TAWASSUL MET ONS MEESTER DIE PROFEET

Met ons Meester die Profeet is daar altyd tawassul1 gedoen – voordat hy geskep is, nadat hy geskep is, tydens sy lewe in die wêreld en ná sy heengaan in die wêreld van die barzakh (die graf) –, en dit sal ook gebeur op die Oordeelsdag, ná die opstanding, op die vlakte van ‘Arasât, en in die Paradys. Wasîla is alles wat Allâhu ta’âlâ ’n oorsaak gemaak het van nabyheid aan Hom en van die vervulling van behoeftes. Tawassul met Rasûl-i akram, dit wil sê om ons Meester Rasûlullah by Allâhu ta’âlâ as wasîla te neem en om sy hulp en sy voorspraak te vra, is toelaatbaar. Dit behoort tot die dinge wat die Salaf-i sâlihîn (die Metgeselle, die Tâbi’în en die Taba’ at-Tâbi’în), die geleerdes en die ander Moslems gedoen het. Geen enkele Moslem het dit verkeerd gevind nie. Tot nou toe is niemand gevind wat dit nie aanvaar het nie, behalwe die mense met ’n bedorwe geloofsoortuiging. Die vader van die mense, Âdam ’alayhis-salâm, het ons Meester die Profeet as wasîla geneem toe hy na die aarde gestuur is. Ons geliefde Profeet het dit in ’n hadîth sharîf soos volg vertel: “Toe Âdam (’alayhis-salâm) weens sy misstap uit die Paradys verdryf is, het hy gesê: ‘O my Heer! Vergewe my ter wille van Muhammad.’ Allâhu ta’âlâ het gesê: ‘O Âdam! Hoe ken jy Muhammad, terwyl Ek hom nog nie geskep het nie?’ Âdam (’alayhis-salâm) het gesê: ‘O my Heer! Toe U my geskep en my die siel gegee het, het ek my oë oopgemaak, gekyk en aan die rand van die ‘Arsh geskryf gesien: “Lâ ilâha illallâh, Muhammadun Rasûlullah”. Die een wie se naam U saam met U naam liefhet, is hy.’ Allâhu ta’âlâ het gesê: ‘Jy het die waarheid gepraat, o Âdam! Van My skepsele is hy die een wat Ek die meeste liefhet. Omdat jy ter wille van hom om vergifnis gevra het, het Ek jou vergewe.’”2 Volgens een oorlewering het Hy gesê: “Dit is ’n profeet wat uit jou nageslag sal voortkom. As Ek hom nie geskep het nie, sou Ek jou en jou kinders nie geskep het nie. Omdat jy hom as voorspraakmaker voorgehou het, het Ek jou vergewe en kwytgeskeld.”3

Hieroor is daar duisende voorbeelde. ’n Paar daarvan volg hieronder. ’n Man wat aan albei oë blind was, het ons Meester Rasûlullah om ’n smeekbede gevra sodat sy oë oopgemaak word. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het gesê: “As jy wil, doen ek ’n smeekbede. Maar as jy geduld het en dit verdra, is dit beter vir jou.” Die man het gesê: “Ek het geen krag meer om geduld te hê nie. Ek smeek u om ’n smeekbede te doen.” Daarop het hy vir hom gesê: “Verrig dan die wudû en lees hierdie smeekbede!”

“Allâhumma innî as’aluka wa atawajjahu ilayka bi-Nabiyyika Muhammadin Nabiyyir-rahma. Yâ Muhammad! Innî atawajjahu bika ilâ Rabbî fî hâjatî hâdhihî, li-tuqdâ lî. Allâhumma shaffi’hu fiyya.”

