DIE DEUGDE VAN ONS MEESTER DIE PROFEET

Daar is honderde boeke wat die deugde van Muhammad ’alayhis-salâm beskryf. Deug (fadîla) beteken voortreflikheid. Enkele van sy voortreflikhede word hieronder vermeld: 1. Van die skepsele is die nûr en die siel van Muhammad ’alayhis-salâm eerste geskep. 2. Allâhu ta’âlâ het sy naam op die ’Arsh, in die Paradyse en in die sewe hemele geskryf. 3. Op die blare van ’n roos wat in Indië groei, staan geskryf: “Lâ ilâha illallâh Muhammadun Rasûlullah”. 4. Op ’n vis wat in ’n rivier naby die stad Basra gevang is, het hulle gesien dat aan die regterkant “Allah” en aan die linkerkant “Muhammad” geskryf staan. Daar is baie voorvalle wat hierop lyk. In die boek A History of Fishes, wat in 1975 in Londen gedruk is, staan op bladsy tweehonderd die afbeelding van ’n vis op wie se stert met die letters van die Qur’ân al-karîm “Shânullâh” geskryf staan. In die meegaande toeligting word meegedeel dat aan die ander kant van die stert “Lâ ilâha illallâh” geskryf staan. Hiervan is daar baie voorbeelde. 5. Daar is engele wat geen ander taak het as om die naam van Muhammad ’alayhis-salâm uit te spreek nie. 6. Dat die engele die bevel gekry het om hulle voor Âdam ’alayhis-salâm in sajda neer te buig, was omdat die nûr van Muhammad ’alayhis-salâm op sy voorkop was. 7. Allâhu ta’âlâ het aan al die profete bekend gemaak dat Muhammad ’alayhis-salâm sou kom, en boonop dat hulle hulle ummas moes beveel om in hom te glo as hulle sy tyd sou beleef. 8. Toe hy gebore sou word, is baie groot tekens gesien. Hulle staan in die geskiedenisboeke en die mawlid-boeke beskryf. 9. Toe hy gebore is, is gesien dat sy naelstring reeds afgesny en hy besny was. 10. Toe hy gebore is, kon die shaytâns nie meer na die hemel opstyg nie en kon hulle nie meer berigte van die engele steel nie. 11. Toe hy gebore is, het al die afgode op aarde en die beelde wat aanbid is, vooroor op hulle gesig geval. 12. Die engele het sy wieg gewieg. 13. Toe hy in die wieg gelê het, het hy met die maan aan die hemel gepraat. Dit het geneig na die kant wat hy met sy geseënde vinger aangewys het. 14. Reeds in die wieg het hy begin praat. 15. Toe hy ’n kind was en in die oop veld geloop het, het daar op die hoogte van sy kop ’n wolk saam met hom beweeg wat hom skaduwee gegee het. Dit het voortgeduur totdat sy profeetskap begin het. 16. Elke profeet het die seël van die profeetskap op sy regterhand gehad. By Muhammad ’alayhis-salâm was dit egter in die middel van sy geseënde rug, naby die linkerskouerblad, bo sy hart. Toe Jibrîl ’alayhis-salâm sy hart gewas en sy bors toegemaak het, het hy sy rug verseël met die seël wat hy uit die Paradys gebring het.

