DIE HAJJ WORD FARD GEMAAK

Die uitstuur van Abû Bakr en ’Alî na die hajj

Daardie jaar het die Metgeselle onder leiding van Abû Bakr met ’n karavaan van driehonderd man na Mekka gegaan. In daardie tyd is die eerste edele verse van soera Barâ’a geopenbaar. Daarin is sekere bepalings oor die verdrae bekend gemaak. Ons geliefde Profeet het ook ’Alî na Mekka gestuur om hierdie bepalings bekend te maak.2

Volgens ’n gewoonte wat destyds onder die Arabiere wydverspreid was, is die sluit van ’n verdrag, of die opsê van ’n gesluite verdrag, bekend gemaak deur die een wat dit self gedoen het of deur ’n bloedverwant wat hy daartoe aangewys het. Daarom het ons Meester die Profeet ’Alî vir hierdie saak die hajj-karavaan agterna na Mekka gestuur. ’Alî het die karavaan ingehaal, en saam het hulle Mekka binnegegaan.3 Abû Bakr het ’n khutba gehou en die aanbidding van die hajj verduidelik. Die Metgeselle (’alayhimur-ridwân) het die hajj verrig volgens die reëls wat hulle geleer is. Terwyl die aanbidding van die hajj verrig is, het ook ’Alî in Minâ, op die plek wat “Jamrat al-’Aqaba” genoem word, ’n khutba gehou. Met hierdie woorde het hy sy khutba begin:

“O mense! Rasûlullah het my na julle gestuur.” Daarna het hy die eerste edele vers van soera Barâ’a geresiteer. Vervolgens het hy gesê: “Ek het die opdrag om julle vier dinge bekend te maak.” Hierdie vier punte was die volgende:

1. Niemand behalwe die gelowiges kan die Paradys binnegaan nie.

2. Ná hierdie jaar sal geen enkele afgodedienaar die Ka’ba meer mag nader nie.

3. Niemand sal meer naak die tawâf om die Ka’ba verrig nie. (In daardie tyd het die afgodedienaars die tawâf om die Ka’ba naak verrig.)

4. Wie ’n verdrag met Rasûlullah het, vir hom bly dit geldig totdat die termyn daarvan verstryk. Aan die ander word ’n termyn van vier maande gegun. Daarna is daar vir geen enkele afgodedienaar meer verdrag of beskerming nie.

“Daar (in die Ka’ba) is duidelike tekens: die Maqâm van Ibrâhîm. Wie daar ingaan, is veilig teen aanvalle. Vir dié wat ’n weg daarheen kan vind (wat daartoe in staat is), is die hajj na (en die besoek aan) daardie Huis ’n reg van Allâhu ta’âlâ oor die mense, ’n fard” Âl ’Imrân: 97

Van daardie dag af het geen enkele afgodedienaar meer na die Ka’ba gekom nie, en het niemand meer naak die tawâf om die Ka’ba verrig nie. Nadat hierdie punte bekend gemaak is, het die meeste afgodedienaars Moslems geword. Nadat die plig van die hajj vervul is, het Abû Bakr en ’Alî saam met die Metgeselle wat by hulle was, na Medina teruggekeer.4

Die sariyya (ekspedisie) van Khâlid ibn Walîd na Jemen

In die tiende jaar ná die Hijra, in die maand Rabî’ al-awwal, het ons geliefde Profeet Khâlid ibn Walîd met vierhonderd mujâhids gestuur om die seuns van Hârith ibn Ka’b, wat in die omgewing van Jemen gewoon het, na Islam uit te nooi. Op bevel van ons Meester Rasûlullah het Khâlid ibn Walîd hierdie stam drie dae agtereenvolgens na Islam uitgenooi. Hulle het gehoor gegee aan die uitnodiging en Moslems geword.

