DIE SLAG VAN HUNAYN
Hunayn is ’n vallei tussen Mekka en Tâ’if. Hierdie stryd word ook die veldtog teen die Hawâzin genoem. Toe die Vors van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) Medina verlaat het met die voorneme om Mekka te verower, het twee groot stamme wat in die omgewing van Mekka gewoon het, Hawâzin en Thaqîf, hulle vir die stryd begin voorberei, in die veronderstelling dat die Moslems teen hulle sou optrek. Toe hulle verneem dat die Meester van die wêrelde gekom het om Mekka te verower, was hulle ietwat gerusgestel, maar met die gedagte: “Ná die Quraysh is ons beslis aan die beurt,” het hulle hulle voorbereidings versnel. Boonop het hulle gesê: “Ons sweer dat die Moslems nog nooit ’n volk teëgekom het wat goed kan veg nie. Laat ons teen hom optrek voordat hy teen ons optrek, en laat ons wys hoe oorlog gevoer word!” Onder bevel van Mâlik ibn ’Awf, die hoof van die Hawâzin, het hulle met ’n baie sterk leër van twintigduisend man in beweging gekom. Om die moed van hulle soldate te vergroot en sodat hulle nie sou vlug wanneer dit swaar gaan nie, het hulle ook al hulle kosbare besittings, hulle vroue en hulle kinders saamgeneem.
Hierdie nuus het binne kort tyd in Mekka bekend geword. Om uit te vind of die berig waar was, het die Trots van die heelal ’Abdullah ibn Abî Hadrad na die stam Hawâzin gestuur. ’Abdullah het sy voorkoms en klere verander en hom onder die vyand gemeng. Hulle planne en hulle manier van optrede het hy te wete gekom, en hy het ons geliefde Profeet dadelik van die toestand in kennis gestel.
Rasûl-i akram het dadelik sy roemryke Metgeselle bymekaargeroep. Die twintigjarige ’Attâb ibn Asîd het hy as goewerneur van Mekka aangestel, en hy het vinnig op pad gegaan. Met sy leër van twaalfduisend man wou hy die afgodiese stamme Hawâzin en Thaqîf in hulle leërplekke oorval. Die vaandel van die mujâhids is deur ’Alî gedra1, en die bevel oor die voorhoede het Khâlid ibn Walîd gehad.2 Die Meester van die wêrelde het sy helm opgesit, sy maliehemde oor mekaar aangetrek en sy muil Duldul bestyg. Op die 11de dag van die maand Shawwâl het hulle in die vallei Hunayn aangekom. Daardie nag het die Vors van die wêreld sy leër geïnspekteer en in slagorde opgestel. Nadat hy as imam die oggendgebed gelei het, het hy in beweging gekom.
Die bevelvoerder van die afgodedienaars het die nag benut om sy leër op die twee hellings van die vallei Hunayn op te stel en ’n hinderlaag te lê. Khâlid ibn Walîd, wat met sy afdelings voorop geloop het, het sy perd, sonder om iets van die hinderlaag te weet, na die bergpas gedryf. Die skemerdonker van die vroeë oggend het verhinder dat hulle die vyand sien. Skielik het duisende pyle op die mujâhids begin neerreën. Om aan hierdie onverwagte pylreën te ontkom, was die mujâhids genoodsaak om terug te trek.
“Inshâ’allâh sal hulle (die Hawâzin en die Thaqîf) môre buit vir die Moslems wees” Hadîth sharîf
Die Slag van Hunayn
Op daardie uur wanneer die awliyâ en die profete verbysterd staan,
En uit almal se mond die klag van ontsetting opstyg: “Nafsî!”,
Wanneer die sondaars deur wanhoop in ellende verkeer,
Dan is, met verlof tot voorspraak, die veld weer aan u.
Ahmad, Mahmûd en Muhammad is u, my Meester,
Die sultan wat die Haqq vir ons bevestig het, is u, my Meester.
