TWEEDE DEEL DIE LEWE IN DIE GRAF

Ons Meester die Profeet is lewend in sy graf

Die profete is lewend in hulle graf, met ’n lewe wat ons nie ken nie. Ook die awliyâ en die martelare is lewend. Dat hulle lewend is, is nie bloot ’n manier van praat nie. Hulle is volkome lewend. In die honderd-nege-en-sestigste edele vers van soera Âl ’Imrân is in betekenis gesê: “Moenie dink dat diegene wat op die weg van Allâhu ta’âlâ gedood is, dood is nie! Hulle is lewend by hulle Heer. Hulle word van lewensonderhoud voorsien.”

Hierdie edele vers maak bekend dat die martelare lewend is. En die profete staan ongetwyfeld vóór en bo die martelare. Volgens die geleerdes van Islam is elke profeet as martelaar oorlede. Ons Meester Rasûlullah het tydens sy laaste siekte gesê: “Ek het altyd die pyn gevoel van die kos wat ek in Khaybar geëet het.”1 Hierdie hadîth sharîf maak bekend dat ons Meester Rasûlullah as martelaar oorlede is. Daarom begryp ’n mens ook hieruit dat ons Meester, soos alle martelare, in sy graf lewend is.

In die hadîth sharîf wat in “Bukhârî” en “Muslim” meegedeel word, is gesê: “In die nag van die Mi’râj is ek by die graf van Mûsâ (’alayhis-salâm) verbygelei. Staande in sy graf het hy die gebed verrig.”2

In ’n ander hadîth sharîf is gesê: “Allâhu ta’âlâ het dit vir die aarde harâm gemaak om die profete te laat vergaan.”3 Dat dit waar is, maak die geleerdes eenstemmig bekend. In “Bukhârî” en “Muslim” staan geskryf: “Allâhu ta’âlâ het in die nag van die Mi’râj al die profete na ons Profeet gestuur. As hulle imam het hy saam met hulle ’n gebed van twee rak’as verrig.”

Die gebed word met die rukû’ en die sajda verrig. Hierdie berig toon aan dat hulle dit lewend, met die liggaam, met die lyf verrig het. Ook die gebed wat Mûsâ ’alayhis-salâm in sy graf verrig het, toon dit aan. In die hadîth sharîf wat Abû Hurayra meegedeel het – aan die einde van die eerste afdeling van die hoofstuk oor die Mi’râj in die laaste deel van die boek “Mishkât”, uit Muslim oorgeneem – is gesê: “Allâhu ta’âlâ het dit aan my getoon. Mûsâ (’alayhis-salâm) het staande die gebed verrig; hy was maer. Die hare was nie deurmekaar nie en het nie slap gehang nie. Soos ’n jong held van die stam Shanû’a het hy gelyk. Îsâ (’alayhis-salâm) het gelyk soos ’Urwa ibn Mas’ûd Thaqafî.”4 Shanû’a is die naam van twee stamme in Jemen. Hierdie hadîths sharîf toon aan dat die profete by hulle Heer lewend is. Hulle liggame het fyn geword soos hulle siele. Hulle is nie grof en nie hard nie. Hulle kan hulle in die stoflike wêreld en in die wêreld van die siele vertoon. Daarom kan die profete hulle met hulle siel en met hulle liggaam vertoon. In die hadîth sharîf word meegedeel dat Mûsâ en Îsâ ’alayhimas-salâm die gebed verrig het. Om die gebed te verrig, is om verskillende bewegings te maak. Hierdie bewegings word met die liggaam gemaak, nie met die siel nie. Dat in die hadîth oor Mûsâ ’alayhis-salâm gesê word: “Ek het hom gesien, van middelmatige lengte, met min vleis, maer, met versorgde hare,” toon aan dat nie sy siel nie, maar sy liggaam gesien is.

“Moenie dink dat diegene wat op die weg van Allâhu ta’âlâ gedood is, dood is nie! Hulle is lewend by hulle Heer. Hulle word van lewensonderhoud voorsien” Âl ’Imrân: 169

Imam Bayhaqî het gesê: “Nadat die profete in die graf gelê is, word hulle siele aan hulle liggame teruggegee. Ons kan hulle nie sien nie. Hulle word onsigbaar soos die engele. Net uitverkore mense aan wie Allâhu ta’âlâ dit as karâma skenk, kan hulle sien.” Ook imam Suyûtî het dit so bekend gemaak. Baie mense het baie keer gehoor dat uit die Qabr-i Sa’âdat op hulle groet geantwoord is. Ook uit ander grafte is baie keer gehoor dat op die groet geantwoord is.

Ook in ’n hadîth sharîf is gesê: “Wanneer ek gegroet word, gee Allâhu ta’âlâ my siel aan my terug, en ek beantwoord die groet.”5

Imam Suyûtî het gesê: “Rasûlullah is versonke in die aanskouing van die goddelike Skoonheid. Die gewaarwordinge van die liggaam het hy vergeet. Wanneer ’n Moslem hom groet, verlaat sy geseënde siel daardie toestand en neem dit die gewaarwordinge van die liggaam aan. Ook in hierdie wêreld is daar nie min mense by wie dit so is nie. Wanneer ’n mens diep oor ’n saak van hierdie wêreld of van die hiernamaals nadink, hoor hy nie wat langs hom gesê word nie. Kan iemand wat in die goddelike Skoonheid versonke is, ’n geluid hoor?”