17. Soos hy gesien het wat voor hom was, het hy ook gesien wat agter hom was.

18. Soos hy in die lig gesien het, het hy ook in die donker gesien. 19. Deur sy speeksel is bitter water soet gemaak; aan die siekes het dit genesing geskenk, en vir suigelinge was dit voedsel soos melk. 20. Terwyl sy oë geslaap het, was sy hart wakker. (Al die profete was ook so.) 21. Nooit in sy lewe het hy gegaap nie. 22. Heerlik soos rose het sy geseënde sweet geruik. ’n Arm man wat sy dogter laat trou het, het hom om hulp gevra. Op daardie oomblik het hy niks gehad om te gee nie. ’n Bietjie van sy sweet het hy in ’n botteltjie gegooi en dit aan hom gegee. Wanneer die meisie dit aan haar gesig en haar kop gesmeer het, het haar huis na muskus geruik. Die huis het bekend geword onder die naam “die geurige huis”. 23. Hoewel hy van gemiddelde lengte was, het hy, wanneer hy by lang mense gestaan het, langer as hulle gelyk. 24. Wanneer hy in die lig van die son en die maan geloop het, het sy skaduwee nie op die grond geval nie. 25. Op sy liggaam en sy klere het geen vlieë, muskiete of ander insekte gaan sit nie. 26. Hoe lank hy sy onderklere ook al gedra het, hulle het nooit vuil geword nie. 27. Elke keer as hy geloop het, het engele agter hom aan gekom. Daarom het hy sy Metgeselle voor hom laat loop en gesê: “Laat my rug vry vir die engele.”1 28. Wanneer hy op ’n klip getrap het, het die afdruk van sy voet in die klip agtergebly. Wanneer hy oor sand geloop het, het hy geen enkele spoor agtergelaat nie. Wanneer hy hom ontlas het, het die aarde oopgeskeur en het urine en dergelike in die grond gebly. (Al die profete was ook so.) 29. Van die mense en die engele is aan hom die meeste kennis gegee. Hoewel hy ummî was, dit wil sê hoewel hy van niemand iets geleer het nie, het Allâhu ta’âlâ hom alles bekend gemaak. Soos aan Âdam ’alayhis-salâm die naam van alle dinge bekend gemaak is, so is aan hom die naam en die kennis van alle dinge bekend gemaak. 30. Die name en die gestaltes van sy umma en alles wat onder hulle sou gebeur, is aan hom bekend gemaak. 31. Groter as die verstand van alle mense is sy verstand. 32. Al die goeie karaktertrekke wat by mense te vinde kan wees, is aan hom geskenk. Toe hulle die groot digter ’Umar ibn al-Fârid gevra het: “Waarom het jy Rasûlullah nie geprys nie?” het hy gesê: “Ek het begryp dat ek nie in staat sou wees om hom te prys nie. Ek het geen woorde gevind om hom mee te prys nie.”

“Ek sal nie daarmee tevrede wees dat ook maar een van my umma in die Hel bly nie” Hadîth sharîf

33. In die kalima-i shahâda, in die adhân, in die iqâma, in die tashahhud van die gebed, in baie smeekbedes, in sommige dade van aanbidding en in die khutbas, by die gee van raad, in tye van nood, in die graf, op die plek van Versameling (mahshar), in die Paradys en op die tong van elke skepsel het Allâhu ta’âlâ sy naam langs Sy eie naam geplaas. 34. Die verhewenste van sy voortreflikhede is dat hy Habîbullah is. Allâhu ta’âlâ het hom Sy geliefde, Sy vriend gemaak. Hy het hom meer liefgehad as almal en as elke engel. Hy het gesê: “As Ek Ibrâhîm tot Khalîl gemaak het, dan het Ek jou tot My Habîb gemaak.”

35. Die edele vers met die betekenis: “Ek sal jou alles gee wat jy wens, totdat jy tevrede is (totdat jy sê: ‘Dit is genoeg!’)”2 belowe dat Allâhu ta’âlâ Sy Profeet alle kennis, alle voortreflikhede, die voorskrifte van Islam, hulp en oorwinning teen sy vyande, verowerings en seges vir sy umma, en op die Oordeelsdag elke soort voorspraak en manifestasies (tajalliyât) sal skenk. Toe hierdie edele vers geopenbaar is, het hy na Jibrîl ’alayhis-salâm gekyk en gesê: “Ek sal nie daarmee tevrede wees dat ook maar een van my umma in die Hel bly nie.” 36. In die Qur’ân al-karîm het Allâhu ta’âlâ elke profeet met sy eie naam aangespreek, maar Muhammad ’alayhis-salâm het Hy aangespreek met: “O My Rasûl! O My Profeet!” 37. Elke dialek van die Arabiese taal het hy gepraat, baie helder en maklik om te verstaan. Wie uit verskillende streke gekom en hom iets gevra het, het hy in sy eie dialek geantwoord. Wie dit gehoor het, was verstom. En hy het gesê: “Allâhu ta’âlâ het my op die mooiste wyse opgevoed.”3