Şeyh Galib
Hierdie haastige terugtog het die soldate wat agter hulle gekom het, in verwarring gebring. Toe ook hulle omgedraai het om terug te trek, is gesien dat die vyandelike afdelings van twintigduisend man soos ’n vloedgolf die vallei begin instroom het. Ons geliefde Profeet het alleen vorentoe gestorm, op die aanvallende afgodedienaars af. Net ’Abbâs, Abû Bakr en ongeveer honderd heldhaftige Metgeselle het Rasûl-i akram bereik, met gevaar vir hulle eie lewe. Van hulle liggame het hulle ’n skild vir ons geliefde Profeet gemaak. ’Abbâs het die teuel van die muil vasgehou en Sufyân ibn Hârith die stiebeuel; so het hulle probeer om sy vaart te breek en te verhinder dat ons Meester Rasûlullah hom tussen die vyandelike afdelings instort. Omdat die Meester van die wêrelde bedroef was by die gedagte dat die godsdiens van Allâhu ta’âlâ sou verdwyn, het hy gesê: “O ‘Abbâs! Roep na hulle: ‘O mense van Medina! O Metgeselle wat onder die Samura-boom die eed van trou afgelê het!’”
’Abbâs was groot van gestalte en indrukwekkend. Wanneer hy geroep het, was sy stem van baie ver af hoorbaar. Met al sy krag het hy geroep: “O mense van Medina! O Metgeselle wat onder die Samura-boom aan ons Profeet julle woord gegee het, moenie uiteengaan nie! Kom hier bymekaar!” Toe die Metgeselle dit gehoor het, wou hulle terugkeer. Maar hulle rydiere was so verskrik dat hulle nie kon omdraai nie. Uiteindelik was hulle genoodsaak om hulle maliehemde, swaarde en spiese te neem en van hulle rydiere af te spring. Haastig het hulle ons Meester Rasûlullah bereik en in ’n geweldige geveg met die vyand betrokke geraak. Die roep “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” het aarde en hemel laat weerklink en die vyand skrik en ontsetting aangejaag. Die Metgeselle wat by Badr, by Uhud, by die Grag en by Khaybar groot heldemoed getoon het, veral ’Alî, Abû Dujâna en Zubayr ibn ’Awwâm, het telkens weer aangeval, die vyand uitgeskakel en hom teruggedryf.
Die Meester van die wêrelde het hierdie stryd wat sy Metgeselle met hart en siel gevoer het, gevolg, en van sy geseënde lippe het die smeekbedes geklink: “O Allah! Stuur U hulp vir ons neer. Waarlik, U wil nie hê dat hulle ons oorwin nie.” Te midde van sy smekinge tot Allâhu ta’âlâ het ons geliefde Profeet ’n handvol sand van die grond opgeneem en dit na die afgodedienaars gegooi terwyl hy gesê het: “Mag hulle gesigte swart word!” Deur ’n wonderwerk van ons geliefde Profeet het daar onder die vyandelike soldate niemand oorgebly wie se oë nie vol sand geraak het nie. Ook die engele het te hulp gekom. Ons Meester die Profeet het gesê: “Ek sweer by Allâhu ta’âlâ dat hulle verslaan is.” Die afgodedienaars het in wanorde geraak, omgedraai en op die vlug geslaan. Telkens wanneer hulle omgekyk het, het hulle die roemryke Metgeselle agter hulle gesien; hulle vroue, kinders en besittings, wat hulle na die slagveld saamgebring het, het hulle agtergelaat en so vinnig as wat hulle kon, gevlug. ’n Deel van die vlugtelinge het hulle toevlug in die vesting van Tâ’if gesoek.3 ’n Ander deel het na Nakhla en na Awtâs gegaan. Op die slagveld het hulle sewentig dooies, sesduisend gevangenes en ontelbare besittings agtergelaat.
In hierdie veldtog was die oorwinning, met die toestemming van Allâhu ta’âlâ en deur die geestelike bystand en die seën van ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam), weer aan die Moslems. Vier van hulle het as martelare gesneuwel, en enkele Metgeselle is gewond. Toe ons geliefde Profeet gehoor het dat ook Khâlid ibn Walîd gewond was, het hy na hom toe gegaan; toe hy met sy geseënde hande oor die wond gestryk het, het die wond op dieselfde oomblik genees.