Qâdî ’Iyâd deel in die boek “Shifâ” in die oorlewering van Sulaymân ibn Suhaym mee: “Een nag het ek in ’n droom die Trots van die heelal gesien en gesê: ‘Yâ Rasûlallah! Ken u die groet van diegene wat kom en u groet?’ Daarop het hy gesê: ‘Ja, ek ken dit, en ek ontvang hulle groet en beantwoord dit.’” Die hadîths sharîf wat meedeel dat die profete in hulle graf lewend is, is so talryk dat hulle mekaar versterk. So is byvoorbeeld gesê: “Die salawât wat by my graf vir my uitgespreek word, hoor ek. Dié wat op ver plekke uitgespreek word, word aan my meegedeel.” Hierdie hadîth sharîf het Abû Bakr ibn Abî Shayba meegedeel. Hierdie en soortgelyke hadîths sharîf staan in die boeke van die ses groot imams van die hadîth. In die hadîth sharîf wat Ibn Abi’d-Dunyâ van ’Abdullah ibn ’Abbâs meegedeel het, is gesê: “As iemand by die graf van ’n bekende verbygaan en hom groet, herken die dooie hom en beantwoord sy groet. As hy ’n dooie groet wat hy nie geken het nie, is die dooie bly en beantwoord sy groet.”

As gevra word hoe Rasûlullah elkeen van diegene wat oral in die wêreld terselfdertyd die salât en die groet oor hom uitspreek, afsonderlik antwoord, word geantwoord: soos die middagson in een oomblik oor duisende stede lig uitstraal. Ibrâhîm ibn Bishâr het gesê: “Nadat ek die hajj verrig het, het ek na Medina gegaan om die Qabr-i Sa’âdat te besoek. Voor die Hujra-i Sa’âdat het ek gegroet, en ek het die antwoord gehoor: ‘Wa ‘alaykas-salâm.’”

In ’n hadîth sharîf is gesê: “Nadat ek gesterf het, begryp ek soos toe ek gelewe het.” In ’n ander hadîth sharîf is gesê: “Die profete is lewend in hulle graf en verrig die gebed.”6

Dat Sayyid Ahmad Rifâ’î, een van die groot awliyâ, en baie ander awliyâ die antwoord op hulle groet aan Rasûlullah gehoor het, en dat Ahmad Rifâ’î die eer gehad het om die geseënde hand van Rasûlullah te soen, staan in baie betroubare boeke geskryf. Imam Suyûtî sê in sy boek: “Die awliyâ van hoë rang sien die profete asof hulle nie gesterf het nie. Dat ons Meester die Profeet Mûsâ ’alayhis-salâm lewend in sy graf gesien het, was ’n wonderwerk. Dat ook die awliyâ so sien, is karâma. Om nie in karâma te glo nie, kom uit onkunde voort.”

In die hadîth sharîf wat Ibn Hibbân, Ibn Mâja en Abû Dâwûd meegedeel het, is gesê: “Spreek op Vrydae baie salawât oor my uit! Dit word aan my meegedeel.” Toe gevra is: “Word dit ook ná die dood meegedeel?” het hy gesê: “Die aarde laat die liggaam van die profete nie vergaan nie. Wanneer ’n gelowige salawât oor my uitspreek, bring ’n engel my berig en sê: ‘So-en-so, die seun van so-en-so, uit u umma, het u gegroet en ’n smeekbede gedoen.’”

Soos ons Meester Rasûlullah tydens sy lewe vir sy Metgeselle ’n barmhartigheid van Allâhu ta’âlâ en ’n groot guns was, so is hy ook ná sy heengaan vir sy hele umma ’n groot guns. Die oorsaak van die goeie is hy. In die hadîth sharîf wat Bakr ibn ’Abdullah Muzanî oorgelewer het, het Rasûl-i akram gesê: “Vir julle is my lewe goed. Julle vertel my, en ek vertel julle. Nadat ek gesterf het, is ook my heengaan goed vir julle. Julle dade word aan my getoon. Wanneer ek julle goeie dade sien, loof ek Allâhu ta’âlâ. Wanneer ek julle slegte dade sien, vra ek vir julle om kwytskelding en vergifnis.”7

Qutham ibn ’Abbâs is vereer met die diens by die begrafnis van ons Meester Rasûlullah. Toe die diens in die graf verby was, het hy as laaste daaruit gekom en gesê: “Ek is die laaste wat die geseënde gesig van Rasûlullah gesien het. In sy graf het sy geseënde lippe beweeg. Ek het my oor hom gebuig en geluister, en hy het gesê: ‘O my Heer, my umma!… O my Heer, my umma!…’”8

Om ons Meester die Profeet te sien

Kan ons Meester Rasûlullah in die slaap en in wakker toestand gesien word? As hy gesien kan word, is dit wat ’n mens sien, hyself of iets wat op hom lyk? Ons geleerdes het verskillende antwoorde hierop gegee. Nadat hulle eenstemmig bekend gemaak het dat hy in die graf lewend is, het hulle oorwegend verklaar dat hyself gesien word. Dat dit so is, begryp ’n mens ook uit die hadîths sharîf. In ’n hadîth sharîf is gesê: “Wie my in ’n droom sien, is soos iemand wat my in wakker toestand gesien het.”9 Daarom het imam Nawawî gesê: “Om hom in ’n droom te sien, is om hom self volkome te sien.” In ’n hadîth sharîf is gesê: “Wie my in ’n droom sien, het werklik gesien. Want die shaytân kan my gedaante nie aanneem nie.”10

“Wie my in ’n droom sien, is soos iemand wat my in wakker toestand gesien het” Hadîth sharîf

Ibrâhîm Laqânî sê: “Die geleerdes van die hadîth het eenstemmig bekend gemaak dat Rasûlullah, soos in die droom, ook in wakker toestand gesien kan word.” Vir albei toestande kan baie voorbeelde gegee word. Kom ons noem ’n paar daarvan:

Mu’înuddîn Chishtî het in elke streek waar hy aangekom het, die begraafplase besoek en ’n tyd lank daar gebly. Wanneer hy op die plekke waar hy aangekom het, herken en bekend geword het, het hy nie langer gebly nie, maar in die geheim vertrek sonder om iemand iets te sê. Een van hierdie reise het hom na Mekka gevoer. In Makka al-Mukarrama het hy die Ka’ba al-Mu’azzama besoek. Nadat hy ’n tyd lank in Mekka gebly het, het hy daarvandaan na Madîna al-Munawwara gegaan. Op ’n dag toe hy die geseënde graf van ons Profeet besoek het, is uit sy grafkapel ’n stem gehoor: “Roep Mu’înuddîn!” Op hierdie bevel het die opsigter van die grafkapel geroep: “Mu’înuddîn!” Van verskillende plekke het dit geklink: “Hier is ek!” Daarna het hulle gesê: “Watter Mu’înuddîn wil jy hê? Hier is baie mense wat Mu’înuddîn heet.” Daarop het die opsigter teruggegaan en by die deur van die Rawda-i Mutahhara bly staan. Twee keer het hy ’n stem gehoor wat roep: “Roep Mu’înuddîn Chishtî!” Op hierdie bevel het die opsigter na die menigte geroep: “Mu’înuddîn Chishtî word geroep!”

Toe Mu’înuddîn Chishtî hierdie woorde hoor, het hy in ’n heel ander toestand geraak. Huilend, trane stortend en salawât uitsprekend het hy die grafkapel van ons geliefde Profeet genader en eerbiedig bly staan. Op daardie oomblik het hy ’n stem gehoor: “O Qutb al-Mashâyikh! Kom binne!”

Ons Profeet het gesê: “Jy is ’n dienaar van my godsdiens. Jy moet na Indië gaan. Gaan na Indië. Daar is ’n stad wat Ajmer heet. Daar is iemand van my nakomelinge (van my kleinkinders), Sayyid Husayn genaamd. Met die voorneme van jihâd en stryd het hy daarheen gegaan. Op hierdie oomblik het hy as martelaar gesneuwel. Ajmer is op die punt om in die hande van die ongelowiges te val. Deur jou koms daarheen en deur die seën daarvan sal Islam versprei, en die ongelowiges sal verneder, magteloos en sonder invloed bly.” Daarna het hy hom ’n granaat gegee en gesê: “Kyk aandagtig na hierdie granaat; sien en begryp waarheen jy sal gaan.” Mu’înuddîn Chishtî het die granaat geneem wat ons Meester die Profeet hom gegee het, daarna gekyk soos hy beveel is, en alles tussen die ooste en die weste volkome gesien. Ahmad Rifâ’î het die hajj gaan verrig. Op die terugweg, toe hy in Madîna al-Munawwara die geseënde grafkapel van Rasûl-i akram besoek het, het hy ’n gedig met hierdie betekenis uitgespreek:

Ver was ons, my Meester, om u grond te soen,
Self kon ek nie kom nie, my siel het ek as gesant gestuur.
Nou is die guns my beskore om u te besoek;
Gee my u geseënde hand, laat my lippe dit soen, o Habîb!

Toe die gedig klaar was, het sy geseënde hand uit die graf van ons geliefde Profeet verskyn. Sayyid Ahmad Rifâ’î het met die uiterste eerbied en ontsag die geseënde hand van ons Meester die Profeet gesoen. Almal wat daar teenwoordig was, het die voorval met verbasing gesien. Nadat hy die geseënde hand van ons Meester die Profeet gesoen het, het hy op die drumpels van die deure van die Rawda-i Mutahhara gaan lê. Huilend het hy die hele menigte wat daar was, gesmeek: “Loop oor my!” Die geleerdes was genoodsaak om deur ander deure uit te gaan. Hierdie karâma het baie bekend geword en is van mond tot mond tot in ons tyd oorgelewer. Die wyse waarop Ibn ’Âbidîn die godsdiens gevolg het, is bekend, en sy karâmas en wonderverhale is talryk.

Wanneer hy in die vyf daaglikse gebede die tahiyyât gelees het, het hy ons Meester Rasûlullah met sy eie oë gesien. Wanneer hy hom nie kon sien nie, het hy daardie gebed oorgedoen. Een van die grootstes onder die geleerdes van Islam, die mujaddid van die tweede millennium, imam Rabbânî Ahmad Fârûqî Sirhindî, het gesê: “In die laaste dae van die geseënde Ramadân het ’n uiters mooi toestand hom geopenbaar. Ek het uitgestrek op my bed gelê. Ek het my oë gesluit gehad. Ek het gevoel dat iemand kom en op my bed gaan sit. En wat het ek gesien? Dit was die sayyid, die meester van die eerstes en die laastes. Ek het my dadelik opgerig. Ons geliefde Profeet het gesê: ‘Ek het gekom om ’n ijâza vir jou te skryf. Aan niemand het ek nog ooit so ’n ijâza geskryf nie.’ Ek het gesien dat in die teks van daardie ijâza groot gunste vir hierdie wêreld geskryf was, en op die agterkant baie genade vir die ander wêreld.”

’Abdulqâdir Gîlânî vertel in die boek “Ghunya”, volgens die oorlewering van Ibrâhîm Tamîmî: Khidr ’alayhis-salâm het vir my gesê: “As jy Rasûlullah in ’n droom wil sien, staan dan, nadat jy die aandgebed verrig het, op sonder om tot die nagebed met iemand te praat, en verrig die awwâbîn-gebed, wat ná die aandgebed kom. Ná elke twee rak’as spreek jy die salâm uit.

