DIE GESEËNDE NAME VAN ONS MEESTER DIE PROFEET

Die naam van ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) wat die meeste uitgespreek word, is “Muhammad”. Dit beteken “baie geprys, bo alle mate gewaardeer”. Hierdie naam kom vier keer in die Qur’ân al-karîm voor: soera Âl ’Imrân, 3:144; soera al-Ahzâb, 33:40; soera al-Fath, 48:29 en soera Muhammad, 47:2. Ook Îsâ ’alayhis-salâm het, soos in die 6de edele vers van soera as-Saff gesê word, aan sy umma in betekenis bekend gemaak: “O Kinders van Israel! Ek is vir julle die profeet van Allah. Ek het gekom as bevestiger van die Tawrât en as bringer van die blye boodskap van ’n profeet wat ná my sal kom; die naam van daardie profeet is Ahmad.” Ahmad beteken “die mees geprysde, die mees geliefde”.

Behalwe met die name “Muhammad” en “Ahmad” word hy in die Qur’ân al-karîm ook genoem: Mahmûd, Rasûl, Nabî, Shâhid, Bashîr, Nadhîr, Mubashshir, Mundhir, Dâ’î ilallâh, Sirâj munîr, Ra’ûf, Rahîm, Musaddiq, Mudhakkir, Muddaththir, ’Abdullah, Karîm, Haqq, Munîr, Nûr, Khâtam an-Nabiyyîn, Rahmat, Ni’mat, Hâdî, Tâ-Hâ, Yâ-Sîn… ’n Deel van sy geseënde name word in die Qur’ân al-karîm genoem, ’n deel in die hadîths sharîf en ’n deel in die heilige boeke wat aan die vroeëre profete gestuur is. In sommige hadîths sharîf kom as name van ons Profeet voor: Mâhî, ’Âqib, Muqaffî, Nabiyy ar-Rahma, Nabiyy at-Tawba, Nabiyy al-Malâhim, Qattâl, Mutawakkil, Fâtih, Khâtam, Mustafâ, Ummî, Qutham (wat alle goed in hom verenig). In ’n hadîth sharîf het ons Profeet gesê: “Ek het vyf name wat net aan my behoort: ek is Muhammad, ek is Ahmad, ek is Mâhî: deur my wis Allâhu ta’âlâ die ongeloof uit. Ek is Hâshir: op die Oordeelsdag sal die mense in my voetspoor versamel word. Ek is ’Âqib: ná my is daar geen profeet meer nie.”1

Weens sy seun Qâsim, wat uit Khadîja gebore is en op jong ouderdom oorlede is, het ons geliefde Profeet die kunya “Abu’l-Qâsim” ontvang. Reeds vóór sy profeetskap is hy onder die stam Quraysh “al-Amîn” genoem, weens sy ontelbare voortreflike eienskappe: sy opregtheid, sy betroubaarheid, en dat ’n mens op hom kon staatmaak en by hom veilig was. Een van die name van ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) wat in die Qur’ân al-karîm voorkom, is ook die woord “Yâ-Sîn” in soera Yâ-Sîn, die hart van die Qur’ân al-karîm. Sayyid ’Abdulhakîm Arwâsî, een van die grotes onder die geleerdes wat diep in die kennis gewortel is (’ulamâ-i râsikhîn), het gesê: “Yâ-Sîn beteken: ‘O My Habîb, wat in My see van sekerheid (yaqîn) swem’, dit wil sê: ‘O My Habîb, wat in My see van liefde duik’.” Almal wat van die naam van hierdie see gehoor het, dit van ver gesien het, dit genader het, en daarin gegaan en na die mate van hulle deel in die diepte afgedaal het, het in elke fase van hulle lewe van liefde vir Rasûlullah gebrand en gegloei, en hulle het hierdie liefde verwoord met brandende klaagliede, innige trane en skroeiende versreëls. Een van die grootste en beroemdste onder hulle, wat ’n groot deel van hierdie see van liefde ontvang het, is Mawlânâ Khâlid Baghdâdî. In een van sy qasîdas, waarin hy sy liefde en sy vurige verlange na ons Meester Rasûlullah verwoord, skryf hy:

“O Kinders van Israel! Ek is vir julle die profeet van Allah. Ek het gekom as bevestiger van die Tawrât en as bringer van die blye boodskap van ’n profeet wat ná my sal kom; die naam van daardie profeet is Ahmad” Saff: 6