38. Met min woorde het hy baie gesê. Dat hy “Jawâmi’ al-kalim” is, toon sy meer as honderdduisend hadîths sharîf.

Sommige geleerdes het gesê: “Muhammad ’alayhis-salâm het die vier grondslae van die godsdiens van Islam met vier hadîths bekend gemaak:

- ‘Die dade word volgens die voornemens beoordeel.’4

- ‘Die halâl is duidelik, en die harâm is duidelik.’5

- ‘Die eiser moet ’n getuie aanvoer en die verweerder moet ’n eed aflê.’6 en

- ‘Iemand se îmân is nie volkome nie solank hy vir sy broer in die godsdiens nie wens wat hy vir homself wens nie.’7 Van hierdie vier hadîths is die eerste die grondslag van die aanbidding (’ibâda), die tweede van die onderlinge transaksies (mu’âmalât), die derde van die geskille (khusûmât), dit wil sê van die regspraak en die bestuur, en die vierde van die kennis van welvoeglikheid en karakter.”8

39. Muhammad ’alayhis-salâm was masûn en ma’sûm. Nooit het hy, bewus of onbewus, groot of klein, vóór of ná sy veertigste jaar, ’n sonde begaan nie. Nooit is ’n lelike handeling van hom gesien nie. 40. Die Moslems het die bevel gekry om Muhammad ’alayhis-salâm in die gebed, wanneer hulle sit, te groet deur “As-salâmu ’alayka ayyuhan-nabiyyu wa rahmatullâhi” op te sê. In die gebed is dit nie toegelaat om ’n ander profeet of die engele te groet nie. 41. In ’n hadîth qudsî is gesê: “As jy nie was nie, sou Ek niks geskep het nie!”9

42. Die ander profete het self op die lasterings van die ongelowiges geantwoord. Op die lasterings teen Muhammad ’alayhis-salâm het egter Allâhu ta’âlâ geantwoord en hom verdedig. 43. Die getal van die umma van Muhammad ’alayhis-salâm is groter as die getal van die ummas van al die ander profete saam. Hulle is voortrefliker en eervoller as dié. In die hadîths sharîf is bekend gemaak dat twee derdes van dié wat die Paradys binnegaan, uit hierdie umma sal wees. 44. Die belonings wat aan Rasûlullah gegee sal word, is baie keer groter as die belonings wat aan die ander profete gegee sal word.

Wie ’n aanvaarde daad van aanbidding en ’n goeie daad verrig, kry ’n beloning, en net soveel sal ook sy leermeester kry. Die leermeester van sy leermeester kry die viervoudige, dié se leermeester die agtvoudige, en dié se leermeester die sestienvoudige; so sal tot by Rasûlullah elke leermeester die dubbele van die beloning van sy leerling kry. So sal byvoorbeeld die twintigste leermeester 524 288 belonings kry. Muhammad ’alayhis-salâm sal vir elke daad van elkeen in sy umma beloning kry.

Wanneer ’n mens volgens hierdie berekening nadink oor die getal belonings wat Muhammad ’alayhis-salâm vir elke daad sal kry, ken niemand behalwe Allâhu ta’âlâ die totale hoeveelheid daarvan nie. Daar is bekend gemaak dat die salaf-i sâlihîn voortrefliker en verhewener is as dié wat ná hulle gekom het. Wat die getal belonings betref, is hierdie voortreflikheid duidelik. 45. Dit is harâm verklaar om hom by sy naam te roep, in sy nabyheid hard te praat, hom van ver af te roep en op die pad voor hom uit te loop. Die ummas van die ander profete het hulle profete by hulle naam geroep. 46. Jibrîl ’alayhis-salâm het hy twee keer in sy engelegedaante gesien. Geen enkele ander profeet het hom in sy ware gedaante gesien nie. 47. Jibrîl ’alayhis-salâm het vier-en-twintigduisend keer na hom gekom. Van die ander profete het hy die meeste na Mûsâ ’alayhis-salâm gekom: vierhonderd keer.

