DIE AFSKEIDSBEDEVAART

In die tiende jaar ná die Hijra het ons Meester die Profeet hom vir die hajj voorberei, en hy het die Moslems in Medina beveel om hulle ook vir die hajj voor te berei. Ook aan dié wat buite Medina gewoon het, het hy berig gestuur. Daarop het duisende Moslems in Medina bymekaargekom. Ons Meester Rasûlullah het honderd kamele gekoop om te offer. Voordat hy op pad gegaan het, het hy die ghusl verrig. Daarna het hy sy geseënde hare gekam, welriekende geure aangesit en sy izâr en ridâ aangetrek. Toe die voorbereidings voltooi was, het ons geliefde Profeet op die 25ste dag van die maand Dhu’l-qa’da, ná die middaggebed, met ’n karavaan van meer as dertigduisend man uit Medina vertrek. Langs die pad van Shajara het hulle in Dhu’l-Hulayfa aangekom. Daar het die getal Metgeselle tot meer as veertigduisend gestyg. Hulle het daar oornag. Ons geliefde Profeet het een van die honderd kamele wat hy saamgeneem het, laat bring. Om die kameel as offerdier te merk, het hy die regterkant van sy bult oopgekrap tot dit bloei, twee sandale om sy nek gehang en die Metgeselle beveel om dieselfde te doen. Daarna het hy ’n ihrâm-gebed van twee rak’as verrig. Nadat hy Allâhu ta’âlâ geloof en geprys het, het die Vors van die heelal hierdie smeekbede gedoen: “O Allah! Maak dit vir my ’n mabrûr en aanvaarde hajj, waarin geen huigelary, geen vertoon en geen strewe na roem is nie!” Toe het hy in die staat van ihrâm getree en, nadat Jibrîl ’alayhis-salâm dit aan hom meegedeel het, met harde stem die talbiya begin uitspreek. Toe die Metgeselle daarby aansluit, het aarde en hemel begin weerklink van die roep van die talbiya: “Labbayk! Allâhumma labbayk! Labbayk! Lâ sharîka laka labbayk! Innal-hamda wan-ni’mata laka wal-mulk, lâ sharîka lak!…”

Hulle het die pad van Baydâ gevolg en na Malal gegaan. Die Metgeselle het soos ’n vloedgolf agter hom aan gestroom. Onderweg het al hoe meer mense aangesluit. Toe hulle in die vallei Rawhâ kom, waar byna sewentig profete, onder wie Mûsâ ’alayhis-salâm, die gebed verrig het, het ons Meester Rasûlullah gesê: “Hierdie vallei is een van die valleie van die Paradys.” Daar het hulle die gebed verrig. Van daar het hulle na Munsaraf getrek en die oggendgebed in Asâsa verrig. Toe hulle in Lahy Jamal aankom, het hy onwel geword; hy het met koppies bloed laat trek, en hulle het in Suqyâ kamp opgeslaan. Toe hulle in Abwâ kom, waar sy geëerde moeder Âmina oorlede is, het hy haar graf besoek en gehuil. Ook dié wat by hom was, het hy laat huil. Daarna het hulle Tal’at al-Yaman, Juhfa, Ghadîr Khumm, Qudayd en die vallei ’Usfân bereik. Hier het ons Meester die Profeet vir Abû Bakr gesê: “Hûd en Sâlih ’alayhimas-salâm het hier verbygekom terwyl hulle vir die hajj die talbiya uitgespreek het; hulle het ’n growwe woldoek om hulle middel gedraai, ’n gestreepte stof gedra en elk op ’n jong, rooibruin kameel gesit waarvan die halter van dadelpalmvesel gevleg was.”1 Langs Ghanîm, Marr az-Zahrân en Sarif het hulle verder getrek en in Dhû Tuwâ aangekom. Hulle het daar oornag, en nadat die oggendgebed verrig is, het hulle langs Hajûn getrek en via die helling van Kadâ Mekka binnegegaan. Ná ’n reis van 10 dae het hulle op die 4de dag van Dhu’l-hijja in Mekka aangekom. Doordat ook dié wat uit Jemen en ander streke gekom het om die hajj te verrig, aangesluit het, het die getal Moslems 90 000 oorskry. (Volgens een oorlewering was daar honderd-en-veertienduisend, volgens ’n ander ongeveer honderd-en-twintigduisend.)

“O Allah! Maak dit vir my ’n mabrûr en aanvaarde hajj, waarin geen huigelary, geen vertoon en geen strewe na roem is nie!” Hadîth sharîf

Toe ons Meester Rasûlullah die Baytullah sien, het hy hierdie smeekbede gedoen:

“O Allah! Vermeerder die eer, die verhewenheid, die majesteit en die aansien van hierdie Huis. En vermeerder ook die eer, die majesteit, die eerbied en die goedheid van dié wat dit met die hajj en die ’umra eer.”

Daarna het hy met die rites van die hajj begin. Gedurende die hajj het hy in ’n tent gebly wat in Abtah, tussen Mekka en Minâ, opgeslaan is. Ons geliefde Profeet het op die 8ste van Dhu’l-hijja (die dag van Tarwiya) na Minâ gegaan en op die 9de (die dag van ’Arafa) na ’Arafât. In die vallei ’Urana, in die middel van die vallei van ’Arafât, het hy aangekom en daar halt gemaak. Ná die middaguur het hy, sittend op sy kameel Qaswâ, die Afskeidspreek gehou en van die Metgeselle (radiyallâhu ’anhum) afskeid geneem.2

EK HET NA U GEKOM!
O toevlug van die sondaars, ek het gekom om by u toevlug te soek!
Baie misstappe het ek begaan, ek het gekom om u te smeek!
Ek het na donker oorde afgedwaal, in moerasse vasgeval,
Ek het gekom na die bron van lig wat die regte weg verlig.
Een lewe het ek nog oor wat op die punt is om te gaan, o lewe van alle lewens!
Pas dit om te sê: “Ek het gekom om my lewe te offer”?
Die geneesheer van dié wat ly, is u, en ek is siek van hart.
Om my hartewond te genees, het ek gekom om aan u deur te klop.
Om iets na die deur van die edelmoediges te bring, is ’n fout;
Ek het gekom om die stof te soen wat u vereer het deur daarop te trap.
Soos berge is my sondes talryk, soos teer is my gesig swart!
Ek het gekom om van hierdie las en hierdie swartheid volkome verlos te word.
Een druppel uit die oseaan van u weldade reinig sekerlik alles,
Al is dit swart soos my gesig: ek het met die boek van my dade gekom.
Kon ek maar my gesig teen u deur lê, o beminde, dierbaarder as my lewe!
Wat water nie vermag nie, bring daardie stof tot stand!