DIE VEROWERING VAN MEKKA

Wie sy toevlug in die Masjid al-Harâm soek

Toe Abû Sufyân Medina verlaat het, het ons geliefde Profeet besluit om Mekka te verower, want die Quraysh het hulle woord nie gehou nie en die verdrag verbreek. Maar hierdie geheim het hy baie goed bewaar: hy wou Mekka inneem sonder om die afgodedienaars die geleentheid te gee om hulle voor te berei en sonder dat daar in die Haram ash-Sharîf bloed vergiet word. Dit was ’n krygsmaatreël, want wie weet hoeveel mense sou die eer verkry om Moslem te word sodra Mekka verower is! Net aan Abû Bakr en aan enkele van die vooraanstaandes onder sy Metgeselle het hy dit meegedeel. Verder het hy sy Metgeselle beveel om hulle vir ’n krygstog voor te berei, maar nie gesê waarheen hulle sou gaan nie. Die Metgeselle het begin om hulle vir die jihâd voor te berei. Ons Meester die Profeet het boonop berig gestuur aan die Moslemstamme in die omgewing – Aslam, Ashja’, Juhayna, Husayn, Ghifâr, Muzayna, Sulaym, Damra – en aan die seuns van Khuzâ’a. In die berig is gesê: “Laat dié wat in Allâhu ta’âlâ en in die Laaste Dag glo, aan die begin van die geseënde maand Ramadân in Medina wees”, en so is hulle uitgenooi om aan die stryd deel te neem.

As voorsorgmaatreël het Habîbullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) aan ’Umar die taak gegee om die paaie na Mekka te beset en die verbindings af te sny. ’Umar het dadelik wagposte op die bergpaaie, in die passe en by die ander kruispunte van die paaie geplaas en hulle beveel: “Julle moet elkeen wat na Mekka wil gaan, terugstuur!”

Sodat hierdie onderneming in die geheim sou verloop, het ons geliefde Profeet hierdie smeekbede tot Allâhu ta’âlâ gedoen: “O my Heer! Hou die spioene en die boodskappers van die Quraysh terug totdat ons onverwags in hulle land aankom; laat hulle nie sien en nie hoor nie. Laat hulle ons onverwags sien en hoor!”

Om die indruk te wek dat hulle teen die afgodedienaars in die noorde of teen die Bisantyne sou optrek, het ons Meester die Profeet Abû Qatâda met ’n leërafdeling na die noorde gestuur, in die rigting van die vallei Izâm. Intussen het ons geliefde Profeet as ’n wonderwerk bekend gemaak dat ’n brief gestuur is om die afgodedienaars van Mekka van die voorbereidings in Medina in kennis te stel. Deur ’Alî uit te stuur, het hy daardie brief laat onderskep.

Tot op die tweede dag van die maand Ramadân het hulp van die omliggende stamme gekom, en hulle het in die leërkamp by die put van Abû ’Inaba bymekaargekom. Die getal van die Metgeselle het twaalfduisend bereik. Vierduisend van hulle was Ansâr, sewehonderd Muhâjirûn, en die res het uit die Moslemstamme in die omgewing gekom.3

Ons geliefde Profeet het ’Abdullah ibn Umm Maktûm as sy plaasvervanger in Medina agtergelaat.4 Ons Meester het Zubayr ibn ’Awwâm aan die hoof van ’n ruiterafdeling van tweehonderd man as verkenningstroep vooruitgestuur. In die agtste jaar ná die Hijra, op die tiende van die geseënde maand Ramadân, op ’n Woensdag, het die Meester van die wêrelde in die naam van Allâhu ta’âlâ uit Medina vertrek, aan die hoof van sy geweldige leër van twaalfduisend man, wie se harte vervul was met liefde vir Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl. Hulle het na Mekka gegaan, hulle vaderland, wat hulle agt jaar tevore onder marteling en onderdrukking moes verlaat. Hulle sou die geweldige Ka’ba, wat in ’n afgodstempel verander was, van die afgode reinig…

