HILYA-I SA’ÂDAT

Die voorkoms van Habîb-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) word “Hilya-i Sa’âdat” genoem. Die geleerdes van Islam het al die sigbare liggaamsdele van Muhammad ’alayhis-salâm, sy gestalte, sy eienskappe, sy goeie karaktertrekke en sy hele lewe tot in die fynste besonderhede duidelik beskryf, met hulle bronne en bewysstukke. Hierdie kennis is versamel uit die hadîths sharîf, wat die eie woorde van ons Meester die Profeet is, en uit die berigte wat sy Metgeselle oorgelewer het. Die werke wat dit bevat, word siyar-boeke genoem. Onder die duisende siyar-boeke is die bekendste wat die Hilya-i Sa’âdat van ons Meester die Profeet beskryf: “Ash-Shamâ’il ar-Rasûl” van imam Tirmidhî, “Shifâ-i Sharîf” van Qâdî ’Iyâd, die “Dalâ’il an-Nubuwwa” van imam Bayhaqî en van Abû Nu’aym Isfahânî, en verder die werk “Mawâhib-i Ladunniyya” van imam Qastallânî. In die hadîths sharîf en in die berigte wat die Metgeselle oorgelewer het, word die Hilya-i Sa’âdat van ons geliefde Profeet soos volg beskryf: “Die geseënde gesig van die Trots van die heelal, al sy eervolle liggaamsdele en sy geseënde stem was mooier as die gesigte, die liggaamsdele en die stemme van al die mense.

Die geseënde gesig was effens rond, en wanneer hy bly was, het dit soos die maan gestraal.1 ’n Mens kon sy blydskap aan sy geseënde voorkop sien.

Ons Meester Rasûlullah het snags gesien soos hy bedags gesien het. Soos hy gesien het wat voor hom was, het hy ook gesien wat agter hom was. Wanneer hy opsy of agtertoe wou kyk, het hy hom met sy hele liggaam omgedraai. Na die aarde het hy meer gekyk as na die hemel. Groot was sy geseënde oë, en lank sy wimpers. In sy geseënde oë was daar iets rooierigs, die swart van sy oë was diepswart, en snags het hy kohl om sy oë aangebring. Die voorkop van die Trots van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) was breed.

Die geseënde wenkbroue was dun en die ruimte tussen hulle was oop. Die aar tussen sy twee wenkbroue het opgeswel wanneer hy toornig geword het. Die geseënde neus was buitengewoon mooi en in die middel effens verhewe. Groot was sy geseënde hoof, en sy geseënde mond was nie klein nie. Die geseënde tande was wit, en die voorstes het effens uitmekaar gestaan. Wanneer hy gepraat het, was dit asof daar nûr tussen sy tande uitkom. Onder die dienaars van Allâhu ta’âlâ is niemand gesien wat welsprekender en lieftaliger gepraat het as hy nie.

Toe die Trots van die wêreld veertig jaar oud was,
Is die kroon van die boodskapperskap op sy hoof gesit.
Telkens weer het ’n stem geklink: “O Amîn,
Ek het jou ’n barmhartigheid vir die wêrelde gemaak.”

“By die biskop van elke kerk waar ek verbygekom het, het ek na die eienskappe en die hilya (die gestalte en die voorkoms) van Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gevra, en ek het alles een vir een in my geheue vasgelê. Toe ek na Medina teruggekeer het, het ek alles aan Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) vertel. Dit het hom behaag” Mughîra ibn Shu’ba (radiyallâhu ’anh)

