Die kinders van ons Meester die Profeet
Ons Meester die Profeet het sewe kinders gehad: drie seuns en vier dogters. Behalwe Fâtima is hulle almal vóór ons Meester Rasûlullah oorlede. Die geslag van ons geliefde Profeet het deur ons moeder Fâtima voortgegaan. Die nakomelinge van sy kleinseun Husayn word sayyid genoem, dié van Hasan sharîf. Om die sayyids en die sharîfs te eer, is om ons Meester die Profeet te eer. Om die sayyids en die sharîfs lief te hê, is ’n oorsaak om by die laaste asem met îmân heen te gaan.
Qâsim (radiyallâhu ’anh): Qâsim is die eerste van die drie seuns van Rasûlullah. Daarom is Rasûlullah “Abu’l-Qâsim” genoem. Vóór die profeetskap is hy in Mekka gebore. Khadîjat al-Kubrâ is sy moeder. Toe hy sewentien maande oud was, is hy oorlede.1
Zaynab (radiyallâhu ’anhâ): Zaynab is die eerste van die vier dogters van Rasûlullah. Toe ons Profeet dertig jaar oud was, is sy gebore. Vóór die profeetskap het sy getrou met Abu’l-‘Âs ibn Rabî’, die seun van ’n suster van haar moeder Khadîja.2 Abu’l-’Âs het aanvanklik nie tot geloof gekom nie. In die Slag van Badr is hy gevange geneem en vrygelaat op voorwaarde dat hy sy vrou na Medina sou stuur. Saam met sy eie broer het hy haar gestuur, maar die ongelowiges het Zaynab gedwing om onderweg terug te keer. Rasûl ’alayhis-salâm het Zayd ibn Hâritha na Mekka gestuur, en hulle het Zaynab snags in die geheim na Medina gebring. Ná die tog na Hudaybiya het Abu’l-’Âs tot geloof gekom, en Zaynab is weer aan hom gegee. In die agtste jaar ná die Hijra is sy op een-en-dertigjarige ouderdom oorlede. Twee kinders het sy nagelaat. Die een was ’Alî, wat oorlede is toe hy byna die puberteit bereik het. Die ander was Umâma. Zaynab het hulle by testament aan Fâtima (radiyallâhu ’anhâ) toevertrou en hulle aan die sorg van imam ’Alî aanbeveel. Haar seun ’Alî het by die Verowering van Mekka op die kameel van Rasûlullah agter hom gesit. Met Umâma het ’Alî self die nikâh gesluit.3
Ruqayya (radiyallâhu ’anhâ): Ruqayya is die tweede dogter van ons Meester Rasûlullah. Toe ons Profeet drie-en-dertig jaar oud was, is sy gebore. Haar moeder is Khadîjat al-Kubrâ. Ruqayya was baie mooi en is die vrou van ’Uthmân. Vroeër was sy aan ’Utba, die seun van Abû Lahab, verloof. Om Rasûlullah te kwel, het Abû Lahab en sy vrou hulle seun daartoe gebring om daarvan af te sien. Toe die soera “Tabbat yadâ” geopenbaar is, het ’Utba haar nog vóór die bruilof verstoot. ’n Openbaring het gekom, en sy is met ’Uthmân in die nikâh verbind. Saam het hulle twee keer na Abessinië en daarna na Madîna al-Munawwara geëmigreer. Ruqayya het vóór die Slag van Badr, toe sy twee-en-twintig jaar oud was, siek geword. ’Uthmân is beveel om nie na Badr te gaan nie en vir sy vrou te sorg. Op die dag toe die blye boodskap van die oorwinning by Badr in Madîna al-Munawwara aangekom het, is sy oorlede, en sy is daardie dag begrawe.4
Umm Kulthûm (radiyallâhu ’anhâ): Umm Kulthûm is die derde dogter van Rasûlullah. Aan ’Utayba, die tweede seun van Abû Lahab, was sy verloof. Toe die soera “Tabbat yadâ” geopenbaar is, het ’Utayba haar verstoot nog voordat hulle bruilof gehou het, en hy het krenkende woorde teen Rasûlullah geuiter. Toe het ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) ’n verwensing oor hom uitgespreek met die woorde: “O my Heer! Stuur een van U roofdiere op hom af!” Op die pad na Damaskus het ’n leeu hom verskeur. Nadat Ruqayya oorlede is, het ’n openbaring gekom, en ook Umm Kulthûm is met ’Uthmân in die nikâh verbind. In die negende jaar ná die Hijra is sy oorlede. Rasûlullah het haar begrafnisgebed gelei, en toe sy begrawe is, het hy by haar graf gestaan en het die trane uit sy geseënde oë gevloei.5
