DIE AHL AL-BAYT VAN ONS MEESTER DIE PROFEET

Die redes vir die huwelike van ons Meester die Profeet

Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het die eerste keer getrou toe hy vyf-en-twintig jaar oud was, met Khadîja (radiyallâhu ’anhâ). Khadîja was veertig jaar oud en ’n weduwee. Maar haar besittings, haar skoonheid, haar verstand, haar kennis, haar eer, haar afkoms, haar kuisheid en haar goeie maniere was baie groot. Vyf-en-twintig jaar lank het hulle saam gelewe. Solank Khadîja gelewe het, het Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) met geen ander vrou getrou nie.

Ná die oorlye van ons moeder Khadîja (radiyallâhu ’anhâ) het ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) vir die tweede keer getrou, toe hy vyf-en-vyftig jaar oud was, met ons moeder ’Âisha (radiyallâhu ’anhâ), die dogter van Abû Bakr. Op bevel van Allâhu ta’âlâ het hy die nikâh met haar gesluit. Tot hy na die hiernamaals vertrek het, het hy agt jaar lank met haar gelewe. ’Âisha was baie verstandig, skerpsinnig, geleerd, beskaafd, kuis en vroom. Omdat haar geheue baie sterk was, het die Metgeselle haar baie dinge gevra en dit by haar geleer.

Al sy ander huwelike het hy om godsdienstige of politieke redes, of uit barmhartigheid en weldadigheid gesluit. Al hierdie vroue was weduwees, en die meeste van hulle was bejaard. Byvoorbeeld: toe die kwellinge en die skade wat die ongelowiges in Mekka die Moslems aangedoen het, ’n ondraaglike peil bereik het, het ’n deel van die Metgeselle na Abessinië geëmigreer. Die koning van Abessinië, die Negus, was ’n Christen. Die Negus het die Moslems verskeie vrae gestel, was vol bewondering oor die volwasse antwoorde wat hy gekry het, en het tot geloof gekom. Aan die Moslems het hy baie goed gedoen. ’Ubaydullah ibn Jahsh egter, wat skynbaar tot geloof gekom het, het hom, om aan die armoede te ontkom, deur die priesters laat mislei; hy het ’n afvallige (murtadd) geword en sy godsdiens vir die wêreld verruil.1 Hierdie vervloekte, wat die seun van ’n tante aan vaderskant van ons Meester Rasûlullah was, het ook sy vrou Umm Habîba onder druk geplaas en aangespoor om die godsdiens te verlaat en ryk te word; maar toe sy sê dat sy armoede en die dood sou aanvaar, maar nie die godsdiens van Muhammad ’alayhis-salâm sou verlaat nie, het hy haar verstoot. Daarna het hy verwag dat sy in ellende sou wegkwyn en sterf. Maar binne kort tyd het hy self gesterf. Umm Habîba was die dogter van Abû Sufyân, wat toe die opperbevelhebber van die Quraysh in Mekka was. Ons Meester Rasûlullah het in daardie tyd baie hewige veldslae teen die leërs van die Quraysh gevoer, en Abû Sufyân het met al sy kragte geveg om Islam te vernietig. Rasûlullah het gehoor van die krag van die geloof van ons moeder Umm Habîba (radiyallâhu ’anhâ) en van die baie bitter toestand wat haar oorgekom het. Aan die Negus het hy ’n brief geskryf met die versoek: “Ek gaan met Umm Habîba trou, wat daar is. Sluit my nikâh! Stuur haar daarna hierheen.” Die Negus het reeds vroeër Moslem geword. Met groot eerbied vir die brief het hy die Moslems wat daar was, na sy paleis uitgenooi en ’n feesmaal gegee. In die sewende jaar ná die Hijra is die nikâh gesluit, en hy het geskenke en gawes uitgedeel. So het Umm Habîba die beloning vir haar geloof ontvang en daar welgesteld en in rus gelewe. Danksy haar het ook die ander Moslems rus gekry. Omdat die vroue in die Paradys by hulle mans sal wees, het sy die blye boodskap van die hoogste graad van die Paradys ontvang – en naas hierdie blye boodskap word al die genietinge en gunste van die wêreld baie klein. Hierdie nikâh was een van die oorsake wat vir Abû Sufyân die weg gebaan het na die eer om later Moslem te word. Soos ’n mens sien, toon hierdie nikâh ook die graad van die verstand, die skerpsinnigheid, die genialiteit, die weldadigheid en die barmhartigheid van Rasûlullah.2

