DIE VOORSPRAAK VAN ONS MEESTER DIE PROFEET

Rasûl-i akram sal op die Oordeelsdag vir sy umma voorspraak doen en hulle van nood en droefheid verlos. In ’n hadîth sharîf het hy gesê: “Aan my is die keuse gegee tussen die binnegaan van die helfte van my umma in die Paradys en die voorspraak. Ek het die voorspraak gekies, want dit is omvattender. Moenie dink dat dit net vir dié is wat taqwâ bereik het nie; dit is ook vir die sondaars wat in foute verval het…”1

In die hadîth sharîf wat Abû Hurayra oorlewer, het ons Meester die Profeet gesê: “Vir hom wat die kalima-i shahâda uitspreek deur opreg ‘Lâ ilâha illallâh’ te sê, sodat sy hart sy tong bevestig, is my voorspraak.”2

Ook in sommige hadîths sharîf het hy gesê:

“Ek sal voorspraak doen vir dié van my umma wat my Ahl al-Bayt liefhet.” “Ek sal voorspraak doen vir dié van my umma wat groot sondes begaan.” “Ek kan vir almal voorspraak doen, behalwe vir dié wat my Metgeselle belaster.” “Ek sal voorspraak doen vir dié van my umma wat hulleself onreg aandoen en hulle deur hulle nafs laat bedrieg.” “Op die Oordeelsdag sal ek as eerste voorspraak doen.”3

“Wie nie in my voorspraak glo nie, sal dit nie verkry nie.”4

Op die Oordeelsdag staan die hare regop weens die verskrikking van die blaas op die basuin (Sûr), weet die oë nie waarheen om te kyk nie, en word die gelowiges en die ongelowiges na die plek van Versameling gedryf. Dit is ’n kwelling wat die hewigheid van die Oordeelsdag nog vergroot. Op daardie oomblik dra agt engele die ’Arsh. Een van daardie engele lê met een tree ’n afstand van twintigduisend jaar se aardse reis af. Die engele en die wolke prys Hom met lofprysinge (tasbîh) wat die verstand nie kan begryp nie, totdat die ’Arsh-i a’lâ tot rus kom. So kom die ’Arsh-i a’lâ tot rus op die wit aarde wat Allâhu ta’âlâ daarvoor geskep het. Op daardie oomblik buig die hoofde uit vrees vir die straf van Allâhu ta’âlâ, waarteen niks bestand is nie. Alle skepsele sit gevange en ontredderd in hulle nood en soek medelye. Op die plek van Versameling versleg die toestand van die mense buitengewoon. Hulle las en hulle kwelling neem toe. Elkeen van die mense het die besittings wat hy in die wêreld krampagtig vasgehou het, om sy nek. Wie die zakât oor sy kamele nie gegee het nie, kry ’n kameel op sy nek gelaai. Dit brul so en word so swaar dat dit soos ’n groot berg is. So gaan dit ook met wie die zakât oor beeste en skape nie gegee het nie. Hulle gejammer is soos die dreuning van die donder.5 Wie die zakât oor die graan, dit wil sê die ’ushr, nie gegee het nie, kry bale graan op sy nek gelaai. Van watter graansoort hy in die wêreld geen zakât gegee het nie, van daardie soort is die bale wat op hom gelaai word: was dit koring, dan koring; was dit gars, dan gars. Onder hulle gewig roep hy: “Wâ waylâ, wâ thubûrâ!” (“Wayl” is ’n woord van kwelling. Die mens roep so wanneer hy die kwelling nie kan verduur nie. En die woord “thubûr” word gebruik op die oomblik van ondergang.) Op wie geen zakât oor goud, silwer, (papier)geld en ander handelsware gegee het nie, word ’n verskriklike slang losgelaat. Wanneer hulle roep: “Wat is dit?”, antwoord die engele: “Dit is julle besittings waaroor julle in die wêreld geen zakât gegee het nie.” Hierdie verskriklike toestand is bekend gemaak in die honderd-en-tagtigste edele vers van soera Âl ’Imrân, met die betekenis: “Waarmee hulle in die wêreld gierig was, sal op die Oordeelsdag om hulle nek gedraai word.”