“Wie vyandskap teenoor my Ahl al-Bayt koester, is ’n huigelaar” Hadîth sharîf

48. Ook Isrâfîl ’alayhis-salâm het dikwels na Muhammad ’alayhis-salâm gekom. Na die ander profete (’alayhimus-salawâtu wat-taslîmât) het net Jibrîl ’alayhis-salâm gekom. 49. Dit is toegelaat om Allâhu ta’âlâ te besweer ter wille van Muhammad ’alayhis-salâm; ter wille van ander profete en van die engele is dit nie toegelaat nie. 50. Ná Muhammad ’alayhis-salâm is dit vir ander harâm verklaar om met sy eggenotes te trou, en in dié sin is bekend gemaak dat hulle die moeders van die gelowiges is.

Die eggenotes van die ander profete (’alayhimus-salawâtu wat-taslîmât) was vir hulle óf tot skade óf het hulle geen nut gebring nie. Die geseënde eggenotes van Muhammad ’alayhis-salâm (radiyallâhu ta’âlâ ’anhunna) daarenteen was vir hom tot hulp in die sake van hierdie wêreld en van die hiernamaals, het die armoede geduldig verdra, was dankbaar en het groot dienste bewys by die verspreiding van Islam. 51. Verwantskap deur afkoms en deur huwelik (nasab en sabab), dit wil sê deur bloed en deur huwelik, het op die Oordeelsdag geen nut nie. Die verwante van Rasûlullah is hiervan uitgesonder. 52. Om die naam van Rasûlullah te dra, is nuttig in hierdie wêreld en in die hiernamaals. Die ware gelowiges wat sy naam dra, sal nie die Hel binnegaan nie. 53. Elke woord en elke daad van hom is juis. Elke ijtihâd van hom word deur Allâhu ta’âlâ bevestig. 54. Om hom lief te hê, is vir almal fard. Self het hy gesê: “Wie Allâhu ta’âlâ liefhet, het my lief.” Die teken dat ’n mens hom liefhet, is dat ’n mens sy godsdiens, sy weg, sy sunna en sy karakter volg. In die Qur’ân al-karîm is hom beveel om te sê: “As julle my volg, sal Allâhu ta’âlâ julle liefhê.”

55. Om sy Ahl al-Bayt lief te hê, is wâjib. So het hy gesê: “Wie vyandskap teenoor my Ahl al-Bayt koester, is ’n huigelaar.” Die Ahl al-Bayt is sy verwante vir wie dit harâm is om zakât aan te neem. Dit is sy eggenotes en die gelowiges uit die geslag van sy grootvader Hâshim, naamlik dié wat afstam van ’Alî, ’Aqîl, Ja’far Tayyâr en ’Abbâs.

56. Om al sy Metgeselle lief te hê, is wâjib. Hieroor het hy gesê: “Moenie ná my vyandskap teenoor my Metgeselle koester nie! Om hulle lief te hê, is om my lief te hê. Om hulle vyand te wees, is om my vyand te wees. Wie hulle kwets, het my gekwets. En wie my kwets, kwets Allâhu ta’âlâ. Allâhu ta’âlâ straf hom wat Hom kwets.”

57. Allâhu ta’âlâ het vir Muhammad ’alayhis-salâm twee helpers in die hemel en twee op aarde geskep. Dit is Jibrîl, Mîkâ’îl, Abû Bakr en ’Umar (radiyallâhu ta’âlâ ’anhum ajma’în).10 58. Elkeen, man of vrou, wat op volwasse ouderdom sterf, sal in sy graf oor Muhammad ’alayhis-salâm uitgevra word. Soos gevra sal word: “Wie is jou Heer?”, so sal ook gevra word: “Wie is jou Profeet?” 59. Om die hadîths sharîf van Muhammad ’alayhis-salâm te lees, is ’n daad van aanbidding. Wie dit lees, kry beloning.