Die Qur’ân al-karîm het vers na vers in duidelike bewyse neergedaal,
Wonderwerke van baie soorte het sigbaar geword.
Hoewel daardie rein persoon heeltemal nûr was,
Het daar tog in elke lid van hom wonderwerke gelê.
Eerstens: van sy geseënde liggaam
Het die skaduwee nooit op die grond geval nie.
Van kop tot tone was sy liggaam nûr,
En dit is duidelik: nûr het geen skaduwee nie.
En bo sy geseënde hoof het altyd
’n Wolkie gehang wat hom skaduwee gegee het.
Waar hy ook al gegaan het, het dit saam met hom gegaan,
En altyd bo sy hoof bly staan.
En van die wonderwerk in sy geseënde oë,
Hoe dit was, sal ek julle ook vertel:
Soos hy duidelik gesien het wat voor hom was,
So het hy net so goed gesien wat agter hom was.
Hoor ook van sy geseënde neus,
Sien watter wonderwerk daarin gelê het:
Wanneer Jibrîl, die Amîn, met die openbaring neergedaal het,
Op die einste oomblik dat hy van die hemel losgekom het,
Het hy die geur van Jibrîl geruik
En geweet dat dié met die openbaring neerdaal.
Wanneer daardie een met die maangesig sy lippe beweeg het,
Het aan die hemel ook die sonskyf beweeg.

Die geseënde woorde wat hy uitgespreek het, was baie maklik om te verstaan; hulle het die harte gewen en die siele aangetrek. Wanneer hy gepraat het, was sy woorde soos pêrels aaneengeryg. Wie wou, kon sy woorde tel. Soms het hy iets drie keer herhaal, sodat dit goed verstaan sou word. (In die Paradys sal daar gepraat word soos Muhammad ’alayhis-salâm gepraat het.) Tot waar geen ander stem kon kom nie, het sy geseënde stem gereik. Die Trots van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het altyd ’n glimlag op sy gesig gehad. Wanneer hy gelag het, het hy geglimlag, en dan was sy geseënde voortande sigbaar.

Wanneer hy gelag het, het sy nûr op die mure weerkaats. Ook wanneer hy gehuil het, was dit net so sag soos sy lag. Skaterlag het hy nooit, en hy het ook nie hardop gehuil nie; maar wanneer hy bedroef was, het die trane uit sy geseënde oë gestroom en kon ’n mens die geluid van sy geseënde bors hoor. Wanneer hy aan die sondes van sy umma gedink het, uit vrees vir Allâhu ta’âlâ, wanneer hy die Qur’ân al-karîm gehoor het, en soms ook terwyl hy die gebed verrig het, het hy gehuil. Die geseënde vingers van die Trots van die wêreld was fors en sy geseënde arms vlesig. Die palms van sy geseënde hande was breed. Die geur van sy hele liggaam was heerliker as muskus. Sag en terselfdertyd sterk was sy geseënde liggaam. Anas ibn Mâlik sê: “Ek het Rasûlullah tien jaar lank gedien. Sagter as systof was sy geseënde hande.”

Die geur van sy geseënde vel was heerliker as muskus en blomme. Lank was sy geseënde arms, bene en vingers. Die tone van sy geseënde voete was fors, en sy voetsole was nie baie hol nie, maar sag. Die geseënde maag was breed en het gelyk met sy bors gelê. Die bene van sy skouers was fors en sy geseënde bors was breed. Die eervolle hart van ons Meester Rasûlullah was die plek waarop die goddelike blik gerig is (nazargâh-i ilâhî). Rasûl-i akram was nie baie lank nie, maar ook nie kort nie. As ’n lang man langs hom kom staan het, het hy langer as daardie man gelyk. Wanneer hy gesit het, was sy geseënde skouers hoër as dié van almal wat gesit het.

Die hare op sy geseënde hoof en die hare van sy baard was nie baie kroes en nie baie steil nie, maar van nature golwend. Die geseënde hare was lank; aanvanklik het hy ’n kuif oor sy voorkop laat val, later het hy dit in twee begin skei. Soms het hy sy geseënde hare lank laat groei, soms het hy dit kort geknip. Hare en baard het hy nie gekleur nie. Toe hy oorlede is, was daar in sy hare en sy baard minder as twintig wit hare. Die geseënde snor het hy kort geknip. Die lengte en die vorm van sy snor het met sy geseënde wenkbroue ooreengestem. Daar was spesiale barbiers tot sy diens.

Ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het sy miswâk en sy kam altyd by hom gehad. Wanneer hy sy geseënde hare en baard gekam het, het hy in die spieël gekyk. Die Trots van die heelal het vinnig geloop, met die blik voor hom, en wanneer hy êrens verbygekom het, het ’n mens dit aan sy heerlike geur gemerk. Ons Meester Rasûlullah was ’n Arabier. Dit wil sê: hy was blank met ’n rooi gloed, buitengewoon mooi, stralend van nûr en innemend.” Wie sê dat ons Meester die Profeet swart was, word ’n kâfir. Die woord “Arabier” beteken in die taal “mooi”. So beteken “lisân al-’Arab” “mooi taal”. In die vakbetekenis, dit wil sê in die aardrykskunde, is ’n Arabier iemand wat op die skiereiland Arabië gebore en grootgeword het, wat met die klimaat, die lug, die water en die voedsel daar grootgemaak is en wat van die bloed van daardie mense is. Soos hulle dié wat van Anatoliese bloed is, Turke noem, dié wat in Bulgarye gebore en grootgeword het, Bulgare, en dié wat uit Duitsland kom, Duitsers, so is ook Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) ’n Arabier, omdat hy op die Arabiese Skiereiland gebore is. Arabiere is blank, met ’n koringkleurige vel. Veral die geslag van ons Profeet was blank en baie mooi. Ibrâhîm ’alayhis-salâm, sy voorvader, was immers blank en die seun van ’n blanke gelowige, Târûh, wat ’n inwoner van die stad Basra was. Âzar, wat ’n kâfir was, was nie die vader van Ibrâhîm ’alayhis-salâm nie, maar sy oom en stiefvader.

“Ek het Rasûlullah tien jaar lank gedien. Sagter as systof was sy geseënde hande. Die geur van sy geseënde vel was heerliker as muskus en blomme” Anas ibn Mâlik (radiyallâhu ’anh)

Die skoonheid van ’Abdullah, die vader van ons geliefde Profeet, het tot in Egipte bekend geword, en weens die nûr op sy voorkop het byna tweehonderd meisies na Mekka gekom om met hom te trou. Maar die nûr van Muhammad ’alayhis-salâm het Âmina te beurt geval. ’Abbâs, sy oom, en ’Abdullah, die seun van ’Abbâs, was eweneens blank. Ook die nakomelinge van ons Profeet is tot die Oordeelsdag mooi en blank. Ook die Metgeselle van Rasûlullah was blank en mooi. ’Uthmân (radiyallâhu ’anh) was blank en blond. Dihya Kalbî, die gesant wat ons Meester Rasûlullah na die hof van Heraklius, die Bisantynse keiser, gestuur het, was baie aantreklik; wanneer hy deur die strate geloop het, het die Bisantynse meisies na buite gekom om sy gesig te sien. Jibrîl ’alayhis-salâm het dikwels in die gedaante van Dihya (radiyallâhu ’anh) gekom. Die oorspronklike bewoners van Egipte, Sirië (Shâm), Afrika, Sisilië en Spanje is nie Arabiere nie. Maar omdat die Arabiere die Arabiese Skiereiland verlaat het en na daardie streke gekom het om Islam oor die wêreld te versprei, woon hulle vandag ook daar. So woon hulle ook in Anatolië, in Indië en in ander lande. Tog is dit nie reg om die bevolking van enigeen van daardie lande vandag Arabiere te noem nie.

Die bevolking van Egipte is donker van vel. Die bevolking van Abessinië is swart; hulle word Habash genoem. Die inwoners van Zanzibar word Zanjîs genoem; ook hulle is swart. Om die verwante en die nakomelinge van ons Profeet lief te hê en te eer, is ’n daad van aanbidding. Elke Moslem het hulle lief. Swart fellahs, Habash en Zanjîs wat as gaste na Anatolië gekom het, het hulle as Arabiere voorgedoen om geëer en gasvry ontvang te word, en die opregte Moslems van Anatolië het hulle woorde geglo en hulle liefgehad. Want in hierdie liefde is daar geen onderskeid tussen swart en blank nie. ’n Swart Moslem is verreweg voortrefliker, waardevoller en beminliker as ’n blanke kâfir. Dat iemand swart is, doen niks af aan die eer van sy îmân nie. Bilâl Habashî en Usâma, vir wie Rasûlullah baie lief was, was swart. Die kâfirs Abû Lahab en Abû Jahl, wie se slegtheid en laagheid almal ken, was blank. Allâhu ta’âlâ heg geen waarde aan die velkleur van die mens nie, maar aan die krag van sy îmân en aan sy taqwâ. Dat die swart mense hulle as Arabiere voorgedoen het, het egter die vyande van Islam, die Jode, goed te pas gekom. Aan die een kant het hulle die swart mense as minderwaardig en veragtelik voorgestel. Hulle het hulle as slawe gebruik.