Hulle sou aan die afgodedienaars, wat hulle hardkoppigheid glad nie wou laat vaar nie, waarheid, geregtigheid en barmhartigheid toon… Hulle sou die godsdiens van Allâhu ta’âlâ versprei en die middel word waardeur die mense daar van die ewige straf van die Hel gered sou word. O my Heer! Watter groot barmhartigheid was dit nie!… Toe die leër van Islam by Dhu’l-Hulayfa aangekom het, het dit ‘Abbâs, die oom van ons Meester die Profeet, ontmoet, wat saam met sy gesin uit Mekka geëmigreer het. Ons geliefde Profeet was baie bly oor die koms van sy oom en het hom gerusgestel met die woorde: “O ’Abbâs! Soos ek die laaste van die profete is, so is jy die laaste van die Muhâjirûn.” Die bagasie van ‘Abbâs het hy na Medina gestuur. ‘Abbâs het by ons Meester die Profeet gebly en aan die Verowering van Mekka deelgeneem.5 Toe Rasûl-i akram (sallallâhu ‘alayhi wa sallam) in Qudayd, naby Mekka, aangekom het, het hy sy roemryke Metgeselle in slagorde laat opstel. Aan elke stam het hy afsonderlike baniere (vlae) gegee en dit aan die vaandeldraer van elke stam oorhandig. Die vlag van die Muhâjirûn is gedra deur ‘Alî, Zubayr ibn ‘Awwâm en Sa’d ibn Abî Waqqâs (radiyallâhu ‘anhum). Die Ansâr het twaalf vaandeldraers gehad, die Ashja’ en die Sulaym elk een, die Muzayna drie, die Aslam twee, die seuns van Khuzâ’a drie en die Juhayna vier.6 Dit was tien dae sedert hulle uit Medina vertrek het. Teen die aand het hulle Mekka dig genader, en teen die tyd van die nagebed het hulle by Marr az-Zahrân aangekom. Ons Meester die Profeet het sy Metgeselle beveel om hier halt te maak. Boonop het hy aan ’Umar die taak gegee om te sorg dat elke mujâhid ’n vuur aansteek.7 Toe daar in een oomblik meer as tienduisend vure begin brand het, was Mekka in lig gebaai. Die afgodedienaars van Mekka, wat van niks geweet het nie, was ontsteld. Om uit te vind wat aan die gang was, het hulle Abû Sufyân uitgestuur. Abû Sufyân het ’n paar mense saamgeneem en die leër van Islam, al skuilende, genader. Op daardie oomblik het ons geliefde Profeet vir enkele van sy Metgeselle gesê: “Hou Abû Sufyân dop. Julle sal hom beslis vind!” Hoe verder die Quraysh gekom het, hoe groter het hulle verbasing geword en hoe meer het die skrik hulle beetgepak. Hoeveel soldate het hulle nie rondom Mekka versamel nie, en hoeveel vure het hulle nie aangesteek nie!… Terwyl hulle hieroor met mekaar gepraat het, het hulle by ’n plek gekom wat Arâk genoem word.

“O my Heer! Hou die spioene en die boodskappers van die Quraysh terug totdat ons onverwags in hulle land aankom; laat hulle nie sien en nie hoor nie. Laat hulle ons onverwags sien en hoor!” Hadîth sharîf

Net op daardie oomblik het ons Meester die Profeet gesê: “Abû Sufyân is nou in Arâk.” Daarop het ’Abbâs dadelik in die rigting van Arâk gegaan en by homself gesê: “Daar sal ek beslis iemand vind en hom na Mekka stuur, sodat hy hulle meedeel dat die leër van Islam teen hulle opruk, en sodat die Mekkane na Rasûlullah ’alayhis-salâm kom en om veiligheid vra voordat die stryd begin.” Terwyl hy daar na iemand gesoek het, het hy Abû Sufyân aan sy stem herken en geroep: “O Abû Hanzala!” Ook Abû Sufyân het hom herken en gesê: “O Abu’l-Fadl! Is dit jy! Mag my vader en my moeder vir jou opgeoffer word!” Daarna het hulle saam op pad gegaan na die kamp van Islam…

