DIE WONDERWERKE VAN ONS MEESTER DIE PROFEET

Die getuienisse wat duidelik maak dat ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm die profeet van Allâhu ta’âlâ is, is so talryk dat hulle nie getel kan word nie. Allâhu ta’âlâ het gesê: “As jy nie was nie, sou Ek die heelal nie geskep het nie!”1 Soos al die wesens die bestaan en die eenheid van Allâhu ta’âlâ toon, so toon hulle ook dat Muhammad ’alayhis-salâm profeet is, en hulle toon sy verhewenheid. Die karâmas wat by die awliyâ van sy umma voorkom, is almal sy wonderwerke, want karâmas kom voor by diegene wat hom volg en in sy voetspore gaan. Trouens, omdat al die profete tot sy umma wou behoort – of beter gestel: omdat hulle almal uit sy nûr geskep is –, word ook hulle wonderwerke tot die wonderwerke van Muhammad ’alayhis-salâm gereken. Die wonderwerke van ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm word volgens die tyd in drie soorte verdeel:

Die eerste is die wonderwerke vanaf die skepping van sy geseënde siel tot die tyd van die bi’tha, toe sy profeetskap bekend gemaak is. Die tweede is die wonderwerke in die tyd vanaf die bi’tha tot sy oorlye.

Die derde is die dinge wat vanaf sy oorlye tot die Oordeelsdag gebeur het en nog sal gebeur. Die wonderwerke van die eerste soort word irhâs genoem. Elke soort word boonop in twee verdeel: wonderwerke wat met die oë gesien word, en wonderwerke wat nie gesien word nie, maar met die verstand begryp word. Al die wonderwerke is so talryk dat dit nie moontlik was om hulle af te baken en te tel nie. Daar is meegedeel dat die wonderwerke van die tweede soort ongeveer drieduisend is. Hieronder volg ’n paar van die bekendstes. 1. Die grootste van die wonderwerke van Muhammad ’alayhis-salâm is die Qur’ân al-karîm. Al die digters en letterkundiges wat daar tot vandag toe was, het magteloos en vol bewondering gestaan voor die samestelling en die betekenis van die Qur’ân al-karîm. Hulle kon niks sê wat op een enkele edele vers lyk nie. Die onnavolgbaarheid (i’jâz) en die welsprekendheid daarvan lyk nie op die woorde van mense nie: as een woord daaruit weggeneem of een woord bygevoeg word, gaan die skoonheid van die bewoording en van die betekenis verlore. Diegene wat ’n ander woord gesoek het om in die plek van een van die woorde daarvan te sit, het niks gevind nie. Die samestelling daarvan lyk nie op die gedigte van die Arabiese digters nie. Dit bring berig van talle verborge dinge wat in die verlede gebeur het en in die toekoms sal gebeur. Wie dit hoor en wie dit lees, kan nie genoeg daarvan kry nie; al word hulle moeg, word hulle dit nie sat nie. Deur talle ervarings is bewys dat die lees en die aanhoor daarvan die bekommernisse verdryf. Daar is selfs mense gesien wat by die aanhoor daarvan deur ontsetting en vrees oorval is en daardeur gesterf het. Die harte van baie verbete vyande van Islam het sag geword toe hulle na die Qur’ân al-karîm geluister het, en hulle het tot geloof gekom. Onder die vyande van Islam en onder die zindîqs wat die naam Moslem dra en mu’attila, malâhida en qarâmita genoem word, was daar wel diegene wat probeer het om die Qur’ân al-karîm te verander, te vervals en iets soortgelyks te sê, maar nie een van hulle het sy doel bereik nie. Die Tawrât en die Injîl daarenteen is deur die mense altyd verander en word steeds verander. Mooi dinge wat met geen wetenskap of ervaring gevind kan word nie, ’n goeie karakter, deugde wat die mense bo ander verhef, goeie dade wat na die geluk van hierdie wêreld en van die hiernamaals lei, kennis oor die begin en die einde van die wesens, en alles wat vir die mense nuttig of skadelik is – dit alles is in die Qur’ân al-karîm openlik of bedek bekend gemaak. Wat bedek is, kan die kundiges begryp. Al die kennis en al die geheimenisse wat in al die hemelse boeke – in die Tawrât, die Zabûr en die Injîl – staan, is in die Qur’ân al-karîm bekend gemaak. Al die kennis wat in die Qur’ân al-karîm vervat is, ken net Allâhu ta’âlâ. Die grootste deel daarvan het Hy aan Sy geliefde Profeet (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) bekend gemaak. ’Alî en Husayn (radiyallâhu ta’âlâ ’anhumâ) het meegedeel dat hulle baie van hierdie kennis geken het. Om die Qur’ân al-karîm te lees, is ’n baie groot guns. Allâhu ta’âlâ het hierdie guns aan die umma van Sy Habîb geskenk. Die engele is van hierdie guns verstoke; daarom kom hulle bymekaar op die plek waar die Qur’ân al-karîm gelees word, en luister. Al die tafsîrs maak maar baie min van die kennis in die Qur’ân al-karîm bekend. Op die Oordeelsdag, wanneer Muhammad ’alayhis-salâm op die minbar klim en die Qur’ân al-karîm lees, sal diegene wat luister, al die kennis daarvan begryp. 2. Een van die grootstes onder die bekende wonderwerke van Muhammad ’alayhis-salâm is dat hy die maan in twee gesplyt het. Hierdie wonderwerk het aan geen ander profeet te beurt geval nie. Toe Muhammad ’alayhis-salâm twee-en-vyftig jaar oud was, het die voormanne van die ongelowiges van die Quraysh in Mekka na hom gekom en gesê: “As jy profeet is, splyt dan die maan in twee.” Muhammad ’alayhis-salâm wou vurig hê dat almal, en veral sy kennisse en sy verwante, tot geloof moes kom. Daarop het hy sy hande opgehef en ’n smeekbede gedoen. Allâhu ta’âlâ het dit aanvaar en die maan in twee gedeel. Die een helfte is bo ’n berg gesien, die ander helfte bo ’n ander berg. Die ongelowiges het gesê: “Muhammad het ons getoor,” en hulle het nie tot geloof gekom nie.

“Van Muhammad ’alayhis-salâm is duisend wonderwerke gesien; vriend en vyand, almal het dit gesê. Die kosbaarste van al hierdie wonderwerke was sy goeie maniere en sy goeie karakter” Riyâd an-Nâsihîn

Gedig:
Die hond blaf as hy die maan sien staan;
Wat het die maan dan verkeerd gedaan?
Honde blaf maar altyd voort;
Wat kan ’n dwaas daarvan verstaan?
Koeplet:
As die mond sy smaak verloor, dui dit op siekte:
Die lekkerste drank smaak bitter vir die sieke.