Fâtima (radiyallâhu ’anhâ): Fâtima is die vierde dogter van Rasûlullah, die vrou van ’Alî en die skoonmoeder van ’Umar. Toe die nikâh gesluit is, was sy vyftien jaar oud.6 In die boek “Mawâhib-i Ladunniyya” staan by die veldtog van Sawîq geskryf dat haar bruidsgawe (mahr) vierhonderd mithqâl silwer was; dit stem ooreen met 57,14 mithqâl goud. (Vandag is dit 38 goue lira.) ’Alî (radiyallâhu ’anh) was toe vyf-en-twintig jaar oud. Fâtima behoort tot die Ahl al-Bayt. Haar vel was blank, en sy was baie mooi. Dertien jaar vóór die Hijra is sy in Mekka gebore, en in die elfde jaar is sy op vier-en-twintigjarige ouderdom oorlede. Drie seuns het sy gekry, met die name Hasan, Husayn en Muhsin, en twee dogters, met die name Umm Kulthûm en Zaynab.7
Die geslag van Rasûlullah het deur Fâtima voortgegaan. Zaynab is met ’Abdullah ibn Ja’far Tayyâr in die nikâh verbind, en hulle het kinders gekry met die name ’Alî en Umm Kulthûm. Hulle nakomelinge word Sharîf-i Ja’farî genoem.
“Soos die ark van Nûh ’alayhis-salâm is my Ahl al-Bayt. Wie hulle volg, word gered. Wie agterbly, gaan ten gronde” Hadîth sharîf
1. Jannat al-Baqî’ – Madîna al-Munawwara
2. Ahl al-Bayt
3. Banât an-Nabî (die dogters van ons Meester die Profeet)
4. Shuhadâ al-Baqî’ (die martelare van Jannat al-Baqî’)
5. Azwâj an-Nabî (die vroue van ons Meester die Profeet)
6. Imam Mâlik.
Die grafkoepels van Jannat al-Baqî’ voordat hulle afgebreek is
’Abdullah (radiyallâhu ’anh): ’Abdullah is die laaste kind wat Rasûlullah uit Khadîjat al-Kubrâ gekry het. Ná die profeetskap is hy gebore, en hy is oorlede toe hy nog aan die bors was. Ook Tayyib en Tâhir word hy genoem. Toe ’Abdullah oorlede is, het ’Âs ibn Wâ’il gesê: “Muhammad het abtar geword,” waarmee hy bedoel het dat sy geslag uitgesterf het. Allâhu ta’âlâ het die ongelowige ’Âs met die soera “Innâ a’taynâ” geantwoord.8
Ibrâhîm (radiyallâhu ’anh): Ibrâhîm is die derde van die seuns van Rasûlullah en die laaste van al sy kinders. Ibrâhîm se moeder was Mâriya, wat deur Muqawqis, die goewerneur van Heraklius in Egipte, as geskenk gestuur is. In die agtste jaar ná die Hijra is hy gebore, en hy is oorlede toe hy een en ’n half jaar oud was. Toe hy siek was, het Rasûlullah hom in sy arms geneem, en die trane het uit sy geseënde oë gevloei. Toe Ibrâhîm oorlede is, het hy gesê: “O Ibrâhîm! Ons is baie bedroef oor jou dood. Ons oë ween, ons hart is seer. Maar ons sê niks wat ons Heer sou mishaag nie.”9 In Jannat al-Baqî’ is hy begrawe. Daardie dag was daar ’n sonsverduistering. Die mense het gesê: “Die son het weens sy dood verduister.” Toe ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) dit hoor, het hy gesê: “Die maan en die son is twee skepsele van Allâhu ta’âlâ wat Sy bestaan en Sy eenheid toon. Hulle word nie verduister weens iemand se dood of lewe nie. Wanneer julle hulle verduisterd sien, gedenk dan Allâhu ta’âlâ!”
O Allah! Ter wille van die kinders van Fâtima,
Laat my laaste woord die woord van die tawhîd wees!
Of U hierdie smeekbede van my nou verwerp of aanvaar,
Ek het my vasgeklou aan die soom van die Ahl al-Bayt van die Profeet.
