DIE HEENGAAN VAN ONS MEESTER DIE PROFEET

Die aanstelling van Usâma ibn Zayd as bevelvoerder

Dit was die laaste dae van die maand Safar. Die Meester van die wêrelde (sallallâhu ’alayhi wa sallam) wou die Bisantyne in die noorde, voordat hulle ryk ’n groot gevaar vir die Moslems sou word, weer na Islam uitnooi, en as hulle nie aanvaar nie, teen hulle veg en hulle onder die gesag van die Islamitiese staat bring. Daarom het hy sy heldhaftige Metgeselle beveel om hulle voor te berei om teen die Bisantyne te veg. Die Metgeselle het uiteengegaan om die voorbereidings te tref. Rasûl-i akram het Usâma ibn Zayd laat roep en gesê: “O Usâma! Gaan in die naam en met die seën van Allâhu ta’âlâ na Sirië, tot by die grens van Balqâ, tot by Dârûm in Palestina, die plek waar jou vader as martelaar gesneuwel het. Laat die perde daardie streke vertrap. Ek het jou as opperbevelhebber van hierdie leër aangestel. Oorval die mense van Ubnâ onverhoeds en stort jou soos die weerlig op hulle. Gaan so vinnig dat die berig die plek waarheen jy gaan, nie voor jou bereik nie. Neem gidse saam en laat spioene en verkenners voor jou uit gaan. As Allâhu ta’âlâ jou die oorwinning skenk, bly dan maar kort onder hulle.” Daarna het hy beveel dat hulle in Jurf kamp opslaan, en met sy geseënde hande het hy die vlag vasgebind en dit aan hom oorhandig.4

In die moskee het hy op die minbar geklim en gesê: “O my Metgeselle! Soos Zayd, die vader van Usâma, die bevelvoerderskap waardig was en by my die geliefdste was, so is ná hom ook sy seun Usâma die bevelvoerderskap waardig. Usâma is by my een van die geliefdste mense.”

Onder dié wat onder bevel van Usâma ten stryde sou trek, was ook vooraanstaande Metgeselle soos Abû Bakr, ’Umar, Abû ’Ubayda ibn Jarrâh en Sa’d ibn Abî Waqqâs.

Maar omdat die Sultan van die heelal die volgende dag skielik siek geword het, is die vertrek van die leër uitgestel tot ná die heengaan van ons Meester die Profeet na die hiernamaals. Ons geliefde Profeet is deur ’n hewige koors (humma) getref. Die koors het al hoe meer toegeneem, en die siekte het al hoe ernstiger geword.

Een nag, toe sy pyne afgeneem het, het hy om middernag uit sy bed opgestaan, hom aangetrek en gereed gemaak om te gaan. Toe ons moeder ’Âisha dit sien, het sy gevra: “Mag my vader en my moeder, ja my lewe, vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Waarheen gaan u?” Die Vors van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het gesê: “Ek het die bevel ontvang om vergifnis te vra vir dié wat in die begraafplaas Baqî’ begrawe lê. Ek gaan daarheen.”

Saam met Abû Muwayhib en Abû Râfi’ het hy gegaan. In die begraafplaas het hy lang smeekbedes gedoen en Allâhu ta’âlâ om hulle vergifnis en genade gesmeek. By hierdie aanhoudende smeking van ons Meester die Profeet het die Metgeselle wat by hom was, gesê: “As ons nou maar ook hier begrawe gelê het, en die eer gehad het om hierdie smeekbede van ons Meester Rasûlullah te ontvang!” Ons geliefde Profeet het hom tot Abû Muwayhib gewend en gesê: “O Abû Muwayhib! Aan my is die vrye keuse gelaat tussen die skatte van hierdie wêreld en die gunste van die hiernamaals. Daar is gesê: ’As jy wil, bly dan in die wêreld en gaan daarna na die Paradys; as jy wil, bereik dan die Liqâ’ullâh (die ontmoeting met Allâhu ta’âlâ) en gaan die Paradys binne.’ Ek het die Liqâ’ullâh gekies, en daarna die Paradys.”

“O gelowiges! Ter wille van Allah: wie iets van my tegoed het, laat hy opstaan en kom en dit hier neem, vóór die Oordeelsdag” Hadîth sharîf

Op ’n dag het hy op pad gegaan om vergifnis te vra vir die martelare wat by Uhud gelê het. Vir hulle het hy ’n smeekbede gedoen en Allâhu ta’âlâ lank gesmeek. Daarna het hy na die moskee gekom en vir die Metgeselle gesê: “Ek sal die eerste van julle wees wat by die poel van Kawthar aankom, en die een wat julle ontvang. Ons ontmoetingsplek is daar… Ek vrees nie vir julle dat julle ná my tot die afgodediens terugkeer nie. Maar ek vrees dat julle julle deur die wêreld laat meesleep, mekaar daaroor beny, mekaar doodmaak, en dat julle uiteindelik te gronde gaan soos dié wat vóór julle was, te gronde gegaan het…” Daarna het hy hom na sy geseënde huis begewe. Intussen het sy siekte erger geword. Die geseënde vroue van ons geliefde Profeet het hom laat weet dat hulle wou hê dat hy in die huis van ons moeder ’Âisha sou bly, en dat hulle hulle eie regte aan haar afstaan. Oor hierdie selfopoffering van sy rein eggenotes was hy bly; hy het vir hulle almal ’n smeekbede gedoen en die dae daarna in die huis van ons moeder ’Âisha begin deurbring. Die koors van Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het baie gestyg. Deur die hewigheid van die koors moes hy hom in sy bed van die een sy na die ander draai. Terwyl hy in daardie toestand was, het die Metgeselle hom kom besoek, en hulle was uitermate bedroef oor die hewige lyding wat ons Meester deurstaan het. Abû Sa’îd Khudrî het vertel: “Ek het in die geseënde teenwoordigheid van Rasûlullah gekom. Oor hom het ’n fluweelkombers gelê. Die hitte van die koors het deur die kombers na buite gedring, en weens die hitte kon ons die kombers nie met ons hand aanraak nie. Toe ons Meester Rasûlullah ons verbasing en ons verdriet sien, het hy gesê:

‘Die swaarste beproewing tref die profete. Tog is die vreugde van die profeet oor die beproewings groter as julle vreugde oor die gunste wat aan julle geskenk word.’”