Onderweg het Abû Sufyân vir ’Abbâs gevra: “Wat is die nuus?” ’Abbâs het geantwoord: “O Abû Sufyân! Wee jou! Die Rasûl ’alayhis-salâm kom op julle af met ’n leër wat julle nie kan weerstaan nie. Ek sweer dat dit die Quraysh sleg sal gaan. Wee hulle oor wat hulle te wagte staan!” Abû Sufyân en dié wat by hom was, het vol hoop tussen die mujâhids deurgegaan en in die geseënde teenwoordigheid van ons geliefde Profeet gekom. Die Sultan van die heelal het hulle vriendelik ontvang. Van hulle het hy inligting oor die Mekkane ingewin. Nadat hy tot laat met hulle gepraat het, het hy hulle na Islam uitgenooi. Hakîm ibn Hizâm en Budayl het dadelik die kalima-i shahâda uitgespreek en Moslems geword (radiyallâhu ’anhumâ). Maar die aarseling van Abû Sufyân het voortgeduur. Toe dit oggend geword het, het ons geliefde Profeet, die oseaan van barmhartigheid, gesê: “O Abû Sufyân! Wee jou! Het die tyd nog nie aangebreek dat jy leer dat daar geen god is behalwe Allâhu ta’âlâ nie?” Abû Sufyân het geantwoord: “Mag my vader en my moeder vir u opgeoffer word! In sagmoedigheid, in edelmoedigheid en in die eerbiediging van die regte van bloedverwante oortref niemand u nie. Ná al die leed wat ons u aangedoen het, nooi u ons steeds na die weg van die regte leiding. Hoe edelmoedig is u nie! Ek het tot die geloof gekom dat daar geen god is behalwe Allah nie… As daar wel een was, sou dit my van nut gewees het. En u is die Rasûl van Allah.” So het hy die eer verkry om een van die Metgeselle te word, radiyallâhu ’anh.8

’Abbâs het gesê: “Yâ Rasûlallah! Wil u nie aan Abû Sufyân iets skenk waardeur hy by die Mekkane aansien verkry nie?” Ons Meester die Profeet het daarmee ingestem en gesê: “Wie die huis van Abû Sufyân binnegaan en daar sy toevlug soek, het veiligheid ontvang en ontkom aan die dood.” Toe Abû Sufyân gesmeek het: “Yâ Rasûlallah! Wil u dit nie ’n bietjie wyer maak nie?”, het ons geliefde Profeet gesê: “Wie die Masjid al-Harâm binnegaan en daar sy toevlug soek, het veiligheid ontvang! Wie sy deur sluit en in sy huis bly, het veiligheid ontvang.” Sodat Abû Sufyân die ontsagwekkende aanblik en die omvang van die leër van Islam sou sien en dit aan die afgodedienaars van Mekka sou vertel, het Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) vir ’Abbâs gesê: “Bring hom na die bergengte waar die vallei nou word en die perde dig opmekaar verbytrek. Laat hom die prag van die Moslems, van die leër van Allâhu ta’âlâ, sien.”

Abû Sufyân moes dit sien, sodat hy die afgodedienaars sou vertel watter toneel hy aanskou het, en niemand hom sou verset nie… Sodat daar so in die Haram ash-Sharîf geen bloed vergiet word nie… Terwyl ’Abbâs met Abû Sufyân na die bergpas gegaan het, het die mujâhids hulle slagorde ingeneem. Elke stam het met ontrolde baniere deur die pas begin trek. Elkeen van hulle was gepantser en gewapen. Elke groep het by die verbytrek die takbîr uitgespreek. Abû Sufyân het gevra: “Wie is hulle?”, en ’Abbâs het geantwoord: “Dit is die seuns van Sulaym! Hulle bevelvoerder is Khâlid ibn Walîd!”, “Dit is die seuns van Ghifâr!”, “Dit is die seuns van Ka’b!…” Die roep “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” het aarde en hemel gevul, en die menigte van die mujâhids en die skittering van die wapens het die oë verblind. Waarna Abû Sufyân die meeste uitgesien het, was die Trots van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam). Na die verbytrek van die soldate rondom hom was hy baie nuuskierig, en hy het vermoed dat hulle anders as die ander sou wees. Daarom kon hy nie nalaat om telkens te vra nie: “Is dit die afdeling van Rasûlullah?”… Uiteindelik het die Sultan van die profete, die Meester van die wêrelde, op sy kameel Qaswâ verskyn en soos die son nûr versprei. Rondom hom was die Muhâjirûn en die Ansâr. Elkeen van hulle was van kop tot tone in maliehemde van Dâwûd gehul, het Indiese swaarde aangegord en op volbloedperde en edele kamele gery.

Toe Abû Sufyân hulle gesien het, het hy nuuskierig gevra: “Wie is hulle, o ’Abbâs?” ’Abbâs het geantwoord: “Die een in die middel is die Rasûl ’alayhis-salâm. En dié rondom hom is die Ansâr en die Muhâjirûn, wat brand van verlange om martelare te word!…” Toe ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) by hulle verbygegaan het, het hy vir Abû Sufyân gesê: “Vandag is ’n dag waarop Allâhu ta’âlâ die luister van die Ka’ba sal verhef. Vandag is die dag waarop die Baytullah met ’n kleed beklee word! Vandag is die dag van barmhartigheid… Vandag is ’n dag waarop Allâhu ta’âlâ die Quraysh (met Islam) in eer sal verhef.”