“Wie nie in my voorspraak glo nie, sal dit nie verkry nie” Hadîth sharîf

By ’n ander groep vloei etter en wondvog uit hulle skaamdele (’awra). Dié wat rondom hulle staan, het baie las van hulle stank. Dit is dié wat ontug (zinâ) gepleeg en die harâm gedoen het. Nog ’n ander groep hang aan die takke van bome. Dit is dié wat in die wêreld sodomie (liwât) gepleeg het.

By nog ’n ander groep het die tong uit die mond gekom en hang dit op die bors; hulle verkeer in ’n uiters lelike toestand. Die mense wil hulle nie sien nie. Dit is dié wat gelieg en belaster het.

Nog ’n groep het ’n maag wat so groot soos hoë berge geword het. Dit is dié wat in die wêreld sonder noodsaak en sonder om ’n geoorloofde transaksie (mu’âmala) te verrig, goedere en geld teen rente geneem en gegee het. Die sondes van dié wat sulke harâm dinge doen, word op die skandelikste wyse openbaar gemaak. Vrees oorval die profete en die geleerdes. Die awliyâ en die martelare roep dit uit weens die straf van Allâhu ta’âlâ, wat moeilik is om te verduur. Terwyl hulle in daardie toestand verkeer, omhul ’n nûr hulle wat baie sterker is as die lig van die son. Die mense, wat die hitte van die son al nie kon verduur nie, raak by die sien hiervan heeltemal deurmekaar. Duisend jaar lank bly hulle in daardie toestand. Van die kant van Allâhu ta’âlâ word niks aan hulle gesê nie. Dan gaan die mense na die eerste profeet, Âdam ’alayhis-salâm, en smeek: “O Âdam ’alayhis-salâm! U is ’n geëerde en edele profeet. Allâhu ta’âlâ het u geskep, die engele hulle voor u in sajda laat neerbuig en in u van Sy gees geblaas. Doen vir ons voorspraak sodat die afrekening begin, sodat ons geoordeel word volgens wat Allâhu ta’âlâ wil, en elkeen gaan waarheen Hy beveel. Laat Allâhu ta’âlâ, die Regter en die Eienaar van alle dinge, met Sy skepsele doen wat Hy wil.”

Âdam ’alayhis-salâm sê: “Ek het van die vrug van die boom geëet wat Allâhu ta’âlâ verbied het. Daarom skaam ek my nou voor Allâhu ta’âlâ. Maar gaan julle na Nûh.” Daarop bly hulle duisend jaar met mekaar beraadslaag. Daarna gaan hulle na Nûh ’alayhis-salâm en smeek: “Ons verkeer in ’n toestand wat glad nie te verduur is nie. Doen voorspraak sodat daar gou oor ons geoordeel word. Laat ons van hierdie kwelling van die Versameling verlos word!” Nûh ’alayhis-salâm antwoord hulle: “Ek het ’n smeekbede tot Allâhu ta’âlâ gedoen, en deur daardie smeekbede het al die mense wat op aarde was, verdrink. Daarom skaam ek my voor Allâhu ta’âlâ. Maar gaan julle na Ibrâhîm ’alayhis-salâm, wat Khalîlullah is. Allâhu ta’âlâ het in die laaste vers van soera al-Hajj in betekenis gesê: ’Volg die godsdiens van julle vader Ibrâhîm (’alayhis-salâm). Sodat die Profeet getuie oor julle kan wees en julle getuies oor die mense, het Allâhu ta’âlâ julle sowel in die vroeëre boeke as in die Qur’ân al-karîm Moslems genoem.’ Miskien sal hy vir julle voorspraak doen.”

