DIE SLAG VAN MÛTA

In die agtste jaar ná die Hijra het die Vors van die heelal (’alayhi afdalus-salawât), die barmhartigheid vir die wêrelde, weer gesante na verskillende stamme en state gestuur om Islam te versprei. Van sommige van hulle het gunstige resultate gekom; maar Hârith ibn ’Umayr, wat na die goewerneur van Busrâ gestuur is, is in die dorp Mûta in die distrik Balqâ in Sirië deur Christensoldate gevange geneem. Voor die goewerneur van Sirië, Shurahbîl ibn ’Amr, is hy gebring, en hoewel hy ’n gesant was, is hy laaghartig gedood; so het hy die martelaarskap bereik.1

Ons geliefde Profeet was baie bedroef oor hierdie berig en het dadelik beveel dat sy heldhaftige Metgeselle hulle moes versamel. Die Metgeselle wat hierdie bevel ontvang het, het hulle kinders om vergifnis gevra, afskeid geneem en hulle haastig in die leërkamp van Jurf versamel. Nadat Habîb-i akram die middaggebed gelei het, het hy gesê: “Oor hierdie mense wat vir die jihâd ten stryde trek, het ek Zayd ibn Hâritha as bevelvoerder aangestel! As Zayd ibn Hâritha as martelaar sneuwel, laat Ja’far ibn Abî Tâlib dan sy plek inneem. As Ja’far ibn Abî Tâlib as martelaar sneuwel, laat ’Abdullah ibn Rawâha dan sy plek inneem. As ook ’Abdullah ibn Rawâha as martelaar sneuwel, laat die Moslems dan onder mekaar ’n geskikte man kies en hom hulle bevelvoerder maak!”

Daarop het die Metgeselle begryp dat die helde wie se name genoem is, as martelare sou sneuwel, en hulle het begin huil: “Yâ Rasûlallah! As hulle maar lewend kon bly, sodat ons voordeel uit hulle kon trek!…” Ons Meester die Profeet het hulle geen antwoord gegee nie en stilgebly.2 Zayd, Ja’far en ’Abdullah, wat daar teenwoordig was, het hierdie woorde ook gehoor en is deur groot vreugde oorweldig. Want hulle grootste doel was om as martelare te sterf terwyl hulle die godsdiens van Allâhu ta’âlâ versprei. Die blye boodskap is gegee, en hulle het dit met hulle eie ore gehoor. Die mujâhids het hulle voorbereidings voltooi en op hulle bevelvoerders gewag. Ons geliefde Profeet het die wit vaandel van Islam aan Zayd ibn Hâritha oorhandig. Daarna het hy hom beveel om tot by die plek te gaan waar Hârith ibn ’Umayr as martelaar gesneuwel het, en daar Islam te verkondig. As hulle dit nie aanvaar nie, het hy hom beveel om teen die vyand te veg. Toe ’Abdullah ibn Rawâha saam met die ander bevelvoerders wat by hom was, afskeid geneem het, het hy gehuil. Hulle het hom gevra: “O seun van Rawâha! Waarom huil jy?” Die digter ’Abdullah ibn Rawâha het gesê:

Die rede vir my trane
Is nie die liefde vir die wêreld nie,
En, by Allah, ook nie
Dat ek julle sal mis nie.
Die ware rede is dít:
In Sy Qur’ân al-karîm
Sê ons Heer
In ’n vers die volgende:
“Weet seker dat daar
Onder julle almal
Niemand is wat nie
Verby die Hel sal gaan nie…”
Ek het hierdie vers gehoor
Toe Rasûlullah dit resiteer het.
As ek by die Hel verbykom,
Hoe sal ek dit verduur!

