DIE VELDTOG NA TABÛK

Tabûk is ’n bekende plek halfpad tussen Madîna al-Munawwara en die stad Damaskus. Sommiges het gesê dat dit die naam van ’n fontein is. Omdat hierdie krygstog die laaste krygstog van ons Meester die Profeet was, het hulle dit “die veldtog na Tabûk” genoem. Dit word ook “Fâdiha” genoem, omdat die huigelaars in hierdie stryd te skande gemaak is. Dit word ook “Jaysh al-’Usra” genoem. Op hierdie krygstog het die Moslems baie ontberings gely. Boonop was die afstand groot en was dit baie warm. Die vyandelike soldate was talryk en sterk. Dit was ’n tyd van skaarste. Tien man moes saam op een kameel ry. Die meeste soldate het ’n maand lank niks anders as dadels geëet nie. Soms het hulle geroosterde gars geëet. Soms het hulle nie eens dit gekry nie. Hulle het in die negende jaar ná die Hijra, in die maand Rajab, op ’n Donderdag, op die krygstog na Tabûk vertrek.

In hierdie negende jaar, waarin Islam hom vinnig oor die Arabiese Skiereiland versprei het, het die Christen-Arabiere ’n brief geskryf aan die Bisantynse keiser Heraklius, wat jaloers was op die “Islamitiese staat” en die groei daarvan wou keer: “Die man wat met die aanspraak op die profeetskap na vore getree het, is oorlede. Die Moslems verkeer nou in hongersnood en gebrek. As jy hulle tot jou godsdiens wil bekeer, is dit presies die regte tyd.” Na aanleiding van hierdie brief het Heraklius ’n leër van veertigduisend man onder bevel van Qubâd op die been gebring om teen die Moslems te veg. Toe die Trots van die heelal dit verneem, het hy sy Metgeselle bymekaargeroep en hulle beveel om hulle vir die stryd voor te berei. Omdat dit daardie jaar droog was, het die Metgeselle in groot materiële nood verkeer. Net dié wat handel gedryf het, was ietwat beter daaraan toe. Die leër van Islam was baie talryk. Voedsel en oorlogsmateriaal was skaars. Daar sou ontbering gely word. Ons Meester die Profeet wou ook hê dat sy Metgeselle geldelik sou bydra tot die toerusting van die soldate wat aan die stryd sou deelneem. Hierdie wens van ons Meester (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het die Metgeselle in beweging gebring. Elkeen het gebring wat hy maar gehad het en probeer om hom met sy besit en sy lewe vir die jihâd voor te berei.

Abû Bakr, die metgesel van ons Meester die Profeet in die grot, het al sy besittings gebring. Toe Rasûl-i akram vra: “Wat het jy vir jou gesin agtergelaat, o Abû Bakr?” het hy geantwoord: “Ek het Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl agtergelaat.” ’Umar het die helfte van sy besittings as bydrae gebring. Ons Meester die Profeet het hom ook gevra: “Wat het jy vir jou gesin agtergelaat, o ’Umar?” ’Umar het geantwoord: “Net soveel as wat ek gebring het.” Ons Meester die Profeet het gesê: “Die verskil tussen julle twee is soos die verskil tussen julle woorde.” Daarop het ’Umar vol waardering vir hom gesê: “Mag my vader en my moeder vir jou opgeoffer word, o Abû Bakr! In elke wedloop op die weg van die goeie steek jy my verby. Nou het ek goed begryp dat ek jou in niks meer sal kan verbysteek nie.”1 Die Metgeselle het probeer om so veel as moontlik te help. Maar die huigelaars het met die Metgeselle gespot en gesê: “Julle gee om daarmee te spog.” Ons Meester die Profeet het gesê: “As iemand vandag ’n sadaqa gee, sal sy sadaqa op die Oordeelsdag by Allâhu ta’âlâ ten gunste van hom getuig.” Op hierdie geseënde woorde van ons Meester die Profeet het die gelowiges nog meer begin help. ’Uthmân ibn ’Affân het die helfte van die leër toegerus.2 ’Uthmân Dhu’n-Nûrayn (radiyallâhu ’anh) het aan hierdie leër negehonderd-en-vyftig kamele met hulle tuig en vyftig perde gegee, die koste van die toerusting van hulle ruiters gedra en boonop nog tienduisend dinar, of sewehonderd ruqya goud, gestuur.3 So het hy die een geword wat die meeste van al die Moslems bygedra het. ’Uthmân het so volledig in die behoeftes van die leër voorsien dat hy nie eens vergeet het om die groot naald saam te gee waarmee hulle die watersakke sou heelmaak nie. Na aanleiding van hierdie hulp van hom het Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gesê: “Van vandag af word vir ’Uthmân geen sonde meer opgeskryf nie.”4 En een van die Metgeselle, wat in baie armoedige omstandighede gelewe het, het daardie nag tot die oggend in ’n dadelboord water geput om die beloning vir ’n bydrae tot die jihâd te verkry; die dadels wat hy verdien het, het hy na ons Meester die Profeet gebring en gesê: “Yâ Rasûlallah! Om die welbehae van my Heer te verkry, het ek gebring wat ek gehad het. Wees so goed om dit aan te neem.”