Uit die bron van die son daal altyd die suiwer water van genade neer,
Wanneer die bouer wat u graf herstel, behoefte het aan water.
Die vrees vir die Hel het die vuur van smart in my brandende hart gewerp;
Ek hoop dat die wolk van u weldade op daardie vuur water giet.
Deur die seën van u lofprysing het Fuzûlî se woorde juwele geword,
Soos die water uit die Aprilwolk ’n koninklike pêrel word.
Wanneer op die Dag van Versameling wie in die slaap van agteloosheid gelê het, ontwaak,
En die wakker oog in trane van verlange water stort,
Is my hoop dat ek op die Dag van Versameling nie beroof bly nie,
En dat die bron van vereniging met u my, wat dors na u aanskyn, water gee.
Fuzûlî

Gebeurtenisse in die tiende jaar ná die Hijra

In die tiende jaar ná die Hijra het Islam hom oor die hele Arabiese Skiereiland versprei. Net soos in die negende jaar het ook hierdie jaar uit alle dele van Arabië mense in groot groepe na Medina gekom; hulle het met mekaar gewedywer om die eer te verkry om Moslem te word en die ewige geluk te bereik. In Arabië het daar geen enkele mag meer oorgebly wat hom teen die Moslems kon verset nie; Islam het oral geheers. Net sekere Joodse en Christelike stamme het nie Moslem geword nie.

Ook in daardie jaar het Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) ’n brief aan die Christene van Najrân gestuur en hulle na Islam uitgenooi. Hulle het veertien man gekies en hulle na Medina gestuur om die optrede van Rasûlullah te ondersoek. Ná ’n ruk het die afvaardiging ’n vredesverdrag gesluit. Sommige van hulle het later uit eie beweging Moslems geword. Daardie jaar is Bâdhân, die goewerneur van Jemen, oorlede. Toe die berig van sy dood kom, het Rasûlullah sy land verdeel en ’n deel aan sy seun Shahr gegee, ’n deel aan Abû Mûsâ Ash’arî, ’n deel aan Ya’lâ ibn Umayya en ’n deel aan Mu’âdh ibn Jabal.

Daardie jaar het ons Meester die Profeet goewerneurs na al die streke gestuur waar Islam hom versprei het. Ook ’Alî is met driehonderd man gestuur om die stam Mudlij in Jemen na Islam uit te nooi. Eers het hulle hulle verset en pyle op die soldate van Islam geskiet. Die Moslems het dadelik teruggeslaan. Twintig man is gedood. Die meeste het uiteengegaan. ’Alî (radiyallâhu ’anh) het die Metgeselle verhinder om die vyand te agtervolg. Die stam het hy vermaan en weer na Islam uitgenooi. Hulle het dit aanvaar en tot geloof gekom. ’Alî en die Metgeselle het haastig op pad na Medina gegaan en by Rasûlullah in Mekka aangesluit. Ook daardie jaar het daar, net soos in die negende jaar, steeds gesante gekom. Een daarvan was die gesant van Ghâmid, ’n ander dié van die Banû Hanîfa. Hulle het na die byeenkoms van Rasûlullah gekom en Moslems geword.

Fîrûz, die seun van die suster van die Negus, het gekom en Moslem geword. Ook ’n afvaardiging van die ’Abdulqays het gekom en Moslems geword.

Daardie jaar is Ibrâhîm, die seun van Rasûlullah, op die ouderdom van anderhalf jaar oorlede. Toe Rasûlullah sy eie vlees en bloed verloor, het sy geseënde oë met trane gevul. Ibrâhîm is in die begraafplaas Baqî’ begrawe, langs ’Uthmân ibn Maz’ûn. Ibrâhîm was ook die eerste op wie se graf water gesprinkel is.5

Hulpeloos is u umma; kyk nie na hulle opstandigheid nie,
Stoot hulle nie met die hand weg nie, verbrand hulle nie met verlange in die Hel nie.
Wees barmhartig, genade! Verbrand ons nie in die vuur van skeiding nie;
Kortom, laat u dienaar Gâlib, belaai met skuld, nie in die steek nie.
Ahmad, Mahmûd en Muhammad is u, my Meester,
Die sultan wat die Haqq vir ons bevestig het, is u, my Meester.
Şeyh Galib

“Pas op vir die verwensing van die verdrukte. Tussen die smeekbede van die verdrukte en Haqq ta’âlâ is daar geen sluier nie” Hadîth sharîf

Die verspreiding van Islam op die Arabiese Skiereiland