Die vriende om hom het ’n smeekbede vir hom gedoen: “Mag Allâhu ta’âlâ jou voeg by die skare van Sy geliefde dienaars, en mag jy tot die regskapenes behoort!” Toe het ’Abdullah ibn Rawâha gesê: “Maar ek wens dat Allâhu ta’âlâ my vergewe. En ek wens om as martelaar te sterf deur ’n swaardslag wat die bloed laat spuit en skuim, of deur ’n lanssteek wat my lewer en my ingewande verskroei!…” Toe die leër hom gereed gemaak het om te vertrek, het ’Abdullah ibn Rawâha na ons Meester die Profeet gegaan, van hom afskeid geneem en gevra: “Yâ Rasûlallah! Wil u my iets aanraai wat ek van buite kan leer en nooit weer vergeet nie?” Ons Meester die Profeet het vir hom gesê: “Môre kom jy in ’n land waar baie min sajda vir Allâhu ta’âlâ gedoen word. Doen daar baie sajdas en verrig baie gebede.” Toe ’Abdullah ibn Rawâha gesê het: “Yâ Rasûlallah! Wil u my meer raad gee?”, het ons geliefde Profeet gesê: “Gedenk Allâhu ta’âlâ altyd. Want om Allâhu ta’âlâ te gedenk, help jou om te bereik wat jy hoop.”

Die leër van Islam van drieduisend man het hom in beweging gebring onder die krete “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” Ons geliefde Profeet en die Metgeselle wat in Medina agtergebly het, het die mujâhids, die ghâzîs, tot by die helling van Wadâ’ gevolg. Daar het die Meester van die wêrelde die geseënde leër van Islam soos volg toegespreek: “Ek raai julle aan om die bevele van Allâhu ta’âlâ uit te voer en julle te hoed vir wat Hy verbied het, goed te wees vir die Moslems wat by julle is en hulle goed te behandel. Veg op die pad van Allâhu ta’âlâ en spreek daarby Sy naam uit. Moenie bedrieg met die goedere wat as buit geneem word nie. Moenie ontrou wees aan ’n verbond nie. Moenie kinders doodmaak nie! Daar sal julle in die kerke van die Christene sommige mense vind wat hulle van die mense afgesonder en hulle aan die aanbidding gewy het. Pas op dat julle hulle nie aanraak nie! Behalwe hulle sal julle ook sommige mense teëkom in wie se koppe die shaytâns hulle nes gebou het: slaan hulle koppe met julle swaarde af. Moenie vroue en hoogbejaarde grysaards doodmaak nie. Moenie bome verbrand of afkap nie. En moenie huise verwoes nie!”

Vir die opperbevelhebber, Zayd ibn Hâritha, het hy ook gesê: “Wanneer jy jou vyand onder die afgodedienaars ontmoet, nooi hulle dan uit tot een van drie dinge!… (As hulle Moslem word,) nooi hulle dan uit om na Medina te emigreer, die woonplek van die Muhâjirûn! As hulle jou uitnodiging aanvaar, laat hulle dan weet dat hulle dieselfde regte as die Muhâjirûn sal hê en dieselfde pligte as die Muhâjirûn sal dra.

As hulle Moslem word en verkies om in hulle eie land te bly woon, laat hulle dan weet dat hulle soos die nomadiese Arabiere onder die Moslems sal wees, dat dieselfde goddelike bepaling op hulle toegepas sal word as op die nomadiese Arabiere, dat niks van die oorlogsbuit aan hulle toegeken sal word nie en dat net dié wat aan die kant van die Moslems veg, uit die buit voordeel trek!