Umm Bishr bint Barâ’ het vertel: “Ek het Rasûlullah gaan besoek. Soos vuur het sy geseënde liggaam gebrand. Ek het gesê: ‘Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Nooit het ek so ’n hewige siekte gesien nie!…’ Daarop het hy gesê: ‘O Umm Bishr! Die hewigheid van die koors is daar sodat my beloning groot kan wees. Hierdie siekte is die gevolg van die vergiftigde vleis wat ek by Khaybar geproe het. Die pyn van daardie vleis het ek altyd gevoel. Die gif wat ek daardie dag geëet het, skeur nou my abhar, dit wil sê my aorta, stukkend.’”5

Ons geliefde Profeet het ook vir ’Abdullah ibn Mas’ûd gesê: “Daar is geen Moslem wat deur ’n siekte getref word nie, of Allâhu ta’âlâ laat sy foute en sondes afval soos die blare van ’n boom afval!”6 Die siekte het met die dag ernstiger geword. Die Metgeselle was hieroor baie bedroef en het in hulle huise geen rus gevind nie. In die moskee het hulle bymekaargekom. Hulle het ’Alî na ons Meester die Profeet gestuur om te vra hoe dit met hom gaan. Die Meester van die wêrelde het met ’n gebaar gevra: “Wat sê my Metgeselle?” ’Alî het gesê: “Hulle is baie bedroef en onrustig en sê: ‘Wat as Rasûlullah van ons heengaan?!…’” Ons geliefde Profeet, wie se barmhartigheid teenoor sy Metgeselle nog baie groter was, het die hewigheid van sy siekte verduur, opgestaan en, steunend op ’Alî en Fadl ibn ’Abbâs, na die moskee gekom. Op die minbar het hy geklim en, nadat hy Allâhu ta’âlâ geloof en geprys het, vir die Metgeselle gesê:

“O my Metgeselle! Ek het gehoor dat julle onrustig is by die gedagte aan my dood. Het enige profeet ooit vir altyd onder sy umma gebly, dat ek ook vir altyd onder julle sou bly? Weet dat ek my Heer sal ontmoet. Dit is my raad aan julle: betoon eerbied aan die ouderes van die Muhâjirûn! O Muhâjirûn! Ook aan julle laat ek hierdie opdrag na: doen goed aan die Ansâr! Hulle het aan julle goed gedoen. Hulle het julle in hulle huise gehuisves. Hoewel hulle self swaar gekry het, het hulle julle bo hulleself gestel. Hulle het julle in hulle besittings laat deel. Wie ook al oor die Ansâr heers, laat hy oor hulle waak en dié van hulle wat tekortskiet, vergewe,” het hy gesê. Daarna het hy baie mooi en roerende raad gegee en gesê: “Allâhu ta’âlâ het een van Sy dienaars die keuse gegee om in die wêreld te bly of om sy Heer te ontmoet. Daardie dienaar het verkies om sy Heer te ontmoet.” Abû Bakr het begryp dat ons Meester Rasûlullah met hierdie woorde na sy heengaan verwys, en het begin huil en gesê: “Mag ons lewens vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah!” Die oseaan van barmhartigheid, ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam), het gesê: “Moenie huil nie, o Abû Bakr!” en hom beveel om geduldig te wees en dit te verdra. Uit sy geseënde oë het trane gestroom. “O my Metgeselle! Ek is baie tevrede met Abû Bakr, wat met opregtheid en toewyding sy besittings op die weg van die godsdiens van Islam opgeoffer het. As dit moontlik was om ’n vriend vir die weg van die hiernamaals te kies, sou ek hom gekies het,” het hy gesê, en hy het beveel: “Sluit al die deure wat op die moskee uitgaan, behalwe dié van Abû Bakr!”

Daarna het hy van die minbar afgeklim en na die kamer van ons moeder ’Âisha teruggekeer. Die Metgeselle het begin huil. Daarop het ons Meester die Profeet, gestut op die arms van ’Alî en Fadl ibn ’Abbâs, weer na die moskee gekom. Op die onderste trap van die minbar staande, het hy vir die Metgeselle gesê: “O Muhâjirûn en o Ansâr! Dit help nie om jou te haas om iets te bereik waarvan die tyd vasstaan nie. Allâhu ta’âlâ haas Hom vir geen enkele dienaar nie. As iemand dit waag om die qadâ en qadar van Allâhu ta’âlâ te wil verander en bo Sy wil uit te styg, sal Hy hom oorweldig en te gronde rig.

Die sake van wie Allâhu ta’âlâ wil uitoorlê en Hom wil bedrieg, loop skeef, en hy bedrieg homself. Weet dat ek vir julle vol medelye en barmhartigheid is. Ook julle sal my ontmoet. Die plek waar julle my sal ontmoet, is by die rand van die poel van Kawthar. Wie die Paradys wil binnegaan en my wil ontmoet, laat hy geen ydele woorde praat nie. O Moslems! Om ongelowig te word en sondes te begaan, is die oorsaak daarvan dat die gunste verander en die lewensonderhoud afneem. As die mense die gebooie van Allâhu ta’âlâ gehoorsaam, sal die staatshoofde, die bevelhebbers en die goewerneurs hulle met barmhartigheid en teerheid behandel. As hulle hulle aan sondigheid, losbandigheid en buitensporigheid oorgee en sondes begaan, sal hulle geen barmhartige leiers kry nie. Soos my lewe vir julle goed was, so is ook my dood goed en ’n barmhartigheid. As ek iemand onregverdig geslaan of ’n slegte woord teen hom gesê het, aanvaar ek dat hy aan my dieselfde doen en sy reg neem; as ek van een van julle onregverdig iets geneem het, aanvaar ek dat hy dit terugvra, en ek is bereid om my deur hom te laat vryspreek. Want die straf van hierdie wêreld is baie ligter as die straf van die hiernamaals. Dit is makliker om dit te dra.” Soos hy vroeër sy tevredenheid met Abû Bakr uitgespreek het, so het hy in hierdie khutba ook sy tevredenheid met ’Umar bekend gemaak en gesê: “’Umar is met my, en ek is met hom. Ná my is die waarheid met ’Umar.”