’n Tweede voorbeeld: ons moeder Hafsa (radiyallâhu ’anhâ), die dogter van ’Umar, het ’n weduwee geword. Toe ’Umar in die derde jaar ná die Hijra aan Abû Bakr en aan ’Uthmân gevra het: “Wil jy met my dogter trou?” het hulle gesê: “Ek sal daaroor nadink.” Toe al drie en nog ander eendag by ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) was, het hy gevra: “O ’Umar! Ek sien dat jy bedroef is; wat is die rede?” Soos ’n mens die kleur van die ink in ’n botteltjie maklik sien, so het ons Meester Rasûlullah met een oogopslag begryp wat elkeen dink. As hy dit nodig gevind het, het hy daarna gevra. Omdat dit vir ons fard is om teenoor hom, ja teenoor almal, die waarheid te praat, het ’Umar geantwoord: “Yâ Rasûlallah! Ek het my dogter aan Abû Bakr en aan ’Uthmân aangebied, en hulle het haar nie geneem nie.” Omdat Rasûlullah geensins wou hê dat hierdie drie Metgeselle, wat hy die meeste liefgehad het, bedroef moes wees nie, het hy dadelik, om hulle bly te maak, gesê: “O ’Umar! Wil jy hê dat ek jou dogter gee aan iemand wat beter is as Abû Bakr en as ’Uthmân?” ’Umar was verbaas, want hy het geweet dat daar niemand beter as Abû Bakr en as ’Uthmân was nie. “Ja, yâ Rasûlallah!” het hy gesê. Toe het hy gesê: “O ’Umar, gee jou dogter vir my!” So het Hafsa die moeder geword van Abû Bakr, van ’Uthmân en van al die gelowiges, en hulle het haar dienaars geword; en Abû Bakr, ’Umar en ’Uthmân het nog nader aan mekaar gekom en mekaar nog dierbaarder geword.3

’n Derde voorbeeld: in die vyfde of sesde jaar ná die Hijra was Juwayriya, die dogter van Hârith, die hoof van die stam, onder die honderde gevangenes wat van die stam Banû Mustaliq geneem is. Nadat hy haar gekoop en vrygelaat het, het hy die nikâh met haar gesluit. Toe het al die Metgeselle (’alayhimur-ridwân) gesê: “Ons skaam ons om die verwante van die familie van ons Meester Rasûlullah, van ons moeder, as slavinne en diensmeisies te gebruik.” Almal het hulle gevangenes vrygelaat. Hierdie nikâh was die oorsaak van die vrylating van honderde gevangenes. Ons moeder Juwayriya (radiyallâhu ’anhâ) het dit altyd vertel en was trots daarop. ’Âisha het gesê: “Ek het geen vrou gesien wat beter en meer geseën was as Juwayriya nie.”4 In ’n hadîth sharîf is gesê: “Die huwelike wat ek met al my vroue gesluit het, en die uithuwelik van my dogters – alles het plaasgevind met die verlof wat Jibrîl (’alayhis-salâm) van Allâhu ta’âlâ gebring het.”

’n Belangrike rede waarom ons Meester Rasûlullah baie kere getrou het, was ook om die godsdiens van Islam bekend te maak. Voordat die vers van die hijâb gekom het, dit wil sê voordat die vroue beveel is om hulle te bedek, het ook die vroue na Rasûlullah gekom om te vra en te leer wat hulle nie geweet het nie. As Rasûlullah na iemand se huis gegaan het, het ook die vroue gekom, gaan sit, geluister en baat gevind. Toe die vers van die hijâb gekom het en dit die vroue verbied is om saam met vreemde mans te sit en te praat, het hy nie meer vreemde vroue ontvang nie. Toe het hy hulle beveel om wat hulle nie weet nie, aan sy geseënde vrou ’Âisha te vra en by haar te leer. Weens die menigte wat kom vra het, het ’Âisha nie tyd gehad om almal te antwoord nie. Om hierdie belangrike diens te vergemaklik en die las van ons moeder ’Âisha te verlig, het hy die nikâh met soveel vroue gesluit as wat nodig was. Honderde fyn kwessies wat die vroue raak, het hy deur sy geseënde vroue aan die Moslemvroue bekend gemaak. As hy een vrou gehad het, sou dit moeilik, ja selfs onmoontlik gewees het dat al die vroue haar vra. Om die godsdiens van Allâhu ta’âlâ volledig bekend te maak, het hy ook die las van baie huwelike op sy skouers geneem.