Die sariyya (ekspedisie) van Awtâs
Nadat die afgodedienaars van die Hawâzin in die Slag van Hunayn verslaan is, het hulle in Awtâs bymekaargekom. Rasûlullah het ’n afdeling onder bevel van Abû ’Âmir, die oom van Abû Mûsâ Ash’arî, na Awtâs gestuur. In Awtâs is weer hewig geveg. Abû ’Âmir het as martelaar gesneuwel. Abû Mûsâ Ash’arî het sy plek ingeneem en die vyand verslaan.4 Die mujâhids het met baie gevangenes en groot buit teruggekeer.
“O ‘Abbâs! Roep na hulle: ‘O mense van Medina! O Metgeselle wat onder die Samura-boom die eed van trou afgelê het!’” Hadîth sharîf
Onder die gevangenes was Shaymâ, die soogsuster van Rasûlullah, en sy het gesê: “Ek is die soogsuster van julle Profeet.” Hulle het haar nie geglo nie. Hulle het haar op ’n kameel gesit en na Rasûlullah gebring. Shaymâ het uitvoerig baie herinneringe aan hulle kinderjare vertel. Die Rasûl ’alayhis-salâm het sy mantel op die grond oopgesprei en sy soogsuster daarop laat sit. Self het hy ook gaan sit en lank gehuil.5 Na Halîma Khâtûn en na Shaymâ se vader het hy gevra. Daarop het sy gesê: “Hulle is lankal oorlede.” Deur die eer en die agting wat sy ontvang het, het sy tot geloof gekom.6 Die Rasûl ’alayhis-salâm het gesê: “As jy wil, bly dan by ons.7 Hier sal in alles vir jou gesorg word. As jy wil, stuur ons jou na die plek waarheen jy wil gaan.” Ooreenkomstig die hadîth sharîf “Die liefde vir die vaderland behoort tot die geloof” wou Shaymâ na haar vaderland terug. Daarop het Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) haar na haar vaderland gestuur met ’n slavin, drie slawe en ’n aantal kamele en skape, wat hy haar geskenk het.
Die Beleg van Tâ’if
Die Sultan van die heelal (sallallâhu ’alayhi wa sallam) wou ook teen die vyand optrek wat van Hunayn na Tâ’if gevlug het, en ’n beslissende uitslag bereik. Hulle bevelvoerder, Mâlik ibn ’Awf, was onder dié wat hulle toevlug in Tâ’if gesoek het. Hierdie vesting, naby Mekka, was een van die laaste, maar ook een van die sterkste vestings van die ongeloof. Vóór die Hijra het ons Meester die Profeet na Tâ’if gekom en die inwoners ’n maand lank vermaan. Maar die mense van Tâ’if het die Meester van die wêrelde ongekende kwellings en wreedhede aangedoen. Hulle het selfs sy geseënde voete bebloed gelaat. Hier het ons Meester saam met Zayd ibn Hâritha die treurigste en pynlikste dae van sy lewe deurgemaak.
In die agtste jaar ná die Hijra, in die maand Shawwâl, het ons geliefde Profeet ná die Slag van Hunayn die buit wat hulle verkry het, in Ji’râna agtergelaat en na Tâ’if vertrek. Khâlid ibn Walîd het hy vooruitgestuur.8 Self het hy daarna saam met sy roemryke Metgeselle voor Tâ’if aangekom. Die stam Thaqîf het vooraf groot hoeveelhede voedsel in hulle sterk vesting opgeberg. Toe hulle die Metgeselle gesien het kom, het hulle die poorte gesluit en tot die verdediging oorgegaan. Die mujâhids wat tot naby die vesting genader het, het hulle met pylskote beantwoord. En so het die stryd voortgeduur. Die mense van Tâ’if het hoegenaamd nie gewaag om uit die vesting te kom en in die oop veld man teen man te veg nie.