Om hadîths sharîf te lees, is dit mustahabb om die wudû te verrig, skoon klere te dra, jou met ’n aangename geur te parfumeer, die hadîthboek op ’n hoë plek te sit, dat wie lees, nie opstaan vir wie van buite binnekom nie, en dat die toehoorders nie met mekaar praat nie. Die gesig van wie voortdurend die hadîths sharîf lees, word stralend van nûr, glansend en mooi. Ook by die opsê van die Qur’ân al-karîm moet ’n mens hierdie reëls van welvoeglikheid in ag neem. 60. Om sy geseënde siel te neem, het ’Azrâ’îl ’alayhis-salâm in menslike gedaante gekom. Toestemming om binne te kom, het hy gevra. 61. In sy graf is hy lewend, met ’n lewe wat ons nie ken nie. In die graf sê hy die Qur’ân al-karîm op en verrig hy die gebed. (Al die profete is ook so.) 62. Die engele wat op elke plek van die wêreld die Moslems hoor wat salawât vir Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) uitspreek, kom na sy graf en deel dit aan hom mee. Elke dag besoek duisende engele sy graf. 63. Die grond in sy graf is voortrefliker as elke plek, as die Ka’ba en as die Paradyse. 64. Die dade en die dade van aanbidding van sy umma word elke oggend en elke aand aan hom getoon. Ook dié wat dit verrig, sien hy, en vir dié wat sondes begaan, doen hy ’n smeekbede sodat hulle vergewe word. 65. Om sy graf te besoek, is ook vir vroue mustahabb. Ander grafte mag hulle egter net op stil tye besoek en in klere wat ’n Moslemvrou pas. 66. Soos tydens sy lewe aanvaar Allâhu ta’âlâ ook ná sy heengaan, op elke plek van die wêreld en op elke tyd, die smeekbede van dié wat tawassul deur hom doen, dit wil sê wat vra ter wille van hom en uit eerbied vir hom.

’n Plattelander het by sy mausoleum gekom en gesê: “O my Heer! U het beveel dat slawe vrygelaat word. Dit is U Profeet, en ek is een van U slawe. Laat my ter wille van U Profeet vry van die vuur van die Hel!” Toe is ’n stem gehoor: “O My dienaar! Waarom het jy net vir jou eie vrylating gevra? Waarom het jy nie gevra dat al My dienaars vrygelaat word nie? Gaan maar! Ek het jou van die Hel vrygelaat.”

Hâtim Asamm, een van die bekende awliyâ, het by die mausoleum van Rasûlullah gestaan en gesê: “O my Heer! Ek het die graf van U Profeet besoek. Moenie my met leë hande terugstuur nie!” Toe is ’n stem gehoor: “O My dienaar! Ek het jou besoek aan die graf van My Habîb aanvaar. Ek het jou vergewe, en ook dié wat saam met jou die besoek gebring het.”

Imam Ahmad Qastallânî (rahmatullâhi ’alayh) sê: “’n Paar jaar lank het ek aan ’n siekte gely. Die dokters het geen middel daarteen gevind nie. In Mekka het ek op ’n nag Rasûlullah vurig gesmeek. Daardie nag het ek in ’n droom iemand gesien. Op die papier in sy hand het ek gelees: ‘Hier is, met die toestemming van Rasûlullah, die geneesmiddel vir die siekte van Ahmad Qastallânî geskryf.’ Toe ek wakker word, was my siekte weg.” Qastallânî sê verder: “’n Arm meisie is deur vallende siekte getref. Ek het Rasûlullah vurig om haar genesing gesmeek. In my droom het iemand die jinn wat die meisie siek gemaak het, na my gebring en gesê: ‘Rasûlullah het hom na jou gestuur.’ Ek het vir die jinn kwaad geword en op hom geskree. Die jinn het vir my gesweer dat hy die meisie geen kwaad sou aandoen nie, en ek het wakker geword. Later het ek verneem dat die meisie van haar vallende siekte genees is.”