Die geseënde vroue van ons Meester die Profeet

Khadîjat al-Kubrâ (radiyallâhu ’anhâ): Haar familie was een van die adellike, voorname families van die Quraysh. Khadîja was die dogter van Khuwaylid ibn Asad ibn ’Abdul’uzzâ ibn Qusayy; sy is die eerste vrou van Rasûlullah. Haar vader was Khuwaylid, haar moeder Fâtima. Op veertigjarige ouderdom, as weduwee, het sy met Rasûlullah getrou. Rasûlullah was toe vyf-en-twintig. Uit haar is vier dogters en twee seuns aan hom gebore. As weduwee het sy handel gedryf. Daar was saakwaarnemers, skrywers en slawe in haar diens. Khadîja was baie ryk, geleerd en verstandig. Van die vrye vroue was sy die eerste wat tot geloof gekom het. Toe Jibrîl ’alayhis-salâm die eerste keer verskyn het, het Rasûlullah bang geword. Dit het hy aan Khadîja vertel. As heel eerste het Khadîja (radiyallâhu ’anhâ) tot geloof gekom. Die ongelowiges het afgodsbeelde aanbid, nie in Rasûlullah geglo nie en met hom gespot. Hulle het hom baie gekwel. Khadîja (radiyallâhu ’anhâ) het Rasûlullah getroos en hom moed gegee. Al haar besittings en eiendom het sy vir hom opgeoffer. Vyf-en-twintig jaar lank het sy Rasûlullah getrou gedien. Nooit het sy hom gekrenk nie.

Drie jaar vóór die Hijra, drie dae ná die dood van Abû Tâlib, is sy op vyf-en-sestigjarige ouderdom in Makka al-Mukarrama oorlede.

Tot sy oorlye het Rasûlullah haar altyd geprys. Toe hy haar eendag tuis prys, kon ons moeder ’Âisha haar nie inhou nie en het sy gesê: “Janâb-i Haqq het aan u iemand gegee wat beter is as sy.” Toe het hy gesê: “Nee! Daar is aan my nie iemand beter as sy gegee nie. In die dae toe almal my ’n leuenaar genoem het, het sy in my geglo. Toe almal my gekwel het, was sy my steun. Dit was sy wat my droefheid verdryf het.”

Khadîja en haar dogter Fâtima az-Zahrâ is twee van die vier vroue van wie in ’n hadîth sharîf meegedeel is dat hulle die verhewenste van al die vroue in die wêreld is. Die derde is Âsiya, die vrou van Fir’awn, en die vierde Maryam (radiyallâhu ta’âlâ ’anhunna).

“Die huwelike wat ek met al my vroue gesluit het, en die uithuwelik van my dogters – alles het plaasgevind met die verlof wat Jibrîl (’alayhis-salâm) van Allâhu ta’âlâ gebring het” Hadîth sharîf