As hulle Islam nie aanvaar nie, nooi hulle dan uit om die jizya te betaal! Moenie aan dié raak wat dit aanvaar nie! En as hulle ook nie instem om die jizya te betaal nie, veg dan teen hulle terwyl jy jou toevlug by die hulp van Allâhu ta’âlâ soek!…”

Ná hierdie raadgewings het hy van die mujâhids afskeid geneem. Die leër van Islam het onder die klank van die takbîr vertrek. Dié wat agtergebly het, het die vertrekkendes nagewuif en smeekbedes gedoen: “Mag Allâhu ta’âlâ julle teen elke gevaar beskerm en julle weer gesond en wel terugbring…” Totdat hulle aan die horison verdwyn het, het hulle hulle met betraande oë en vol verlange agterna gekyk…

“Ek het Zayd ibn Hâritha as bevelvoerder aangestel! As hy as martelaar sneuwel, laat Ja’far ibn Abî Tâlib dan sy plek inneem. As hy as martelaar sneuwel, laat ’Abdullah ibn Rawâha dan sy plek inneem. As ook hy as martelaar sneuwel, kies julle iemand uit julle midde” Hadîth sharîf

Die heilige vaandel het in die hande van Zayd ibn Hâritha gewapper, en die mujâhids het op ’n lang, onbekende tog gegaan om die godsdiens van Allâhu ta’âlâ te dien. Die leër van Islam het vinnig na Sirië opgetrek. Die reis het sonder voorvalle en in ’n opgewekte stemming verloop. Die mujâhids kon nie wag om die vyand so gou moontlik te ontmoet nie. Een van die vurigstes onder hulle wat na die martelaarskap verlang het, was ’Abdullah ibn Rawâha. Zayd ibn Arqam het dit so vertel: “Ek was ’n wees wat onder die sorg van ’Abdullah ibn Rawâha grootgeword het. Toe hy na Mûta uitgetrek het, het hy my agter hom op sy kameel laat sit. In die nag, toe ons ’n ruk lank gery het, het hierdie verse van sy lippe gekom:

O my kameel! As jy my na die put in die sand bring
En my van daar nog vier pleisterplekke verder dra,
Dan stuur ek jou hierna op geen ander tog meer uit nie;
Weet dan dat jy binnekort sonder eienaar sal wees.
Ek sal tog nie weer na my huis terugkeer nie;
Ek hoop dat ek in hierdie oorlog as martelaar sal val.
By die laaste pleisterplek het die gelowiges vinnig by my verbygegaan;
O seun van Rawâha, selfs dié wat die naaste aan jou was,
Het verbygegaan en die bande van broederskap verbreek,
Hulle het jou aan Haqq ta’âlâ oorgelaat en weggegaan.
Ek dink nie meer aan watter besit ek agterlaat nie:
Die bome en die dadelpalms – dit traak my nie!

Toe ek dit gehoor het, het ek gehuil. ‘Abdullah ibn Rawâha het my met sy sweep aangetik en gesê: ‘O stouterd! Wat makeer jou? Watter kwaad doen dit jou dat ek so praat? As Allâhu ta’âlâ my die martelaarskap skenk, keer jy op die rydier terug en kom jy weer tuis. En ek word verlos van al die sorge, kommer, droefheid en voorvalle van die wêreld en vind rus.’ Toe het hy afgeklim en ’n gebed van twee rak’as verrig. Aan die einde het hy ’n lang smeekbede gedoen en my toe geroep: ‘O seun!’ Toe ek gesê het: ‘Ja?’, het hy gesê: ‘Op hierdie tog sal die martelaarskap, inshâ’allâh, my deel word!’”