O Vors van die wêreld, verlief op u brand ek in vuur en vlam!
Waar ek ook al is, soek ek u skone gelaat.
Van die troon van Qâba qawsayn is u die sultan, ek is niks;
Om te sê “ek is u gas”, ag ek reeds oneerbiedig.
Alles in die wêreld is tot u eer geskep;
Val u barmhartigheid ook op my soos reën, dan is daardie oomblik my lente.
Almal kom na die Hijaz vir die tawâf om die Ka’ba;
Ek trek, vol verlange om u te bereik, oor die berge.
In ’n droom is die kroon van geluk op my hoof gesit;
Die stof van u voete is, so lyk dit my, op my gesig gestrooi.
O Jâmî, nagtegaal van die minnaars wat die Vriend besing!
Hierdie reëls in jou Dîwân word my tolk:
“Soos ’n skurwe hond, met hangende tong en dors,
Smag ek na een druppel uit die see van u milddadigheid.”

Afgesien van die gedigte en die lofsange wat in los stukke geskryf is om ons Meester die Profeet te prys, is daar baie werke oor hom geskryf. Selfs dié onder die skrywers van daardie werke wie se roem en kuns die hele wêreld en die eeue gevul het, het verklaar dat hulle nie by magte is om Rasûlullah te prys nie. Dié wat hom gesien en op sy skoonheid verlief geraak het, het probeer om hom te beskryf so ver as wat hulle tong kon reik, en hulle het gesê dat menslike vermoë nie toereikend is om daardie skoonheid te verwoord nie.

In die boeke van die geleerdes van Islam is honderde berigte opgeteken wat hierdie minnaars oorgelewer het. Wie dit lees, begryp dadelik dat Allâhu ta’âlâ Sy geliefde Profeet geskep het in ’n volmaaktheid wat die verstand te bowe gaan en met ’n skoonheid waarna ’n mens nooit genoeg kan kyk nie. Sonder dat hulle hom gesien het, gee hulle hom hulle hart. Dié wat op Habîbullah verlief is, proe by elke asemteug, in die koelte van die lug wat hulle longe binnestroom, die smaak van die liefde vir hom. Elke keer as hulle na die maan kyk, geniet hulle dit om daarin die weerkaatsing te soek van die strale wat uit sy geseënde oë gekom het. Elke deeltjie van dié wat ook maar een druppel uit die see van sy skoonheid bereik het, sê:

Wie u skone wang ken, kyk nie eens na die roos nie;
Wie in u liefde wegsmelt, soek geen geneesmiddel nie!

In ’n hadîth sharîf wat van Anas ibn Mâlik oorgelewer word, is gesê: “Niemand van julle het werklik geglo nie, totdat ek vir hom dierbaarder is as sy kinders, sy vader en al die mense.”2 Op ’n dag het ’Umar vir ons Meester die Profeet gesê: “Yâ Rasûlallah! Ek sweer by Allâhu ta’âlâ dat u, behalwe my eie lewe, vir my dierbaarder is as alles.” Ons Meester Rasûlullah het daarop gesê: “Niemand van julle het werklik geglo nie, totdat ek vir hom dierbaarder is as sy eie lewe.” Daarop het ’Umar gesê: “Yâ Rasûlallah! Ek sweer by Allâhu ta’âlâ, wat die Qur’ân al-karîm na u gestuur het, dat u vir my dierbaarder is as my eie lewe.” Toe het hy gesê: “O ’Umar, nou is dit (volkome).”

Die ruimte-era, die rekenaar,
So baie moderne middele –
Almal het hulle oorsprong in die Qur’ân;
Barmhartigheid is u, yâ Rasûlallah.
Aan ervaring het u waarde geheg,
Aan die leer van wetenskap en tegniek,
Die weg vorentoe is deur u gewys;
Lig is u, yâ Rasûlallah.
Wie u liefhet, is ons vriend,
Sonder u is die wêreld vir ons te eng,
Alles bestaan ter wille van u;
’n Guns is u, yâ Rasûlallah.
Van u het hulle die denke ontvang,
Die wetenskap, die tegniek en die kuns;
Oos en Wes het daaruit voordeel getrek;
Die leidsman is u, yâ Rasûlallah.
Alles wat u gesê het, is bewaarheid,
Al van vyftien eeue gelede af;
Muhammad al-Amîn is u,
Regverdig is u, yâ Rasûlallah.
In goedheid, in regverdigheid,
In vrygewigheid, in adel,
In medelye, in deug,
Die voorbeeld is u, yâ Rasûlallah.

“Niemand van julle het werklik geglo nie, totdat ek vir hom dierbaarder is as sy eie lewe” Hadîth sharîf