67. Op die Oordeelsdag sal Rasûlullah as eerste uit die graf opstaan. ’n Gewaad van die Paradys sal hy dra. Op die Burâq sal hy na die plek van Versameling (mahshar) gaan. In sy hand sal hy die vaandel hê wat “Liwâ al-Hamd” genoem word. Die profete en al die mense sal onder hierdie vaandel staan. Weens die duisend jaar lange wag sal hulle almal baie benoud wees. Die mense sal een vir een na die profete Âdam, Nûh, Ibrâhîm, Mûsâ en Îsâ (’alayhimus-salâm) gaan en hulle vra om voorspraak te doen sodat die afrekening begin. Elkeen van hulle sal verskoning maak, sê dat hy hom voor Allâhu ta’âlâ skaam en Hom vrees, en hom daarvan weerhou om voorspraak te doen. Daarna sal hulle na Rasûlullah gaan en hom smeek; hy sal hom in sajda neerbuig en ’n smeekbede doen, en sy voorspraak sal aanvaar word. Eers sal die afrekening van sy umma plaasvind; hulle sal as eerstes oor die Sirât gaan en as eerstes die Paradys binnegaan. Waar hulle ook al kom, sal hulle alles met nûr verlig.

Wanneer Fâtima oor die Sirât gaan, sal gesê word: “Laat almal hulle oë toemaak! Die dogter van Muhammad ’alayhis-salâm kom.”

68. Die naam van die rang (maqâm) waarop Rasûlullah hom in die Paradys bevind, is Wasîla. Dit is die hoogste graad van die Paradys. Daar is die wortel van die boom Sidrat al-Muntahâ, waarvan ’n tak uitreik na elkeen wat in die Paradys is. Langs hierdie takke sal die gunste die bewoners van die Paradys bereik.

69. In die adhân wat in die tyd van Âdam ’alayhis-salâm vir die gebed geroep is, is ook die naam van Muhammad ’alayhis-salâm uitgespreek.

70. In die Tawrât, die Injîl en die Zabûr is Muhammad ’alayhis-salâm, sy vier kaliefs, sy Metgeselle en sommige van sy umma met mooi eienskappe beskryf en geprys. Allâhu ta’âlâ het uit Sy naam Mahmûd die woord “Muhammad” afgelei en dit as naam aan Sy Habîb gegee. Ook die name Ra’ûf en Rahîm uit Sy eie name het Allâhu ta’âlâ aan Sy Habîb gegee. 71. Toe hy drie jaar oud was, toe die profeetskap op veertigjarige ouderdom aan hom bekend gemaak is, en toe hy op twee-en-vyftigjarige ouderdom na die Mi’râj geneem is, het die engele sy bors oopgemaak. Hulle het sy hart met water van die Paradys gewas in ’n kom wat hulle uit die Paradys gebring het. 72. Met sy oë het hy die sewe sterre gesien van die sterregroep wat “Thurayyâ” genoem word, langs die sterrebeeld Thawr (die Bul), en hy het hulle getal bekend gemaak. Hierdie sterregroep word ook Parvîn en Ülker genoem. 73. Daar was dié wat gedrink het van die bloed wat met koppies by hom getrek is. Toe iemand dit gedrink het, het hy gesê: “Die vuur van die Hel sal hom nie verbrand nie.” 74. Een van sy groot wonderwerke is dat hy na die Mi’râj geneem is. Met die dier uit die Paradys wat Burâq genoem word, is hy van Mekka na Jerusalem geneem. Daarvandaan is hy na die hemele en na die ’Arsh geneem. Aan hom is wonderbaarlike dinge getoon. Met die oë van sy kop het hy Allâhu ta’âlâ gesien, op ’n wyse wat nie geken kan word nie. (Maar hierdie sien het buite die stoflike wêreld plaasgevind, dit wil sê in die wêreld van die hiernamaals.) In ’n oomblik is hy weer na sy huis teruggebring. Die wonderwerk van die Mi’râj is aan geen enkele ander profeet geskenk nie.

75. Vir sy umma is dit fard gemaak om een keer in hulle lewe salât en salâm vir hom uit te spreek. Ook Allâhu ta’âlâ en die engele stuur salât en salâm oor hom.