3. Wanneer hulle op sommige van sy veldtogte sonder water gesit het, het Muhammad ’alayhis-salâm sy geseënde hand in die water van ’n bak gesteek; die water het tussen sy vingers deur gevloei, en die bak het aanhoudend oorgeloop. Soms tagtig, soms driehonderd, soms vyftienhonderd mense, en op die veldtog na Tabûk sewentigduisend mense, almal met hulle diere, het van hierdie water gedrink en dit gebruik. Wanneer hy sy geseënde hand uit die water gehaal het, het dit opgehou vloei. 4. Eendag het hy na die huis van sy oom ’Abbâs gegaan en hom en sy kinders langs hom laat sit. Toe het hy hulle met sy ihrâm toegemaak en gesê: “O my Heer! Soos ek hierdie oom van my en my Ahl al-Bayt toemaak, beskerm U hulle ook so teen die vuur van die Hel!” Uit die mure is drie keer ’n stem gehoor wat “Âmîn” gesê het.2 5. Eendag het hy, as antwoord aan diegene wat ’n wonderwerk van hom verlang het, ’n boom geroep wat ver weg gestaan het. Die boom het aangekom terwyl hy sy wortels agter hom aan gesleep het, het hom gegroet en gesê: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh.” Daarna het die boom teruggegaan en weer op sy plek vasgestaan. 6. Toe hulle by die Verowering van Khaybar vergiftigde geroosterde skaapvleis aan hom voorgesit het, is ’n stem gehoor: “Yâ Rasûlallah! Moenie van my eet nie, ek is vergiftig.”

7. Eendag het hy vir iemand wat ’n afgodsbeeld in sy hand gehad het, gesê: “As die afgodsbeeld met my praat, sal jy dan tot geloof kom?” Die man het gesê: “Ek aanbid dit al vyftig jaar lank. Dit het nog nooit ’n woord met my gepraat nie. Hoe sal dit dan met jou praat?” Toe Muhammad ’alayhis-salâm sê: “O afgodsbeeld! Wie is ek?” is ’n stem gehoor: “U is die Profeet van Allah.” Die eienaar van die afgodsbeeld het dadelik tot geloof gekom.

8. In Medina het daar in die Masjid an-Nabawî ’n stomp van ’n dadelpalm in die grond gestaan. Wanneer Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) die khutba gelewer het, het hy teen hierdie paal geleun. Dit is Hannâna genoem. Toe die minbar gemaak is, het hy nie meer na die Hannâna gegaan nie. Die hele gemeente het dit hoor huil. Daarop het hy van die minbar afgeklim en die Hannâna omhels. Die geluid het opgehou. Toe het hy gesê: “As ek dit nie omhels het nie, sou dit tot die Oordeelsdag gehuil het omdat ek daarvan geskei is.”

Sulke wonderwerke is dikwels gesien en oorgelewer. 9. Dit is dikwels gesien dat die klippies wat hy in sy hand geneem het, en die stukkies kos wat hy vasgehou het, Allâhu ta’âlâ verheerlik het met ’n geluid soos die gegons van bye.

10. ’n Ongelowige het gekom en gesê: “Hoe kan ek weet dat jy profeet is?” Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het gesê: “As ek daardie tros aan daardie dadelpalm roep en dit kom, sal jy dan tot geloof kom?” Die ongelowige het gesê: “Ja, dan sal ek tot geloof kom.” Rasûlullah het die dadeltros geroep, en dit het al springende na hom gekom. Rasûlullah het gesê: “Gaan terug na jou plek!” Die tros het teruggeklim na sy plek in die boom en weer daar gehang. Die ongelowige wat dit gesien het, het tot geloof gekom. 11. In Mekka het ’n paar wolwe skape uit ’n trop gegryp en weggedra. Toe die herder hulle te lyf gegaan het en die skape uit die kloue van die wolwe teruggeneem het, het een van die wolwe gesê: “Jy neem die lewensonderhoud van ons af wat Allâhu ta’âlâ vir ons gestuur het – vrees jy Allâhu ta’âlâ dan nie?” Toe die herder sê: “Ek is verstom! Kan ’n wolf praat?” het die wolf gesê: “Sal ek jou iets vertel wat nog verbasender is? In Medina toon Muhammad (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam), die Profeet van Allâhu ta’âlâ, wonderwerke.” Die herder het gekom, dit aan Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) vertel en Moslem geword.

12. Toe ons Meester Muhammad (sallallâhu ’alayhi wa sallam) deur ’n weiveld geloop het, het hy drie keer ’n stem hoor roep: “Yâ Rasûlallah!” Toe hy in daardie rigting kyk, het hy ’n vasgemaakte gasel gesien. Langs haar het ’n man gelê en slaap. Toe hy die gasel vra wat sy wil hê, het sy gesê: “Hierdie jagter het my gevang. Op die heuwel daar oorkant het ek twee kleintjies. Laat my vry! Ek gaan hulle voed en kom dan terug.” Rasûl ’alayhis-salâm het gesê: “Sal jy jou woord hou en terugkom?” Die gasel het gesê: “Ek gee my woord ter wille van Allah. As ek nie terugkom nie, mag die straf van Allah oor my kom!” Rasûlullah het die gasel laat gaan. Kort daarna het sy teruggekom. Die man het wakker geword en gesê: “Yâ Rasûlallah! Het u ’n bevel vir my?” Ons Meester die Profeet het gesê: “Laat hierdie gasel vry!” Die man het die tou van die gasel losgemaak en haar laat gaan. Die gasel het gesê: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa annaka Rasûlullah,” en weggegaan.

13. Eendag het hy ’n dorpeling na die geloof uitgenooi. Dié het gesê: “As jy die oorlede dogter van ’n buurman van my, ’n Moslem, lewend maak, sal ek tot geloof kom.” Hulle het na haar graf gegaan. Daar het hy die meisie by haar naam geroep. Eers is uit die graf ’n stem gehoor, en toe het die meisie uitgekom. “Wil jy na die wêreld terugkeer?” het ons Meester Rasûlullah gevra. Die meisie het gesê: “Yâ Rasûlallah! Ek wil nie na die wêreld terugkeer nie. Hier het ek dit beter as in die huis van my vader. Die hiernamaals van ’n Moslem is beter as sy wêreld.” Toe die dorpeling dit sien, het hy dadelik tot geloof gekom. 14. Jâbir ibn ’Abdullah (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) het ’n skaap gekook. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het dit saam met sy Metgeselle geëet. “Moenie die bene breek nie!” het hy gesê. Daarna het hy die bene bymekaargemaak, sy geseënde hande daarop gesit en ’n smeekbede gedoen. Allâhu ta’âlâ het die skaap weer lewend gemaak. 15. Hulle het ’n kind na Rasûlullah gebring wat, hoewel hy al groot was, nog nooit gepraat het nie. “Wie is ek?” het hy gevra. Die kind het geantwoord: “U is Rasûlullah.” Daarna het hy gepraat tot hy gesterf het.