Toe die heldhaftige Metgeselle Sirië genader het, het die goewerneur van Sirië, Shurahbîl ibn ’Amr, al lank berig gekry dat die leër van Islam aan die kom was. Dadelik het hy die Bisantynse keiser Heraklius van die toestand in kennis gestel, groot hulp van hom ontvang en was hy gerusgestel. Want volgens die inligting wat hy ingewin het, was die Moslems net drie- tot vyfduisend man. Daarenteen het sy eie leër meer as honderdduisend man getel, en sy wapens was ontelbaar. Toe die Metgeselle (’alayhimur-ridwân) in die land Sirië by Ma’ân aangekom het, het hulle verneem dat die Bisantyne met ’n leër van honderdduisend man teen hulle optrek. Hulle het daar halt gehou en twee nagte gebly. Die bevelvoerder, Zayd ibn Hâritha, het sy metgeselle bymekaargeroep en die toestand aan hulle verduidelik. Daarna het hy hulle gevra wat volgens hulle teen die Bisantynse leër gedoen moes word. ’n Paar Metgeselle het gesê: “Laat ons, sonder om die Bisantynse leër te ontmoet, skielike invalle in hulle land doen. Laat ons gevangenes neem en na Medina terugkeer.” Ander het gesê: “Laat ons aan die Rasûl ’alayhis-salâm ’n brief skryf en hom die getal van die vyand laat weet. Laat ons hom vra om vinnig soldate na ons te stuur, of hom vra wat ons moet doen.” Toe hulle op die punt was om te besluit dat die tweede mening die regte een is, het ’Abdullah ibn Rawâha hom in die gesprek gemeng en gesê:

“Gedenk Allâhu ta’âlâ altyd. Want om Allâhu ta’âlâ te gedenk, help jou om te bereik wat jy hoop” Hadîth sharîf

O my volk, waarom aarsel julle tog?
Het ons nie ten stryde getrek om martelare te word nie?
Nooit het ons teen die ongelowiges geveg
Omdat ons talryk was in wapens en ruiters nie.
Deur die krag van hierdie godsdiens
Wat Allâhu ta’âlâ ons geskenk het, het ons soos leeus geveg.
Gaan, veg – daar lê sekerlik goedheid in:
Die einde van hierdie saak is martelaarskap of oorwinning.
By Allah, op die dag van Badr het ons twee perde gehad;
By Uhud een perd, en baie min wapens.
As dit in die voorbeskikking lê dat ons in hierdie stryd seëvier:
So het Allah en die Profeet dit ons immers ook beloof.
Haqq ta’âlâ kom nooit terug op Sy belofte nie;
Dus, o gelowiges, trek voorwaarts!
En as die martelaarskap vir ons beskik is,
Dan sien ons in die Paradys ons broers, die martelare, weer.

Hierdie woorde van ’Abdullah ibn Rawâha het die mujâhids moed gegee. Hulle het gesê: “By Allah, die seun van Rawâha praat die waarheid.” Die besluit is geneem: hulle sou veg totdat hulle as martelare sneuwel. Toe die roemryke Metgeselle by die dorp Mûta aankom, het hulle teenoor die Bisantynse leër van honderdduisend man gestaan.

DIE SLAG VAN MÛTA

Berge en rotse was vol vyandelike soldate. Aan die een kant ’n leër van Islam van drieduisend man, wat van ver, uit Medina, opgebreek en tot in Sirië gekom het om die godsdiens van Allâhu ta’âlâ te versprei; aan die ander kant ’n kudde van honderdduisend ongelowiges, versamel om Islam te smoor… Op die oog af was daar ’n kragteverhouding wat geen vergelyking toegelaat het nie: volgens hierdie verhouding moes elke Moslem teen meer as dertig Bisantyne veg. Albei partye het hulle in slagorde opgestel. Op daardie oomblik het, op bevel van ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam), ’n afvaardiging van die leër van Islam na die Bisantynse kamp gegaan. Hulle het vir die Bisantynse leër voorgestel om Islam aan te neem of anders die jizya te betaal. Maar die Bisantyne het hierdie uitnodiging verwerp. Daar was geen tyd meer om te verloor nie. Die bevelvoerder, Zayd ibn Hâritha, het met die heilige vaandel van Islam in die hand aan sy leër die bevel tot die aanval gegee. Die mujâhids, wat op hierdie oomblik gewag het, het onder die krete “Allâhu akbar!” soos pyle vorentoe geskiet. Hulle het hulle swaarde soos weerligstrale getrek en hulle soos ’n storm in die midde van die vyand gestort… Die gerunnik van die perde, die gekletter van die swaarde, die krete van die takbîr en die geskreeu van die getroffenes het hemelhoog opgestyg; reeds aan die begin van die stryd was die slagveld ’n meer van bloed. By elke swaardslag het die roemryke Metgeselle óf ’n kop óf ’n arm laat val.