“Ek wil ’n dienaar-profeet wees” Hadîth sharîf

76. Snags, wakker en slapend, alleen en te midde van baie, op reis en tuis, in die stryd, laggend en huilend, was sy geseënde hart altyd by Allâhu ta’âlâ. Op sommige oomblikke was dit net by Allâhu ta’âlâ.

Om sy pligte in die wêreld te kan vervul en sy geseënde hart weer na die menslike wêreld te keer, het hy na sy eggenote ’Âisha (radiyallâhu ’anhâ) gegaan en gesê: “O ’Âisha! Praat ’n bietjie met my (sodat ek weer tot myself kom)”, en daarna het hy gegaan om sy Metgeselle raad en leiding te gee. Die sunna van die oggendgebed het hy tuis verrig, en nadat hy ’n rukkie met ’Âisha (radiyallâhu ’anhâ) gepraat het, het hy na die moskee gegaan om sy Metgeselle in die fard-gebed voor te gaan. Hierdie toestand behoort tot die besondere kenmerke van die profeetskap (khasâ’is). As hy uitgegaan het sonder om met ’Âisha (radiyallâhu ’anhâ) te praat, sou niemand hom weens die goddelike manifestasies (tajalliyât) en die nûrs in die gesig kon kyk nie. 77. Rang en heerskappy het hy nie begeer nie; hy het die profeetskap en die armoede gewens. Op ’n oggend, terwyl hy met Jibrîl ’alayhis-salâm gepraat het, het hy gesê dat daar daardie nag in sy huis nie ’n happie kos was nie. Op daardie oomblik het Isrâfîl ’alayhis-salâm gekom en gesê: “Allâhu ta’âlâ het gehoor wat u gesê het en my gestuur. As u wil, word elke klip wat u met u hand aanraak, goud, silwer of smarag. As u wil, wees dan ’n profeet as koning.” Rasûlullah het drie keer gesê: “Ek wil ’n dienaar-profeet wees.”

78. Die ander profete (’alayhimus-salawâtu wat-taslîmât) was profeet in ’n bepaalde tyd en in ’n bepaalde land. Muhammad ’alayhis-salâm daarenteen is tot die Oordeelsdag as profeet gestuur na al die mense en die jinn op aarde. Daar is ook geleerdes wat bekend gemaak het dat hy ook die profeet is van die engele, die diere, die plante en die lewelose dinge, kortom van alle skepsele.

79. Oor alle skepsele het sy barmhartigheid en sy nut gestrek. Vir die gelowiges is sy nut duidelik. Die ongelowiges in die tyd van die ander profete (’alayhimus-salawâtu wat-taslîmât) is reeds in hierdie wêreld gestraf en vernietig. Dié wat nie in hom geglo het nie, is in hierdie wêreld nie gestraf nie. Op ’n dag het hy vir Jibrîl ’alayhis-salâm gesê: “Allâhu ta’âlâ het bekend gemaak dat ek barmhartigheid vir die wêrelde is. Het ’n deel van my barmhartigheid ook jou te beurt geval?” Jibrîl het gesê: “Teenoor die grootheid en die ontsagwekkendheid van Allah het ek altyd in vrees geleef oor hoe my einde sou wees. Toe ek die verse gebring het wat bekend maak dat ek betroubaar (amîn) is (die 20ste en 21ste vers van soera at-Takwîr), is ek deur hierdie lof van daardie verskriklike vrees verlos en het ek my veilig gevoel. Is daar ’n groter barmhartigheid as dít?” 80. Allâhu ta’âlâ het gewil dat Muhammad ’alayhis-salâm tevrede sou wees. (Soos ons by die 35ste deug gesê het, sal Allâhu ta’âlâ hom gee wat hy wens totdat hy tevrede is. Dit is in soera ad-Duhâ bekend gemaak.)

81. In “Mawâhib-i Ladunniyya” staan dat hierdie hadîth bekend is: “Ek het my Heer gevra dat my umma nie op ’n dwaling (dalâla) saamstem nie. Hy het dit aanvaar.”