“O my Heer! Soos ek hierdie oom van my (’Abbâs) en my Ahl al-Bayt toemaak, beskerm U hulle ook so teen die vuur van die Hel!” Hadîth sharîf

16. Iemand het op ’n slangeier getrap en aan albei oë blind geword. Hulle het hom na Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gebring. Toe hy van sy geseënde speeksel aan die man se oë gesmeer het, het die man begin sien. Selfs toe hy tagtig jaar oud was, het hy nog ’n draad deur ’n naald gesteek.

17. Muhammad ibn Hâtib vertel: “Ek was klein. Kookwater is oor my gegooi, en my liggaam is verbrand. Toe het my vader my na Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) geneem. Met sy geseënde hande het hy sy speeksel aan die verbrande plekke gesmeer en ’n smeekbede gedoen. Die brandwonde het dadelik genees.”

18. ’n Vrou het ’n kaalkopseun van haar gebring. Rasûlullah het met sy geseënde hande oor sy kop gestryk. Die seun het genees, en sy hare het begin groei.

19. In die “Sunan”-boeke van Tirmidhî en Nasâ’î staan: ’n Man wat aan albei oë blind was, het gekom en gesê: “Yâ Rasûlallah! Doen ’n smeekbede, sodat my oë oopgaan.” Ons Meester het medelye met hom gehad en vir hom gesê om ’n volmaakte wudû te verrig en daarna hierdie smeekbede te lees: “O my Heer! Ek smeek U. Deur U geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm as bemiddelaar te neem, vra ek dit van U. O Muhammad, my Profeet wat ek so liefhet! Deur u as middel (wasîla) te neem, smeek ek my Heer. Ek vra Hom om dit ter wille van u te aanvaar. O my Heer! Maak hierdie verhewe Profeet my voorspraakmaker! Aanvaar my smeekbede uit eerbied vir hom!” Die man het die wudû verrig en die smeekbede gedoen, en sy oë het oopgegaan. Die Moslems het hierdie smeekbede altyd gelees en hulle wense vervul gesien. 20. Rasûlullah het saam met Abû Tâlib deur ’n woestyn getrek. Abû Tâlib het gesê dat hy baie dors was. Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) het van sy rydier afgeklim, gesê: “Is jy dors?” en met die hak van sy geseënde voet op die grond geslaan. Water het opgespuit. “Oom, drink van hierdie water!” het hy gesê. 21. Op die tog na Hudaybiya het hulle kamp opgeslaan by ’n put met min water. Die soldate het oor dors gekla. Toe het hy ’n emmer water gevra, daaruit die wudû verrig, daarin gespoeg en dit in die put laat gooi. Daarna het hy ’n pyl geneem en dit in die put gegooi. Hulle het gesien dat die put tot by die rand vol water geword het.

22. Op ’n veldtog het die soldate oor dors gekla. Rasûl ’alayhis-salâm het twee soldate gestuur om water te soek. Hulle het ’n vrou op ’n kameel met twee watersakke vol water gesien en haar saamgebring. Rasûl ’alayhis-salâm het die vrou om ’n bietjie water gevra en dit in ’n bak laat gooi. Die hele leër het gekom en om die beurt sy bekers en watersakke gevul. Hulle het die vrou ’n paar dadels gegee en ook haar watersakke met water gevul.

Rasûlullah het vir haar gesê: “Ons het niks van jou water weggeneem nie. Dit is Allâhu ta’âlâ wat die water vir ons gegee het.”

23. Toe hy in Medina op die minbar die khutba gelewer het, het iemand gesê: “Yâ Rasûlallah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam)! Weens die droogte gaan ons kinders, ons diere en ons lande te gronde. Kom ons te hulp!” Daarop het hy sy hande opgehef en ’n smeekbede gedoen. In die lug was daar nie een wolk nie, maar nog voordat hy sy geseënde hande oor sy gesig gevee het, het die wolke saamgepak. Dit het dadelik begin reën, en dit het ’n paar dae lank aangehou. Toe hy weer op die minbar die khutba gelewer het, het daardie man gesê: “Yâ Rasûlallah! Ons gaan weens die reën te gronde!” Rasûl ’alayhis-salâm het geglimlag en gesê: “O my Heer! Skenk U barmhartigheid ook aan ander dienaars van U!” Die wolke het uitmekaar gedryf, en die son het te voorskyn gekom. 24. Jâbir ibn ’Abdullah (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) vertel: Ek het baie skuld gehad. Ek het dit aan Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) vertel. Toe het hy na my tuin gekom en drie keer om die hoop dadels geloop. Toe het hy gesê: “Roep jou skuldeisers, laat hulle kom!” Elkeen van hulle het gekry wat hom toegekom het, en van die hoop het niks afgegaan nie. 25. ’n Vrou het vir hom heuning as geskenk gestuur. Die heuning het hy aanvaar, en die leë pot het hy teruggestuur. Deur die mag van Allâhu ta’âlâ het die pot vol heuning teruggekom. Die vrou het gekom en gesê: “Yâ Rasûlallah! Wat is my sonde? Waarom het u my geskenk nie aanvaar nie?” Daarop het hy gesê: “Ons het jou geskenk aanvaar. Die heuning wat jy gesien het, is die seën wat Allâhu ta’âlâ jou geskenk het.” Bly het die vrou die heuning huis toe geneem. Saam met haar gesin het sy maande lank daarvan geëet, en dit het nie minder geword nie. Eendag het hulle die heuning per ongeluk in ’n ander pot gegooi. Hulle het daaruit geëet en dit opgemaak. Hulle het dit aan Rasûlullah vertel. Daarop het hy gesê: “As dit in die pot gebly het wat ek gestuur het, sou hulle daarvan geëet het so lank as wat die wêreld bestaan, en dit sou nooit minder geword het nie.”

26. Abû Hurayra vertel: Ek het vir Rasûlullah ’n paar dadels gebring en hom gevra om ’n smeekbede te doen sodat hulle geseën sou word. Daarop het hy ’n smeekbede gedoen dat hulle seën sou bring, en vir my gesê: “Neem hulle en sit hulle in jou sak. Wanneer jy daarvan wil neem, haal dit met jou hand uit; moenie die sak leegskud en hulle van die grond af optel nie!” Die sak met die dadels het ek dag en nag nie van my sy gelaat nie, en tot in die tyd van ’Uthmân (radiyallâhu ’anh) het ek steeds daarvan geëet. Ek het ook die mense by my daarvan laat eet en handevol daarvan as sadaqa gegee. Op die dag toe ’Uthmân (radiyallâhu ’anh) as martelaar gedood is, het my sak verlore geraak. 27. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het, soos Sulaymân ’alayhis-salâm, die taal van al die diere verstaan. Dit is dikwels gesien dat diere na hom gekom en oor hulle eienaar of oor ander gekla het. Rasûlullah het dit aan die Metgeselle meegedeel. In die Slag van Hunayn het hy vir die wit muilesel wat hy gery het en wat “Duldul” geheet het, gesê: “Kniel!” Toe Duldul dadelik geknie het, het hy ’n handvol sand van die grond opgeneem en dit oor die ongelowiges uitgestrooi.