In elke rak’a lees jy een keer die “Hamd”, dit wil sê soera al-Fâtiha, en sewe keer soera al-Ikhlâs. Nadat jy ook die nagebed in gemeenskap verrig het, gaan jy huis toe en verrig jy die witr-gebed. Wanneer jy gaan slaap, verrig jy nog ’n gebed van twee rak’as en lees jy in elke rak’a die “Hamd” en sewe keer soera al-Ikhlâs. Ná die gebed buig jy jou in sajda neer, vra jy Allâhu ta’âlâ sewe keer om vergifnis en sê jy sewe keer: ‘Subhânallâhi wal-hamdu lillâhi wa lâ ilâha illallâhu wallâhu akbar wa lâ hawla wa lâ quwwata illâ billâhil-‘aliyyil-‘azîm’. Daarna lig jy jou kop uit die sajda op, gaan sit jy, lig jy jou hande op en sê jy: ‘Yâ Hayyu, yâ Qayyûm, yâ Dhal-jalâli wal-ikrâm, yâ Ilâhal-awwalîna wal-âkhirîn, wa yâ Rahmânad-dunyâ wal-âkhirati wa Rahîmahumâ, yâ Rabbî, yâ Rabbî, yâ Rabbî, yâ Allah, yâ Allah, yâ Allah’.

Daarna staan jy op en lees jy dieselfde smeekbede. Daarna buig jy jou in sajda neer en lees jy dieselfde smeekbede. Daarna lig jy jou kop uit die sajda op, wend jy jou na die qibla, gaan lê jy soos jy wil en slaap jy. Totdat die slaap jou oormeester, spreek jy salawât sharîfa oor ons Meester die Profeet uit.”

Ek het gesê: “Ek wil hê dat u my sê by wie u hierdie smeekbede geleer het.” Khidr het gesê: “Glo jy my nie?” Ek het gesê: “Ek sweer by Allâhu ta’âlâ, wat Muhammad ’alayhis-salâm as ware profeet gestuur het, dat ek u glo.”

Khidr ’alayhis-salâm het gesê: “Ek was teenwoordig in die byeenkoms waarin Rasûlullah hierdie smeekbede geleer en aanbeveel het. Ek het dit geleer by die een aan wie hy dit geleer het.” Ook ek het gedoen soos Khidr ’alayhis-salâm gesê het. In my bed het ek salawât sharîfa oor ons Meester die Profeet begin uitspreek. Van vreugde dat ek ons Meester die Profeet sou sien, was die slaap weg, en ek kon tot die oggend nie slaap nie.

“Die geleerdes van die hadîth het eenstemmig bekend gemaak dat Rasûlullah, soos in die droom, ook in wakker toestand gesien kan word” Ibrâhîm Laqânî (rahmatullâhi ’alayh)

Ek het die oggendgebed verrig en bly sit totdat die son opgekom het. Ek het die duhâ-gebed, dit wil sê die voormiddaggebed, verrig. Ek het by myself gesê: “As ek die aand haal, doen ek soos ek vannag gedoen het.” Op daardie oomblik het ek aan die slaap geraak. In my droom het engele gekom, my geneem en na die Paradys gebring. Daar het ek paviljoene en paleise van robyn, smarag en pêrels gesien, en riviere van heuning, van melk en van die drank van die Paradys. Ek het die engele wat my na die Paradys gebring het, gevra: “Vir wie is hierdie paviljoen?” Die engele het gesê: “Dit is vir diegene wat die daad verrig wat jy verrig het.” Hulle het my nie uit die Paradys laat gaan voordat hulle my van die spyse van die Paradys laat eet en van die waters van die Paradys laat drink het nie. Daarna het hulle my uit die Paradys na die plek gebring waar ek was.

Daarna het ons Meester Rasûlullah na my gekom met sewentig profete en sewentig rye engele – tussen elke ry was ’n afstand soos tussen die ooste en die weste –, my gegroet en my hand geneem. Op daardie oomblik het ek gesê: “Yâ Rasûlallah! Khidr ’alayhis-salâm het meegedeel dat hy hierdie hadîth van u gehoor het.” Ons Meester die Profeet het gesê: “Khidr het die waarheid gepraat; wat hy vertel het, is waar. Khidr is die geleerdste van diegene wat op aarde is. Die hoof van die abdâl is hy, een van die soldate van Allah op aarde.”

Ek het weer gesê: “Yâ Rasûlallah! Is daar vir wie hierdie daad verrig, nog ’n ander beloning as wat ek gesien het?” Daarop het hy gesê: “Watter beloning kan groter wees as wat jy gesien het en wat aan jou geskenk is? Jy het jou plek en jou rang in die Paradys gesien. Jy het van die vrugte van die Paradys geëet en van sy drank gedrink. Jy het saam met my die engele en die profete gesien. Jy het die hûrî’s gesien.”

Ek het gesê: “Yâ Rasûlallah! Word aan iemand wat die daad verrig wat ek verrig het, maar in ’n droom nie sien wat ek gesien het nie, gegee wat aan my geskenk is?” Daarop het hy gesê: “Ek sweer by Allâhu ta’âlâ, wat my as ware profeet gestuur het, dat die groot sondes wat so iemand begaan het, vergewe word. Die toorn van Allâhu ta’âlâ teenoor hom word opgehef. Ek sweer by Allâhu ta’âlâ, wat my as ware profeet gestuur het, dat aan wie hierdie daad verrig, al sien hy in ’n droom nie wat jy gesien het nie, ook gegee word wat aan jou gegee is. ’n Stem uit die hemel roep: ‘Allâhu ta’âlâ het hom wat hierdie daad verrig, en die umma van Muhammad van die ooste tot die weste vergewe.’”

Ek het gesê: “Yâ Rasûlallah! Net soos ek u skoonheid en die Paradys gesien het, het daardie persoon ook deel daaraan?” En hy het gesê: “Ja, dit alles word aan hom gegee.”