“Die swaarste beproewing tref die profete. Tog is die vreugde van die profeet oor die beproewings groter as julle vreugde oor die gunste wat aan julle geskenk word” Hadîth sharîf

Ná hierdie khutba het ons Meester Rasûlullah van die minbar afgeklim. Ná die gebed het hy weer op die minbar geklim, sy laaste opdragte en sy raad gegee, en daarna gesê: “Ek het julle aan Allâhu ta’âlâ toevertrou,” van die Metgeselle afskeid geneem en na sy kamer gegaan. Op ’n dag toe sy pyne baie hewig was, het die Meester van die wêrelde (sallallâhu ’alayhi wa sallam) Bilâl Habashî laat roep, om hom deur die Metgeselle van alle regte te laat vryspreek en nie met die regte van mense op hom na die hiernamaals te gaan nie. Vir hom het hy gesê: “Roep die volk! Laat hulle in die moskee bymekaarkom. Ek wil my laaste opdrag aan hulle gee!…”

Bilâl het die Metgeselle in die moskee bymekaargemaak. Ons geliefde Profeet het, gestut op ’Alî en Fadl, na die moskee gekom. Op die minbar het hy gaan sit en, nadat hy Allâhu ta’âlâ geloof en geprys het, gesê: “O my Metgeselle! Weet dat my skeiding van julle naby is. Wie ’n reg op my het, laat hy dit van my vra. Wie my dierbaar is, laat hy sy reg van my vra of my daarvan vryspreek, sodat ek my Heer en Sy barmhartigheid ontmoet terwyl ek hierdie regte vereffen het.” Daarna het hy van die minbar afgeklim en die middaggebed gelei. Ná die gebed het hy weer op die minbar geklim en herhaal wat hy vóór die gebed gesê het. Tydens sy siekte het ons Meester die Profeet, telkens wanneer die adhân geroep is, na die Masjid ash-Sharîf gegaan, vir die Metgeselle imam gewees en die gebed in gemeenskap verrig.7 Drie dae vóór die heengaan van ons geliefde Profeet het sy siekte erger geword. Na die moskee kon hy nie meer gaan om die gemeenskap in die gebed voor te gaan nie. Die eerste gebed wat hy nie in gemeenskap kon verrig nie, was die nagebed.

Bilâl het soos altyd op daardie tyd by die deur gekom en gesê: “Die gebed, yâ Rasûlallah!” Ons geliefde Profeet het van swakheid nie meer die krag gehad om na die moskee te gaan nie. Daarom het hy gesê: “Sê vir Abû Bakr dat hy my Metgeselle in die gebed voorgaan.” Ons moeder ’Âisha het gevra: “Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Die hart van my vader is sag en hy word gou bedroef. As hy op u plek staan en u nie daar sien nie, sal hy van huil nie kan resiteer nie. Sal u nie beveel dat ’Umar imam word nie?” Ons Meester die Profeet het weer gesê: “Sê vir Abû Bakr dat hy vir my Metgeselle imam word en hulle in die gebed voorgaan.” Bilâl het dit aan Abû Bakr Siddîq oorgedra. Toe Abû Bakr ons Meester Rasûlullah nie in die mihrâb sien nie, was dit asof hy in die hart getref is; hy het amper sy verstand verloor. Gehuil het hy!… gehuil!… Ook die Metgeselle het begin huil. Toe Habîbullah vra wat die gekerm is wat uit die moskee kom, het ons moeder Fâtima hom vertel hoe dit gestaan het: “Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! U Metgeselle huil omdat hulle die skeiding van u nie kan verdra nie!…”8 Die oseaan van barmhartigheid, ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam), was diep ontroer. Om sy Metgeselle te troos, het hy, hoewel sy siekte baie hewig was, met moeite opgestaan. Gestut op ’Alî en ’Abbâs het hy na die moskee gekom. Ná die gebed het hy gesê: “O my Metgeselle! Julle is onder die beskerming van Allâhu ta’âlâ, en ek het julle aan Allâhu ta’âlâ toevertrou! Bly by die taqwâ. Vrees Allâhu ta’âlâ. Hou vas aan die gebod van Allâhu ta’âlâ en gehoorsaam Hom. Ek verlaat nou hierdie wêreld.”