28. Eendag het hy vir sy vrou Hafsa (radiyallâhu ’anhâ) gesê: “Abû Bakr en jou vader sal die bestuur oor my umma in hulle hande neem.” Met hierdie woorde het hy die blye boodskap gebring dat Abû Bakr en ’Umar, die vader van Hafsa (radiyallâhu ’anhumâ), kalief sou word.

“O Hafsa! Abû Bakr en jou vader sal die bestuur oor my umma in hulle hande neem” Hadîth sharîf

29. In Medina het hy Abû Hurayra (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) belas met die bewaking van die dadels wat as zakât ingekom het. Abû Hurayra het iemand betrap terwyl hy dadels steel, en vir hom gesê: “Ek neem jou na Rasûlullah.” Maar toe die dief begin smeek en sê: “Ek is arm en het ’n groot gesin,” het Abû Hurayra hom laat gaan. Die volgende dag het Rasûlullah Abû Hurayra geroep en gevra: “Wat het die man gedoen wat jy gisteraand laat gaan het?” Toe Abû Hurayra dit vertel, het hy gesê: “Daardie man het jou bedrieg; hy sal weer kom.” Die volgende nag het hy inderdaad weer gekom en is hy gevang. Weer het hy gesmeek: “Laat my gaan, ter wille van Allah!” en hy het vrygekom. Toe hy die derde nag weer gekom het en gevang is, het sy smekinge nie meer gehelp nie. Toe het hy gesê: “As jy my laat gaan, leer ek jou ’n paar dinge wat jou baie sal baat.” Abû Hurayra het ingestem. “As jy snags wanneer jy gaan slaap, die Âyat al-Kursî lees, beskerm Allâhu ta’âlâ jou en kom geen shaytân naby jou nie,” het hy gesê en weggegaan. Toe Rasûlullah die volgende dag Abû Hurayra weer uitvra en antwoord kry, het hy gesê: “Nou het hy die waarheid gepraat. Tog is hy self ’n groot leuenaar. Weet jy met wie jy drie nagte lank gepraat het?” Toe Abû Hurayra sê: “Nee, ek weet nie,” het hy gesê: “Dit was die shaytân.”

30. Na die plek wat Mûta genoem word, het hy soldate gestuur om teen die leërs van die Bisantynse keiser te veg. Terwyl hy self in Medina op die minbar was, het Allâhu ta’âlâ hom laat sien hoe drie bevelvoerders uit die Metgeselle (Zayd ibn Hâritha, Ja’far ibn Abî Tâlib en ’Abdullah ibn Rawâha) die een ná die ander as martelaar gesneuwel het, en hy het dit meegedeel aan diegene wat by hom was. 31. Toe hy Mu’âdh ibn Jabal (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) as goewerneur na Jemen gestuur het, het hy hom tot buite Medina weggesien en hom baie raad gegee. Daarby het hy gesê: “Ek en jy sal mekaar tot die Oordeelsdag nie weer ontmoet nie.” Terwyl Mu’âdh in Jemen was, is Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) in Medina oorlede.

32. Toe hy op die punt was om hierdie wêreld te verlaat, het hy vir sy dogter Fâtima gesê: “Van my verwante sal jy die eerste wees wat by my aansluit.” Ses maande later is Fâtima (radiyallâhu ’anhâ) oorlede. Van sy verwante is niemand vóór haar oorlede nie.

33. Vir Qays ibn Shammâs (radiyallâhu ’anh) het hy gesê: “Jy sal ’n goeie lewe lei en as martelaar sterf.” Toe Abû Bakr (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) kalief was, het hy in die geveg wat by Yamâma teen Musaylima al-Kadhdhâb gevoer is, as martelaar gesneuwel. Ook het hy meegedeel dat ’Umar Fârûq, ’Uthmân en ’Alî (radiyallâhu ta’âlâ ’anhum ajma’în) as martelare sou sterf. 34. Verder het hy die blye boodskap gebring dat die lande van die Chosroes, die vors van Persië, en van die Bisantynse keiser in die hande van die Moslems sou val en dat hulle skatte op die weg van Allah uitgedeel sou word. 35. Daarbenewens het hy meegedeel dat baie mense uit sy umma oor die see ten stryde sou trek en dat ’n vrou uit die Metgeselle met die naam Umm Harâm aan daardie veldtog sou deelneem. Toe ’Uthmân kalief was, het die Moslems met skepe na die eiland Ciprus gegaan en daar geveg. Hierdie vrou was saam met hulle. Daar het sy as martelaar gesneuwel.3

36. Eendag het Rasûl ’alayhis-salâm op ’n hoë plek gesit. Toe het hy hom tot diegene wat by hom was, gewend en gesê: “Sien julle ook wat ek sien? Ek sweer dat ek die onluste (fitna) sien wat tussen julle huise, in die strate, sal uitbreek.” In die dae toe ’Uthmân (radiyallâhu ’anh) as martelaar gedood is, en later in die tyd van Yazîd, het daar in Medina groot onluste uitgebreek. In die strate is die bloed van baie mense vergiet.

37. Eendag het hy meegedeel dat een van sy eie vroue teen die kalief in opstand sou kom. Toe ’Âisha (radiyallâhu ta’âlâ ’anhâ) oor hierdie woorde lag, het hy gesê: “O Humayrâ4! Moenie hierdie woorde van my vergeet nie! Mag daardie vrou tog nie jy wees nie!” Daarna het hy hom tot ’Alî (radiyallâhu ’anh) gewend en gesê: “As haar saak in jou hande kom, behandel haar dan sagmoedig!” Dertig jaar later het ’Âisha (radiyallâhu ’anhâ) teen ’Alî (radiyallâhu ’anh) geveg en is sy deur hom gevange geneem. ’Alî (radiyallâhu ’anh) het haar met eerbetoon en respek van Basra na Medina gestuur.