Toe ek sê: “Yâ Rasûlallah! Is dit gepas om hierdie smeekbede aan al die gelowiges, mans en vroue, te leer en hulle die belonings daarvan mee te deel?” het hy gesê: “Ek sweer by Allâhu ta’âlâ, wat my as ware profeet gestuur het, dat niemand hierdie daad verrig nie behalwe dié wat Allâhu ta’âlâ as geluksaliges (sa’îd) geskep het.” Wie ons Profeet Muhammad ’alayhis-salâm in ’n droom in sy ware gedaante sien, het hom sekerlik gesien. Want die shaytân kan sy gedaante nie aanneem nie. Maar die shaytân kan hom in ’n ander gedaante vertoon. Vir iemand wat Rasûlullah nie ken nie, is dit nie maklik om dit te onderskei nie. Sommige geleerdes het gesê: “Om ons Meester die Profeet in ’n ander gedaante te sien, is ook om hom te sien. Maar dit is ’n teken van ’n tekortkoming in die godsdiens van daardie persoon. Elkeen wat ons Meester die Profeet in ’n droom in sy ware gedaante sien en as gelowige sterf, gaan na die Paradys.”

Abû Hurayra het hierdie hadîth sharîf van ons Meester meegedeel: “As iemand in die nag van Donderdag op Vrydag ’n gebed van twee rak’as verrig, in elke rak’a een keer al-Fâtiha en die Âyat al-Kursî en vyftien keer soera al-Ikhlâs lees, en ná die gebed duisend keer sê: ‘Allâhumma salli ‘alâ Muhammadinin-nabiyyil-ummiyy’, sal hy my in sy droom sien voordat die volgende Vrydag kom. Al sy vroeëre en latere sondes word vergewe. Die Paradys is vir diegene wat my sien.”

Die besoek aan die Qabr-i Sharîf van ons Meester die Profeet

Die Trots van die heelal het gesê: “Wie my ná my heengaan besoek, is soos iemand wat my tydens my lewe besoek het.” In ’n hadîth sharîf wat in die boek “Mir’ât-i Medîne” meegedeel word, het hy gesê: “Vir wie my graf besoek, het my voorspraak wâjib geword.” Hierdie hadîth sharîf deel Ibn Khuzayma, Bazzâr, Dâraqutnî en Tabarânî mee. In ’n ander hadîth sharîf wat Bazzâr meegedeel het, is gesê: “Vir wie my graf besoek, het my voorspraak halâl geword.” In die hadîth sharîf wat in “Muslim-i Sharîf” en in die boek “Mu’jam” van Abû Bakr ibn Muqrî meegedeel word, is gesê: “As iemand kom om my te besoek en geen ander voorneme het nie, het hy verdien dat ek op die Oordeelsdag vir hom voorspraak doen.” Hierdie hadîth sharîf maak bekend dat Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) vir diegene wat na Madîna al-Munawwara kom om hom te besoek, voorspraak sal doen.

Pas op, laat die eerbied nie vaar nie: dit is die straat van die geliefde van Allah,
Dit is die plek waarop die goddelike blik rus, dit is die verblyfplek van Mustafâ!
Die nuwe maan aan die hemel is die minnaar met die oopgeskeurde bors van die Bâb as-Salâm,
Die lamp daarvan is die sterrebeeld Jawzâ’; dit is die opgang van nûr en van glans!
Dit is die rusplek van die Habîb van die Verhewene; in voortreflikheid
Oortref hierdie plek selfs die ’Arsh van die Verhewe Allah!
Deur die glans van hierdie grond het die duisternis van die nie-wees verdwyn,
As oogsalf het die geskape wesens dit in albei oë geneem en is van blindheid genees.
Tree, Nâbî, hierdie drumpel binne op voorwaarde dat jy die eerbied in ag neem;
Dit is die plek waar die engele die tawâf doen, die plek wat die profete soen!
Nâbî

In ’n ander hadîth sharîf wat Dâraqutnî meegedeel het, is gesê: “Wie die hajj verrig en my nie besoek nie, het my seergemaak.” Dat Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) besoek wou word, was sodat sy umma ook langs hierdie weg beloning sou verwerf. Daarom het ons geleerdes van die fiqh, nadat hulle die plig van die hajj vervul het, na Madîna al-Munawwara gekom en die gebed in die Masjid ash-Sharîf verrig. Daarna het hulle die Rawda-i Mutahhara, die Minbar-i Munîr en die Qabr-i Sharîf, wat voortrefliker is as die ’Arsh-i a’lâ, besoek; vervolgens die plekke waar hy gesit, geloop en geleun het, die pilaar waarteen hy geleun het wanneer die openbaring gekom het, en die plekke waar die Metgeselle en die Tâbi’în verbygegaan het, wat by die bou en die herstel van die moskee gewerk en die eer gehad het om hulle besittings en hulle geld daarvoor te gee. Deur dit te sien, het hulle seën ontvang. Ook die geleerdes en die vromes wat ná hulle gekom het, het ná die hajj na Medina gekom en gedoen soos ons geleerdes van die fiqh. Soos gister, so hou die pelgrims ook vandag hieraan vas en bring hulle hulle besoeke in Madîna al-Munawwara.

“As iemand kom om my te besoek en geen ander voorneme het nie, het hy verdien dat ek op die Oordeelsdag vir hom voorspraak doen” Hadîth sharîf

Die son van die geleerdes van Islam, Abû Hanîfa, het gesê: “Die besoek aan die Qabr-i Sa’âdat, wat tot die verhewenste van die mustahabb-handelinge behoort, is ’n daad van aanbidding wat naby die graad van wâjib kom.” Wie ons Meester Rasûlullah in sy Qabr-i Sharîf gaan besoek, moet baie salawât sharîfa uitspreek. In ’n hadîth sharîf is bekend gemaak dat hierdie salât en groete wat uitgespreek word, ons Meester die Profeet bereik. Die etiket van die besoek aan ons geliefde Profeet is soos volg bekend gemaak:

Wanneer die stad Madîna al-Munawwara van ver af gesien word, word die salât en die groet uitgespreek. Daarna word gesê: “Allâhumma hâdhâ haramu nabiyyika, faj’alhu wiqâyatan lî minan-nâri wa amânan minal-’adhâbi wa sû’il-hisâb.” As dit moontlik is, word vóór die binnegaan van die stad of die moskee die ghusl verrig. ’n Welriekende geur (essens) word opgesit. Nuwe, skoon klere word aangetrek. Want dit alles druk eerbied en ontsag uit. Madîna al-Munawwara word in ’n toestand van nederigheid, waardigheid en kalmte binnegegaan. Nadat ’n mens “Bismillâhi wa ’alâ millati Rasûlillâh” gesê het, moet hy die tagtigste edele vers van soera al-Isrâ lees. Onmiddellik daarna word gesê: “Allâhumma salli ’alâ Muhammadin wa ’alâ âli Muhammad. Waghfir lî dhunûbî waftah lî abwâba rahmatika wa fadlik,” en die Masjid an-Nabawî word binnegegaan. Daarna moet ’n mens langs die minbar van ons Meester Rasûlullah ’n gebed van twee rak’as tahiyyat al-masjid verrig, en wel só staan dat die pilaar van die minbar by die regterskouer kom. Ons geliefde Profeet het hier die gebed verrig. Hierdie plek lê tussen die graf van ons Meester die Profeet en sy minbar. In ’n hadîth sharîf is gesê: “Wat tussen my graf en my minbar lê, is ’n tuin uit die tuine van die Paradys. Op my poel staan my minbar.”11 Daarna moet ’n mens hom voor Allâhu ta’âlâ in sajda neerbuig, omdat Hy hom vergun het om die geseënde graf van Rasûlullah te besoek.

Ná die smeekbede moet ’n mens opstaan, na die Qabr-i Sharîf van ons Meester die Profeet, na die Hujra-i Sa’âdat, gaan en, met die rug na die qibla, teenoor die geseënde gesig van Rasûlullah op ongeveer twee meter afstand eerbiedig bly staan. Nader kom ’n mens nie. ’n Mens moet in nederigheid en onderworpenheid wees en, soos Allâhu ta’âlâ in die Qur’ân al-karîm beveel het, ons Meester Rasûlullah met eerbied tegemoettree asof hy lewe en asof ’n mens in sy verhewe teenwoordigheid staan. Die kalmte en die waardigheid mag ’n mens nie laat vaar nie. Om jou hand nie op die mure van die Qabr-i Sharîf te lê nie en op ’n afstand eerbiedig te bly staan, pas beter by die eerbied. ’n Mens moet staan soos in die gebed. ’n Mens moet die geseënde, fyn gestalte van ons Meester Rasûlullah voor die gees roep en bedink dat hy hom ken, dat hy sy woorde, sy groet en sy smeekbedes hoor, en dat hy antwoord en “Âmîn” sê. Want ons Meester Rasûlullah het gesê: “Wie by my graf die salât oor my uitspreek, hom hoor ek.” Ook is in ’n hadîth sharîf bekend gemaak dat by die Qabr-i Sharîf van ons Meester Rasûlullah ’n engel as gevolmagtigde aangestel is, wat die groet van diegene uit sy umma wat hom groet, aan hom oordra. Daarna moet ’n mens sê: “As-salâmu ’alayka yâ sayyidî yâ Rasûlallah! As-salâmu ’alayka yâ Nabiyyallah! As-salâmu ’alayka yâ Safiyyallah! As-salâmu ’alayka yâ Habîballah! As-salâmu ’alayka yâ Nabiyyar-rahma! As-salâmu ’alayka yâ Shafî’al-umma! As-salâmu ’alayka yâ Sayyidal-mursalîn! As-salâmu ’alayka yâ Khâtaman-nabiyyîn!”

“Mag Allâhu ta’âlâ u die hoogste beloning en vergelding skenk. Ek getuig dat u u taak as profeet vervul het. U het die toevertroude pand oorgedra. U het u umma raad gegee. Totdat die sekerheid (die dood) na u gekom het, het u op die weg van Allâhu ta’âlâ jihâd gevoer. Mag Allâhu ta’âlâ tot die Oordeelsdag die salât en die groet oor u stuur. Yâ Rasûlallah! Ons het van baie ver plekke na u gekom. Ons het gekom om u Qabr-i Sharîf te besoek, om aan u reg te voldoen, om ter plaatse te sien wat u gedoen het, om deur die besoek aan u seën te ontvang en om te vra dat u by Allâhu ta’âlâ ons voorspraakmaker is. Want ons foute het ons rug gekrom. Ons sondes druk swaar op ons skouers. Yâ Rasûlallah! U is sowel die een wat voorspraak doen as die een wie se voorspraak aanvaar word. Die Maqâm Mahmûd is aan u beloof. En ook Allâhu ta’âlâ sê in die Qur’ân al-karîm (in die vier-en-sestigste edele vers van soera an-Nisâ, in betekenis): ’Ons het elke profeet net gestuur sodat hy met die toestemming van Allâhu ta’âlâ gehoorsaam word (deur die volk na wie hy gestuur is). As hulle, nadat hulle hulself onreg aangedoen het (hulself skade berokken het), na jou gekom en Allâhu ta’âlâ om vergifnis gevra het, en as My Rasûl ook vir hulle om vergifnis gevra het, sou hulle sekerlik gevind het dat Allâhu ta’âlâ berou aanneem en barmhartig is.’ Ons het in u teenwoordigheid gekom. Maar ons het onsself onreg aangedoen. Ons vra om vergifnis van ons sondes. Yâ Rasûlallah! Doen by Allâhu ta’âlâ voorspraak vir ons. Yâ Rasûlallah! Vra Allâhu ta’âlâ dat Hy ons siel neem terwyl ons u sunna volg, dat Hy ons môre, op die Oordeelsdag, reken onder diegene wat saam met u na die plek van die Versameling kom, en dat Hy ons vergun om by u poel te kom en daaruit te drink. Yâ Rasûlallah! Ons vra om u voorspraak.” So moet die smeekbede gedoen word. Daarna moet ’n mens die tiende edele vers van soera al-Hashr lees, met die betekenis: “… O ons Heer! Vergewe ons en ons broers wat ons in die geloof voorgegaan het! Laat geen wrok in ons harte teenoor dié wat glo nie! O ons Heer! Voorwaar, U is vol teerheid en barmhartigheid!”