Weer bly hulle, soos die vorige keer, duisend jaar met mekaar praat. Daarna kom hulle by Ibrâhîm ’alayhis-salâm en sê: “O vader van die Moslems! U is die een wat Allâhu ta’âlâ tot Sy innige vriend (khalîl) geneem het. Doen vir ons voorspraak! Laat Allâhu ta’âlâ Sy oordeel tussen die skepsele vel.” Ibrâhîm ’alayhis-salâm sê vir hulle: “Ek het in die wêreld drie keer woorde met ’n verborge betekenis (kinâya) uitgespreek. Deur dit te sê, het ek op die weg van die godsdiens gestry. Nou skaam ek my om op hierdie plek Allâhu ta’âlâ om toestemming vir voorspraak te vra. Gaan julle na Mûsâ ’alayhis-salâm, want Allâhu ta’âlâ het met hom gepraat en hom geestelike nabyheid betoon. Dié sal vir julle voorspraak doen.” Daarop bly hulle weer duisend jaar staan en met mekaar beraadslaag. Maar in daardie tyd word hulle toestand uiters swaar. Die plek van Versameling word baie nou. Daarna kom hulle by Mûsâ ’alayhis-salâm en sê: “O seun van ’Imrân! U is die profeet met wie Allâhu ta’âlâ gepraat het en na wie Hy die Tawrât neergestuur het. Doen vir ons voorspraak sodat die afrekening begin! Want ons verblyf hier het al te lank geduur. Weens die gedrang is die voete op mekaar gestapel.” Mûsâ ’alayhis-salâm sê vir hulle: “Ek het Allâhu ta’âlâ gesmeek dat die volk van Fir’awn jare lank gestraf word met dinge wat hulle nie welgevallig was nie. Daarna het ek gevra dat hulle ’n les sou wees vir dié wat ná hulle kom. Nou skaam ek my om voorspraak te doen. Maar Janâb-i Haqq is die Besitter van barmhartigheid en vergifnis. Gaan julle na Îsâ ’alayhis-salâm, want wat sekerheid (yaqîn) betref, is hy die standvastigste van die rasûls, wat kennis (ma’rifa) en wêreldversaking (zuhd) betref die voortreflikste, en wat wysheid (hikma) betref die verhewenste. Dié sal vir julle voorspraak doen.” Om van die nood van die Versameling verlos te word, kom hulle daarna by Îsâ ’alayhis-salâm en sê vir hom: “U is die gees en die woord van Allâhu ta’âlâ. Allâhu ta’âlâ het oor u in die vyf-en-veertigste vers van soera Âl ’Imrân in betekenis gesê: ’Aansienlik (wajîh), dit wil sê baie waardevol (geëerd en in aansien), in hierdie wêreld en in die hiernamaals.’ Doen vir ons voorspraak by u Heer!”

Îsâ ’alayhis-salâm sê: “Deur my volk is ek en my moeder naas Allah as gode (ilâh) aangeneem. Hoe sou ek in daardie toestand voorspraak kan doen? Hulle het my selfs aanbid; hulle het my seun genoem en Allâhu ta’âlâ vader. Maar het julle al ooit gesien dat iemand van julle ’n beurs het sonder padkos daarin en met ’n opening wat nie verseël is nie? Kan ’n mens daardie padkos bereik sonder om die seël te breek? Gaan julle na Muhammad (sallallâhu ’alayhi wa sallam), die verhewenste en die laaste van die profete. Want hy het sy smeekbede en sy voorspraak vir sy umma bewaar. Dikwels het sy volk hom gekwel. Hulle het sy geseënde voorkop oopgekap. Hulle het sy geseënde tand gebreek. Hulle het waansin aan hom toegeskryf. En tog was daardie verhewe Profeet van hulle die beste in dit waarop ’n mens trots kan wees, en die hoogste in eer. Op hulle ondraaglike kwellinge en hulle onreg het hy geantwoord met die edele vers wat die woorde van Yûsuf ’alayhis-salâm aan sy broers weergee, met die betekenis: ’Vandag sal ek julle nie tot verantwoording roep vir wat julle gedoen het nie (ek sal julle julle foute nie verwyt nie). Allah, wat Arhamur-râhimîn is, sal julle vergewe.’”6 Wanneer Îsâ ’alayhis-salâm die deugde van ons Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) beskryf het, wil hulle almal hom so gou moontlik bereik. Dadelik kom hulle by die minbar van Muhammad ’alayhis-salâm en sê: “U is Habîbullah! En die habîb is die nuttigste van alle bemiddelaars. Doen vir ons voorspraak! Want ons het na die eerste van die profete, Âdam ’alayhis-salâm, gegaan. Dié het ons na Nûh ’alayhis-salâm gestuur. Ons het na Nûh ’alayhis-salâm gegaan. Dié het ons na Ibrâhîm ’alayhis-salâm gestuur. Ons het na Ibrâhîm ’alayhis-salâm gegaan; hy het ons na Mûsâ ’alayhis-salâm gestuur. Ons het na Mûsâ ’alayhis-salâm gegaan; hy het ons na Îsâ ’alayhis-salâm gestuur. Ons het na Îsâ ’alayhis-salâm gegaan; hy het ons na u gestuur. Yâ Rasûlallah (sallallâhu ’alayhi wa sallam)! Ná u is daar geen plek meer om heen te gaan nie.”