Dit was drie dae vóór die heengaan van ons geliefde Profeet. Jibrîl ‘alayhis-salâm het ons Meester Rasûlullah kom besoek en gesê: “Yâ Rasûlallah! Allâhu ta’âlâ stuur u Sy groete. Hoewel Hy u toestand ken, vra Hy hoe dit met u gaan en hoe u voel.” Die Meester van die wêrelde het geantwoord: “Ek is bedroef!” Jibrîl ‘alayhis-salâm het ook op Sondag gekom en dieselfde woorde gesê. Ons Meester die Profeet het weer dieselfde antwoord gegee. Jibrîl ‘alayhis-salâm het boonop meegedeel dat Aswad ‘Ansî, wat in Jemen beweer het dat hy profeet is, gedood is. Rasûl-i akram het dit aan sy Metgeselle meegedeel. Vóór sy siekte het hy ’n paar goudstukke ontvang; ’n paar daarvan het hy aan die armes gegee en ’n paar aan ‘Âisha. Op Sondag het die siekte van Rasûlullah erger geword. Aan die bevelhebber van die leër, Usâma, wat na hom gekom het, het hy niks gesê nie. Maar hy het sy geseënde arms opgelig en daarmee oor hom gestryk. Daaruit is begryp dat hy ’n smeekbede vir hom doen. Die dertiende en laaste dag van sy siekte… Daardie dag was, net soos die dag waarop ons geliefde Profeet die wêreld met sy koms vereer het, die twaalfde van Rabî’ al-awwal en ’n Maandag. Die Sultan van die heelal het ’n bietjie verligting in sy geseënde liggaam gevoel… Toe die Metgeselle op die punt was om die oggendgebed agter Abû Bakr Siddîq te verrig, het die Meester van die wêrelde na die Masjid ash-Sharîf gekom. Daar het hy gesien hoe sy umma in rye in aanbidding staan. Van vreugde het hy geglimlag. Ook die Metgeselle was bly toe hulle Rasûlullah in die moskee sien, want hulle het gedink dat die siekte verby is. Abû Bakr Siddîq (radiyallâhu ’anh) het besef dat ons geliefde Profeet gekom het, en wou agteruit tree. Ons Meester het hom met ’n teken te kenne gegee: “Bly op jou plek!” Self het hy Abû Bakr gevolg en die gebed agter hom verrig.9 So het Abû Bakr op bevel van Rasûlullah die Metgeselle sewentien keer in die gebed voorgegaan. Ná die gebed het Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) na die kamer van ’Âisha gegaan en gaan lê. Toe het hy gesê: “Ek wil in die teenwoordigheid van Allâhu ta’âlâ kom sonder om wêreldse besittings na te laat. Verdeel ook die goudstukke wat by jou oorgebly het onder die armes!” Daarna het sy koors gestyg. Ná ’n ruk het hy weer sy oë oopgemaak en ’Âisha gevra of sy die goud uitgedeel het. ’Âisha het geantwoord dat sy dit sou uitdeel. Herhaaldelik het hy beveel dat dit onmiddellik uitgedeel moet word. Toe dit dadelik uitgedeel en aan hom meegedeel is, het hy gesê: “Nou is ek gerus.” Nadat hy ’n ruk in sy bed gerus het, het hy ’Alî na hom geroep. Toe het hy sy geseënde hoof in ’Alî se skoot gelê. Op sy geseënde voorkop het sweet gestaan, en sy geseënde kleur het verander. Toe ons moeder Fâtima haar geseënde vader in daardie toestand sien, kon sy dit nie aanskou nie en het sy na haar seuns Hasan en Husayn gegaan. Met hulle hande in hare het sy begin huil: “O my vader! Wie sal oor u dogter waak? Aan wie vertrou u Hasan en Husayn toe? Ag, my vader! Mag my lewe vir u opgeoffer word! Hoe sal dit ná u met my gaan? Na wie sal my oë kyk ná u geseënde gesig?” Toe ons Meester Rasûlullah hierdie hartverskeurende woorde van sy dogter hoor, het hy sy geseënde oë oopgemaak, haar na hom geroep en die smeekbede gedoen: “O my Heer! Skenk haar geduld.” Toe hy daarna sê: “O Fâtima! O lig van my oë! Jou vader lê in die doodstryd!” het sy nog harder gehuil, met diep snikke. Toe ’Alî sê: “O Fâtima! Bly tog stil, moenie Rasûlullah nog meer bedroef nie!” het ons geliefde Profeet gesê: “Moenie haar seermaak nie, o ’Alî! Laat haar oë trane stort oor haar vader!…” Daarna het hy sy geseënde oë gesluit, en dit was asof hy sy bewussyn verloor. Toe het Hasan na sy geseënde grootvader gekom en huilend gesê: “O my geseënde grootvader! Wie kan die skeiding van u verdra? Aan wie sal ons die smart van ons hart toevertrou? Wie sal ná u my moeder, my vader en my broer met teerheid omring? Waar sal u eggenotes en u Metgeselle daardie mooi karakter van u vind?…” Toe kon die geseënde eggenotes van ons Meester die Profeet hulle nie meer goedhou nie en het almal saam stil begin huil. Die harte van die Metgeselle, wat diep bewoë buite gewag het, het gebrand toe hulle hoor dat die siekte van ons Meester die Profeet baie ernstig geword het. Hulle het begin huil. Om die geseënde gesig van hulle geliefde Profeet, al was dit net een laaste keer, te sien, het hulle by die deur gesmeek: “Maak tog die deur oop! Laat ons die geseënde gesig van die Rasûl ’alayhis-salâm nog een keer sien!…” Die Habîb, die geliefde van Allâhu ta’âlâ, wat as barmhartigheid vir die wêrelde gestuur is, het medelye gekry toe hy hierdie smekinge van sy Metgeselle hoor, en gesê: “Maak die deur oop!” Die vernaamstes van die Metgeselle het binnegekom. Nadat ons geliefde Profeet hulle geduld aanbeveel het, het hy gesê: “O my Metgeselle! Julle is die verhewenste en die eervolste van die mense. Wie ook al ná julle kom, julle sal vóór hulle almal die Paradys binnegaan. Wees standvastig daarin om die godsdiens orent te hou, en neem die verhewe Qur’ân as imam (gids).

“O my Metgeselle! Julle is onder die beskerming van Allâhu ta’âlâ, en ek het julle aan Allâhu ta’âlâ toevertrou! Bly by die taqwâ” Hadîth sharîf

Moenie die voorskrifte van die godsdiens verwaarloos nie,” het hy gesê. Daarna het hy gesê: “O my Heer! Het ek die boodskap oorgedra?” en sy geseënde oë gesluit. Sweet het op sy geseënde gesig gestaan. ’Alî het die Metgeselle met ’n teken te kenne gegee dat hulle moes uitgaan. Nadat hulle weg was, het ons moeder ’Âisha na hom gekom en hom om raad gevra. Ons Meester die Profeet het gesê: “O ’Âisha! Bly in ’n hoek van jou huis sit en bewaar jouself!” en daarna het trane uit sy geseënde oë begin stroom. Die Sultan van die heelal het gehuil… Die harte van die aanwesiges is gewond, hulle binneste is verskeur. Toe ons moeder Umm Salama vra: “Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Waarom huil u?” het hy gesê: “Ek huil sodat aan my umma barmhartigheid betoon word.”

