Gebiede waarheen die zakât-insamelaars gestuur is
Aan Abû Mûsâ Ash’arî het hy die taak gegee om in Mekka die Qur’ân al-karîm en die sake van die godsdiens te onderrig.1 Abû Sufyân ibn Harb het hy as emir van Najrân, in die provinsie Jemen, aangestel, en Kathîr ibn ’Abdullah het hy as helper aan hom toegevoeg. Nadat die sake in Mekka afgehandel is, het hulle na Marr az-Zahrân gegaan. Daar is ook die oorblywende buit verdeel. Daarna het hy saam met sy roemryke Metgeselle weer op pad gegaan, en teen die einde van die maand Dhu’l-qa’da het hulle in Medina aangekom. Hulle het op die tiende van die geseënde maand Ramadân, op ’n Woensdag, uit Medina vertrek. Hierdie krygstog het ongeveer drie maande geduur.
Op ’n dag was ek in die see van droefheid gedompel en in gepeins verval,
Ek het myself uit die wêreld verloor en in selfvergetelheid weggesink,
Ek het aan my opstandigheid gedink en vir my einde gevrees,
Toe het ek gehoor hoe ’n sayyid hierdie openingsvers voordra:
Ahmad, Mahmûd en Muhammad is u, my Meester,
Die sultan wat die Haqq vir ons bevestig het, is u, my Meester.
In hoop leef ons; uit wanhoop sug ons nie,
Die kapitaal van die geloof laat ons nie verlore gaan nie,
Nooit verlaat ons u deur om by vreemdes skuiling te soek nie,
In u skaduwee slaan ons op niemand anders die oog nie.
Ahmad, Mahmûd en Muhammad is u, my Meester,
Die sultan wat die Haqq vir ons bevestig het, is u, my Meester.
Şeyh Galib
Enkele gebeurtenisse in die agtste jaar ná die Hijra
Vier mense van die Banû Tha’laba het na die byeenkoms van Rasûlullah gekom. Hulle het gesê: “Ons volk het ons gestuur. Ons het gehoor dat Islam nie volkome is as ’n mens nie emigreer nie.” Daarop het hy gesê: “Waar julle ook al is, bly by die taqwâ; ook as julle nie emigreer nie, skaad dit nie. Julle godsdiens en julle volk ly geen skade daardeur nie.” Daarna is hulle na die huis van Ramla bint Hârith gestuur en is ’n maaltyd vir hulle aangebied. Vervolgens is aan elkeen van hulle vier ûqiyya silwer gegee, en hulle is toegelaat om huis toe te gaan. In dieselfde jaar is Zaynab, die dogter van Rasûlullah (sallallâhu ‘alayhi wa sallam), oorlede. Vir haar is ’n draagbaar gemaak; dit was die eerste draagbaar in Islam. Zaynab was die vrou van Abu’l-‘Âs. In die tyd van Badr, toe Abu’l-‘Âs haar uit Mekka na Medina laat vertrek het, het Habbâr onderweg ’n spies na Zaynab se kameel gegooi. Toe sy van die kameel geval het, het sy die kind wat sy gedra het, verloor en siek geword. Dit het die oorsaak van haar dood geword. Twee kinders het sy agtergelaat. In die maand Dhu’l-hijja van daardie jaar is Ibrâhîm, die seun van Rasûlullah, gebore. Die moeder van Ibrâhîm is Mâriya Khâtûn (radiyallâhu ta’âlâ ‘anhâ). Abû Râfi’ het die blye nuus kom bring. Daarom het hy ’n slaaf vrygelaat. As ’aqîqa het hy ’n ram geoffer. Die kind se hoof het hy laat skeer en silwer ter waarde van die gewig van sy hare as sadaqa gegee.
Belangrike gebeurtenisse in die negende jaar ná die Hijra
In die negende jaar ná die Hijra, aan die begin van die maand Muharram, het die Meester van die wêrelde zakât-insamelaars (‘âmil, sâ’î) vir die stamme aangestel. Sover moontlik het elke stam ’n ‘âmil uit sy eie midde gekry. Ibn Husayb Aslamî het hy na die Aslam en die Ghifâr gestuur; ‘Abbâd ibn Bishr na die Banû Sulaym en die Muzayna; ‘Amr ibn ‘Âs na die Fazâra; Dahhâk ibn Sinân na die Banû Kilâb; Râfi’ ibn Makîth Juhanî na die Juhayna; en Bishr ibn Sufyân Ka’bî na die Banû Ka’b en die Banû Tamîm.
’n Jaar later het die mense van Tâ’if ’n afvaardiging van ses man na Medina, na ons geliefde Profeet, gestuur om Moslems te word. Toe die Meester van die wêrelde ’n jaar tevore Tâ’if verlaat het, het hy hierdie smeekbede gedoen: “O my Heer! Wys die Thaqîf die regte weg, bring hulle na ons.” En nou het die Thaqîf gekom om Moslems te word. Rasûl-i akram was baie verheug dat hulle Moslems geword het, het hulle sekere voorregte verleen en hulle na Tâ’if teruggestuur. ’Uthmân ibn Abi’l-’Âs het hy as hulle goewerneur aangestel.2
Die heengaan van die Negus
Dit was die maand Rajab van die negende jaar ná die Hijra. Op ’n dag het ons Meester Rasûlullah vir sy Metgeselle gesê: “Vandag is ’n regskape broer van julle oorlede. Staan op en verrig die gebed vir hom.” Ons Meester die Profeet het as imam opgetree en die begrafnisgebed in die afwesigheid van die oorledene gelei. Daarna het hy gesê: “Ons het Allâhu ta’âlâ om vergifnis gevra vir julle broer, die Negus Ashama.”
’n Ruk later het die berig uit Abessinië gekom dat die Negus Ashama (rahmatullâhi ta’âlâ ’alayh) oorlede is. Dit het saamgeval met die dag waarop ons Meester die Profeet in Medina die begrafnisgebed vir hom gelei het.3
“Waar julle ook al is, bly by die taqwâ; ook as julle nie emigreer nie, skaad dit nie. Julle godsdiens en julle volk ly geen skade daardeur nie” Hadîth sharîf
Mag my lewe op u weg geoffer word,
Mooi van naam, mooi van wese, Muhammad,
Kom, doen voorspraak vir u geringe dienaar,
Mooi van naam, mooi van wese, Muhammad.
Talryk is die kwellings van wie gelowig is,
In die hiernamaals wag hulle genot en vreugde,
Die Mustafâ van die agtienduisend wêrelde,
Mooi van naam, mooi van wese, Muhammad.
Die een wat die sewe hemele deurreis en bo die Kursî gewandel het,
En in die Mi’râj by die Haqq vir sy umma gesmeek het –
Mooi van naam, mooi van wese, Muhammad.
Wat sal Yunus sonder u met albei wêrelde maak?
Die ware Profeet is u, sonder twyfel of vermoede,
Wie u nie volg nie, gaan heen sonder geloof,
Mooi van naam, mooi van wese, Muhammad.