’Âisha (radiyallâhu ’anhâ): ‘Âisha is die tweede rein vrou van Rasûlullah en die dogter van Abû Bakr Siddîq. Haar moeder was Umm Rûmân. Agt jaar vóór die Hijra is sy gebore. Kinders het sy nie gehad nie. Haar nikâh is gesluit een jaar ná die oorlye van Khadîjat al-Kubrâ en twee jaar vóór die Hijra. Drie jaar later, in Medina, het sy die eer ontvang om in die Hujra-i Sa’âdat gebring te word. Haar verstand, haar skerpsinnigheid, haar kuisheid en haar taqwâ was verbasend groot. Rasûlullah het haar baie liefgehad en haar baie geprys. Haar nikâh is op bevel van Allâhu ta’âlâ gesluit. In ’n edele vers is sy geprys. Die Metgeselle het hulle tot haar gewend om hulle probleme op te los. Toe Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ‘alayhi wa sallam) oorlede is, was sy agtien jaar oud. Omdat haar ijtihâd nie met dié van ‘Alî ooreengestem het nie, was sy in die Slag van die Kameel aan die kant van die Metgeselle wat teen ‘Alî geveg het. Toe ‘Alî as martelaar gedood is, was sy baie bedroef. Die hurûfîs belaster haar baie. Hulle sê dat sy ‘Alî nie liefgehad het nie. Maar dit was juis ‘Âisha wat die hadîth sharîf “Om ’Alî lief te hê, behoort tot die geloof” oorgelewer het. So het sy bekend gemaak dat sy hom liefgehad het en dat almal hom moet liefhê. In die sewe-en-vyftigste jaar ná die Hijra is sy op vyf-en-sestigjarige ouderdom in Medina oorlede. Haar graf is in die Baqî’.

Sawda bint Zam’a (radiyallâhu ’anhâ): Sawda is die derde vrou van Rasûlullah. Saam met haar man het sy tot geloof gekom en na Abessinië geëmigreer. Toe hulle na Mekka teruggekeer het, is haar man oorlede. Rasûlullah het eers die nikâh met ’Âisha en daarna met Sawda gesluit. Sawda het hy in Mekka in sy huis opgeneem, ’Âisha in Medina. Sawda was ’n baie barmhartige en kuise dame. In die tyd van ’Umar is sy oorlede.5

Hafsa (radiyallâhu ’anhâ): Hafsa is die dogter van ’Umar (radiyallâhu ’anh). Haar eerste man was Khunays. Saam het hulle na Abessinië en na Medina geëmigreer. Toe sy op jong ouderdom ’n weduwee geword het, het haar vader haar aan Abû Bakr en daarna aan ’Uthmân aangebied. Albei het verskoning gevra. ’Umar was bedroef. In die derde jaar ná die Hijra het sy die eer van die nikâh met Rasûlullah ontvang. Ná ’n tyd het Rasûlullah Hafsa verstoot. Daarna het hy op aanwysing van Jibrîl ’alayhis-salâm weer die nikâh met haar gesluit. Dikwels het sy gevas en baie gebede verrig. In die jaar 41 ná die Hijra is sy op sestigjarige ouderdom oorlede.

Zaynab bint Khuzayma (radiyallâhu ’anhâ): Zaynab het baie aanbidding verrig en baie sadaqa gegee. Vroeër was sy die vrou van ’Abdullah ibn Jahsh. ’Abdullah was die seun van Umayma, ’n tante aan vaderskant van Rasûlullah, en het in die Slag van Uhud as martelaar gesneuwel. Zaynab het die eer van die nikâh met Rasûlullah ontvang, maar is agt maande later oorlede.6

Umm Salama (radiyallâhu ’anhâ): Haar naam was Hind. Saam met haar man Abû Salama was sy onder die eerstes wat na Abessinië geëmigreer het. Abû Salama, die broer van ’Ubaydullah ibn Jahsh, die seun van Barra, ’n tante aan vaderskant van Rasûlullah, is in Medina in die vierde jaar ná die Hijra oorlede aan die wond wat hy in die Slag van Uhud opgedoen het. Umm Salama het die huweliksaansoeke van Abû Bakr en ’Umar nie aanvaar nie. Die eer van die nikâh met Rasûlullah het haar te beurt geval. In die nege-en-vyftigste jaar is sy op vier-en-tagtigjarige ouderdom in Medina oorlede. Van sy vroue was sy die laaste wat oorlede is.7

“Nee! Daar is aan my nie iemand beter as sy (as Khadîja) gegee nie. In die dae toe almal my ’n leuenaar genoem het, het sy in my geglo. Toe almal my gekwel het, was sy my steun. Dit was sy wat my droefheid verdryf het” Hadîth sharîf