Zayd, met die wit vaandel van Rasûlullah in die hand, het in die midde van die vyand geveg en “Allah, Allah” geroep. Met die slae van sy swaard het hy in ’n oogwink ruimte om hom gemaak en die vyand laat spyt wees dat hy hom tegemoetgetree het. Die roemryke Metgeselle, wat hulle bevelvoerder heldhaftig sien veg het, het nie by hom agtergebly nie: elkeen van hulle het probeer om op sy eie dertig vyande met die swaard te bereik en neer te vel. Op ’n sekere oomblik het verskeie lanse gelyktydig in die geseënde bors van die bevelvoerder Zayd gedring. Daarna het ander lanse gevolg. Die liggaam van die roemryke Metgesel was heeltemal deurboor. Uiteindelik het Zayd ibn Hâritha op die warm aarde geval en die sjerbet van die martelaarskap gedrink waarna hy so verlang het.

Ja’far, wat ná Zayd ibn Hâritha gekom het, het dadelik die vaandel gegryp. Toe die mujâhids die vaandel van Islam gesien het wapper, het hulle die stryd met nuwe vuur voortgesit. Ook Ja’far het net so heldhaftig soos Zayd ibn Hâritha geveg. Aan die een kant het hy die vyand aangeval, aan die ander kant het hy sy metgeselle moed en vuur gegee. Hierdie nuwe bevelvoerder, wat dapper geveg het, het sy swaard met nog vinniger, ratser bewegings geswaai en die vyand geen oomblik asem laat skep nie. Ja’far, wat in vervoering geveg het, was sy metgeselle ver vooruit. Alleen het hy in die midde van die Bisantyne geveg en elkeen van hulle ’n swaardslag gegee. Maar dit het nie lank geduur voordat hy begryp het dat daar van hierdie pad geen terugkeer was nie. Die heldhaftige bevelvoerder het gesê: “Wat my te doen staan, is om elkeen van die ongelowiges met my swaard te tref!”, en uit die geseënde woorde “Allâhu akbar!… Allâhu akbar!…” het hy nuwe geestelike krag geput. By elke swaardslag het hy ’n vyand uitgeskakel, en hy het niemand naby hom laat kom nie. Sonder om die geseënde naam van Allâhu ta’âlâ van sy tong te laat, het hy met onuitputlike krag geveg. Uiteindelik het ’n vyandelike soldaat met sy swaard op Ja’far se regterarm geslaan. Ja’far, wie se regterhand afgekap is, het die heilige vaandel van Islam met sy linkerhand gegryp voordat dit op die grond geval het. Weer het hy dit opgehef en laat wapper. Toe nog ’n swaardslag… Ook sy linkerhand is afgekap. Nou het hy probeer om die vaandel te laat wapper deur dit tussen sy afgekapte arms teen sy bors te druk. Maar onder die vyandelike swaarde wat die een ná die ander hewig neergekom het, het hy die rang van die martelaarskap bereik waarna hy so verlang het. Die geseënde siel het na die hoogste grade van die Paradys gevlieg… Op sy liggaam is meer as negentig wonde van swaarde en lanse getel.3 Toe die heldhaftige mujâhids gesien het dat hulle bevelvoerder as martelaar gesneuwel het, het hulle die vaandel van Islam, wat op die grond geval het, gegryp en aan ’Abdullah ibn Rawâha oorhandig.