Abû Sufyân het gesien wat daar te sien was en gehoor wat daar te hoor was, en gesê: “Ek het die heerskappy van die keiser en van die Chosroes gesien. Maar so ’n luister het ek nog nooit gesien nie. Nooit het ek so ’n leër en so ’n menigte teëgekom soos vandag nie. Teen so ’n leër kan niemand standhou nie. Niemand is teen hulle opgewasse nie.” Daarop het hy die pad na Mekka gevat…

“Wie die huis van Abû Sufyân binnegaan en daar sy toevlug soek, het veiligheid ontvang en ontkom aan die dood… Wie die Masjid al-Harâm binnegaan en daar sy toevlug soek, het veiligheid ontvang! Wie sy deur sluit en in sy huis bly, het veiligheid ontvang” Hadîth sharîf

Abû Sufyân het in Mekka aangekom en aan die afgodedienaars, wat vol spanning op hom gewag het, bekend gemaak dat hy Moslem geword het. Daarna het hy gesê: “O volk van Quraysh! Muhammad ’alayhis-salâm staan met ’n leër wat so groot is dat julle nie daarteen bestand is nie, vlak langs julle. Moenie julleself tevergeefs mislei nie. Word Moslems, sodat julle gered word. Ek het gesien wat julle nie gesien het nie. Ek het talle helde, perde en wapens gesien. Niemand is teen hulle opgewasse nie. Wie die huis van Abû Sufyân binnegaan, het veiligheid ontvang en ontkom aan die dood. Wie sy toevlug in die Baytullah soek, het veiligheid ontvang. Wie sy huis binnegaan en sy deur sluit, het ook veiligheid ontvang.”9

Daarop het enkele van die verbitterdste afgodedienaars hulle teen Abû Sufyân verset en hom beskimp. Hulle het selfs haastig begin voorberei om hulle teen die leër van Islam te keer. Maar hulle getal was baie klein. Die ander het geen aandag aan hulle gegee nie en na hulle huise gehardloop. ’n Deel het hulle toevlug in die Masjid al-Harâm gesoek.

Die Vors van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) en die roemryke Metgeselle (radiyallâhu ’anhum) het in die vallei Dhû Tuwâ bymekaargekom. Toe die Meester van die wêrelde sy geseënde blik oor sy Metgeselle laat gaan het, het hy teruggedink aan sy vertrek uit Mekka agt jaar tevore, aan die Hijra. Toe het hy onthou hoe die afgodedienaars destyds sy geseënde huis omsingel het, hoe hy uitgegaan het terwyl hy edele verse uit soera Yâ-Sîn resiteer, hoe hy saam met Abû Bakr ongesiens die grot Thawr binnegegaan het, en hoe hy, voordat hy die grense van Mekka verlaat het, nog ’n laaste keer daarna gekyk en gesê het:

“(O Mekka!) By Allah, ek weet dat jy die beste is van die plekke wat Allâhu ta’âlâ geskep het. Vir my Heer en vir my is jy die geliefdste. As ek nie met geweld uit jou verdryf is nie, sou ek jou nooit verlaat het nie, nooit van jou geskei het nie.” Ook het hy onthou hoe Jibrîl ’alayhis-salâm, toe hy daaroor bedroef was, die 85ste edele vers van soera al-Qasas geresiteer, sy geseënde hart getroos en hom die blye boodskap gebring het dat hy na Makka al-Mukarrama sou terugkeer; en hoe hy met ’n handjievol Metgeselle die vyande by Badr, by Uhud, by die Grag, by Khaybar en by Mûta oorwin het. Nou het twaalfduisend Metgeselle om hom gewemel soos motte om ’n vlam en op een bevel van hom gewag om Mekka binne te gaan. Die Vors van die wêreld het Allâhu ta’âlâ, wat hom dit alles geskenk het, geloof, vervul met die diepste gevoelens van erkentlikheid en dankbaarheid. In nederigheid het hy sy geseënde hoof gebuig. Die Trots van die heelal het sy heldhaftige Metgeselle in vier groepe verdeel. Khâlid ibn Walîd het hy as bevelvoerder van die regtervleuel aangestel, Zubayr ibn ’Awwâm as bevelvoerder van die linkervleuel, Abû ’Ubayda ibn Jarrâh aan die hoof van die voetsoldate en Sa’d ibn ’Ubâda aan die hoof van die ander groep. Khâlid sou Mekka uit die suide binnegaan, elke afgodedienaar wat hom verset, sy straf gee en by die heuwel Safâ by die Trots van die heelal aansluit. Zubayr sou Mekka uit die noorde binnegaan, sy vlag plant op die plek wat Hajûn genoem word, en daar op die Vors van die wêreld wag. Uit die weste sou Sa’d ibn ’Ubâda opruk.10