Imam Nasâ’î, een van die geleerdes van die hadîth, deel mee dat Allâhu ta’âlâ, toe daardie man hierdie smeekbede gelees het, dit aanvaar het en dat sy oë oopgemaak is. Oor die neem van ons Meester Rasûlullah as wasîla vertel ’Uthmân ibn Hunayf die volgende voorval: “Toe ‘Uthmân ibn ‘Affân kalief was, het ’n man wat in groot nood verkeer het, sy leed by my gekla, omdat hy skaam was om voor die kalief te verskyn. Ek het vir hom gesê: ‘Verrig dadelik die wudû! Gaan na die Masjid-i Sa’âdat! Doen die smeekbede wat hierbo vermeld is, en sê wat jy wens.’ Nadat die arme man die smeekbede gedoen het, het hy na die plek gegaan waar die kalief was, en hy is by hom toegelaat. Die kalief het hom op sy eie gebedsmat laat sit, na sy nood geluister en sy versoek toegestaan. Toe die arme man sien dat sy saak skielik gereël is, het hy bly na my gekom en gesê: ‘Mag Allâhu ta’âlâ met jou tevrede wees! As jy nie met die kalief gepraat het nie, sou ek nie uit my nood verlos gewees het nie.’ Want hy het gedink dat ek met die kalief gepraat het.”

“(O Âdam!) Dit is ’n profeet wat uit jou nageslag sal voortkom. As Ek hom nie geskep het nie, sou Ek jou en jou kinders nie geskep het nie. Omdat jy hom as voorspraakmaker voorgehou het, het Ek jou vergewe en kwytgeskeld” Hadîth qudsî

Toe ’Umar kalief was, het daar eenkeer ’n hongersnood geheers. Bilâl ibn Hârith, een van die Metgeselle, het na die grafkapel van Rasûlullah gegaan en gesê: “Yâ Rasûlallah! U umma is op die punt om van honger om te kom. Ek smeek u om ’n middel te wees sodat dit reën.” Daardie nag het ons Meester Rasûlullah in ’n droom aan hom verskyn en gesê: “Gaan na die kalief! Bring hom my groete oor! Laat hy uittrek vir die smeekbede om reën!” Toe ’Umar vir die smeekbede om reën uitgetrek het, het dit begin reën. Allâhu ta’âlâ aanvaar smeekbedes ter wille van diegene wat Hy liefhet. Allâhu ta’âlâ het bekend gemaak dat Hy Muhammad ’alayhis-salâm baie liefhet. Daarom word die smeekbede van iemand wat met die woorde “Allâhumma innî as’aluka bi-jâhi Nabiyyikal-Mustafâ” ’n smeekbede doen, nie afgewys nie. Tog pas dit nie by die eerbied om Rasûlullah as middel vir klein wêreldse sake te neem nie. Burhânuddîn Ibrâhîm Mâlikî het gesê: “’n Arme man wat baie honger was, het na die Hujra-i Sa’âdat gegaan en gesê: ‘Yâ Rasûlallah! Ek is honger.’ Kort daarna het iemand gekom, die arme man na sy huis geneem en sy honger gestil. Toe die arme man sê dat sy smeekbede aanvaar is, het die ander gesê: ‘O my broer! Jy het vrou en kinders agtergelaat en het oor ver paaie, met moeite en ontbering, gekom om Rasûlullah te besoek. Pas dit om vir ’n stukkie brood in die teenwoordigheid van Rasûlullah te verskyn? In daardie verhewe teenwoordigheid moes jy die Paradys en die ewige gunste gevra het! Wat hier gevra word, wys Allâhu ta’âlâ nie af nie.’ Wie die eer het om Rasûlullah te besoek, moet ’n smeekbede doen sodat hy op die Oordeelsdag vir hom voorspraak doen.” Op ’n dag het imam Abû Bakr Muqrî saam met imam Tabarânî en Abu’sh-Shaykh in die Masjid-i Sa’âdat gesit. Omdat hulle al ’n paar dae niks geëet het nie, was hulle baie honger. Imam Abû Bakr kon dit nie langer uithou nie en het gesê: “Ek is honger, yâ Rasûlallah!” en hom daarna in ’n hoek teruggetrek. ’n Man uit die sayyids het met twee dienaars gekom en gesê: “O my broers! Julle het my grootvader Rasûlullah om hulp teen die honger gevra. Ek is deur hom beveel om julle te versadig.” Hulle het saam geëet wat hy gebring het. Wat oorgebly het, het hy by hulle gelaat, en hy het vertrek. Een van die geleerdes van Islam, Abû ’Abdullah ibn Nu’mân Marrâkushî Tilimsânî (683 / 1284 n.C.), beskryf in sy kosbare boek “Misbâh az-Zalâm” uitvoerig honderde Moslems wat hulle wense vervul gesien het deurdat hulle ons Meester Rasûlullah as middel geneem het, en die smeekbedes wat hulle gedoen het. Een van diegene wat hulle wense vervul gesien het deurdat hulle Rasûlullah as middel geneem het, is Muhammad ibn Munkadir, wat vertel: “’n Man het tagtig goudstukke by my vader agtergelaat en na die jihâd vertrek. Daarby het hy gesê: ‘Bewaar dit! Jy mag ook iemand daarmee help wat in groot nood is.’ In Medina het ’n hongersnood uitgebreek. Toe het my vader al die goudstukke verdeel onder diegene wat deur die honger gekwel is. Die eienaar van die goudstukke het gekom en dit teruggevra. Vir hom het my vader gesê: ‘Kom oor een nag terug.’ Toe het hy na die Hujra-i Sa’âdat gegaan en Rasûlullah tot die oggend gesmeek. Om middernag het ’n man gekom en gesê: ‘Steek jou hand uit!’ Die man het hom ’n beurs met goud gegee en daarna verdwyn. Toe my vader tuis die goudstukke tel en sien dat daar tagtig was, was hy bly en het hy dit dadelik aan die eienaar gegee.”