38. Vir Mu’âwiya het hy gesê: “As jy eendag oor my umma heers, beloon dan diegene wat goed doen, en vergewe diegene wat kwaad doen!” Mu’âwiya was in die tyd van ’Umar en ’Uthmân twintig jaar lank goewerneur in Damaskus en daarna twintig jaar lank kalief. 39. Eendag het hy gesê: “Mu’âwiya sal nooit verslaan word nie.” Toe ’Alî (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) in die Slag van Siffîn hierdie hadîth hoor, het hy gesê: “As ek dit vroeër gehoor het, sou ek nie teen Mu’âwiya (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) geveg het nie.” 40. Vir ’Ammâr ibn Yâsir (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) het hy gesê: “Jy sal gedood word deur mense wat opstandig (bâghî) en ongehoorsaam is.” ’Ammâr het as martelaar gesneuwel toe hy aan die kant van ’Alî (radiyallâhu ’anh) teen Mu’âwiya (radiyallâhu ’anh) geveg het. 41. Oor Hasan, die seun van sy dogter Fâtima (radiyallâhu ta’âlâ ’anhumâ), het hy gesê: “Hierdie seun van my is baie goed. Allâhu ta’âlâ sal hom die oorsaak maak van vrede tussen twee groot leërs van die Moslems.” Toe Hasan met ’n groot leër teen Mu’âwiya (radiyallâhu ’anh) sou optrek, het hy die kalifaat, waarop hy reg gehad het, aan Mu’âwiya (radiyallâhu ’anh) oorgegee om onluste te voorkom en sodat die bloed van die Moslems nie vergiet sou word nie. 42. ’Abdullah ibn Zubayr (radiyallâhu ta’âlâ ’anhumâ) het die bloed gedrink wat uit Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) gekom het toe hy gekop is (hijâma). Toe hy dit sien, het hy gesê: “Weet jy wat jou van die mense sal oorkom? En ook deur jou sal die mense baie oorkom. Die vuur van die Hel sal jou nie verbrand nie.” Toe ’Abdullah ibn Zubayr in Mekka sy kalifaat uitgeroep het, het ’Abdulmalik ibn Marwân Hajjâj met ’n groot leër uit Damaskus na Mekka gestuur. Hulle het ’Abdullah gevang en hom gedood. 43. Na die moeder van ’Abdullah ibn ’Abbâs het hy gekyk en gesê: “Jy sal ’n seun kry. Bring hom na my wanneer hy gebore word!” Toe hulle die kind gebring het, het hy die adhân en die iqâma in sy oor uitgespreek en ’n bietjie speeksel uit sy geseënde mond in sy mond gesmeer. Die naam ’Abdullah het hy hom gegee; toe het hy hom in die arms van sy moeder gelê en gesê: “Neem die vader van die kaliefs en dra hom weg!” Toe ’Abbâs, die vader van die kind, dit hoor en kom vra, het hy gesê: “Ja, so het ek gesê. Hierdie kind is die vader van die kaliefs. Onder hulle sal Saffâh, Mahdî en iemand wees wat die gebed saam met Îsâ ’alayhis-salâm verrig.” Aan die hoof van die staat van die Abbasiede het baie kaliefs gekom. Hulle het almal van ’Abdullah ibn ’Abbâs afgestam.

“O Mu’âwiya! As jy eendag oor my umma heers, beloon dan diegene wat goed doen, en vergewe diegene wat kwaad doen!” Hadîth sharîf

44. Eendag het hy gesê: “Onder my umma sal baie mense opkom wat râfidî genoem word. Hulle sal hulle van die godsdiens van Islam afskei.”

45. Vir baie van sy Metgeselle het hy smeekbedes vir hulle welstand gedoen; almal is aanvaar, en hulle het die vrugte daarvan gesien. ’Alî (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) vertel: Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) wou my as qâdî (regter) na Jemen stuur. Ek het gesê: “Yâ Rasûlallah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam)! Ek weet nie hoe om die amp van qâdî te beoefen nie.” Toe het hy sy geseënde hand op my bors gesit en gesê: “O my Heer! Maak aan sy hart bekend wat reg is. Laat hom altyd die waarheid praat!” Daarna het ek van die klaers wat na my gekom het, dadelik begryp wie in die reg was, en ek het volgens die reg geoordeel.

46. Die tien persone aan wie Rasûlullah die blye boodskap gebring het dat hulle na die Paradys sou gaan, word ’Ashara al-Mubashshara genoem. In die Slag van Uhud het hy oor een van hulle, Sa’d ibn Abî Waqqâs (radiyallâhu ’anh), gesê: “O my Heer! Laat sy pyle hulle doel bereik en aanvaar sy smeekbedes!” Daarna is elke smeekbede van Sa’d aanvaar, en elke pyl wat hy afgeskiet het, het die vyand getref.

47. Op die voorkop van die seun van sy oom, ’Abdullah ibn ’Abbâs, het hy sy geseënde hand gesit en gesê: “O my Heer! Maak hom ’n geleerde met diep kennis van die godsdiens, maak hom ’n besitter van wysheid! Skenk hom die kennis van die Qur’ân al-karîm!” Daarna het ’Abdullah ibn ’Abbâs in al die wetenskappe, en veral in die kennis van tafsîr, hadîth en fiqh, ongeëwenaard in sy tyd geword. Die Metgeselle en die Tâbi’ûn het alles van hom geleer. Onder die name “Tarjumân al-Qur’ân”, “Bahr al-’Ilm” en “Ra’îs al-Mufassirîn” het hy beroemd geword, en die lande van Islam het vol van sy leerlinge geraak.5

48. Vir Anas ibn Mâlik, een van sy dienaars, het hy hierdie smeekbede gedoen: “O my Heer! Maak sy besittings en sy kinders talryk, maak sy lewe lank en vergewe sy sondes!” Namate die tyd verbygegaan het, het sy besittings toegeneem. Elke jaar het sy bome en wingerde vrugte gedra. Baie kinders is aan hom gebore. Honderd-en-tien jaar lank het hy gelewe. Toe hy aan die einde van sy lewe gesê het: “O my Heer! Van die smeekbedes wat U Habîb vir my gedoen het, het U drie aanvaar en geskenk! Hoe sal dit gaan met die vierde, die vergifnis van my sondes?” het hy ’n stem gehoor: “Ook die vierde het Ek aanvaar. Wees gerus!”

“O my Heer! Maak hom (’Abdullah ibn ’Abbâs) ’n geleerde met diep kennis van die godsdiens, maak hom ’n besitter van wysheid! Skenk hom die kennis van die Qur’ân al-karîm!” Hadîth sharîf

49. Vir Mâlik ibn Rabî’a (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) het hy ’n smeekbede gedoen met die woorde: “Mag jou kinders geseën wees!” Tagtig seuns is aan hom gebore.