“Waarmee hulle in die wêreld gierig was, sal op die Oordeelsdag om hulle nek gedraai word” Âl ’Imrân: 180

Ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) sê: “As Allâhu ta’âlâ toestemming gee en dit goedvind, sal ek voorspraak doen.”

Na die plek wat Surâdiqât al-Jalâl genoem word, dit wil sê na die sluier van die majesteit (jalâl), gaan hy. Daar vra hy Allâhu ta’âlâ om toestemming vir die voorspraak. Die toestemming word aan hom gegee. Die sluiers word opgehef. Die ’Arsh-i a’lâ gaan hy binne. In sajda werp hy hom neer. Duisend jaar bly hy in sajda. Daarna loof hy Janâb-i Haqq met ’n lof waarmee niemand Allâhu ta’âlâ geprys het sedert die wêreld geskep is nie. Sommige ’ârifs het gesê: “Toe Allâhu ta’âlâ die wêrelde geskep het, het Hy Homself met sulke lofprysinge geprys.” Allâhu ta’âlâ sê in betekenis: “O Muhammad, hef jou hoof op uit die sajda! Spreek, daar word na jou geluister. (Wat jy ook al sê, daar sal na geluister word. Wat jy ook al vra, sal aan jou gegee word.) Doen voorspraak, dit word aanvaar.” Daarop sê ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam): “O my Heer! Skei onder U dienaars die goeies van die slegtes, want hulle wag het al te lank geduur. Elkeen van hulle is deur sy sondes op die vlakte van ’Arasât te skande gemaak en verneder.”

Janâb-i Haqq beveel dat die Paradys gebring word. Die Paradys, versier met allerlei sierade, word na die vlakte van ’Arasât gebring. Die heerlike geur daarvan is op ’n afstand van vyfhonderd jaar se reis te ruik. Daardeur word die harte verkwik en kom die siele tot lewe. (Maar die ongelowiges, die afvalliges, dié wat die Moslems bespot, dié wat die jong mense mislei en hulle îmân steel, en) dié wie se dade verdorwe en sleg is, ruik die geur van die Paradys nie.

Die engele bring die Hel, met kettings vasgebind, na die veld van Versameling. Die Hel brul en dreun, spoeg vuur en versprei ’n digte rook wat die hele hemel pikswart maak. Die gebrul, die gedreun en die hitte daarvan is nie te verduur nie. Elkeen se knieë gee mee, en hulle sak neer waar hulle staan. Selfs die profete en die rasûls kan hulle nie staande hou nie. Ibrâhîm, Mûsâ en Îsâ klou aan die ’Arsh-i a’lâ vas. Ibrâhîm ’alayhis-salâm vergeet Ismâ’îl ’alayhis-salâm, wat hy wou offer; Mûsâ ’alayhis-salâm vergeet sy broer Hârûn ’alayhis-salâm, en Îsâ ’alayhis-salâm vergeet sy moeder Maryam. Elkeen van hulle sê: “O my Heer! Vandag vra ek U niks anders as vir myself nie.”

Maar Muhammad ’alayhis-salâm sê: “O my Heer! Skenk my umma behoud en redding!” Daar is niemand wat dit kan verduur nie. Want Allâhu ta’âlâ het dit bekend gemaak en in die agt-en-twintigste vers van soera al-Jâthiya in betekenis gesê: “Jy sien elke umma uit vrees vir Janâb-i Haqq op die knieë neergesak. Elkeen van hulle word geroep na die boek van die dade wat hulle in die wêreld verrig het.”