Aan die ander kant het hulle swart katte en honde met “Arabier, Arabier!” geroep en die swart tekeninge en karikature wat hulle in koerante en tydskrifte gedruk het, “Arabier” genoem; so het hulle probeer om die Arabier aan die jeug as swart voor te stel en sodoende die Moslemkinders van ons Profeet te vervreem.

Al die goeie karaktertrekke was in ons geliefde Profeet verenig. Hierdie goeie karaktertrekke was geskenk (wahbî), dit wil sê deur Allâhu ta’âlâ gegee, en nie verwerf (kasbî) nie, dit wil sê nie later deur inspanning verkry nie. Nooit het hy ’n Moslem by name vervloek nie, en nooit het hy iemand met sy geseënde hand geslaan nie. Ter wille van Allah het hy vergelding geneem; vir homself het hy op niemand wraak geneem nie. Teenoor sy verwante, sy Metgeselle en sy bediendes was hy nederig, en hy het hulle goed behandel. Tuis was hy baie sagaardig en altyd vriendelik. Die siekes het hy besoek, en by begrafnisse was hy teenwoordig. In hulle werk het hy sy Metgeselle gehelp, en hulle kinders het hy op sy skoot geneem. Maar sy hart was nie daarmee besig nie: sy geseënde siel was in die wêreld van die engele. Wie ons Meester Rasûlullah onverwags gesien het, is deur vrees bevang. As hy self nie sagaardig was nie, sou niemand weens die toestande van die profeetskap by hom kon sit of die krag gehad het om sy woorde aan te hoor nie. En tog het hy uit skaamte niemand met sy geseënde oë in die gesig gekyk nie.

Die Trots van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) was die vrygewigste van die mense. Dit is nooit gesien dat hy “ek het dit nie” gesê het wanneer iets van hom gevra is nie. Het hy gehad wat gevra is, dan het hy dit gegee; het hy dit nie gehad nie, dan het hy nie geantwoord nie.

So talryk was sy weldade en sy gawes dat nóg die Bisantynse keisers, nóg die shahs van Persië, nóg enige ander vors so veel kon gee soos hy nie. Maar self het hy graag in ontbering geleef; hy het so ’n lewe gelei dat eet en drink nie eens by hom opgekom het nie. Nooit het hy gesê: “Bring kos, laat ons eet” of “Kook hierdie of daardie gereg” nie. As kos gebring is, het hy geëet; watter vrug hulle hom ook al gegee het, hy het dit aangeneem. Soms het hy maande lank min geëet en het hy die honger liefgehad. Soms het hy ook baie geëet. Aan die einde van die maaltyd het hy nie water gedrink nie. Water het hy sittend gedrink.2 Wanneer hy saam met ander geëet het, het hy as laaste sy hand teruggetrek.3 Almal se geskenke het hy aangeneem. Aan wie vir hom ’n geskenk gebring het, het hy in ruil ’n veelvoud daarvan teruggegee.

Dit was sy gewoonte om verskillende klere te dra. Wanneer gesante van vreemde state gekom het, het hy hom versier, kosbare en pragtige klere aangetrek en sy mooi gesig getoon. ’n Silwer ring met ’n steen van agaat het hy gedra en as seël gebruik. Op die ring was “Muhammadun Rasûlullah” gegraveer. Die bed waarop hy geslaap het, was van leer en met die vesels van die dadelpalm gevul. Soms het hy op daardie bed gelê, soms op ’n leervel wat op die grond uitgesprei was, en soms op ’n mat of op die kaal grond. Op sy regterkant het hy gelê, met die palm van sy geseënde hand onder sy regterwang.4 Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het geen zakâtgoedere aangeneem nie, het nie rou ui, knoffel en dergelike dinge geëet nie, en het nie gedigte gemaak nie. Die geseënde oë van ons Meester die Profeet het geslaap, maar sy eervolle hart het nie geslaap nie. Honger het hy gaan slaap en versadig het hy opgestaan. Nooit het hy gegaap nie. Die geseënde liggaam was vol nûr en sy skaduwee het nie op die grond geval nie. Op sy klere het geen vlieë gaan sit nie, en muskiete en ander insekte het nie sy geseënde bloed gesuig nie.