50. Toe die beroemde digter Nâbigha ’n paar van sy gedigte voorgedra het, het hy die smeekbede uitgespreek wat onder die Arabiere bekend is: “Mag Allâhu ta’âlâ jou tande nie laat uitval nie!” Nâbigha het honderd jaar oud geword, en sy tande het wit en helder soos pêrels in ’n ry gestaan. 51. Vir ’Urwa ibn Ja’d (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) het hy gesê: “O my Heer! Gee seën aan sy handel!” ’Urwa vertel: “Daarna het al die handel wat ek gedryf het, wins opgelewer. Nooit het ek verlies gely nie.” 52. Eendag het sy eie dogter Fâtima (radiyallâhu ta’âlâ ’anhâ) na hom gekom. Van die honger was sy bleek. Toe het hy sy hand op haar bors gesit en gesê: “O my Heer, wat die hongeriges versadig! Laat Fâtima, die dogter van Muhammad, nie honger bly nie!” Dadelik het die kleur na Fâtima se gesig teruggekeer, en sy het opgeleef. Tot haar dood het sy nooit weer honger gely nie.

53. Vir ’Abdurrahmân ibn ’Awf, een van die ’Ashara al-Mubashshara, het hy ’n smeekbede om seën gedoen. Daarop het sy besittings so toegeneem dat dit spreekwoordelik geword het.

54. Ook het hy gesê: “Die smeekbede van elke profeet word aanvaar. Elke profeet het in die wêreld ’n smeekbede vir sy umma gedoen. Ek daarenteen doen ’n smeekbede dat aan my op die Oordeelsdag verlof gegee word om vir my umma voorspraak te doen. Inshâ’allâh sal my smeekbede aanvaar word. Ek sal vir almal voorspraak doen wat nie afgodedienaars is nie.”

55. Na ’n paar dorpe by Mekka het hy gegaan en hom baie beywer sodat hulle tot geloof sou kom. Hulle het dit nie aanvaar nie. Toe het hy ’n smeekbede gedoen dat hulle ’n beproewing sou deurmaak soos die hongersnood wat in die tyd van die profeet Yûsuf (’alayhis-salâtu was-salâm) in Egipte was. Daardie jaar was daar so ’n hongersnood dat hulle kadawers geëet het. 56. ’Utayba, die seun van sy oom Abû Lahab, het nie in Rasûlullah geglo nie, hoewel hy die skoonseun van Rasûlullah (’alayhis-salâtu was-salâm) was, en hy het daardie Vors (sallallâhu ’alayhi wa sallam) baie leed aangedoen. Boonop het hy dié se geseënde dogter Umm Kulthûm Khâtûn verstoot en skandelike woorde geuiter. Diep bedroef hieroor het Rasûlullah gesê: “O my Heer! Stuur een van U honde op hom af!” Toe ’Utayba vir handel na Sirië (Shâm) gereis het, het hy een nag tussen sy reisgenote gelê en slaap. ’n Leeu het gekom, sy reisgenote besnuffel en hulle laat lê. Toe dit ’Utayba se beurt was, het die leeu hom gegryp en verskeur. 57. Iemand het met sy linkerhand geëet. Daarop het hy gesê: “Eet met die regterhand!” Die man het gelieg en gesê: “Ek kan my regterarm nie beweeg nie.” Toe het hy gesê: “Mag jou regterhand dan voortaan nie meer beweeg nie!”6 Tot sy dood kon daardie man sy regterhand nie meer na sy mond bring nie.

58. Aan Khusraw Parwîz, die vors van Persië, het hy ’n brief gestuur sodat hy tot geloof sou kom. Die laaghartige Khusraw het die brief verskeur en die gesant wat dit gebring het, as martelaar gedood. Toe Rasûl ’alayhis-salâm dit hoor, was hy baie bedroef en het hy gesê: “O my Heer! Soos hy my brief verskeur het, verskeur U ook sy ryk!” Nog terwyl Rasûlullah gelewe het, het Shîrawayh, sy eie seun, Khusraw met ’n dolk in stukke gesteek. En toe ’Umar (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) kalief was, het die Moslems heel Persië verower, en van Khusraw het nóg geslag nóg ryk oorgebly.

59. Wanneer Rasûl ’alayhis-salâm op die mark die goeie beveel en die kwade verbied het (amr bi’l-ma’rûf wa nahy ’ani’l-munkar) en raad gegee het, het ’n laaghartige man, Hakam ibn Abi’l-’Âs, die vader van Marwân, agter Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) aan geloop; hy het sy oë oop- en toegemaak en sy gesig vertrek, en so het hy met hom gespot. Toe Rasûl ’alayhis-salâm omdraai en daardie skandelike vertoning sien, het hy gesê: “Bly soos jy jou vertoon het!” Tot sy dood het daardie man se gesig en oë bly trek. 60. Allâhu ta’âlâ het Sy Habîb teen rampe beskerm. Abû Jahl was die grootste vyand van Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam). Toe hy ’n groot klip oplig om dit op sy geseënde kop te slaan, het hy op elkeen van Rasûlullah se twee skouers ’n slang gesien; die klip het uit sy hand geval, en hy het gevlug.

61. Toe hy by die Ka’ba al-Mu’azzama die gebed verrig het, wou die laaghartige Abû Jahl weer met ’n mes op hom afgaan, met die gedagte: “Nou is dit die regte oomblik,” maar skielik het hy omgedraai en gevlug. Toe sy vriende hom vra: “Waarom het jy bang geword?” het hy gesê: “Tussen Muhammad (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) en my het ek ’n sloot vol vuur gesien. Baie mense het my ingewag. As ek een tree gegee het, sou hulle my gegryp en in die vuur gegooi het.” Toe die Moslems dit hoor en Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) daaroor uitvra, het hy gesê: “Die engele van Allâhu ta’âlâ sou hom gegryp en in stukke geskeur het.”

62. In die vierde jaar ná die Hijra, by die Banû Nadîr, toe Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) saam met sy Metgeselle onder die mure van die vesting van die Jode gestaan en gesels het, wou ’n Jood van bo ’n groot meulsteen op hom gooi. Toe hy sy hand na die klip uitsteek, is albei sy hande verlam. 63. In die negende jaar ná die Hijra het mense van heinde en ver in skare gekom om tot geloof te kom. Twee ongelowiges met die name ’Âmir en Arbad het hulle by dié wat gekom het, aangesluit. Terwyl ’Âmir vir Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) gesê het dat hulle gekom het om tot geloof te kom, het Arbad agter hom gaan staan en wou hy sy swaard uit die skede trek. Maar sy hand het hom in die steek gelaat. Toe ’Âmir hom van voor ’n teken gee, asof hy wou sê: “Waarvoor wag jy?” het Rasûl ’alayhis-salâm gesê: “Allâhu ta’âlâ het my teen die kwaad van julle albei beskerm.” Toe hulle daar weggegaan het, het ’Âmir vir Arbad gevra: “Waarom het jy nie jou woord gehou nie?” Arbad het gesê: “Wat kon ek doen? Hoeveel keer wou ek die swaard trek! Elke keer het ek jou tussen ons twee gesien.” ’n Paar dae later, terwyl die weer helder was, het daar skielik wolke saamgepak. Arbad is deur die weerlig getref en het saam met sy kameel omgekom.

