DIE ISTIGHFÂR VAN ONS MEESTER DIE PROFEET1

Soos ons Meester die Profeet die verhewenste van die skepsele was, so was hy ook die een wat Allâhu ta’âlâ na behore geken en Hom die meeste gevrees het. Hoewel Janâb-i Haqq hom daarteen beskerm het om sondes te begaan, het hy onophoudelik aanbidding verrig en smeekbedes en istighfâr tot Allâhu ta’âlâ gedoen. In die begin van die nag (ná die nagebed) het hy geslaap, en aan die einde daarvan het hy aanbidding verrig. Ibn ’Abbâs vertel: “Op ’n nag was ek ’n gas in die huis van die moeder van die gelowiges, Maymûna. Rasûlullah het tot middernag geslaap, of tot ’n bietjie daarvoor of daarna. Toe het hy wakker geword, regop gesit en met sy hand die spore van die slaap van sy gesig gevee. Toe het hy opgestaan, die waterkan geneem wat daar gehang het, en die wudû verrig. Tien edele verse van die einde van soera Âl ’Imrân het hy opgesê en vir die gebed gaan staan. Ook ek het opgestaan, die wudû verrig soos Rasûlullah dit verrig het, en in die gebed langs daardie Vors gaan staan. Rasûlullah het ’n gebed van twee rak’as verrig. Daarna het hy nog twee verrig. Vervolgens weer twee rak’as. Toe het hy vir die witr-gebed gaan staan. Daarna het hy gaan lê totdat die adhân van die oggend geroep is. Toe het hy opgestaan, weer ’n gebed van twee rak’as verrig, na die moskee gegaan en die fard van die oggendgebed verrig.”2 Ons moeder ’Âisha vertel: “Op ’n nag het ons Meester Rasûlullah aan die slaap geraak. Toe hy wakker word, het hy gesê: ‘O ‘Âisha, as jy my toelaat, wil ek my hierdie nag met die aanbidding van my Heer besig hou.’ Toe het hy opgestaan. Terwyl hy die Qur’ân al-karîm opgesê het, het hy gehuil, sodat albei sy knieë nat geword het van sy trane. Aanhoudend het hy opgesê, en terwyl hy opgesê het, het sy geseënde trane elke plek van sy liggaam natgemaak waarop hulle geval het. So het dit gebly tot die oggend.

Soggens het Bilâl Habashî gekom, en toe hy daardie toestand sien, het hy gesê: ‘Mag my vader en my moeder u ten offer wees, yâ Rasûlallah! Het Allâhu ta’âlâ nie u vroeëre en latere foute vergewe nie?’ Rasûlullah het gesê: ’O Bilâl! Sou ek dan nie ’n dankbare dienaar wees nie, terwyl Allâhu ta’âlâ hierdie nag3 die 190ste edele vers van soera Âl ‘Imrân neergestuur het, met die betekenis: Waarlik, in die skepping van die hemele en die aarde en in die opeenvolging van nag en dag is daar vir die verstandiges baie tekens, baie aanwysings?’” Ook in die hadîth sharîf wat in “Muslim” vermeld word, het hy gesê: “Daar kom sulke dinge in my hart dat ek daarom elke dag en elke nag sewentig keer Allâhu ta’âlâ om vergifnis vra (istighfâr doen)”; en: “Daar ontstaan in my hart ’n sluier (wat verhinder dat die goddelike nûrs kom). Daarom doen ek elke dag 70 keer istighfâr”; en verder: “Ek doen elke dag honderd keer istighfâr tot Allâhu ta’âlâ.”4

Die vrees van ons Meester die Profeet vir Allâhu ta’âlâ was so groot dat dit nooit gesien is dat hy geskaterlag het nie. In die hadîth sharîf wat imam Tirmidhî van Abû Dharr as marfû’5 oorlewer, het hy gesê: “Waarlik, ek sien wat julle nie sien nie, en ek hoor wat julle nie hoor nie. In die hemel is daar geen leë plek van vier vingers breed waar die engele hulle nie in sajda neerbuig nie. By Allah! As julle geweet het wat ek weet, sou julle min lag en baie huil. Julle sou die paaie opgaan en Allâhu ta’âlâ smeek, so hard as wat julle stem kan reik.”6

In die hadîth sharîf wat Abû Hurayra oorlewer, het ons Meester Rasûlullah gesê: “Niemand se dade sal hom na die Paradys bring nie.” Toe hulle vra: “Ook u nie, yâ Rasûlallah?” het hy gesê: “Ja, ook my sal my dade nie na die Paradys bring nie. Maar die goedgunstigheid (fadl) en die barmhartigheid van Allâhu ta’âlâ sal my omhul.”

Ibn ’Umar vertel: “Wanneer ons saam met Rasûlullah in ’n byeenkoms was, het ons getel dat hy honderd keer gesê het: ‘O my Heer! Vergewe my en aanvaar my berou. U is die Een wat die berou aanvaar, die Barmhartige.’”7

Anas ibn Mâlik het oorgelewer: “Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het voortdurend gesê: ‘Allâhumma yâ muqallibal-qulûb, thabbit qalbî ‘alâ dînik.’”8 In die hadîth sharîf wat Tirmidhî van Abû Sa’îd Khudrî oorlewer, het ons Meester die Profeet gesê: “Allâhu ta’âlâ vergewe die sondes van hom wat, wanneer hy gaan slaap, drie keer sê: ‘Astaghfirullâhal-‘azîm, alladhî lâ ilâha illâ huwal-hayyul-qayyûm, wa atûbu ilayh’, al is hulle so talryk soos die skuim van die see, of die sandkorrels van die land van Tamîm, of die blare van die bome, of die dae van die wêreld.”

Volgens wat Bukhârî en Muslim oorlewer, het Rasûlullah só istighfâr gedoen: “Allâhummaghfir lî khatî’atî wa jahlî wa isrâfî fî amrî wa mâ anta a’lamu bihî minnî.” (O Allah! Vergewe die foute wat ek (bewus of) onbewus begaan het deur my grense te oorskry, en wat U ken!)

Volgens wat van Abû Mûsâ Ash’arî (radiyallâhu ’anh) oorgelewer word, het Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) ook só istighfâr gedoen:

“Allâhummaghfir lî hazlî wa jiddî wa khata’î wa ’amdî wa kullu dhâlika ’indî. Allâhummaghfir lî mâ qaddamtu wa mâ akhkhartu wa mâ asrartu wa mâ a’lantu wa mâ anta a’lamu bihî minnî, antal-muqaddimu wa antal-mu’akhkhiru wa anta ’alâ kulli shay’in qadîr.”9 (O Allah! Vergewe al my tekortkominge wat my kon oorkom, skertsend of in erns, uit vergeetagtigheid of met opset. O Allah! Vergewe al my tekortkominge van elke soort wat U ken: wat ek vooraf gedoen en wat ek uitgestel het, wat ek in die geheim en wat ek openlik gedoen het. U is die Een wat vooruitbring, en U is die Een wat agteruitsit. U is tot alles in staat.)

Rasûlullah het bedags gevas,
En snags het hy in die gebed gestaan.
Behoort jy tot die umma van daardie Uitverkorene,
Gee dan altyd ag op die sunna en die makrûh.

“Daar ontstaan in my hart ’n sluier (wat verhinder dat die goddelike nûrs kom). Daarom doen ek elke dag 70 keer istighfâr” Hadîth sharîf