Nadat Allâhu ta’âlâ bekend gemaak het dat hy Rasûlullah is, kon die shaytâns nie meer na die hemele opstyg om berigte op te vang nie, en kon die waarsêers niks meer voorspel nie. Die Vors van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) is nou lewend met ’n lewe wat ons nie ken nie. Nooit vergaan sy eervolle liggaam nie. By sy graf staan ’n engel wat hom die eervolle salawât meedeel wat sy umma vir hom uitspreek. Die plek tussen sy minbar en sy eervolle graf word Rawda-i Mutahhara genoem. Hierdie plek is een van die tuine van die Paradys. Om sy eervolle graf te besoek, is die grootste van die dade van gehoorsaamheid en die waardevolste van die dade van aanbidding. Die grotes onder die Metgeselle het die skoonheid van ons Meester die Profeet soos volg beskryf. Abû Hurayra het gesê: “Ek het niemand gesien wat mooier was as Rasûlullah nie. Dit was asof die son met al sy glans in sy gesig straal. Wanneer hy gelag het, het sy tande lig op die mure gewerp.”

“Dié in my umma wat my die meeste liefhet, is diegene wat ná my kom en wat hulle gesin en hulle besittings sou opoffer om my te sien” Hadîth sharîf

Ibn Abî Hâla het gesê: “Die geseënde gesig van ons Meester die Profeet het soos die volmaan geglans.” ’Alî het gesê: “Wie hom onverwags gesien het, is deur sy majesteit met vrees vervul. Maar wie met hom omgegaan en hom leer ken het, het dadelik aan hom geheg geraak en hom liefgekry.”

Jâbir ibn Samura het gesê: “Rasûlullah het met sy geseënde hand oor my gesig gestryk. Ek het aan sy hand ’n heerlike geur en ’n koelte gevoel, asof dit pas uit die sak van ’n ’attâr gehaal is, dit wil sê van iemand wat reukware verkoop. Wanneer ons Meester Rasûlullah iemand se hand aangeraak het om hom die hand te gee (musâfaha), het daardie heerlike geur die hele dag nie van daardie persoon se hand verdwyn nie.”5

Ons moeder ’Âisha het gesê: “Wanneer Rasûlullah ’n kind oor die kop gestreel het, het daardie kind dadelik tussen die ander kinders uitgestaan weens sy heerlike geur.”6

Op ’n dag het ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) in sy huis geslaap. Umm Sulaym, die moeder van Anas ibn Mâlik, het binnegekom. Terwyl hy geslaap het, het daar sweetdruppels op die geseënde gesig van ons Meester Rasûlullah verskyn. Umm Sulaym het begin om die geseënde sweet van ons Meester die Profeet op te vang. Toe hy wakker geword en na die rede gevra het, het Umm Sulaym, die soogtante van ons Meester die Profeet, gesê: “Ons meng dit by ons reukware. U sweet is die mooiste, die heerlikste van alle geure.”7

Abû Hurayra het gesê: “Ek het niemand gesien wat vinniger geloop het as Rasûlullah nie. Dit was asof die aarde voor hom opgerol word. Wanneer ons saam met hom geloop het, moes ons al ons kragte inspan.”

Ons Meester die Profeet het buitengewoon mooi gepraat. Op die volmaakste wyse het hy geweet waar ’n woord moet begin en waar dit moet eindig. Wat die voordrag betref, was sy woorde helder, uiters welsprekend en treffend. In sy spraak en sy woorde het die juistheid van die betekenis altyd na vore gekom. Omdat sy uitdrukkingsvermoë buitengewoon groot was, het hy nooit moeg geword wanneer hy gepraat het nie, en dit het hom geen moeite gekos nie.