Abû ’Abdullah Tilimsânî vertel in hierdie boek ook ’n voorval wat hom self oorgekom het:

“In die jaar 637 (1239 n.C.) het ons met ’n uitgelese geselskap uit die vesting Sadr vertrek. By ons was iemand wat ons as gids gedien het. Nadat ons ’n tyd lank onderweg was, het ons water opgeraak. Ons het water begin soek. Intussen het ek weggegaan om my behoefte te doen. Op daardie oomblik het ’n geweldige slaap my oorval. ‘As hulle vertrek, maak hulle my tog wakker,’ het ek by myself gesê en my kop op die grond neergelê.

Toe ek wakker word, was ek moedersielalleen in die middel van die woestyn. Die reisgenote het my vergeet en vertrek. In daardie eensaamheid het groot vrees my aangegryp. Ek het in die woestyn na regs en na links begin loop. Ek het nie geweet waar ek is en waarheen ek moes gaan nie. Oral was plat sand. Kort daarna het dit donker geword. Van die karavaan waarmee ons gereis het, was daar nie eens ’n spoor nie. Ek was heeltemal alleen in die duisternis van die nag. Nog heftiger het my vrees geword. In my ontsteltenis het ek vinniger begin loop. Nadat ek ’n tyd lank geloop het, het ek, baie dors, moeg en uitgeput, op die grond neergeval. Ek het alle hoop op my lewe opgegee en begin voel dat my dood naderkom. Ek het in ’n onbeskryflike pyn verkeer; my kwelling en my leed het die uiterste bereik. Skielik het iets my te binne geskiet. In die duisternis van die nag het ek al my krag bymekaargeskraap en opreg en met my hele hart nog een laaste keer gekreun: ‘Yâ Rasûlallah! Help! Ek vra u om my te help, met die toestemming van Allâhu ta’âlâ!’ Skaars het ek my woorde uitgespreek, of ek het iemand my hoor roep. Toe ek kyk na die kant van waar die stem gekom het, het ek in die duisternis van die nag iemand gesien wat my roep, wat rondom hom lig versprei en spierwit klere aangehad het, iemand soos ek nog nooit gesien het nie. Toe het hy nader gekom en my hand geneem. Op daardie oomblik het al my moegheid en my dors verdwyn. Dit was asof ek opnuut gebore is. Skielik het my hart na hom uitgegaan. Ons het ’n tyd lank hand aan hand geloop. Ek het gevoel dat ek een van die soetste oomblikke van my lewe beleef. Toe ons oor ’n sandduin was, het ek die ligte van die karavaan gesien waarmee ek gereis het, en die stemme van my reisgenote gehoor. Ons het hulle genader. Die dier waarop ek gery het, het hulle as laaste gevolg. Skielik het dit gekom en voor my bly staan. Toe ek my rydier voor my sien, het ek vreugdekrete uitgeroep. Toe ek roep, het die een wat saam met my gekom het, sy hand uit myne getrek. Daarna het hy my aan die hand geneem en op my rydier gesit. Toe het hy gesê: ‘Wie ons iets vra en om ons hulp versoek, stuur ons nie met leë hande weg nie,’ omgedraai en weggegaan. Toe het ek begryp dat dit ons Meester Rasûlullah was. Terwyl hy weggegaan het, is gesien hoe die ligte wat hy rondom hom versprei het, in die duisternis van die nag na die hemel opstyg. Toe hy uit die gesig verdwyn, het ek skielik tot myself gekom. ‘Hoe kon ek die hande en voete van ons Meester Rasûlullah nie soen nie!’ het ek gekla, maar dit was te laat, die geleentheid was verby.” Abu’l-Khayr Aqta’ het in Medina vyf dae lank honger gely. Toe het hy na die Hujra-i Sa’âdat gegaan en Rasûlullah gegroet. Daar het hy gesê dat hy honger is. Daarna het hy hom in ’n hoek teruggetrek en aan die slaap geraak. In sy droom het hy gesien dat Rasûlullah kom. Aan sy regterkant was Abû Bakr Siddîq, aan sy linkerkant ’Umar Fârûq en voor hom ’Alî Murtadâ.