Die Ahl al-Bayt van die Rasûl (Âl-i Rasûl – Âl-i ’Abâ)
Allâhu ta’âlâ sê in die Qur’ân al-karîm in betekenis aan die Ahl al-Bayt: “Allâhu ta’âlâ wil die onreinheid (rijs), dit wil sê elke gebrek en alle vuilheid, van julle verwyder en julle met ’n volkome reinheid reinig.”10
Die Metgeselle het gevra: “Yâ Rasûlallah! Wie is die Ahl al-Bayt?” Op daardie oomblik het imam ’Alî gekom. Onder sy geseënde mantel het hy hom geneem. Daarna het Fâtima az-Zahrâ, imam Hasan en imam Husayn die een ná die ander gekom. Elkeen van hulle het hy aan sy sy geneem en gesê: “Kyk, dit is my Ahl al-Bayt.” Hierdie verhewe persone word ook “Âl-i ’Abâ en Âl-i Rasûl” genoem.11
Om die Ahl al-Bayt van die Profeet lief te hê, is ’n oorsaak om met îmân na die hiernamaals te gaan en by die laaste asem die heil te bereik. Om die Ahl al-Bayt lief te hê, is vir elke gelowige fard. Die Vors van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) sê in ’n hadîth sharîf: “Soos die ark van Nûh ’alayhis-salâm is my Ahl al-Bayt. Wie hulle volg, word gered. Wie agterbly, gaan ten gronde.”12
Die deugde en volmaakthede van die Ahl al-Bayt van die Profeet is baie talryk; hulle kan nie getel word nie. Om hulle te beskryf en te prys, gaan die menslike vermoë te bowe. Hulle waarde en hulle grootheid kan slegs uit die edele verse begryp word.
’Alî, Hasan en Husayn is daar,
Hulle liefde in die hart, hulle toegeneentheid in die siel.
Môre, op die Dag van Versameling, voor die groot gerig:
O Muhammad, my siel verlang na u.
Die berg ’Arafât is ons berg,
Daar word ons smeekbede aanvaar,
In Medina rus ons Profeet:
O Muhammad, my siel verlang na u.
Imam Shâfi’î het dit op die mooiste manier verwoord: “O Ahl al-Bayt van die Rasûl! Allâhu ta’âlâ beveel in die Qur’ân al-karîm dat julle liefgehad moet word. Dat die gebed nie aanvaar word van diegene wat in hulle gebede nie vir julle ’n smeekbede doen nie, toon julle waarde en julle hoë rang. Hoe groot is julle eer, dat Allâhu ta’âlâ julle in die Qur’ân al-karîm groet!” Anas sê: “Hulle het Rasûlullah gevra: ‘Wie onder die Ahl al-Bayt het u die liefste?’ Die antwoord was: ‘Hasan en Husayn.’”13
Abû Hurayra sê: “Ek was by Rasûlullah. Hasan het gekom. Toe het hy gesê: ‘O my Heer! Ek het hom lief. Mag U hom ook liefhê, en mag U liefhê wie hom liefhet!’; en ’n ander keer het hy gesê: ‘Hasan en Husayn is in die wêreld my welriekende geure.’” Ons Meester die Profeet het ook gesê: “Ek laat julle ná my twee dinge na. As julle daaraan vashou, sal julle nie van die pad afdwaal nie. Die eerste is groter as die tweede. Die een is die Boek van Allâhu ta’âlâ, die Qur’ân al-karîm, wat ’n sterk tou is wat van die hemel tot die aarde uitgestrek is. Die tweede is my Ahl al-Bayt. Hierdie twee is onafskeidbaar van mekaar. Wie hulle nie volg nie, wyk van my weg af.”14
Hasan en Husayn (radiyallâhu ‘anhumâ) het siek geword. Ons Meester die Profeet het vir ‘Alî en Fâtima gesê: “Doen ’n gelofte vir hierdie kinders, julle eie vlees en bloed!” ‘Alî, ons moeder Fâtima en hulle diensmeisie, met die naam Fidda, het elkeen belowe om drie dae te vas. Daardie twee geurige blomme van die Paradys het genees. Maar daar was in die huis niks om te eet nie. ‘Alî het van ’n Jood drie sâ’15 gars geleen. Al drie het die voorneme (niyya) gemaak vir die vas wat hulle belowe het. Fâtima het een maat van die gars gemaal en vyf brode gebak. Hulle was vyf persone. Die tyd van die iftâr het aangebreek. Een van die