“O ’Umar! Die verskil tussen julle twee (jy en Abû Bakr) is soos die verskil tussen julle woorde” Hadîth sharîf

Terwyl die Moslemmans na vermoë gehelp het, het ook die vroue op hierdie weg na behore gedoen wat hulle te doen gestaan het. Toe die Moslems hulle vir die krygstog na Tabûk voorberei het, het hulle ’n baie moeilike tyd deurgemaak. Die skaarste was so erg dat baie van die Metgeselle, wat niks meer besit het nie, na ons Meester Rasûlullah gekom en gesê het: “Yâ Rasûlallah! Ons het geen rydier nie! Ons het ook niks om te eet nie! Ons wil nie op hierdie veldtog van u geskei wees nie, en ons wil die beloning van die jihâd verkry.” Ons geliefde Profeet het hulle bedroef laat weet dat hy geen rydier meer gehad het om hulle te gee nie. Een keer het Sâlim ibn ‘Umayr, ‘Abdullah ibn Mughaffal, Abû Laylâ Mâzinî, ‘Ulba ibn Zayd, ‘Amr ibn Humâm, Haramî ibn ‘Abdullah en ‘Irbâd ibn Sâriya met dieselfde versoek na ons geliefde Profeet gekom. Toe ons Meester in groot droefheid vir hulle sê: “Ek vind niks waarop ek julle kan laat ry nie,” het hulle begin huil, uit verdriet dat hulle van ons Meester die Profeet geskei sou bly en nie aan die jihâd kon deelneem nie. Daarop het Allâhu ta’âlâ die volgende edele vers neergestuur, waarin in betekenis gesê is: “(O My Rasûl!) Toe hulle (om aan die jihâd deel te neem) na jou gekom het, het jy vir hulle gesê: ‘Ek het niks om vir julle ’n rydier te verskaf nie.’ Omdat hulle niks gehad het om op hierdie weg te bestee nie (en nie aan die stryd kon deelneem nie), het hulle teruggekeer terwyl hulle trane van verdriet gestort het. Op hulle rus geen verantwoordelikheid (sonde) nie.”5 Uiteindelik het ‘Abbâs en ‘Uthmân ook hierdie mense vir die veldtog toegerus. Toe die voorbereidings voltooi was, het ons Meester die Profeet die leër by Thaniyyat al-Wadâ’ bymekaargemaak. Dié wat nie aan die veldtog deelgeneem het nie, was so min dat ’n mens kon sê niemand het agtergebly nie. Toe Rasûl-i akram die leër bymekaargemaak en besluit het om te vertrek, het hy Muhammad ibn Maslama as sy plaasvervanger in Medina agtergelaat.6 Toe die krygstog sou begin, het ons Meester die Profeet gesê: “Neem ekstra skoene saam. Solank julle ekstra skoene het, sal julle nie ontbering ly nie.”