In ’n ander hadîth sharîf het hy gesê: “Allâhu ta’âlâ het julle teen drie dinge beskerm. Die eerste: Hy het julle daarteen beskerm dat julle op ’n dwaling saamstem. Die tweede: wie aan ’n aansteeklike siekte sterf, verkry die beloning van ’n martelaar (shahîd). Die derde: wanneer twee regskape Moslems oor ’n Moslem getuig en sê: ‘Dit is ’n goeie mens’ (ons ken hom as goed), gaan daardie Moslem die Paradys binne.”

In ’n hadîth sharîf het hy gesê: “Die meningsverskil van my Metgeselle is vir julle ’n barmhartigheid” en “Die meningsverskil van my umma (hulle verdeling in madhhabs wat die praktyk betref) is ’n barmhartigheid.” Terwyl sy umma daarna streef om die juiste, die waarheid, te vind, raak hulle in meningsverskil. En hierdie strewe word ’n oorsaak van barmhartigheid. Twee soorte mense het hierdie hadîth sharîf ontken: die een is die mâjin, die ander die mulhid. Die mâjin is die bedrieër wat die godsdiens tot ’n werktuig vir wêreldse gewin maak. Die mulhid is die dwaalgees wat aan die edele verse ’n betekenis volgens wêreldse belange gee en so ’n kâfir word. Yahyâ ibn Sa’îd sê: die geleerdes van Islam maak die dinge maklik. Oor een en dieselfde saak het die een “halâl” gesê en die ander “harâm”. Wat hulle vir regskape mense halâl genoem het, het hulle in tye van verderf harâm genoem. Soos die bostaande hadîths sharîf toon, behoort ijmâ’ al-umma, dit wil sê die eensgesindheid van die geleerdes wat mujtahid genoem word, tot die adilla-i shar’iyya. Dit wil sê: dit is een van die vier bronne van die godsdienstige kennis, en die vier madhhabs is waar. Die madhhabs is ’n barmhartigheid van Allâhu ta’âlâ vir die Moslems. 82. Die geseënde dogters en die eggenotes van Rasûlullah (radiyallâhu ta’âlâ ’anhunna) is die voortreflikste vroue van die wêreld. Net so is al sy Metgeselle, ná die profete, die voortreflikste van alle mense. Makka al-Mukarrama en daarna Madîna al-Munawwara, sy stede, is die kosbaarste plekke op aarde. Vir een rak’a gebed wat in sy geseënde moskee verrig word, word die beloning van duisend rak’as opgeskryf. So is dit ook met die ander dade van aanbidding.

Die ruimte tussen sy graf en sy minbar is ’n tuin van die Paradys. En hy het gesê:

“Wie my ná my dood besoek, is soos iemand wat my tydens my lewe besoek het. ’n Gelowige wat in een van die Haramayn sterf, sal op die Oordeelsdag in veiligheid opgewek word.” Die stede Mekka en Medina word Haramayn genoem. 83. Elkeen se geslag gaan voort deur sy seun. Die geslag van Muhammad ’alayhis-salâm gaan egter voort deur sy dogter Fâtima. Dit is ook in ’n hadîth sharîf bekend gemaak. 84. Elke mens het ’n metgesel uit die jinn. Hierdie shaytân is ’n kâfir. Deur influisteringe (waswasa) probeer hy om hom sy îmân te ontneem en hom sondes te laat begaan. Die Rasûl ’alayhis-salâm het die jinn wat sy metgesel was, tot die geloof gebring.

85. Toe Rasûlullah (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) op die punt was om hierdie wêreld te verlaat, het Jibrîl ’alayhis-salâm gekom, hom die groete van Allâhu ta’âlâ oorgebring en gesê dat Allâhu ta’âlâ na sy welstand vra. Ook het hy hom meegedeel dat hy sou heengaan, en baie blye boodskappe vir homself en vir sy umma gebring.

Die wêreld neem ek nie in ruil vir die stof van u voete nie, yâ Rasûlallah!
Die sewe hemele ruil ek nie vir een haar van u nie, yâ Rasûlallah!
Die wens van die Siddîq is een enkele vergissing van u, yâ Rasûlallah!
Die verlange van Irfân is om stof aan u voete te wees, yâ Rasûlallah!