Juwayriya (radiyallâhu ’anhâ): Juwayriya was die dogter van Hârith, die hoof van die stam Banû Mustaliq. In die Slag van Muraysî’, wat in die vyfde jaar ná die Hijra plaasgevind het, is sy gevange geneem. Haar man, wat die seun van haar oom aan vaderskant was, is in die geveg gedood. Twintig jaar oud was sy, en baie bevallig, dit wil sê mooi. Toe Juwayriya te koop aangebied is, het haar vader volgens ’n oorlewering ’n trop kamele na Medina gebring om haar vry te koop. Twee uitstekende kamele kon hy nie oor sy hart kry om af te staan nie, en hy het hulle buite die stad weggesteek. Rasûl ’alayhis-salâm het gesê: “Bring ook die twee kamele wat jy op daardie en daardie plek weggesteek het.” Hârith was verstom en het saam met twee van sy seuns en nog baie ander tot geloof gekom. Rasûl ’alayhis-salâm het die kamele aangeneem en sy dogter aan hom teruggegee. Ook die dogter het tot geloof gekom. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het by haar vader om Juwayriya se hand gevra en die nikâh met haar gesluit. In die ses-en-vyftigste jaar ná die Hijra is sy oorlede.

Zaynab bint Jahsh (radiyallâhu ’anhâ): Zaynab was die dogter van Umayma, ’n tante aan vaderskant van Rasûlullah, en die suster van ’Abdullah ibn Jahsh. Die naam van haar vader was Burra; omdat hy nie tot geloof gekom het nie, is hy Jahsh genoem. Zaynab was een van die eerstes wat tot geloof gekom het.

Ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het haar eers aan sy aangenome seun Zayd ibn Hâritha laat trou. Omdat Zayd die regte van Zaynab nie kon nakom nie, het hulle in die derde jaar ná die Hijra geskei. Rasûl ’alayhis-salâm wou die nikâh met haar sluit. Toe Zaynab dit hoor, het sy van vreugde ’n gebed van twee rak’as verrig en hierdie smeekbede gedoen: “O my Heer! U Rasûl wil my hê. As U bepaal het dat ek die eer kry om sy vrou te wees, gee my dan aan hom.” Haar smeekbede is aanvaar, en die sewe-en-dertigste vers van soera al-Ahzâb is geopenbaar, met die betekenis: “Toe Zayd met betrekking tot haar gedoen het wat hy wou (dit wil sê: toe hy Zaynab verstoot het), het Ons haar aan jou as vrou gegee.” Omdat Allâhu ta’âlâ die nikâh van Zaynab gesluit het, het ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) nie nog ’n keer die nikâh gesluit nie. Zaynab (radiyallâhu ’anhâ) was altyd trots daarop en het gesê: “Elke vrou word deur haar vader uitgehuwelik. Maar mý het Allâhu ta’âlâ uitgehuwelik.” Toe was sy agt-en-dertig jaar oud. In die twintigste jaar ná die Hijra is sy op drie-en-vyftigjarige ouderdom oorlede.8 Haar goedheid en weldadigheid was oorvloedig, en sy het baie graag sadaqa gegee. Ook was sy bedrewe in handwerk. Wat sy gemaak het en alles wat in haar hande gekom het, het sy aan haar verwante en aan die armes gegee. Die kalief ’Umar het aan elkeen van die rein vroue van die Profeet twaalfduisend dirham gegee. Zaynab bint Jahsh het dit, sodra sy dit ontvang het, alles as sadaqa weggegee en uitgedeel. ’Âisha het haar daarom baie geprys en geroem. Die hadîth sharîf “Van my vroue sal die een wat eerste by my aansluit, dié met die oop hand wees”9 het bekend gemaak dat sy as eerste sou heengaan, want dit was sy wat die meeste sadaqa gegee het.

Die onbeskaamde en lasterlike Franse digter Voltaire het oor die huwelik van Rasûlullah met Zaynab in verse ’n toneelstuk geskryf vol versinde, laaghartige laster, in volslae teenstryd met die geskiedenis, met die gebeure en met die oorleweringe. Hierdie lelike, walglike geskrif, ’n letterkundige en denker onwaardig, het in die smaak geval by die pous, sy groot vyand, wat hom in die ban gedoen het, en die pous het hom ’n vleiende brief geskryf. Die kalief van die Moslems, sultan ’Abdulhamîd Khan II, het, toe hy hoor dat hierdie stuk op die verhoog opgevoer sou word, aan die regerings van Frankryk en Engeland ’n ultimatum gestel, dit dadelik verhinder en die hele mensdom van ’n skandelike laagheid gered.