“O my volk, waarom aarsel julle tog? Het ons nie ten stryde getrek om martelare te word nie?” ’Abdullah ibn Rawâha (radiyallâhu ’anh)

’Abdullah het die vaandel op sy perd laat wapper en hom met krag op die vyand gestort. Aan die een kant het hy die vyand wat voor hom verskyn het, neergevel, aan die ander kant het hy gesê:

O my nafs, jy sal jou beslis aan my onderwerp;
Vandag word ek martelaar – dit het ek in hierdie stryd gesweer.
Óf jy stem self vrywillig daarmee in,
Óf ek dwing jou om dit te aanvaar.
As jy in hierdie stryd nie gedood word nie, sê my, o my nafs,
Sal jy dan nooit sterf nie?
As jy doen wat Ja’far ibn Abî Tâlib
En Zayd ibn Hâritha gedoen het, weet dan dat jy goed doen.
Hulle het martelare geword; o my nafs, moenie agterbly nie,
Anders word jy ongelukkig – kom, stort jou vorentoe!

Ook ’Abdullah het onder die krete “Allâhu akbar!” in ’n genadelose stryd met die vyand gewikkel geraak. Op ’n sekere oomblik het ’n swaardslag sy vinger getref, en die afgekapte vinger het aan sy hand begin bengel. Hierdie geseënde bevelvoerder, wat gebrand het van liefde vir Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl, het dadelik van sy perd op die grond gespring. Daar het hy sy voet op die gewonde vinger gesit wat hom in die veg gehinder het, en gesê: “Is jy nie net ’n gewonde vinger nie? En hierdie ongeluk het jou op die pad van Allâhu ta’âlâ getref!” en dit afgeruk. Soos ’n weerligstraal het hy op sy perd gespring en weer met al sy krag begin veg. Maar omdat hy, hoeveel hy ook geveg het, die rang van die martelaarskap nie bereik het nie, het hy begin om homself verwyte te maak… Telkens weer het hy die vyand aangeval. Uiteindelik het hy deur ’n lanssteek op die grond geval. Terwyl hy op die pad van Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl geveg het, het hy as martelaar gesneuwel, en sy geseënde siel het na die Paradys gevlieg… Op daardie oomblik het Abu’l-Yusr Ka’b ibn ’Umayr, wat langs ’Abdullah geveg het, probeer om die vaandel te laat wapper. Daarna het hy sy oë oor die Metgeselle laat gaan en iemand gesoek wat ouer en meer ervare as hy was. Toe hy Thâbit ibn Aqram gesien het, het hy die vaandel aan hom oorhandig. Thâbit het die vaandel voor die mujâhids geplant en gesê: “O my broers! Kies vinnig iemand uit julle midde as bevelvoerder en volg hom!” Hulle het gesê: “Ons het jou gekies”, maar Thâbit het dit nie aanvaar nie. Toe het sy oë op Khâlid ibn Walîd bly rus. Vir hom het hy gesê: “O Abû Sulaymân! Neem jy die vaandel!” Khâlid, wat hom nog net pas by die Moslems gevoeg het, wou uit eerbied die heilige vaandel nie aanneem nie, en van sy geseënde lippe het hierdie woorde gekom: “Ek kan hierdie vaandel nie van jou aanneem nie! Jy is dit meer waardig as ek. Want jy is ouer, en jy het die eer gehad om in die Slag van Badr aan die kant van Rasûlullah te veg!…” Maar die tyd was kosbaar. Rondom hulle het die Metgeselle genadeloos teen die vyand geveg en probeer om ’n vyand van honderdduisend man terug te dring. Thâbit het sy woorde herhaal: “O Khâlid! Neem vinnig die heilige vaandel van Rasûlullah! By Allah, ek het dit net geneem om dit aan jou te gee. Jy ken die krygskuns beter as ek!” En hy het die mujâhids rondom hom gevra: “O my broers! Wat dink julle daarvan dat Khâlid bevelvoerder word?” Hulle het uit een mond gesê: “Ons het hom ons bevelvoerder gemaak.” Daarop het Khâlid die vaandel wat die Meester van die wêrelde met sy geseënde hand oorhandig het, met groot eerbied en ontsag aangeneem en dit gesoen. Toe het hy op sy perd gespring en hom met al sy majesteit en ontsag op die vyand gestort.4