vyf brode het sy voor ’Alî gesit, een voor Hasan, een voor Husayn, een voor die diensmeisie Fidda en een voor haarself. Hulle was op die punt om die vas te breek. Toe het ’n behoeftige gekom en gesê: “O Ahl al-Bayt van Rasûlullah! Ek is een van die behoeftiges onder die Moslems. Gee my iets te eet! Mag Allâhu ta’âlâ julle met die gunste van die Paradys beloon.” Hulle het die brode wat hulle in hulle hande gehad het, as sadaqa aan hom gegee en self die vas met water gebreek. Die volgende dag het hulle weer gevas. Die diensmeisie het nog ’n maat gars gemaal en weer vyf brode gebak. Toe hulle dit by die iftâr voor hulle gehad het en die vas wou breek, het ’n weeskind gekom. Al vyf het hulle hulle brode aan hom gegee, daardie weeskind bly gemaak, self die vas met water gebreek en gaan slaap. Die volgende dag het hulle weer gevas. Van die laaste maat gars wat nog oor was, het hulle weer vyf brode gemaak en dit voor hulle neergesit. Toe hulle die vas wou breek, het ’n gevangene gekom en gesê: “Ek is al drie dae lank honger. Hulle het my vasgebind en my selfs geen kos gegee nie. Hê medelye met my ter wille van Allâhu ta’âlâ!” Al vyf het hulle hulle brode aan hom gegee en weer die vas met water gebreek. Daarop het Allâhu ta’âlâ in die edele verse wat geopenbaar is, in betekenis gesê: “Hulle het hulle geloftes nagekom. Omdat hulle die lang en aanhoudende Oordeelsdag gevrees het, het hulle die kos waarna hulle self baie verlang het en waarna hulle siel uitgegaan het, aan die behoeftige, die weeskind en die gevangene gegee, en hulle het gesê: ‘Ons het julle te ete gegee ter wille van die welbehae van Allâhu ta’âlâ. Ons verwag van julle geen vergoeding en geen dank nie; ons wil niks hê nie.’”16 “Daarom het Janâb-i Haqq hulle sharâb tahûr (’n volkome rein drank) laat drink…”17 Abû Hurayra (radiyallâhu ’anh) vertel dat ons Profeet gesê het: “Die bestes onder julle is diegene wat ná my goed doen aan my Ahl al-Bayt.”
“Diegene wat die brug Sirât oorsteek sonder dat hulle voete gly, is diegene wat my Ahl al-Bayt en my Metgeselle baie liefhet” Hadîth sharîf
’Alî vertel dat ons Profeet gesê het: “Op die Oordeelsdag sal ek voorspraak doen vir diegene wat goed doen aan my Ahl al-Bayt.” “Diegene wat die brug Sirât oorsteek sonder dat hulle voete gly, is diegene wat my Ahl al-Bayt en my Metgeselle baie liefhet.”
In ’n hadîth sharîf wat imam Rabbânî oorgelewer het, is gesê: “Wie ’Alî liefhet, het waarlik my lief. Wie vyandskap teen hom koester, koester waarlik vyandskap teen my. Wie hom krenk, krenk waarlik my. En wie my krenk, krenk Allâhu ta’âlâ.”
Ons Meester Rasûlullah het gesê: “Allâhu ta’âlâ het my beveel om vier persone lief te hê, en Hy het meegedeel dat Hy hulle ook Self liefhet.” Hulle het gevra: “Wie is hulle? Sal u vir ons hulle name sê?”
Daarop het hy gesê: “’Alî is een van hulle, ’Alî is een van hulle, ’Alî is een van hulle; en Abû Dharr, Miqdâd en Salmân.”
“’n Swaar straf wag op diegene wat my weens my familie krenk.”
In ’n hadîth sharîf het hy ook gesê: “Fâtima is ’n deel van my (dit wil sê: ’n stuk van my). Wie haar krenk, krenk my.” Abû Hurayra sê: “Ons Meester die Profeet het vir ’Alî gesê: ’Fâtima is vir my dierbaarder as jy. En jy is vir my kosbaarder (dit wil sê: waardevoller) as sy!’”18
Ook het hy gesê: “Ek vra julle geen beloning omdat ek julle die godsdiens van Islam gebring het nie. Ek vra net dat julle my Ahl al-Bayt, wat naby aan my staan, liefhet.”