’Alî het gekom en gesê: “O Abu’l-Khayr! Staan op, waarom lê jy hier? Rasûlullah kom!” Dadelik het hy opgestaan. Rasûlullah het gekom en hom ’n groot brood gegee. Abu’l-Khayr sê: “Omdat ek baie honger was, het ek dadelik begin eet. Toe die helfte op was, het ek wakker geword. Die ander helfte het ek in my hand gevind.”

“Wie deur iets skade ly, laat hy ’n volmaakte wudû verrig en ’n gebed van twee rak’as! Daarna laat hy sê: ‘O my Heer! Ek vra dit van U. Ek smeek U, terwyl ek U Profeet Muhammad ‘alayhis-salâm, wat barmhartigheid vir die wêrelde is, as middel neem. O Muhammad! Ek neem u as middel by my Heer, sodat Hy my wens aanvaar. O my Heer! Maak hom my voorspraakmaker!’” Hadîth sharîf

Ook in die boek “Misbâh az-Zalâm” word vertel: Ahmad ibn Muhammad Sûfî sê: “In die woestyne van die Hijaz het ek alles verloor wat ek gehad het. Ek het na Medina gekom. By die Hujra-i Sa’âdat het ek Rasûlullah gegroet. Ek het in ’n hoek gaan sit en aan die slaap geraak. Ons Meester Rasûlullah het verskyn en gesê: ‘Het jy gekom, Ahmad? Maak jou handpalm oop!’ Met goud het hy my handpalm gevul. Ek het wakker geword, en my hande was vol goud.” Ook imam Samhûdî vertel in sy boek met die titel “Geskiedenis van Medina” ’n voorval wat hom oorgekom het: “Ek het die sleutel van my deur laat val. Ek het dit nie gevind nie. Ek het na die Hujra-i Sa’âdat gegaan en gesê: ‘Yâ Rasûlallah! Ek het my sleutel laat val. Ek kan nie in my huis kom nie!’ Op daardie oomblik het ’n kind gekom. Dit het die sleutel in sy hand gewys en gesê: ‘Dit het ek gevind. Behoort dit dalk aan u?’”