Safiyya (radiyallâhu ’anhâ): Safiyya was die dogter van Huyayy ibn Akhtab, die hoof van die Jode van Khaybar. In Khaybar was sy aan ’n Jood verloof. Daarna het sy met die baie ryk Kinâna ibn Huqayq getrou. Toe Khaybar in die sewende jaar ná die Hijra verower is, is ook Safiyya gevange geneem. By die verdeling het sy aan Rasûlullah toegeval, en hy het haar vrygelaat; sy het tot geloof gekom en die eer van die nikâh met Rasûlullah ontvang. In die vyftigste jaar ná die Hijra is sy in Medina oorlede.10

Umm Habîba (radiyallâhu ’anhâ): Umm Habîba was die dogter van Abû Sufyân ibn Harb ibn Umayya en die suster van Mu’âwiya. Haar moeder het Hind geheet. Saam met haar man ’Ubaydullah ibn Jahsh het sy Moslem geword, en hulle het na Abessinië geëmigreer. Omdat haar dogter Habîba in Abessinië gebore is, het sy self bekend geword onder die kunya Umm Habîba (die moeder van Habîba). Haar man het hom daar deur die priesters laat mislei, het ’n afvallige geword en gesterf. Alleen, arm en ver van die huis het sy agtergebly. “Ek verlaat nie die godsdiens van Rasûlullah nie,” het sy gesê. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) wou haar bly maak en die nikâh met haar sluit. In die sewende jaar ná die Hijra het hy aan die Negus ’n brief geskryf. Op hierdie bevel van die Profeet het die Negus haar nikâh met Rasûl-i akram gesluit en haar na Medina gestuur. In die vier-en-veertigste jaar ná die Hijra is sy in Medina oorlede.

Maymûna (radiyallâhu ’anhâ): Haar naam was Barra; Rasûlullah het dit na Maymûna verander. Maymûna se man was oorlede. Toe hulle ná die verowering van Khaybar vir die ’umra na Mekka gegaan het, het sy op die terugweg na Medina die eer van die nikâh met Rasûlullah ontvang. In die drie-en-vyftigste jaar ná die Hijra het sy in Mekka siek geword. “Neem my uit Mekka weg, want Rasûlullah het meegedeel dat ek buite Mekka sal sterf,” het sy gesê. Toe hulle haar weggeneem het, is sy oorlede op die plek (Sarif genoem) waar haar nikâh met Rasûlullah gesluit is.11

Mâriya (radiyallâhu ’anhâ): Mâriya het tot geloof gekom toe sy ’n slavin van ons Meester die Profeet was, en het die eer van die nikâh met ons Meester ontvang. Omdat Mâriya as geskenk gestuur is deur Muqawqis, die heerser van Egipte en Aleksandrië, is haar afkoms (stamboom) en haar geboortedatum nie met sekerheid bekend nie. Rasûl-i akram het uit ons moeder Mâriya ’n seun met die naam Ibrâhîm gekry. Mâriya was baie kalm, stil en ingetoë. In die laaste jare van die kalifaat van ‘Umar, in die jaar 637 n.C. (16 ná die Hijra), is sy oorlede, en sy is in die begraafplaas Baqî’ begrawe.12

Rayhâna (radiyallâhu ’anhâ): Rayhâna het Moslem geword toe sy ’n slavin van ons Meester die Profeet was. Haar stam was die Banû Qurayza, een van die Joodse stamme in Medina. Haar afkoms (stamboom) is Rayhâna bint Sham’ûn ibn Yazîd, of Rayhâna bint Zayd ibn ‘Amr ibn Khunâfa ibn Sham’ûn ibn Yazîd. Haar geboortedatum is nie met sekerheid bekend nie. Vóór ons Meester die Profeet, in die jaar 631 n.C. (10 ná die Hijra), is sy in Medina oorlede, en sy is in die begraafplaas Baqî’ begrawe.13

“Om die sayyids en die sharîfs lief te hê, is ’n oorsaak om by die laaste asem met îmân heen te gaan” Abû Mujâhid Anwar ibn Nazîf (rahmatullâhi ’alayh)