Daarna moet ’n mens die groet oordra van diegene wat hulle groete saamgestuur het, en sê: “As-salâmu ’alayka yâ Rasûlallah! So-en-so vra dat u by Allâhu ta’âlâ sy voorspraakmaker is. Doen vir hom en vir al die Moslems voorspraak,” en soveel salawât uitspreek as wat hy wil.

Daarna moet ’n mens ’n halwe meter na regs gaan, tot by die geseënde hoof van Abû Bakr Siddîq, en hierdie smeekbede doen: “As-salâmu ’alayka yâ khalîfata Rasûlillah! As-salâmu ’alayka yâ rafîqahû fil-ghâr! As-salâmu ’alayka yâ amînahû ’alal-asrâr! Mag Allâhu ta’âlâ u, as imam van hierdie umma, die hoogste beloning en vergelding skenk. U was vir Rasûlullah die beste kalief. U het sy verhewe sunna op die beste wyse gevolg. U het geveg teen die afvalliges (dié wat van die godsdiens afvallig geword het) en teen dié wat van die regte weg afgewyk het. U het altyd die waarheid gepraat. Tot u heengaan was u die helper van diegene wat op die weg van die waarheid is. Mag die groet, die barmhartigheid en die seën van Allâhu ta’âlâ oor u wees! O Allah! Neem deur U barmhartigheid ons siel terwyl ons hom liefhet. Laat ons besoek aan hom nie tevergeefs wees nie!”

“Wat tussen my graf en my minbar lê, is ’n tuin uit die tuine van die Paradys. Op my poel staan my minbar” Hadîth sharîf

Daarna moet ’n mens weer ’n halwe meter na regs gaan, tot by die graf van ’Umar, en sê: “As-salâmu ’alayka yâ Amîral-mu’minîn! As-salâmu ’alayka yâ Muzhiral-Islâm! As-salâmu ’alayka yâ Muksiral-asnâm! Mag Allâhu ta’âlâ u die hoogste vergelding en beloning gee. Sowel tydens u lewe as by u dood het u Islam en die Moslems gehelp. U het vir die weeskinders gesorg. U het aan die familie goed gedoen. U was vir die Moslems ’n gids met wie hulle tevrede was, wat self die regte leiding gevolg en die mense na die regte weg gelei het. U het hulle sake georden en saamgebind. U het hulle armes ryk gemaak en hulle wonde verbind. Mag die groet, die barmhartigheid en die seën van Allâhu ta’âlâ oor u wees!”

Daarna moet ’n mens hom tot Abû Bakr en ’Umar wend en sê: “As-salâmu ’alaykumâ yâ dajî’ay Rasûlillâhi wa rafîqayhi wa wazîrayhi wa mushîrayhi wal-mu’âwinayni lahû ’alal-qiyâmi fid-dîni wal-qâ’imayni ba’dahû bi-masâlihil-muslimîn! Mag Allâhu ta’âlâ u albei die mooiste vergelding gee. Ons neem u albei by Rasûlullah as middel, sodat u Allâhu ta’âlâ vra dat Rasûlullah vir ons voorspraak doen, dat Hy ons strewe aanvaar, dat Hy ons in die godsdiens van Islam laat sterf en ons ook in die godsdiens van Islam laat opstaan, en dat Hy ons op die Oordeelsdag versamel onder diegene wat naby Rasûlullah is.”

Daarna moet ’n mens ’n smeekbede doen vir homself, vir sy ouers, vir diegene wat om ’n smeekbede gevra het en vir al die Moslems. Hierna gaan ’n mens teenoor die geseënde gesig van ons Meester Rasûlullah staan en doen hierdie smeekbede: “O Allah! U sê (in betekenis): ’Ons het elke profeet net gestuur sodat hy met die toestemming van Allâhu ta’âlâ gehoorsaam word (deur die volk na wie hy gestuur is). As hulle, nadat hulle hulself onreg aangedoen het (hulself skade berokken het), na jou gekom en Allâhu ta’âlâ om vergifnis gevra het, en as My Rasûl ook vir hulle om vergifnis gevra het, sou hulle sekerlik gevind het dat Allâhu ta’âlâ berou aanneem en barmhartig is.’12 O my Heer! In gehoorsaamheid aan U verhewe woord en aan U bevel vra ons dat U geliefde Profeet in U teenwoordigheid vir ons voorspraak doen.” Daarna lees ’n mens (in betekenis) die smeekbede wat hy vroeër gelees het, dit wil sê die tiende edele vers van soera al-Hashr:

“… O ons Heer! Vergewe ons en ons broers wat ons in die geloof voorgegaan het! Laat geen wrok in ons harte teenoor dié wat glo nie! O ons Heer! Voorwaar, U is vol teerheid en barmhartigheid!” Daarna voltooi ’n mens die besoek aan die Hujra-i Sa’âdat deur die edele verse “Rabbanaghfir lanâ wa li-âbâ’inâ wa li-ummahâtinâ wa li-ikhwâninal-ladhîna sabaqûnâ bil-îmân”, “Rabbanâ âtinâ…” en “Subhâna rabbika…” te lees. Daarna gaan ’n mens na die Rawda-i Mutahhara, wat tussen die graf van Rasûlullah en sy minbar lê. Dit is ’n vierkantige plek. Daar verrig ’n mens soveel gebede as wat hy wil. ’n Mens doen smeekbedes, lees tasbîhs, en loof en prys Allâhu ta’âlâ. Daarna gaan ’n mens na die minbar. Met die voorneme dat die seën van Rasûlullah hom bereik, lê hy sy hand op die plek waarop ons Meester die Profeet sy geseënde hand gelê het wanneer hy die khutba gehou het. Daar verrig hy ’n gebed van twee rak’as. Wat hy wens, vra hy van Allâhu ta’âlâ. Teen die toorn van Allâhu ta’âlâ soek hy toevlug by Sy barmhartigheid. Daarna gaan ’n mens na die pilaar wat geplaas is waar vroeër die pilaar Hannâna gestaan het. Die Hannâna is die pilaar wat gekreun het omdat ons Meester Rasûlullah dit verlaat het toe hy na die minbar gegaan het om die khutba te hou, en wat tot rus gekom het toe Rasûlullah afgeklim en dit omhels het. Daarna gaan ’n mens na die pilaar waaraan Abû Lubâba hom vasgebind en berou getoon het. Daar verrig hy ’n gebed van twee rak’as en vra hy Allâhu ta’âlâ om berou en vergifnis. Ook doen hy die smeekbedes wat hy wil.