“Vandag is ’n dag waarop Allâhu ta’âlâ die luister van die Ka’ba sal verhef. Vandag is die dag waarop die Baytullah met ’n kleed beklee word! Vandag is die dag van barmhartigheid… Vandag is ’n dag waarop Allâhu ta’âlâ die Quraysh (met Islam) in eer sal verhef” Hadîth sharîf

Rasûl-i akram het vir sy bevelvoerders gesê: “Solank julle nie aangeval word nie, gaan julle met niemand die stryd aan nie. Julle maak niemand dood nie.” Maar elkeen wie se naam genoem is, sou, as hy gegryp word, onthoof word, al sou hy hom onder die kleed van die Ka’ba verberg.11

Die waarheid het gekom, die valse het verdwyn

Toe ’Ikrima ibn Abî Jahl, Safwân ibn Umayya en Suhayl ibn ’Amr met ’n aantal mense van die Banû Bakr en die Banû Hârith gehoor het dat Khâlid ibn Walîd aangetrek kom, het hulle die begin van die pad beset en daar gaan wag. Die eerste van die mujâhids wat in aksie gekom het, was Khâlid ibn Walîd. Toe hulle in die suide van Mekka by die voet van die berg Khandama gekom het, het hy gesien dat die verbitterde afgodedienaars van die Quraysh pyle op hulle laat reën. Twee mujâhids het as martelare gesneuwel: die een was Kurz ibn Jâbir, die ander Habash ibn Ash’ar. Khâlid het sy soldate, wat in slagorde gestaan het, beveel: “Net wie verslaan word en vlug, word nie doodgemaak nie,” en daarop het hulle vorentoe gestorm. In ’n oogwink het hulle die afgodedienaars teruggedryf en tot by die Masjid al-Harâm opgeruk. Tydens die geveg is sewentig afgodedienaars gedood.12 ’n Deel van die afgodedienaars het na die berge gevlug, ’n ander deel na hulle huise.

Die Verowering van Makka al-Mukarrama

Die roemryke Metgeselle wat die heilige Mekka uit die ander rigtings binnegegaan het, het geen enkele teenstand teëgekom nie. Van dié wat doodgemaak moes word, is vyf gegryp; hulle het dadelik hulle straf ontvang. Die ander het uit Mekka gevlug. Op die twintigste van Ramadân, ’n Donderdag, het die mujâhids met groot geesdrif, golf ná golf, onder die takbîrs “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” Mekka binnegetrek. Die Vors van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het op sy kameel Qaswâ, met Usâma ibn Zayd agter hom op die saal, in groot nederigheid die heilige Mekka binnegetrek, die stad waar hy gebore is. Daarby het hy Allâhu ta’âlâ geloof, wat hom hierdie dae laat beleef het, en soera al-Fath geresiteer, wat die verowering van Mekka as blye boodskap aangekondig het.

Die Trots van die heelal het hom in groot vreugde, te midde van sy seëvierende Metgeselle, na die Ka’ba al-Mu’azzama begewe. Met Abû Bakr aan sy regterhand en Usayd ibn Hudayr aan sy linkerhand het hy die Ka’ba al-Mu’azzama genader. Nadat hy die Hajar al-Aswad gegroet het, het hy die talbiya en die takbîr uitgespreek. Die Metgeselle het hom gevolg, en die hemele van Makka al-Mukarrama het begin weerklink van die stemme: “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” By hierdie verhewe toneel het die Moslems trane van vreugde gestort, terwyl die afgodedienaars wat in die Haram ash-Sharîf hulle toevlug gesoek of hulle in hulle huise opgesluit het, vol vrees afgewag het.