Enkele Metgeselle het voorgestel dat klippe met katapulte in die vesting gegooi word. Ons Meester die Profeet het dit gepas gevind en katapulte laat maak wat dabbâba genoem is. Daarmee het hy klippe op die afgodedienaars laat gooi en die beleg voortgesit. Die Metgeselle het hulle met hart en siel ingespan om die vesting so gou moontlik te verower. Maar die groot sterkte van die vesting het die verowering verhinder. Intussen het twaalf Metgeselle die rang van martelaar bereik. Terwyl Abû Sufyân ibn Harb heldhaftig geveg het, het hy ’n oog verloor.9
Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het gesê: “O Abû Sufyân! Wat verkies jy? As jy wil, doen ek ’n smeekbede en kom jou oog weer op sy plek. As jy wil, mag Allâhu ta’âlâ jou in die Paradys ’n oog gee.” Abû Sufyân het gesê: “Yâ Rasûlallah! Ek verkies dat ek in die Paradys ’n oog ontvang,” en hy het die oog wat hy in sy handpalm gehou het, op die grond gegooi.10 Teen die twintigste dag van die beleg het Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) een nag in ’n droom gesien dat ’n haan pik in ’n bak vol botter wat aan hom geskenk is, en die botter op die grond laat uitloop. Dit het hy so uitgelê dat Tâ’if hierdie jaar nie verower sou word nie, en hy het die beleg opgehef.
Agt jaar tevore, toe die mense van Tâ’if hom gekwel het en ’n engel oor hulle gesê het: “As u dit toelaat, laat ek hierdie berge op hulle neerstort,” het ons geliefde Profeet, die oseaan van barmhartigheid, geantwoord: “Ek is as barmhartigheid vir die wêrelde gestuur. Die enigste wat ek wil hê, is dat Allâhu ta’âlâ uit die nageslag van hierdie afgodedienaars ’n geslag voortbring wat Haqq ta’âlâ aanbid sonder om enige vennoot aan Hom toe te ken.” En nou het hy weer barmhartigheid getoon en hierdie smeekbede gedoen: “O my Heer! Wys die Thaqîf die regte weg! Bring hulle na ons.”
Habîb-i akram het saam met sy Metgeselle Tâ’if verlaat en in die eerste week van die maand Dhu’l-qa’da in Ji’râna aangekom, waar die gevangenes en die buit van Hunayn bymekaargemaak is. Behalwe sesduisend gevangenes is meer as twintigduisend stuks grootvee, meer as veertigduisend stuks kleinvee en ontelbare sierade as buit geneem. Dit het hy onder die regmatige mujâhids laat verdeel. Op daardie oomblik het hulle verneem dat ’n afvaardiging van die stam Hawâzin smeek om deur hom ontvang te word. Ons geliefde Profeet het hulle ontvang. Toe die afvaardiging meedeel dat die hele stam Hawâzin Moslem geword het, was die Meester van die wêrelde baie verheug. Daarop het hy die gevangenes wat hom toegeval het, dadelik vrygelaat en teruggegee. Die Metgeselle het ons geliefde Profeet gevolg en dieselfde gedoen. Een daad van barmhartigheid van ons Meester Rasûlullah het daartoe gelei dat sesduisend gevangenes in een oomblik hulle vryheid teruggekry het. Toe hierdie nuus Mâlik ibn ’Awf, die hoof van die stam Hawâzin, wat sy toevlug in Tâ’if gesoek het, bereik het, het ook hy gekom en Moslem geword, en ons Meester die Profeet het hom met gunste oorlaai.11 Hier was daar niks meer te doen nie. Nadat ons Meester Rasûlullah dertien dae hier gebly het, het hy in die nag van Dinsdag op Woensdag in die staat van ihrâm getree, met die voorneme om die ’umra te verrig. Die Sultan van die heelal het, soos altyd seëvierend, saam met sy Metgeselle in Mekka aangekom. Om die Ka’ba al-Mu’azzama het hy die tawâf verrig en sy ’umra voltooi. ’Attâb ibn Asîd het hy as goewerneur van Mekka aangestel en hom ook die leiding van die hajj toevertrou.12
“Die liefde vir die vaderland behoort tot die geloof” Hadîth sharîf