Solank ’n mens daar vertoef, moet hy sy nagte deurbring met die lees van die Qur’ân al-karîm, met die dhikr van Allâhu ta’âlâ, met smeekbedes, stil en hardop, by die minbar en by die graf, en met die râbita. Ná die besoek aan ons Meester Rasûlullah is dit mustahabb om na die begraafplaas Baqî’ te gaan en ook dit te besoek. Daarna moet ’n mens die ander grafte besoek, veral die graf van Hamza, die Sayyid ash-Shuhadâ (die meester van die martelare). Ook in Baqî’ moet ’n mens ‘Abbâs besoek en diegene wat daar lê: Hasan ibn ‘Alî, Zayn al-‘Âbidîn, sy seun Muhammad Bâqir en dié se seun Ja’far Sâdiq, die Amîr al-Mu’minîn ‘Uthmân, Ibrâhîm, die seun van ons Meester Rasûlullah, die rein eggenotes van ons Meester Rasûlullah wat daar lê, sy tante Safiyya en nog baie ander grotes van die Metgeselle en die Tâbi’în (radiyallâhu ‘anhum ajma’în). ’n Mens moet die gebed in die Moskee van Fâtima in Baqî’ verrig. Op Donderdag is dit mustahabb om die martelare van Uhud te besoek. Daar moet ’n mens sê: “Salâmun ’alaykum bimâ sabartum. Fani’ma ’uqbad-dâr. Salâmun ’alaykum yâ ahla dâril-qawmil-mu’minîn, wa innâ inshâ’allâhu ’an qarîbin bikum lâhiqûn.” Daarna moet ’n mens die Âyat al-Kursî en soera al-Ikhlâs lees. Diegene wat die Hujra-i Sa’âdat besoek, moet baie waaksaam wees. In hulle hart mag daar geen wêreldse gedagtes wees nie. Hulle moet dink aan die geseënde nûr van Muhammad ’alayhis-salâm en aan die hoogte van sy rang. Smeekbedes wat gedoen word met gedagtes aan wêreldse sake, aan voordeel uit ontmoetings met hooggeplaaste mense en aan handel, aanvaar Allâhu ta’âlâ nie, en diegene wat dit doen, bereik hulle wense nie. Die besoek aan die Hujra-i Sa’âdat is ’n eervolle daad van aanbidding. Daar word gevrees dat diegene wat nie hierin glo nie, buite Islam raak. Want hulle het hulle teen Allâhu ta’âlâ, teen Sy Rasûl en teen al die Moslems verset. Hoewel enkele van die Mâlikî-geleerdes gesê het dat die besoek aan ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) wâjib is, is eenstemmig bekend gemaak dat dit mustahabb is.

“O ons Heer! Vergewe ons en ons broers wat ons in die geloof voorgegaan het! Laat geen wrok in ons harte teenoor dié wat glo nie! O ons Heer! Voorwaar, U is vol teerheid en barmhartigheid!” Hashr: 10

AS-SUBHU BADÂ
As-subhu badâ min tal’atihî.
Wal-laylu dajâ min wafratihî.
Fâqar-rusulâ fadlan wa ’ulâ.
Ahdas-subulâ li-dalâlatihî.
Die oggend het sy lig uit sy aangesig ontvang.
En die nag het sy donkerte aan sy swart hare ontleen.
Deur sy voortreflikheid en verhewenheid het hy al die rasûls oortref.
Wie die regte leiding gevind het, het die weg deur sy wegwysing gevind.
Kanzul-karami mawlan-ni’ami.
Hâdil-umami li-sharî’atihî.
Azkan-nasabi a’lal-hasabi.
Kullul-’arabi fî khidmatihî.
Die skatkamer van vrygewigheid was hy, en uit daardie skatkamer het hy geskenk.
Die volke het hy tot sy godsdiens en tot die regte leiding gebring.
Baie rein is sy afkoms, baie verhewe is sy eer.
Al die Arabiere staan in sy diens.
Sa’atish-shajaru nataqal-hajaru.
Shuqqal-qamaru bi-ishâratihî.
Jibrîlu atâ laylata asrâ.
War-Rabbu da’â li-hadratihî.
Die bome het na sy teenwoordigheid gesnel, die klippe het ’n stem gekry en gepraat.
Op sy (wonderbaarlike) teken het die maan in twee geskeur.
In die nag van die Isrâ het Jibrîl (’alayhis-salâm) na hom gekom.
En sy Heer het hom na Sy teenwoordigheid uitgenooi.
Nâlash-sharafâ wallâhu ’afâ.
’Ammâ salafâ min ummatihî.
Fa-Muhammadunâ huwa sayyidunâ.
Fal-’izzu lanâ bi-ijâbatihî.
Die hoogste range het hy bereik.
En Allah (jalla jalâluh) het ook sy umma vergewe.
Ons Muhammad (sallallâhu ’alayhi wa sallam) – hy is ons Meester.
Omdat ons hom aanvaar het, behoort die eer aan ons.
’Abdullah ibn Rawâha (radiyallâhu ’anh)