Die son het al hoër geklim. Die uur was naby… Die geseënde hoof van ons geliefde Profeet het teen die bors van ons moeder ’Âisha gerus. Die Meester van die wêrelde het nou sy laaste oomblikke beleef, en van sy geseënde lippe het hierdie woorde gekom: “Pas op! Pas op! Behandel die slawe in julle hande goed! Klee hulle en stil hulle honger. Praat sag met hulle. Die gebed, die gebed – volhard daarin. Vrees Allâhu ta’âlâ wat julle vroue en julle slawe betref!… O Allah! Vergewe my! Skenk my U barmhartigheid!… Voeg my by die geselskap van die Rafîq-i a’lâ!…” Die trane van ons moeder Fâtima het soos ’n rivier gestroom, haar gekreun het die hart verskroei. Ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het haar langs hom laat sit en gesê: “O my dogter, hê ’n bietjie geduld, moenie huil nie. Want die Hamalat al-’Arsh (die engele) huil oor jou gehuil.” Toe het hy die trane van ons moeder Fâtima afgedroog. Daarna het hy haar getroos, Allâhu ta’âlâ om geduld vir haar gevra en gesê: “O my dogter, my siel sal geneem word. Sê dan: ‘Innâ lillâhi wa innâ ilayhi râji’ûn’. O Fâtima! Vir elke beproewing wat kom, word ’n vergelding gegee.” Nadat hy sy geseënde oë ’n ruk gesluit gehou het, het hy gesê: “Voortaan sal jou vader geen droefheid en geen kommer meer ken nie. Want hy word verlos van die verganklike wêreld en van die plek van beproewing.” Daarna het hy vir ’Alî gesê: “O ’Alî! Ek skuld die Jood so-en-so ’n sekere bedrag. Ek het dit geleen om die leër toe te rus. Moet in geen geval vergeet om dit terug te betaal nie. Jy sal my sekerlik van my skuld bevry, en jy is die eerste van diegene wat my by die poel van Kawthar sal ontmoet. Ná my sal baie kwaad jou tref; hê geduld. Wanneer die mense die wêreld begeer, kies jy dan die hiernamaals.”

Usâma het weer gekom. Ons Meester Rasûlullah het gesê: “Mag Allâhu ta’âlâ jou helper wees! Gaan nou ten stryde!” Usâma het uitgegaan, na sy leër gegaan en onmiddellik die bevel tot vertrek gegee.10

Die Meester van die wêrelde het nou sy laaste asemteue uitgeblaas… Die uur was baie naby… Allâhu ta’âlâ het aan ’Azrâ’îl ’alayhis-salâm geopenbaar: “Gaan in die mooiste gedaante na My Habîb! As hy jou toestemming gee, neem dan sy siel baie sag en liggies. As hy nie toestemming gee nie, keer dan terug!” ’Azrâ’îl ’alayhis-salâm het in die mooiste gedaante, in die gestalte van ’n mens, by die deur van die geseënde huis van ons geliefde Profeet gekom en gesê: “As-salâmu ’alaykum, o bewoner van die huis van die profeetskap! Gee u my toestemming om binne te kom? Mag Allâhu ta’âlâ u barmhartigheid betoon!”

Ons moeder ’Âisha het vir Fâtima, wat langs ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gesit het, gesê: “Antwoord jy die een wat gekom het.” Fâtima het na die deur gegaan en met ’n baie bedroefde stem gesê: “O dienaar van Allâhu ta’âlâ! Rasûlullah is op hierdie oomblik met sy eie toestand besig.” ’Azrâ’îl ’alayhis-salâm het weer om toestemming gevra. Weer het hy dieselfde antwoord gekry. Toe hy vir die derde keer sy groet herhaal en met ’n harde stem sê dat hy hoe ook al moet binnekom, het ons Meester die Profeet dit gehoor en gesê: “O Fâtima! Wie staan by die deur?”

Fâtima het gesê: “Yâ Rasûlallah! Daar staan iemand by die deur wat toestemming vra om binne te kom. Ek het hom ’n paar keer geantwoord. Maar toe hy vir die derde keer roep, het my liggaam gebewe.” Daarop het ons Meester Rasûlullah gesê: “O Fâtima! Weet jy wie by die deur staan? Dit is hy wat die genietinge vernietig, wat die byeenkomste uiteenjaag, wat die vroue as weduwees en die kinders as weeskinders agterlaat, wat die huise tot puin maak en die grafte bevolk: die engel van die dood, ’Azrâ’îl. O ’Azrâ’îl, kom binne!” Toe is ons moeder Fâtima deur ’n onbeskryflike smart oorval, en van haar geseënde mond het hierdie woorde gekom: “Ag, Medina, jy is verwoes!” Ons Profeet het Fâtima se hand geneem, dit op sy geseënde bors gelê en sy geseënde oë gesluit. Die aanwesiges het gedink dat sy geseënde siel geneem is. Ons moeder Fâtima kon haar nie meer hou nie, het haar na die geseënde oor van haar vader gebuig en met ’n stem wat die harte gewond het, geroep: “O my liewe vader!…” Toe daar geen antwoord kom nie, het sy gesê: “Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Maak tog nog een keer u geseënde oë oop en sê iets vir my…” Die Meester van die wêrelde het sy geseënde oë oopgemaak, die trane van sy dogter afgedroog en haar in die oor gefluister dat hy sou heengaan. Daarop het Fâtima begin huil. Nou het hy haar in die oor gefluister: “Van my Ahl al-Bayt is jy die eerste wat by my sal kom.” Hierdie blye tyding het haar verheug, en sy het troos gevind.