64. Eendag het Rasûl ’alayhis-salâm die wudû verrig en een van sy leerkouse aangetrek; toe hy sy hand na die tweede uitsteek, het ’n voël die kous gegryp en dit in die lug uitgeskud. ’n Slang het daaruit geval. Daarna het die voël die kous op die grond laat val. Sedert daardie dag is dit sunna om skoeisel eers uit te skud voordat ’n mens dit aantrek. 65. Op veldtogte en in die woestyn het Rasûl ’alayhis-salâm uit sy Metgeselle wagte aangewys om hom te beskerm. Toe die 67ste vers van soera al-Mâ’ida, met die betekenis “Allah beskerm jou teen die kwaad van die mense”, geopenbaar is, het hy daarvan afgesien. Alleen het hy tussen die vyande rondgeloop, alleen het hy geslaap, en vir niks was hy bang nie.

“O roemryke Profeet! Allah beskerm jou teen die kwaad van die mense” Mâ’ida: 67

66. Anas vertel: Rasûlullah het ’n doek gehad waarmee hy sy geseënde gesig afgevee het. Daarmee het hy sy gesig afgevee, en wanneer die doek vuil geword het, het hy dit in die vuur gelê. Die vuilheid het verbrand, maar die doek het nie verbrand nie en het kraakskoon daaruit gekom. 67. Uit ’n put het hulle water in ’n emmer geskep; hy het uit die emmer gedrink, en wat oorgebly het, het hulle in die put teruggegooi. Van toe af het daar altyd ’n geur van muskus uit die put opgestyg. 68. Op die liggaam van ’Utba ibn Farqad (radiyallâhu ’anh) het die siekte uitgebreek wat netelroos (urtikarie) genoem word. Rasûl ’alayhis-salâm het hom ontklee, in sy eie geseënde hande gespoeg en daarmee oor sy liggaam gestryk. Die sieke het genees. Daarna het sy liggaam na muskus geruik, en dit het lank so gebly. 69. Toe Rasûl ’alayhis-salâm die gebed verrig het, het die shaytân gekom om sy gebed te versteur. Met sy geseënde hande het hy hom gegryp. Eers nadat hy hom laat belowe het dat hy nie weer sou kom en die gebed nie sou versteur nie, het hy hom vrygelaat.

70. ’Abdullah ibn Ubayy ibn Salûl, die hoof van die huigelaars in Medina, het Rasûlullah na hom geroep toe hy op sterwe gelê het. Smekend het hy gevra: “Maak die hemp wat u aanhet, my doodskleed.” Omdat dit sy gewoonte was om alles te gee wat van hom gevra is, het hy hom sy hemp geskenk. Selfs die begrafnisgebed het hy vir hom verrig. Die duisend huigelaars wat in Medina was, was so getref deur hierdie edelmoedigheid van Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) dat hulle almal tot geloof gekom het. 71. Van die ongelowiges van die Quraysh het Walîd ibn Mughîra, ’Âs ibn Wâ’il, Hârith ibn Qays, Aswad ibn Yaghûth en Aswad ibn Muttalib verder as almal gegaan om Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) te kwel en te mishandel. Jibrîl ’alayhis-salâm het gekom en die 95ste vers van soera al-Hijr gebring, met die betekenis “Ons sal diegene wat met jou spot, hulle straf gee…”, en hy het gewys na die voet van Walîd, die hak van die tweede, die neus van die derde, die kop van die vierde en die oë van die vyfde. In die voet van Walîd het ’n pyl gedring. Omdat hy baie hoogmoedig was, het hy dit benede sy waardigheid geag om te buk en die pyl uit te trek en weg te gooi. Die ysterpunt het in sy hakaar gedring, en hy het iskias gekry. In die hak van ’Âs het ’n doring gedring; dit het soos ’n watersak opgeswel. Uit die neus van Hârith het aanhoudend bloed gekom. Aswad het, terwyl hy vrolik onder ’n boom gesit het, sy kop teen die boom gestamp, die ander Aswad het blind geword, en hulle het almal omgekom.

72. In Medina het daar ’n vrou van die stam Banû Najjâr gewoon wat baie mooi was. ’n Jinn het op haar verlief geraak en het gedurig na haar gekom. Nadat Rasûl ’alayhis-salâm na Medina gekom het, het daardie jinn eendag op die muur voor die vrou se huis gesit, en sy het hom herken. Die vrou het gevra: “Waarom kom jy nie meer na my nie?” Die jinn het gesê: “Die Profeet van Allâhu ta’âlâ (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) het ontug (zinâ) en alles wat harâm is, verbied.”

73. In die geveg wat Bi’r Ma’ûna genoem word, het die ongelowiges hulle gegewe woord gebreek en van die sewentig Metgeselle almal behalwe een of twee as martelare gedood. Onder hulle was ’Âmir ibn Fuhayra (radiyallâhu ta’âlâ ’anh), wat die slaaf van Abû Bakr (radiyallâhu ’anh) was en deur hom vrygelaat is, en wat een van die eerstes was wat tot geloof gekom het. Toe hulle hom met die lans deurboor het, het die engele hom voor die oë van die ongelowiges na die hemel opgehef. Toe hulle dit aan Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) vertel, het hy gesê: “Die engele van die Paradys het hom begrawe, en sy siel is na die Paradys opgehef.”

74. Sa’d ibn Mu’âdh (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) is in die Slag van die Grag (Khandaq) gewond. ’n Ruk later is hy oorlede. Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) het meegedeel dat sewentigduisend engele by sy begrafnisgebed teenwoordig was. Toe sy graf gegrawe is, het ’n geur van muskus oral versprei. 75. ’n Metgesel met die naam Safîna, wat deur Umm Salama (radiyallâhu ta’âlâ ’anhâ), een van die vroue van Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam), vrygelaat is, het nooit van die diens van Rasûlullah afgewyk nie. Op ’n veldtog teen die Bisantyne het hy van die leër geskei geraak en is hy deur die ongelowiges gevange geneem. Toe hy ontsnap het en teruggekeer het, het ’n verskriklike leeu hom tegemoetgekom. Safîna het gesê: “Ek is die dienaar van Rasûlullah,” en die leeu vertel wat met hom gebeur het. Die leeu het sy kop teen hom gevryf en langs hom geloop. Sodat geen kwaad hom van die vyand sou tref nie, het die leeu hom nie verlaat nie. Toe die leër van Islam in sig kom, het hy omgedraai en weggegaan. 76. Iemand met die naam Jahjâh Ghifârî het in opstand gekom teen die kalief ’Uthmân (radiyallâhu ta’âlâ ’anh). Die staf wat Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) altyd in sy hand gedra het, het hy op sy knie gebreek. ’n Jaar later het die siekte wat shîr-panja (miltsiekte) genoem word, op sy knie ontstaan, en dit was die oorsaak van sy dood.