Toe die leër in beweging kom, het die hoof van die huigelaars, ‘Abdullah ibn Ubayy, dinge gesê wat nooit sou gebeur nie, om die Moslems bang te maak. Hy het selfs gesê: “Ek sweer, dit is asof ek hom en sy Metgeselle twee-twee met toue vasgebind sien…” Maar die Metgeselle het geen aandag aan hierdie woorde gegee nie, en hulle vurige verlange om aan die jihâd deel te neem, het al hoe groter geword. Toe die huigelaars dit sien, het hulle van ergernis vergaan. Toe ons Meester Rasûlullah van Thaniyyat al-Wadâ’ na Tabûk sou vertrek, het hy die vlae van die leër (die baniere en vaandels) laat ontrol. Die groot banier het hy aan Abû Bakr gegee, ’n ander banier aan Zubayr ibn ’Awwâm. Die banier van die stam Aws het hy aan Usayd ibn Hudayr gegee, die banier van die stam Khazraj aan Abû Dujâna.7 Die getal Metgeselle onder bevel van ons Meester die Profeet was dertigduisend, van wie tienduisend ruiters was. Talha ibn ’Ubaydullah is as bevelvoerder van die regtervleuel aangestel en ’Abdurrahmân ibn ’Awf as bevelvoerder van die linkervleuel.8 Die roemryke Metgeselle het in die groot hitte, onder bevel van hulle Profeet, opgeruk. Omdat hulle nou die Habîb van Allâhu ta’âlâ aan hulle hoof gehad het, kon die gebrek aan kos en drinkgoed hulle nie van hulle weg afbring nie, en kon die lengte van die pad wat hulle moes aflê en die groot getalle vyandelike soldate hulle geen vrees aanjaag nie. Met so ’n gesindheid gaan ’n mens oral heen. Ons geliefde Profeet en die heldhaftige Metgeselle het by elke halteplek ’n rukkie uitgerus en daarna hulle pad voortgesit. Hulle agtste halteplek was Hijr, waar die volk van Sâlih ’alayhis-salâm vernietig is. Omdat hulle nie na die bevel van hulle profeet geluister het nie, het Allâhu ta’âlâ hulle met ’n verskriklike skreeu (sayha), dit wil sê ’n geluid, vernietig. Die Sultan van die heelal het vir sy Metgeselle gesê: “Vannag sal ’n sterk storm uit die teenoorgestelde rigting waai. Laat niemand opstaan sonder dat daar ’n makker by hom is nie. Laat elkeen die knie van sy kameel vasbind. Dit is ’n plek waar ’n straf neergedaal het. Laat niemand van hierdie water drink of die wudû daarmee verrig nie!…” Almal het hierdie bevel gehoorsaam. In die nag het ’n hewige storm opgesteek wat alles onderstebo begin keer het. Op daardie oomblik het iemand wat nagelaat het om sy kameel vas te bind, alleen opgestaan om hom te soek; hy is deur die storm gegryp, meegesleur en aan die voet van die berg Tayy neergewerp. ’n Ander een moes hom dringend verlig. Op die plek waarheen hy gegaan het om hom te verlig, is hy getref deur die siekte wat khunâq (verstikking) genoem word. Deur die smeekbede van ons Meester die Profeet het hy sy gesondheid herwin.

Daardie oggend was daar geen water meer in die watersakke oor nie. Almal was op die punt om van dors om te kom. Die huigelaars het dit aangegryp en probeer om onrus te saai met die woorde: “As Muhammad werklik ’n profeet was, sou hy ’n smeekbede gedoen en dit laat reën het.”

Toe die toestand aan die Meester van die wêrelde voorgelê is, het hy sy geseënde hande opgehef en Allâhu ta’âlâ gesmeek om reën te skenk. Hoewel dit warm en onbewolk was, het daar dadelik reënwolke verskyn. ’n Hewige reën het begin val. Almal het hulle watersakke gevul, die wudû verrig en die diere water gegee. Toe die reën ophou en die wolke uiteendryf, is gesien dat die reën net op die leër geval het.

“As iemand vandag ’n sadaqa gee, sal sy sadaqa op die Oordeelsdag by Allâhu ta’âlâ ten gunste van hom getuig” Hadîth sharîf