“O Allah! Vergewe my! Skenk my U barmhartigheid!… Voeg my by die geselskap van die Rafîq-i a’lâ!…” Hadîth sharîf

Ons moeder Fâtima het gevra: “O my liewe vader! Vandag is die dag van die afskeid! Wanneer sal ek u weer ontmoet?” Ons Meester Rasûlullah het gesê: “O my dogter! Op die Oordeelsdag sal jy my by die rand van die poel vind. Wie van my umma na die poel kom, gee ek te drink.” Toe Fâtima vra: “En as ek u nie daar vind nie, wat moet ek dan doen?” het ons Meester die Profeet gesê: “Dan vind jy my by die Mîzân. Daar sal ek vir my umma voorspraak doen.”

Toe ons moeder Fâtima sê: “En as ek u ook daar nie vind nie, yâ Rasûlallah?” het ons Meester die Profeet gesê: “Dan vind jy my by die Sirât. Daar sal ek my Heer smeek: ‘O my Heer! Beskerm my umma teen die vuur!’”

Daarna het ’Alî met ’n bedroefde stem gevra: “Yâ Rasûlallah! Wie sal u was nadat u u siel oorgegee het, waarin sal ons u toedraai, wie sal die gebed vir u lei en wie sal u in die graf lê?” Ons Meester die Profeet het gesê:

“O ’Alî, was jy my, en laat Fadl ibn ’Abbâs die water vir jou gooi. Jibrîl sal die derde van julle wees. Wanneer julle die wassing (ghusl) voltooi het, draai my dan in die doodskleed toe. Jibrîl sal uit die Paradys ’n welriekende geur bring. Bring my daarna na die moskee en gaan uit. Want eers Jibrîl, dan Mîkâ’îl, dan Isrâfîl en daarna die engele, groep ná groep, sal die gebed vir my verrig. Kom daarna self binne en gaan in rye staan. Laat niemand vóór my gaan staan nie.”11 Daarna het hy vir ’Azrâ’îl ’alayhis-salâm, wat gestaan en wag het, gevra: “O ’Azrâ’îl! Het jy vir ’n besoek gekom of om my siel te neem?…” en ’Azrâ’îl ’alayhis-salâm het gesê: “Ek het sowel as gas as met ’n opdrag gekom. Allâhu ta’âlâ het my beveel om net met u toestemming by u binne te kom. Ek neem u geseënde siel net met u toestemming. Yâ Rasûlallah! As u toestemming gee, gehoorsaam ek u bevel en neem ek u siel. Indien nie, keer ek terug en gaan ek na my Heer.” Ons Meester die Profeet het gesê: “O ’Azrâ’îl! Waar het jy Jibrîl gelaat?…” ’Azrâ’îl het gesê: “Ek het Jibrîl in die hemel van die wêreld agtergelaat. Die engele betuig hom hulle meegevoel oor u heengaan.” Terwyl hulle so met mekaar gepraat het, het Jibrîl ’alayhis-salâm gekom. Ons Meester Rasûlullah het gesê: “O my broer Jibrîl! Nou het die tyd gekom om uit die wêreld te vertrek. Wat is daar vir my by Allâhu ta’âlâ? Bring my die blye tyding daarvan, sodat ek met ’n geruste hart die toevertroude pand aan sy Eienaar teruggee.” Jibrîl ’alayhis-salâm het gesê: “O geliefde van Allâhu ta’âlâ! Ek het die poort van die hemel oopgelaat. Die engele staan in rye en wag vol liefde op u siel.” Ons Meester die Profeet het gesê: “Alle lof kom Allâhu ta’âlâ toe. Gee jy vir my ’n blye tyding! Wat is daar vir my by my Heer?…” Jibrîl ’alayhis-salâm het gesê: “Yâ Rasûlallah! Weens u koms is die poorte van die Paradys oopgemaak, stroom die riviere van die Paradys, hang die bome van die Paradys laag en het die hûrî’s hulle versier.”

Ons Meester die Profeet het weer gesê: “Alle lof kom Allâhu ta’âlâ toe. Gee my nog ’n ander blye tyding, o Jibrîl!…” Jibrîl ’alayhis-salâm het gesê: “Yâ Rasûlallah! U is op die Oordeelsdag die eerste wat voorspraak doen en die eerste wie se voorspraak aanvaar word.” Toe ons geliefde Profeet weer sê: “Alle lof kom Allâhu ta’âlâ toe. O Jibrîl! Gee my nog ’n ander blye tyding,” het Jibrîl ’alayhis-salâm gesê: “Yâ Rasûlallah! Waarna vra u?…” Daarop het ons Meester die Profeet gesê: “Al my kommer, my droefheid en my smart is my umma, wat ek ná my agterlaat.” Jibrîl het gesê: “O Habîb van Allâhu ta’âlâ! Op die Oordeelsdag sal Allâhu ta’âlâ u umma vergewe totdat u tevrede is. Vóór al die profete sal Hy u, en vóór al die ummas sal Hy u umma die Paradys laat binnegaan.” Ons geliefde Profeet het vir Jibrîl ’alayhis-salâm gesê: “Ek het drie wense by Allâhu ta’âlâ: die eerste, dat Hy my voorspraakmaker maak vir die sondaars van my umma. Die tweede, dat Hy hulle nie straf vir die sondes wat hulle in die wêreld begaan het nie. Die derde, dat die dade van my umma op Donderdag en Maandag aan my voorgelê word. (As hulle dade goed is, doen ek ’n smeekbede, en Allâhu ta’âlâ aanvaar dit. As hulle sleg is, doen ek voorspraak en vra ek dat hulle uit die register van dade uitgewis word.)” Jibrîl ’alayhis-salâm het van Allâhu ta’âlâ die berig gebring dat ook hierdie drie wense aanvaar is. Daarop was ons geliefde Profeet gerusgestel.