77. Mu’âwiya (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) het uit Damaskus vir die hajj gekom en wou die geseënde minbar van Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) in Medina na Damaskus neem om seën daardeur te verkry. Toe hulle die minbar van sy plek af beweeg, het die son verduister. Oral het dit donker geword, en die sterre het te voorskyn gekom. Daarop het hy van hierdie begeerte afgesien. 78. In die Slag van Uhud het een van Abû Qatâda se oë uitgeskiet en op sy wang geval. Hulle het hom na Rasûlullah gebring. Met sy geseënde hand het hy die oog terug op sy plek gesit en gesê: “O my Heer! Maak sy oog mooi!” Hierdie oog het mooier as die ander geword en skerper as dié gesien. ’n Kleinseun van Abû Qatâda het eenkeer na die kalief ’Umar ibn ’Abdul’azîz gekom. Die kalief het gevra: “Wie is jy?” Deur ’n koeplet voor te dra, het hy bekend gemaak dat hy die kleinseun was van die man wie se oog Rasûlullah met sy geseënde hand weer op sy plek gesit het. Toe die kalief hierdie verse hoor, het hy hom met eerbewyse en geskenke oorlaai. 79. Iyâs ibn Salama vertel: By die Verowering van Khaybar het Rasûlullah my gestuur om ’Alî (radiyallâhu ’anh) te haal. ’Alî het pyn in sy oë gehad. Ek het hom aan die hand geneem en hom met moeite gebring. Op sy geseënde vingers het hy gespoeg en daarmee oor ’Alî se oë gestryk. Die vaandel het hy in sy hand gegee en hom gestuur om by die poort van Khaybar te veg. ’Alî (radiyallâhu ’anh) het die poort, wat al lank nie oopgemaak kon word nie, uit sy plek geruk, en die Metgeselle het die vesting binnegegaan. 80. Eendag het ons Meester Rasûlullah by die huis van sy dogter Fâtima aangegaan en gevra hoe dit met hulle gaan. Fâtima het geantwoord: “Pa! Al drie dae lank het ek en my kinders niks geëet of gedrink nie. Ons verdra die honger geduldig. Wat my betref, dit is nie belangrik nie. Maar die toestand van Hasan en Husayn maak my baie bedroef.” Daarop het die Vors van die wêreld gesê: “O Fâtima, my liewe dogter! Jy is al drie dae lank honger. Ek daarenteen is al vier dae lank honger.” Dit het hom baie bedroef dat sy geseënde kleinseuns Hasan en Husayn honger was… 81. ’Alî het op pad gegaan om te werk en iets te verdien, om iets vir sy geseënde kinders te koop en hulle te versadig. Toe hy uit Medina gaan, het hy by ’n put ’n dorpeling gesien wat probeer het om sy kamele water te gee. ’Alî het nader gegaan en gesê: “O Arabier! Het jy iemand nodig om jou kamele teen betaling water te gee?” Die dorpeling het gesê: “Ja. So iemand het ek juis gesoek. As jy wil, kom dan en gee my kamele water! Vir elke emmer wat jy optrek, gee ek jou drie dadels.” ’Alî het ingestem en begin water optrek. Nege emmers het hy opgetrek toe die tou van die emmer skielik gebreek het en die emmer in die put agtergebly het. Toe die dorpeling dit sien, het hy woedend opgespring en die ongeluk gehad om ’Alî met sy hand in die gesig te slaan. Daarna het hy hom vir agt emmers water vier-en-twintig dadels gegee. ’Alî, wat hieroor baie bedroef was, het met sy hande in die put gereik. Die emmer wat daarin gelê het, het hy uitgehaal en by die put neergesit, en toe het hy weggegaan. Die dorpeling het soos aan die grond genael gestaan van verbasing! Hoe kon sy hand die bodem van so ’n diep put bereik?!… Was hierdie man dalk ’n aanhanger van die godsdiens waarvan die koms aangekondig is? Versonke in hierdie gedagtes het die verbysterde dorpeling gesê: “Die Profeet wat hy volg, is ’n ware profeet. Ek glo!” Berou het hom oorval oor die vermetelheid wat hy pas getoon het en oor die groot misdaad wat hy gepleeg het. Met die woorde: “Hande wat teen so iemand opgehef word, moet afgekap en hulle bene gebreek word,” het hy sy swaard in die een hand geneem en dit met krag op die pols van die ander laat neerkom… Wat hy wou hê, het gebeur. ’n Geweldige pyn het hy gevoel, maar nou was sy hart gerus. Die afgekapte hand het hy in sy ander hand geneem en reguit na die Masjid an-Nabawî gegaan. Daar het hy die Metgeselle gevra waar hulle Profeet is. Hulle het gesê dat hy na sy dogter gegaan het. Nadat hy na die huis van Fâtima verneem het, het hy daarheen gegaan. Op daardie oomblik het ons Meester die Profeet sy kleinseuns Hasan en Husayn op sy geseënde knieë laat sit en hulle die dadels gevoer wat ’Alî gebring het. Hoe meer die dorpeling nagedink het oor die grootte van die fout wat hy begaan het, hoe wanhopiger het hy geword, amper tot waansin toe, en die trane het soos ’n fontein uit sy oë gestroom. In hierdie toestand het hy by die huis van Fâtima aangekom en aan die deur geklop. Van binne het die Meester van die wêrelde uitgekom, terwyl hy soos ’n son nûr versprei het. Sodra die dorpeling ons Meester gesien het, het hy gesmeek: “Ek glo, u is die Rasûl van Allah! Ek het berou oor wat ek gedoen het; vergewe my, yâ Rasûlallah!” Toe ons geliefde Profeet vra: “Waarom het jy jou hand afgekap?” het hy gesê: “Omdat ek my geskaam het om hierdie hand te dra wat die geseënde gesig geslaan het van iemand wat in u glo!… Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah!” Ons geliefde Profeet, wat ’n oseaan van barmhartigheid is, het die afgekapte hand uit die hand van die dorpeling geneem, “Bismillâhir-rahmânir-rahîm” gesê en dit weer aan die bloeiende pols vasgesit. Met die verlof van Allâhu ta’âlâ, as ’n wonderwerk van ons Meester die Profeet, het die hand weer geword soos dit was. Allâhu ta’âlâ is almagtig; Hy het mag oor alles.

“O my Heer! Dit is my oom, die broer van my vader. En dit is my Ahl al-Bayt. Soos ek hulle met hierdie kleed van my toemaak, maak U hulle ook toe en beskerm hulle teen die vuur van die Hel!” Hadîth sharîf