Die veldtog na Tabûk

Ons geliefde Profeet en die Metgeselle het die takbîr uitgespreek. Hulle het Allâhu ta’âlâ geloof. En vir die huigelaars het hulle gesê: “Nou het julle geen enkele verskoning meer nie. Glo in Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl en word regskape Moslems!…” Maar die skaamtelose huigelaars het geantwoord: “Wat het nou eintlik gebeur?… ’n Wolk het verbygetrek, gereën en verdwyn!…” Ook die honger het sy uiterste grens bereik, sodat twee man een dadel moes deel. Ondanks die hewige hitte en die honger en dors wat hulle gely het, het hulle Tabûk genader. Habîb-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het gesê: “Môre sal julle, inshâ’allâh, in die voormiddag by die fontein van Tabûk aankom. Moenie julle hand na daardie water uitsteek voordat ek daar is nie.” Die volgende dag het hulle daar aangekom. Daar was maar min water in die fontein. Ons geliefde Profeet het ’n deel van daardie water in ’n bak laat gooi, sy geseënde hand daarin gesteek en ’n smeekbede gedoen. Daarna is dit weer in die fontein gegooi. In een oomblik het die water opgewel en vermeerder. Die leër van Islam, dertigduisend man sterk, het daarvan gedrink, en tog het dit glad nie minder geword nie. Later is die hele omgewing met hierdie water, wat ’n wonderwerk van die Trots van die heelal was, besproei. Daardie streek het ’n groen vlakte geword, oorlopend van seën. Toe Rasûl-i akram met sy roemryke Metgeselle in Tabûk aankom, het hulle die Bisantynse leërs, saamgestel uit Bisantyne en uit gekerstende Arabiese stamme soos ’Âmila, Lakhm en Judhâm, nie teenoor hulle aangetref nie. By Mûta is ’n Bisantynse leër van honderdduisend man teenoor drieduisend mujâhids verslaan. Nou het daar egter dertigduisend mujâhids teenoor hulle gestaan, en hulle bevelvoerder was die Meester van die heelal. Toe die Bisantyne hoor dat ons geliefde Profeet sy heldhaftige Metgeselle bymekaargemaak het en aangetrek kom, het elkeen van hulle ’n plek gesoek om heen te vlug.

Ons Meester Rasûlullah het, ná oorleg met sy Metgeselle, nie verder as Tabûk gegaan nie. In daardie tyd het sekere stamme en state wat in daardie streek gewoon het, gehoor dat die leër van Islam gekom het. Uit vrees het hulle elkeen ’n afvaardiging na ons Meester die Profeet gestuur en om veiligheid gevra, op voorwaarde dat hulle jizya sou betaal. Uit barmhartigheid het ons Meester die Profeet hulle voorstelle aanvaar; met elkeen van hulle is afsonderlik die bepalings van ’n verdrag opgestel, en aan hulle is gesê dat hulle veilig was.

Die Vors van die heelal (’alayhi afdalus-salawât) het byna twintig dae lank op die vyand gewag. In Tabûk het hy baie gesprekke met sy Metgeselle gevoer en hulle harte met die oseaan van nûr gewas. Die geestelike gawes en die seën wat uit sy geseënde hart opgewel het, het hy in hulle harte laat vloei. In een van hierdie weergalose gesprekke het hy gesê: “Sal ek julle vertel wie die beste en die eervolste van die mense is?” Die Metgeselle het gesê: “Vertel ons, yâ Rasûlallah!”

Daarop het hy gesê: “Die beste van die mense is hy wat op die rug van sy perd of sy kameel, of op sy eie twee voete, tot sy laaste asem op die weg van Allâhu ta’âlâ werk. En die slegste van die mense is die losbandige wat die Boek van Allâhu ta’âlâ lees en geen enkele nut daaruit trek nie.”

En vir iemand wat na die martelaarskap gevra het, het hy gesê: “Ek sweer by Allâhu ta’âlâ, wat my bestaan in Sy magtige hand hou, dat die martelare op die Oordeelsdag sal kom met hulle swaarde om hulle nek gehang. Hulle sal op kansels van nûr sit.”9

By hierdie veldtog is baie wonderwerke van ons Meester die Profeet gesien. So het die Metgeselle, toe hulle hulle voorberei het om van Tabûk na Medina terug te keer, hulle toestand aan ons Meester die Profeet voorgelê, omdat hulle dit van honger nie meer kon uithou nie. Ons Meester Rasûlullah het hulle oorblywende kos op ’n leerkleed laat bymekaarmaak. Dit het met moeite ’n klein potjie gevul. Die Vors van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het sy wudû hernu en ’n gebed van twee rak’as verrig. Daarna het hy sy geseënde hande opgehef en ’n smeekbede gedoen dat die kos geseën word. Toe het hy sy Metgeselle beveel om hulle bakke te bring. In die hele groot leër is al die bakke gevul, sodat nie een leeg gebly het nie. Boonop is gesien dat die kos op die kleed glad nie minder geword het nie, hoewel al die mujâhids geëet het tot hulle versadig was.

“Môre sal julle, inshâ’allâh, in die voormiddag by die fontein van Tabûk aankom. Moenie julle hand na daardie water uitsteek voordat ek daar is nie” Hadîth sharîf