasûl het ’n weeskind geword.’ Allâhu ta’âlâ het gesê: ‘Ek is sy beskermer en sy helper.’”

Âmina Khâtûn was diep bedroef oor die dood van haar man. In ’n gedig het sy haar droefheid oor sy heengaan soos volg uitgespreek:

Op ’n onverwagte oomblik het die dood hom weggeneem,
Terwyl hy tog so edelmoedig, so barmhartig was.

Die gebeurtenis van die Olifant

Die gebeurtenis van die Olifant

Dit was nog ongeveer twee maande voor die geboorte van Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam). In daardie tyd het die gebeurtenis van die Olifant plaasgevind. Abraha, die goewerneur van Jemen namens die koninkryk Abessinië, wou verhinder dat die mense, wat van alle kante in groot getalle toegestroom het, die Ka’ba besoek. Met die hulp van die Bisantynse keiser het hy in San’â ’n groot kerk laat bou, wat “Qullays” genoem is. Abraha wou hê dat die mense hierdie kerk moes besoek. Maar die Arabiere, wat van ouds af die Ka’ba besoek het, het geen aandag geskenk aan die kerk wat Abraha laat bou het nie. Hulle het met minagting daarop neergesien. Een van hulle het die kerk selfs besoedel.

Woedend hieroor het Abraha besluit om die Ka’ba te verwoes; met dié doel het hy ’n groot leër op die been gebring en teen Mekka opgeruk. Toe die leër van Abraha Mekka nader, het die soldate die besittings van die Quraysh begin plunder, en hulle het ook beslag gelê op tweehonderd kamele wat aan ’Abdulmuttalib behoort het. ’Abdulmuttalib het na Abraha gegaan en sy kamele teruggevra. Abraha het gesê: “Ek het gekom om julle heilige Ka’ba te verwoes. Jy wil dit nie beskerm nie, en dan vra jy jou kamele terug?”

’Abdulmuttalib het gesê: “Ek is die eienaar van die kamele. Die Ka’ba het ongetwyfeld sy Eienaar. Hy sal dit beskerm.” “Niemand kan dit teen my beskerm nie!” het Abraha gesê, en hy het ’Abdulmuttalib sy kamele teruggegee en hom weggestuur. Daarna het hy sy leër die bevel gegee om na die Ka’ba op te ruk. In die leër van Abraha was daar ’n olifant met die naam “Mahmûda”, wat voor die troepe uit gelei is, omdat hulle geglo het dat hulle so die oorwinning sou behaal. Nuqayl ibn Labîb, een van Abraha se gidse, het hom na die oor van die reusagtige olifant gebuig en gesê: “O Mahmûda, die huis wat jy gaan verwoes, is die huis van Allâhu ta’âlâ. Kniel dadelik neer! Moenie verder gaan nie! Anders kom jy om!” Toe Abraha hom na die Ka’ba stuur, het die olifant op die grond neergekniel en nie meer vorentoe beweeg nie. Maar sodra hulle hom na Jemen gedraai het, het hy daardie kant toe gedraf.

So het Allâhu ta’âlâ op die leër van Abraha, wat Mekka genader het maar nie die krag gehad het om aan te val nie, ’n swerm voëls afgestuur wat abâbîl genoem word, dit wil sê bergswaels. Elkeen van hierdie voëls het drie klippies so groot soos ’n kekerertjie of ’n lensie gedra: een in die bek en twee in die kloue. Dié het hulle op die leër van Abraha laat val. Die klippe het die soldate op die kop getref en dwarsdeur hulle liggaam gegaan. Elke soldaat wat deur ’n klip getref is, het op die plek gesterf. Soos die edele vers meedeel, het die leër soos opgevrete graanblare geword. Toe Abraha dit sien, wou hy in paniek vlug. Maar hy kon nie ontkom nie. Die eintlike teiken van die klippe was hy, en ook hy is getref. Terwyl hy gevlug het, het sy vleis in stukke van hom afgeval, en so het hy gesterf. Hierdie gebeurtenis word in soera al-Fîl van die Qur’ân al-karîm in betekenis soos volg meegedeel: “(O My Rasûl!) Het jy nie gesien hoe jou Heer met die mense van die olifant (die leër van Abraha, toegerus met olifante, wat die Ka’ba wou verwoes) gehandel het nie? Het Hy hulle lis (om die Ka’ba al-Mu’azzama te verwoes) nie laat misluk nie? Hy het swerms voëls op hulle afgestuur. Elkeen van daardie voëls het klippe van klei, in die vuur gebak, op hulle gegooi. Uiteindelik het Allâhu ta’âlâ hulle vernietig en hulle gemaak soos graanblare wat deur die mot opgevreet is. (Hy het hulle gelyk gemaak aan opgevrete graanblare, deur wurms afgeknaag en in stukke verskeur.)”24

“Ek is die eienaar van die kamele. Die Ka’ba het ongetwyfeld sy Eienaar. Hy sal dit beskerm” Shaybat al-Hamd

Arabië en die omliggende kultuursentrums