Kilisli Mustafa Işkî Efendi sê in sy geskiedenisboek “Mevârid-i Mecîdiyye”: “Ek het twintig jaar in Mekka gewoon. Ek het sestig goudstukke opgespaar en in die jaar 1247 ná die Hijra (1831 n.C.) met vrou en kinders na Medina gekom. Onderweg het die geld opgeraak. Ek het by ’n kennis tuisgegaan en na die Hujra-i Sa’âdat gegaan. Ek het Rasûlullah om hulp gevra. Drie dae later het ’n heer na die huis gekom waar ons gebly het, en gesê dat hy ’n huis vir my gehuur het. Daarheen het hy my goed laat bring. Ook die huur vir ’n jaar het hy betaal. ’n Paar maande later het ek ’n maand lank siek gelê. In die huis het daar niks oorgebly om te eet of te verkoop nie. Met die hulp van my vrou wou ek op die dak klim om, met die gesig na die grafkapel van Rasûlullah, my nood te vertel en om hulp te vra. Toe ek my hande ophef, was ek skaam om wêreldse dinge te vra. Ek kon niks sê nie. Ek het na my kamer teruggegaan. Die volgende dag het iemand gekom wat gesê het dat ’n sekere heer my hierdie goudstukke as geskenk stuur. Ek het die beurs aangeneem. Hoewel ons lewensonderhoud verseker was, het ek nie van my siekte ontslae geraak nie. Met hulp het ek na die Hujra-i Sa’âdat gegaan en Rasûlullah om genesing gevra. Ek het die moskee verlaat en sonder iemand se hulp huis toe geloop. Toe ek die huis binnegaan, was daar van my siekte niks meer oor nie. Om die bose oog af te weer, het ek ’n paar dae lank op ’n stok geleun die straat in gegaan. Maar die geld was op. Ek het vrou en kinders in die donker agtergelaat en na die Masjid an-Nabawî gegaan. Ná die nagebed het ek my nood aan Rasûlullah vertel. Onderweg het iemand wat ek nie geken het nie, na my gekom en ’n beurs in my hand gegee. Daarin was nege-en-veertig goudstukke van elk nege kuruş. Ek het kerse en wat nodig was, gekoop en huis toe gegaan.”

In die tweede deel van die vertaling van die boek “Şakâyık-i Nu’mâniyye” word gesê: Die groot geleerde van Islam Mawlânâ Shamsuddîn Muhammad ibn Hamza Fanârî, die eerste shaykh al-islâm van die Osmaanse staat en die mujaddid van sy tyd, het katarak gekry en kon nie meer sien nie. Een nag het ons Meester Rasûlullah in ’n droom vir hom gesê: “Maak ’n tafsîr van soera Tâ-Hâ!” en hy het gesê: “Soos ek nie die krag het om in u verhewe teenwoordigheid ’n tafsîr van die Qur’ân al-karîm te maak nie, so sien ook my oë nie.” Ons Meester Rasûlullah, die geneesheer van die profete, het uit sy geseënde khirqa ’n stukkie katoen gehaal, dit met sy geseënde speeksel natgemaak en op sy oë gelê. Molla Fanârî het wakker geword, die katoen op sy oë gevind, dit weggeneem en begin sien. Daarop het hy Allâhu ta’âlâ geloof en gedank. Die drade van die katoen het hy bewaar, en hy het as laaste wil nagelaat dat dit by sy dood op sy oë gelê moet word. Toe hy in 834 (1431 n.C.) in Bursa oorlede is, het hulle sy laaste wil uitgevoer.

Die Abbasidiese kalief Abû Ja’far Mansûr het in die Masjid an-Nabawî met imam Mâlik gepraat. Imam Mâlik het gesê: “O Mansûr! Dit is die Masjid-i Sa’âdat! Praat sag! Haqq ta’âlâ het in soera al-Hujurât in betekenis gesê: ‘Moenie julle stemme bo die stem van Rasûlullah verhef nie!’4, en daarmee ’n groep mense berispe. En met die edele vers ‘Diegene wat by Rasûlullah hulle stem demp …’5 het Hy diegene geprys wat sag praat. Om eerbied vir Rasûlullah ná sy heengaan te toon, is soos om eerbied te toon toe hy gelewe het.” Mansûr het sy kop gebuig en gevra: “O Abû ’Abdullah! Moet ’n mens met die gesig na die qibla staan, of na die Qabr-i Sa’âdat?” Imam Mâlik het gesê: “Moenie u gesig van Rasûlullah afwend nie! Daardie verhewe Profeet (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam), die voorspraakmaker van die Oordeelsdag, sal op die Oordeelsdag die middel wees vir die redding van u en van u vader Âdam ’alayhis-salâm. U moet u na die Qabr-i Sa’âdat wend en, terwyl u u aan die geseënde siel van Rasûlullah vasklou, om voorspraak vra! In die vier-en-sestigste edele vers van soera an-Nisâ is in betekenis gesê:

“As diegene wat hulself onreg aangedoen het (hulself skade berokken het) na jou kom en Allâhu ta’âlâ om vergifnis vra, en My Rasûl ook vir hulle om vergifnis vra, sal hulle vind dat Allâhu ta’âlâ berou aanneem en barmhartig is.” Hierdie edele vers beloof dat die berou van diegene wat Rasûlullah as middel neem, aanvaar sal word.” Daarop het Mansûr van sy plek opgestaan, voor die Hujra-i Sa’âdat gaan staan en begin smeek: “O my Heer! In hierdie edele vers het U beloof om die berou te aanvaar van diegene wat U Rasûl as middel neem. Ook ek kom in die verhewe teenwoordigheid van U verhewe Profeet en vra U om vergifnis. Vergewe ook my, soos die dienaars wat U om vergifnis gevra het toe hy gelewe het en wat U vergewe het! O my Heer! Ek smeek U, terwyl ek U verhewe Profeet, die Nabiyy ar-Rahma, as middel neem. O Muhammad ’alayhis-salâm, die verhewenste van die profete! Deur tawassul met u het ek my Heer gesmeek. O my Heer! Maak daardie verhewe Profeet my voorspraakmaker!” So het hy, met sy rug na die qibla en sy gesig na die venster van die Muwâjaha-i Sa’âdat, gestaan en sy smeekbede gedoen. Die Minbar-i Nabawî was aan sy linkerkant. Die raad wat imam Mâlik aan kalief Mansûr gegee het, toon aan dat diegene wat voor die Hujra-i Sa’âdat ’n smeekbede doen, baie waaksaam moet wees. Daar is gesê dat dit nie reg is dat diegene wat nie die eerbied en die ontsag kan toon wat by daardie plek pas nie, lank in Madîna al-Munawwara vertoef nie. ’n Boer uit Anatolië het jare lank in Madîna al-Munawwara gewoon, daar getrou en ’n sekere diens in die Hujra-i Sa’âdat gekry. Op ’n dag het hy ’n siekte met koors gekry en lus gehad vir ayran. Deur sy hart het die gedagte gegaan: “As ek in my dorp was, sou ek van jogurt ayran laat maak en dit drink.” Daardie nag het Rasûlullah in ’n droom aan die Shaykh al-Haram verskyn en beveel dat die werk van daardie man aan ’n ander gegee word. Toe die Shaykh al-Haram sê: “Yâ Rasûlallah! So-en-so uit u umma verrig daardie diens,” het hy gesê: “Sê vir daardie man dat hy na sy dorp gaan en ayran drink!…” Toe hierdie bevel die volgende dag meegedeel is, het die boer gesê: “Tot u diens!” en na sy geboortestreek vertrek.

“As diegene wat hulself onreg aangedoen het na jou kom en Allâhu ta’âlâ om vergifnis vra, en My Rasûl ook vir hulle om vergifnis vra, sal hulle vind dat Allâhu ta’âlâ berou aanneem en barmhartig is” Nisâ: 64

As bloot ’n gedagte wat deur die hart gegaan het, soveel skade aangerig het, moet ’n mens hieruit begryp hoe groot die skade is – mag Allah ons bewaar – van ’n onvanpaste woord, al is dit net as grap gesê, of van ’n handeling wat nie by die eerbied pas nie.

In die hart van die gelowige wat u liefhet, is u die geloof,
Droefheid ken hy nooit nie, u is die geneesmiddel vir sy pyn,
Op u voorspraak wag hy, u is die gebod van sy hart,
Wie op hulp hoop, bereik dit sekerlik, yâ Rasûlallah.