Daarna het die Meester van die wêrelde en sy roemryke Metgeselle met die tawâf begin. Nadat hy ook die sewende rondte voltooi het, het ons geliefde Profeet van sy kameel afgeklim en by die Maqâm Ibrâhîm ’n gebed van twee rak’as verrig. Daarna het hy van die Zamzamwater gedrink wat ’Abbâs uit die put opgetrek het. Met Zamzamwater wou hy die wudû verrig. Terwyl die Trots van die heelal die wudû verrig het, het die Metgeselle die wudû-water wat die geseënde liggaam van ons geliefde Profeet aangeraak het, in die lug begin opvang sonder om dit op die grond te laat val. Toe die afgodedienaars dit gesien het, was hulle verstom en het hulle gesê: “So ’n vors het ons in ons hele lewe nog nooit gesien of van gehoor nie.” Die Vors van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) wou hê dat al die afgodsbeelde van klip en hout rondom die Ka’ba omgegooi word. Terwyl hy die edele vers met die betekenis “Wanneer die waarheid kom, verdwyn die valse; die valse is altyd gedoem om te verdwyn”13 resiteer het, het hy die staf wat hy in sy geseënde hand gehou het, na die afgode uitgesteek. Die afgodsbeelde wat die staf aangeraak het, het een vir een vooroor op die grond geval. Driehonderd-en-sestig afgodsbeelde is met die grond gelykgemaak.14 Toe die tyd van die middaggebed aangebreek het, het Rasûl-i akram vir Bilâl beveel om die adhân-i Muhammadî op die Ka’ba te laat weerklink. Bilâl het hierdie heilige taak dadelik vervul. Terwyl die adhân weerklink het, het daar in die harte van die gelowiges ’n onmeetlike vreugde ontstaan, terwyl die afgodedienaars van smart en droefheid vergaan het.15

Ons geliefde Profeet het die sleutel van die Ka’ba gevra. Hulle het vir hom die sleutel gebring. Nadat hy die afbeeldings binne en al die omgegooide afgodsbeelde laat verwyder het, het hy die Ka’ba binnegegaan.

By hom was Usâma ibn Zayd, Bilâl en ’Uthmân ibn Talha. Binne het ons Meester die Profeet, met sy rug na die deur, ’n gebed van twee rak’as verrig. In elke hoek het hy die takbîr uitgespreek en ’n smeekbede gedoen. Khâlid ibn Walîd het voor die deur gestaan en probeer verhinder dat die mense daar saamdrom.

“Wanneer die waarheid kom, verdwyn die valse; die valse is altyd gedoem om te verdwyn” Isrâ: 81

Die Sultan van die heelal het met sy twee geseënde hande die twee vleuels van die deur van die Ka’ba vasgehou. Al die Quraysh het die Masjid al-Harâm gevul en met ’n hoop wat met vrees gemeng was, na ons geliefde Profeet gekyk. Want hulle het ons Meester die Profeet beledig, probeer om hom te slaan en hom na die lewe gestaan! Aan sy Metgeselle het hulle allerlei martelinge toegedien. Hulle het toue om hulle nekke gebind en hulle voortgesleep. Hulle het hulle in die vuur gegooi en probeer om hulle te verbrand. Hulle het gloeiende rotsblokke op hulle bors gelê en hulle gemartel totdat hulle hulle bewussyn verloor het. Hulle het spitte wat in die vuur gloeiend gemaak is, in hulle liggame gesteek. Drie jaar lank het hulle hulle honger en dors in ’n wyk opgesluit en hulle van alles ontneem. Hulle het hulle aan hulle voete aan kamele vasgebind en hulle uitmekaargeskeur deur die kamele in teenoorgestelde rigtings te dryf. En bowenal het hulle hulle uit hulle vaderland verdryf. Asof dit nog nie genoeg was nie, hoeveel keer het hulle nie oorlog teen hulle gevoer om hulle heeltemal uit te roei nie! Maar ten spyte van dit alles het hulle hoop gehad. Want voor hulle het die oseaan van barmhartigheid gestaan, wat as barmhartigheid vir die wêrelde gestuur is. Nadat ons geliefde Profeet hulle ’n ruk lank aangekyk het, het hy gesê: “O volk van Quraysh! Wat dink julle gaan ek nou met julle doen?” Hulle het geantwoord: “Ons verwag goeds van jou, ons hoop op goeds. Want jy is ’n edelmoedige broer. Jy is die seun van ’n edelmoedige broer van ons, vol goedheid. Jy het ons oorwin. Ons hoop op goedheid van jou.” Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het vir hulle geglimlag en gesê: “Wat my en julle betref, is dit soos wat Yûsuf (’alayhis-salâm) vir sy broers gesê het. Net soos hy sê ook ek: ’Vandag sal ek julle nie meer tot verantwoording roep vir wat julle gedoen het nie (ek sal julle julle foute nie verwyt nie). Mag Allâhu ta’âlâ julle vergewe.’16 Gaan. Julle is vry, julle kan gaan.”

Hierdie geweldige barmhartigheid het die verharde harte versag en die haat in liefde verander. Toe die Meester van die wêrelde hulle na Islam uitgenooi het, het hulle bymekaargekom om Moslems te word.