Die geleerdes van Islam het die liefde vir die Ahl al-Bayt as ’n voorwaarde beskou om by die laaste asem met îmân heen te gaan. In hulle is deeltjies van Rasûlullah. Om die Ahl al-Bayt te waardeer en hulle respek te betoon, is die plig van elke Moslem. Die groot geleerde van Islam, imam Rabbânî (rahmatullâhi ’alayh), het gesê: “Baie geleerd was my vader in die uiterlike (zâhir) en die innerlike (bâtin) wetenskappe, dit wil sê die wetenskappe van die hart. Altyd het hy aanbeveel om die Ahl al-Bayt lief te hê, en hy het daartoe aangespoor. Volgens hom help hierdie liefde die mens baie om by die laaste asem met îmân heen te gaan. Toe hy op sterwe gelê het, was ek by sy kopkant. Toe sy bewussyn in sy laaste oomblikke afgeneem het, het ek hom aan hierdie raad herinner en hom gevra watter uitwerking daardie liefde gehad het. Selfs in daardie toestand het hy gesê: ‘Ek swem in die oseaan van die liefde vir die Ahl al-Bayt.’ Dadelik het ek Allâhu ta’âlâ geloof en geprys. Die liefde vir die Ahl al-Bayt is die kapitaal van die Ahl as-Sunna. Hierdie kapitaal sal al die wins van die hiernamaals oplewer.”
Fâtima en haar kinders tot die Oordeelsdag is die Ahl al-Bayt. Al is hulle sondaars, moet ’n mens hulle liefhê. Om hulle lief te hê, hulle met hart, liggaam en besittings te help, hulle te eer en na hulle belange om te sien, is ’n oorsaak om met îmân te sterf. (In die Siriese stad Hama was daar ’n hof vir die sayyids. Die kinders wat uit hierdie geseënde geslag gebore is, is met twee getuies voor die regter ingeskryf. Hierdie hof is afgeskaf deur Mustafâ Reşid Pasja, die getroue vriend van die Engelse.) Die imams van die Ahl as-Sunna het die grootste deel van die kennis van îmân en fiqh, van die kennis (ma’rifa) van die tasawwuf, en selfs van die kennis van tafsîr en hadîth, by die imams van die Ahl al-Bayt geleer. Deur hulle opvoeding is hulle gevorm. Deur hulle welwillende aandag het hulle opgestyg. Van hulle het hulle blye boodskappe ontvang. Die Moslems het die Ahl al-Bayt van Rasûlullah (radiyallâhu ta’âlâ ’anhum ajma’în) liewer as enigiemand anders, en hulle het ook diegene lief wat die Ahl al-Bayt liefhet. Diegene wat die Ahl al-Bayt liefhet, die opregte Moslems wat die weg van die Ahl al-Bayt gaan, word (Ahl as-Sunna) genoem. Almal wat tot die Ahl as-Sunna behoort, doen in elkeen van hulle gebede ’n smeekbede ten gunste van die Ahl al-Bayt.
Die gelowige wat die Rasûl gesien het, is “Sahâbî” genoem;
Om hulle almal te noem, het mens “Ashâb-i kirâm” gesê.
Elke hart wat die Profeet liefgehad het, is in ’n oomblik met nûr gevul;
Wie sy Metgeselle geword het, is in die Qur’ân geprys.
Almal het vir Rasûlullah hulle besit en hulle lewe gegee;
In vrede het hulle kennis versprei, in die oorlog soos leeus gebrul.
In ’n hadîth sharîf is die Metgeselle met die sterre vergelyk:
Wie enigeen van hulle volg, bereik die verligte weë.
Die Metgeselle het mekaar baie liefgehad en mekaar geprys;
Die Moslems wat ná hulle gekom het, het almal so gepraat.
Hulle het die Qur’ân en die hadîths aan ons bekend gemaak;
Die reinheid van hulle harte het die gemoedere vertroue gegee.
Word een van hulle beskimp, dan word die godsdiens van Islam gewond;
Wie ’n Sahâbî slegsê, ondermyn die Qur’ân al-karîm.
As jy ’n ware Moslem is, betoon dan eerbied aan elkeen van hulle,
En stuur eers salawât en salâm aan die Ahl al-Bayt van die Rasûl!