Allâhu ta’âlâ sê in die agtste vers van soera al-Mulk in betekenis: “Weens die hewigheid van sy woede en sy grimmigheid skeur die Vuur byna in twee.”

Daarop tree ons Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) na vore, hou die Hel teë en sê: “Keer terug, veragtelik en verneder, totdat jou bewoners in skares na jou toe kom!” En die Hel sê: “O Muhammad! Laat my deur! Want u is vir my harâm.” Uit die ’Arsh klink ’n roep: “O Hel! Luister na die woorde van Muhammad ’alayhis-salâm en gehoorsaam hom!” Daarna trek ons Meester Rasûlullah die Hel weg en plaas dit op ’n plek aan die linkerkant van die ’Arsh-i a’lâ. Dié wat op die plek van Versameling is, bring mekaar die blye boodskap van hierdie barmhartige behandeling en van die voorspraak van ons Meester die Profeet. Hulle angs neem ’n bietjie af. So word die betekenis sigbaar van die honderd-en-sewende edele vers van soera al-Anbiyâ: “Ons het jou as barmhartigheid vir die wêrelde gestuur.”7

Kortom, ons Meester Rasûlullah sal op vyf plekke voorspraak doen.8

Die eerste: met die voorspraak wat Maqâm Mahmûd genoem word, sal hy al die mense verlos van die kwelling van die wag op die plek van Versameling.9

Die tweede: deur sy voorspraak sal hy baie mense sonder afrekening die Paradys laat binnegaan. Die derde: hy sal gelowiges met baie sondes uit die Hel haal. Die vierde: hy sal voorspraak doen sodat dié wie se goeie dade en sondes gelyk is en wat wag op die plek wat “A’râf” genoem word, die Paradys binnegaan. Die vyfde: hy sal voorspraak doen sodat die grade van dié wat in die Paradys is, verhoog word.

Deur die voorspraak van elkeen van die sewentigduisend mense wat hy deur sy voorspraak van die afrekening verlos het, sal telkens sewentigduisend mense sonder afrekening die Paradys binnegaan.

VOORSPRAAK, YÂ RASÛLALLAH!
In groot nood het ek na u gekom,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Wat my skuld is, het ek erken,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
’n Sondaar is ek, my gesig is swart,
Miskien word ek in die vuur gewerp;
Net van u kan redding kom,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Die liefde vir u gaan bo alles,
Bo dié van almal staan u kennis,
Wie u prys, is die Mawlâ self,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Hoe sou ’n mens u kan prys?
Net van u kan die weldaad kom;
Kom ons te hulp, ons smeek u!
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Sonder u is die wêreld vir my ’n kerker,
Sleg staan my sake, swaar is my toestand;
Net van u kan genesing kom,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Oor hierdie wêreld het u lig gesprei,
Mag salât en salâm oor u wees;
Vir elke Moslem, dood of lewend,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Waarlik, talryk is my ongehoorsaamheid,
Ek is magteloos en vol gebreke,
Maar my îmân is opreg,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Wanneer die Hel kook en oorloop,
En niemand weet wat ons oorkom nie,
Vir die kameraad wat jihâd gevoer het,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Laat die sluier van my oë wyk,
Die geneesmiddel vir elke kwaal is u;
Vir elkeen wat gelowig is,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Tot u eer is “Lawlâka” gesê,
En ook is “A’taynâka” gesê;
Die vors van “Arsalnâka” is u,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Vir dié wat ons godsdiens versprei,
Vir dié wat u sunna volg,
Vir dié wat hulle lewe op u weg gee,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Vir die geringste van u umma,
Vir wie dank en wie dhikr doen,
Vir die rykes en die armes daarin,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
Muhammed Hâdimî (rahmatullâhi ’alayh)

“Jy sien elke umma uit vrees vir Janâb-i Haqq op die knieë neergesak. Elkeen van hulle word geroep na die boek van die dade wat hulle in die wêreld verrig het” Jâthiya: 28