Ons geliefde Profeet het die heuwel Safâ uitgeklim, waar hy sy profeetskap aan die Quraysh bekend gemaak en hulle vir die eerste keer na Islam uitgenooi het. Ook daar het hy die eed van trou van al die Mekkane, groot en klein, vroue en mans, aanvaar. So het die Quraysh die eer verkry om as Moslems onder die Metgeselle opgeneem te word. Nadat hy met die mans ’n ooreenkoms aangegaan het, is ook van die vroue oor sekere sake ’n belofte geneem.17 Om geen vennote aan Allâhu ta’âlâ toe te ken nie, om ons Meester die Profeet nie ongehoorsaam te wees nie, om nie te steel nie, om kuisheid en eer te bewaar, om geen laster (buhtân) te versprei nie en om geen dogters dood te maak nie – dit was enkele daarvan. Die vroue wat in die teenwoordigheid van ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) was, het dit alles aanvaar en die gelofte net met woorde afgelê. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het vir hulle ’n smeekbede om die goeie gedoen en vergifnis vir hulle gevra.

Hind (radiyallâhu ’anhâ), die vrou van Abû Sufyân en die moeder van Mu’âwiya (radiyallâhu ’anhumâ), was onder hulle, en sy was selfs hulle aanvoerder. By hierdie eed van trou van die vroue (bay’at an-nisâ) het sy namens die vroue gepraat. (Weens hierdie gelofte van haar en omdat hierdie smeekbede om vergifnis (istighfâr) haar te beurt geval het, is daar groot hoop dat sy gered is. Elke Moslemvrou wat hierdie voorwaardes aanvaar en daarby hou, word tot hierdie ooreenkoms gereken en het deel aan hierdie smeekbede.) Almal wat Moslems geword het, het al die afgodsbeelde in hulle huise stukkend geslaan. Leërafdelings is na die omliggende stamme gestuur, en ook die afgodsbeelde daar is met die grond gelykgemaak. So is, met die koms van die waarheid, die valse met wortel en tak uitgeroei.

Die veroordeeldes

Daar was mense wat weens verskillende misdade, gepleeg van die eerste dae van Islam af tot die agtste jaar ná die Hijra, ter dood veroordeel is. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het hulle name genoem (elf mans en ses vroue) en beveel: “Waar julle hierdie mense ook al sien, maak hulle daar dood.” Die veroordeelde mans was: ’Ikrima ibn Abî Jahl, Wahshî ibn Harb Habashî, ’Abdullah ibn Abî Sarh, Habbâr ibn Aswad, Safwân ibn Umayya, Ka’b ibn Zuhayr, ’Abdullah ibn Ziba’râ, ’Abdul’uzzâ ibn Khatal, Huwayrith ibn Mu’âdh, Miqyas ibn Subâba en Hârith ibn Tulâ. Die vroue was: Hind bint ’Utba, Qarîta, Qarîte, ’n ander slavin van Ibn Hanzala, Sâra, ’n slavin van die Banû ’Abdulmuttalib, en Umm Sa’d.

Dié wat barmhartigheid ontvang het

Hind bint ’Utba: onder die vroue wat Moslems geword het, was ook Hind, die vrou van Abû Sufyân, wie se naam op die lys was van dié wat doodgemaak moes word. Maar ons geliefde Profeet, wat barmhartigheid vir die wêrelde is, het ook haar vergewe. Dikwels het sy die Moslems leed en kwelling aangedoen. Wat aan Hamza en die ander martelare van Uhud aangedoen is, het op haar aansporing gebeur. Op die dag van Mekka het die Trots van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) die heuwel Safâ uitgeklim en gaan sit. ’Umar Fârûq het ’n bietjie laer gaan sit. Eers die mans, daarna die vroue het een vir een gekom en Moslems geword. Onder die vroue was Umm Hânî, die suster van ’Alî, en Hind, die moeder van Mu’âwiya. Hind het die eed van trou aan Rasûlullah afgelê. Namens die vroue het sy die ooreenkoms met Rasûlullah gesluit. ’n Smeekbede om die goeie het haar te beurt geval.