Allâhu ta’âlâ het geopenbaar: “O My Habîb! Wie het in jou geseënde hart soveel liefde en teerheid vir jou umma gelê?…” Ons Meester die Profeet het geantwoord: “Dit is my verhewe Heer, wat my geskep en opgevoed het.” En Janâb-i Haqq het gesê: “My barmhartigheid en My medelye vir jou umma is duisend maal groter as joune. Laat hulle aan My oor.” Toe het ons geliefde Profeet gesê: “Nou is ek gerusgestel. O ’Azrâ’îl! Voer die taak uit wat jou beveel is!” Om sy taak te vervul, het ’Azrâ’îl ’alayhis-salâm die teenwoordigheid genader van die Sultan van die heelal, ter wille van wie hy self geskep is. Ons geliefde Profeet het sy twee geseënde hande in die waterbak langs hom gedoop, met sy nat hande oor sy geseënde gesig gestryk en gesê: “Lâ ilâha illallâh! O Allah! Die Rafîq-i a’lâ!…” ’Azrâ’îl ’alayhis-salâm het begin om die geseënde siel van die Meester van die wêrelde te neem. Die geseënde gelaat van ons Meester Rasûlullah het nou eens rooi, dan weer bleek geword. Toe hy vir ’Azrâ’îl ’alayhis-salâm sê: “Neem jy ook die siel van my umma so hard en met soveel geweld?…” het dié geantwoord: “Yâ Rasûlallah! Van niemand het ek die siel so maklik geneem as van u nie.” Ons geliefde Profeet, wat selfs in sy laaste oomblik sy umma nie vergeet het nie, het gesê: “O ’Azrâ’îl! Die hardheid wat jy my umma sou aandoen, doen dit aan my! Want hulle is swak, hulle sal dit nie verduur nie…” Daarna het hy gesê: “Lâ ilâha illallâh! Die Rafîq-i a’lâ!…” en sy geseënde siel is geneem en na die hoogste ’Illiyyîn gebring…

Shafâ’a, yâ Rasûlallah!
Dakhîlak, yâ Rasûlallah!
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Rasûlallah!
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Habîballah!
As-salâtu was-salâmu ’alayka yâ Sayyidal-awwalîna wal-âkhirîn!

Jibrîl ’alayhis-salâm het van ons Meester die Profeet afskeid geneem met die woorde: “As-salâmu ’alaykum, o Rasûl van Allâhu ta’âlâ! U was my doel en my verlange. Voortaan kom ek nie meer op die aarde nie!…”

Toe die geseënde siel van Rasûl-i akram na die hoër wêreld gegaan het, het ons moeder Fâtima en die azwâj-i tâhirât, sy geseënde eggenotes (radiyallâhu ’anhunna), stil begin huil.12 Op daardie oomblik het ’n stem waarvan niemand die eienaar kon sien nie, gegroet

“O Fâtima! Weet jy wie by die deur staan? Dit is hy wat die genietinge vernietig, wat die byeenkomste uiteenjaag, wat die vroue as weduwees en die kinders as weeskinders agterlaat, wat die huise tot puin maak en die grafte bevolk: die engel van die dood, ’Azrâ’îl” Hadîth sharîf

met die woorde: “As-salâmu ’alaykum, o Ahl al-Bayt! Wa rahmatullâhi wa barakâtuh,” en die honderd-vyf-en-tagtigste edele vers van soera Âl ’Imrân gelees, met die betekenis: “Weet dat elke siel die dood sal proe. En op die Oordeelsdag sal julle loon julle ten volle gegee word.” Daarna het die stem hulle getroos en met hierdie woorde meegevoel betuig: “Vertrou op die gawes en die vrygewigheid van Allâhu ta’âlâ. Hou julle aan Hom vas en stel julle hoop op Hom. Moenie weeklaag nie! Wie werklik deur ’n ramp getref is, is hy wat van die beloning beroof bly!”

Al die aanwesiges het hierdie woorde gehoor en die groet beantwoord. Die een wat dit gesê het, was Khidr ’alayhis-salâm.13 Toe by Rasûl-i akram die tekens van die dood (mawt) sigbaar geword het, het Umm Ayman aan haar seun Usâma berig gestuur. Toe Usâma, ’Umar en Abû ’Ubayda hierdie bitter nuus ontvang, het hulle die leër verlaat en na die Masjid an-Nabawî gekom. Toe ’Âisha Siddîqa en die ander vroue huil, was die Metgeselle in die Masjid ash-Sharîf ontsteld. Hulle het nie begryp wat gebeur nie. Dit was asof hulle ’n slag teen die kop gekry het. ’Alî het roerloos bly staan, soos ’n dooie. ’Uthmân kon geen woord meer uitkry nie. Abû Bakr was op daardie oomblik in sy huis. Hardlopend het hy gekom en dadelik die Hujra-i Sa’âdat binnegegaan. Toe hy die gesig van die Trots van die wêreld ontbloot, het hy gesien dat hy oorlede is. Die geseënde gesig en die hele liggaam het sag en rein soos nûr gestraal. “Hoe mooi is u dood, soos u lewe, yâ Rasûlallah!” het hy gesê en hom gesoen. Baie het hy gehuil. Daarna het hy die geseënde gesig weer bedek en die huisgenote getroos. Toe het hy na die Masjid ash-Sharîf gegaan, op die minbar geklim en ’n khutba vir die Metgeselle gehou. Nadat hy Allâhu ta’âlâ geloof en geprys en die salawât oor Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) uitgespreek het, het hy gesê: “Wie in Muhammad ’alayhis-salâm geglo het, laat hy weet dat Muhammad ’alayhis-salâm oorlede is. Wie Allâhu ta’âlâ aanbid, laat hy weet: Hy is Hayy (lewend) en Bâqî (Hy sterf nie, Hy is ewig).” Daarna het hy die honderd-vier-en-veertigste edele vers van soera Âl ’Imrân gelees, met die betekenis: “Muhammad (’alayhis-salâm) is ’n rasûl. Vóór hom het ook rasûls gekom. Ook hy sal sterwe. As hy heengaan of gedood word, sal julle dan van julle godsdiens afdraai? Wie van sy godsdiens afvallig word, benadeel Allâhu ta’âlâ nie. Net homself benadeel hy. Aan dié wat nie van hulle godsdiens afdraai nie, gee Allâhu ta’âlâ belonings.” So het hy die Metgeselle vermaan en die orde herstel.14 Daardeur het almal oortuig geraak dat Rasûlullah oorlede is. Smart en droefheid het soos ’n vergiftigde dolk in die hart van die Metgeselle gedring. Die oë het gehuil, die trane het gestroom, en die vuur van die verlange het elkeen se binneste verskroei. As eerste daad het die Metgeselle (’alayhimur-ridwân) Abû Bakr as kalief gekies om al die sake te bestuur. Hulle het hom die eed van trou afgelê, hom gevolg en die sake volgens sy bevel begin reël.15 Rasûl-i akram het in die elfde jaar ná die Hijra (632 n.C.), op die twaalfde van die maand Rabî’ al-awwal, op ’n Maandag, vóór die middag na die hiernamaals verhuis. Volgens die maanjaar was hy toe 63 (volgens die sonjaar 61) jaar oud.16