’Ikrima ibn Abî Jahl: hy was die seun van Abû Jahl. Ook hy was een van die mans wat barmhartigheid ontvang het. Op die dag van die verowering het hy ’n Metgesel doodgemaak, wat so ’n martelaar geword het, en na Jemen gevlug. Toe hierdie berig Rasûlullah bereik het, het hy geglimlag. Toe die Metgeselle na die rede gevra het, het hy gesê: “’Ikrima en die een wat hy tot martelaar gemaak het, wandel hand aan hand in die Paradys.” ’Ikrima se vrou, Umm Hakîm bint Hârith ibn Hishâm, het by die eed van trou van die vroue Moslem geword en Rasûlullah om veiligheid vir ’Ikrima gevra. Saam met Umm Hakîm het ’Ikrima na Mekka teruggekeer, in die teenwoordigheid van Rasûlullah gekom en om vergifnis gevra. Rasûlullah het sy hande opgehef en vergifnis vir hom gevra. Nadat ’Ikrima (radiyallâhu ’anh) tot geloof gekom het, het hy hom met groot inspanning en ywer beywer. Een van die helde onder die Metgeselle het hy geword. In Oman en in Jemen het hy jihâd gevoer, en in die Slag van Yarmûk het hy as martelaar gesneuwel.

Wahshî ibn Harb Habashî: in die Slag van Uhud het hy Hamza (radiyallâhu ’anh) tot martelaar gemaak. Die Moslems het sterk daarna verlang om hom dood te maak. By Uhud het Rasûlullah ’n verwensing oor enkele ongelowiges uitgespreek. Toe hulle hom gevra het: “Waarom vervloek u Wahshî nie?”, het hy gesê: “In die nag van die Mi’râj het ek Hamza en Wahshî arm in arm saam die Paradys sien binnegaan.” Op die dag van die Verowering van Mekka het Wahshî gevlug. Berouvol het hy saam met die mense van Tâ’if na Medina, na die moskee, gekom en gegroet. Rasûlullah het sy groet beantwoord. Wahshî het tot geloof gekom en vergifnis ontvang. Maar hy is beveel om na die streek Yamâma te gaan. Teenoor Rasûlullah het hy hom baie geskaam en met gebuigde hoof geleef. Nooit weer het hy na Medina gekom nie. Toe hy tot geloof gekom het, is hy volkome gereinig. Bo al die awliyâ het hy uitgestyg.

“Wat my en julle betref, is dit soos wat Yûsuf (‘alayhis-salâm) vir sy broers gesê het. Net soos hy sê ook ek: ‘Vandag sal ek julle nie meer tot verantwoording roep vir wat julle gedoen het nie (ek sal julle julle foute nie verwyt nie). Mag Allâhu ta’âlâ julle vergewe’ (soera Yûsuf: 92). Gaan. Julle is vry, julle kan gaan” Hadîth sharîf

In die elfde jaar ná die Hijra is daar in Yamâma ’n baie hewige stryd teen die afvalliges gevoer. Van die leër van Musaylima het twintigduisend man omgekom, van die soldate van Khâlid ibn Walîd tweeduisend. Aanvanklik het die Moslems in wanorde geraak. Toe het Wahshî heldhaftig aangeval en Musaylima al-Kadhdhâb doodgemaak met dieselfde spies waarmee hy Hamza tot martelaar gemaak het.18 Toe die Moslems dit gesien het, het hulle tot die aanval oorgegaan, en die oorwinning is behaal. So het dit aan die lig gekom dat dit ’n groot wonderwerk was dat Rasûlullah Wahshî destyds na die streek Yamâma gestuur het. Ook aan die Slag van Yarmûk, wat in die twaalfde jaar ná die Hijra geveg is, het hy deelgeneem en teen die Bisantyne groot heldemoed getoon. In Homs het hy hom gevestig, en daar is hy in die tyd van ’Uthmân oorlede.

Die verskoning van die skuldiges het hy met vergifnis en goedheid aanvaar,
Van verhewe karakter, vol medelye en teerheid, daardie bron van edelmoedigheid.
Rykdom het hy nie liefgehad nie; armoede het hy liefgehad, en daarop was hy trots,
Die armes het hy tot sy broers gemaak, daardie bron van edelmoedigheid.
Lappe het hy op sy klere gewerk en eenvoudige sandale gedra,
Na elke siek mens het hy gegaan en genesing gebring, daardie bron van edelmoedigheid.
Die werk van sy huisgenote het hy self gedoen, en met vreugde,
Elke moeilikheid het hy maklik gemaak, daardie bron van edelmoedigheid.
Al was dit net vir garsbrood en lensiesop:
As hy genooi is, was hy die gas, daardie bron van edelmoedigheid.
Soms het hy ’n kameel gery, soms ’n perd, ’n muil of ’n donkie,
Soms het hy kaalvoet geloop, daardie sultan, daardie bron van edelmoedigheid.