’Alî, ’Abbâs, Fadl ibn ’Abbâs en Usâma ibn Zayd het ons Meester die Profeet gewas.17

“Vertrou op die gawes en die vrygewigheid van Allâhu ta’âlâ. Hou julle aan Hom vas en stel julle hoop op Hom. Moenie weeklaag nie! Wie werklik deur ’n ramp getref is, is hy wat van die beloning beroof bly!” Khidr ’alayhis-salâm

Die deel van die Masjid ash-Sharîf van ons Meester die Profeet (’alayhis-salâtu was-salâm) wat “Rawda-i Mutahhara / Tuin van die Paradys” genoem word. Hier is die mihrâb te sien waar ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) as imam die gebed gelei het. Hoewel dit nie op hierdie foto te sien is nie, is sy geseënde graf aan die linkerkant (die Hujra-i Sa’âdat).

Hier is die minbar te sien waarop ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) die Vrydagkhutba gehou het. Die minbar sharîf van daardie tyd het drie trappe gehad en was een meter hoog. In die brand van die jaar 654 (1256 n.C.) het dit heeltemal verbrand. In verskillende jare is verskillende minbars gemaak; die huidige marmerminbar, met twaalf trappe en sewe meter hoog, is in die jaar 998 ná die Hijra (1590 n.C.) deur sultan Murâd Khan III uit Istanbul gestuur.

Tydens die wassing het uit sy geseënde liggaam so ’n geur van muskus versprei soos niemand nog ooit tevore geruik het nie. Daarna is hy, met sy geseënde hemp nog aan, drie keer gewas en in drie lae nuwe wit doodskleed toegedraai. Op ’n baar is hy na die moskee gedra. Soos ons geliefde Profeet vroeër meegedeel het, het almal die moskee verlaat. Die engele het groep ná groep gekom en die gebed vir hom verrig. Toe die engele klaar was, het ’n stem waarvan niemand die eienaar kon sien nie, gesê: “Kom binne! Verrig die gebed vir julle Profeet!” Daarop het die Metgeselle binnegegaan. Ook hulle het groep ná groep gekom en sonder imam die begrafnisgebed vir ons geliefde Profeet verrig. Eers teen die aand van Woensdag kon hulle dit voltooi. By die grawe van die geseënde graf van ons geliefde Profeet het die Metgeselle hierdie hadîth sharîf gevolg, waaraan Abû Bakr hulle herinner het: “Die profete word begrawe op die plek waar hulle hulle siel oorgee.” Teen middernag van die nag wat Dinsdag met Woensdag verbind (die nag van Dinsdag op Woensdag), is hy begrawe in die geseënde graf wat Abû Talha Ansârî in die vorm van ’n lahd gegrawe het. Qutham, die seun van ’Abbâs, wat ná sy diens in die graf as laaste daaruit gekom het, het vertel: “Ek is die laaste wat die geseënde gesig van Rasûlullah gesien het. Die geseënde lippe het beweeg. Ek het my oor hom gebuig en geluister. Smekend het hy gesê: ‘O my Heer, my umma!… O my Heer, my umma!…’”18 Op die dag waarop ons geliefde Profeet na die hiernamaals verhuis het, het ’Abdullah ibn Zayd die smeekbede gedoen: “O my Heer! Ek het hierdie oë begeer om na die geseënde, stralende gesig van U Habîb te kyk. Noudat hy nie meer gesien kan word nie, wat moet ek nog daarmee doen? O my Heer, neem my oë!” en hy het blind geword…

By die heengaan van ons Meester Rasûlullah het sy geëerde tante Safiyya bint ’Abdulmuttalib (radiyallâhu ’anhâ) hierdie klaaglied uitgespreek:

Yâ Rasûlallah! U was ons hoop,
Dit was u wat altyd aan ons goed gedoen het.
Nooit was u een van dié wat onreg pleeg nie,
U was van die barmhartiges, wat die weg wys,
En ’n oseaan van kennis wat nie te beskryf is nie.
Wie vandag weeklaag, weeklaag oor u.
Mag al my voorvaders vir u weg opgeoffer word!
Ook my besit, my lewe, my hele bestaan opgeoffer!
Ag! As u nou nog maar onder ons gelewe het,
Hoe gelukkig sou ons wees, as u gebly het!
Dit is die besluit van Haqq ta’âlâ; “Geduld!” sê ons,
Ons weet nie wat om te doen nie, ons weeklaag net.
Mag die groet van Allah met u wees, yâ Rasûlallah!
Mag u die Paradys van ’Adn binnegaan en daar bly, yâ Rasûlallah!