Die heldhaftige Metgeselle het agter hulle nuwe bevelvoerder weer tot die aanval oorgegaan. Khâlid het met ’n ongekende moed en vaardigheid geveg en neergevel wie hom voor die voete gekom het. Op ’n sekere oomblik het Qutba ibn Qatâda die kop van Mâlik ibn Zâfila, een van die vyandelike bevelvoerders, van sy romp geskei. Die moreel van die Bisantyne was gebreek. Maar die tyd het opgeraak: dit was aand, en dit het begin donker word. Om in die donker te veg, was baie gevaarlik. Want ’n mens kon per abuis jou eie metgeselle tref…

Daarom het albei partye hulle na hulle kampe teruggetrek. Die gewondes is versorg. Khâlid was ’n genie in die krygskuns. Die oggend wou hy die vyand met ’n nuwe taktiek tegemoettree en in verwarring bring. Daardie nag het hy die plekke van die soldate verwissel. Dié wat regs gestaan het, het hy links geplaas, dié wat links gestaan het regs, dié wat voor gestaan het agter, en dié wat agter gestaan het voor.

Die oggend het die heldhaftige mujâhids weer tot die aanval oorgegaan en begin veg onder die krete “Allâhu akbar”. Die vyandelike soldate het die manne wat hulle aangeval het, vir die eerste keer gesien. Dit was nie die mense met wie hulle die vorige dag geveg het nie.

’n Nuwe leër moes die Moslems te hulp gekom het!… Die Bisantynse soldate het gedink dat versterkings gekom het en is deur vrees bevang, en hulle moreel het gebreek. Hulle het in paniek geraak en begin vlug. Die leër van Islam het hierdie kans aangegryp en hulle hewig aangeval.

Nadat die vyand verdryf is, het hulle by die vesting van Mûta gekom. Hulle het ook die vesting verower en baie van sy vooraanstaandes gedood. Khâlid en die heldhaftige Metgeselle het daardie dag nog beter geveg, die vyand met die swaard getref en die siele van duisende van hulle na die Hel gestuur. Daardie dag het nege swaarde in die hande van Khâlid ibn Walîd gebreek.5 Deur die guns van Allâhu ta’âlâ en deur die seën van die smeekbedes van Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het drieduisend mujâhids, ghâzîs, ’n vyandelike leër van honderdduisend soldate verslaan. In hierdie groot veldslag het vyftien martelare gesneuwel. So is die Bisantynse Ryk sy grens gewys, en is verhoed dat dit nog verder na die suide invalle doen… Rasûl-i akram, Nabiyy-i muhtaram, het, voordat enige berig van die slagveld hom bereik het, sy Metgeselle in die moskee bymekaargeroep om aan hulle mee te deel wat by Mûta gebeur het. Aan die geseënde gesig van ons geliefde Profeet was te sien dat hy baie bedroef was, en uit vrees om hom nog meer te bedroef, het niemand gewaag om hom iets te vra nie. Uiteindelik het een van die Metgeselle gesê: “Mag ons lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Sedert ons die droefheid sien wat u het, huil ons binneste bloed; net Janâb-i Haqq weet hoe groot ons droefheid is!” Uit die geseënde oë van ons geliefde Profeet het trane gestroom, en hy het gesê: “Die droefheid wat julle by my sien, die ding wat my in hartseer gedompel het, was die martelaarskap van my Metgeselle. Hierdie toestand het voortgeduur totdat ek hulle in die Paradys gesien het as broers wat teenoor mekaar op trone sit. Zayd ibn Hâritha het die vaandel in die hand geneem. Uiteindelik het hy as martelaar gesneuwel. Nou het hy die Paradys binnegegaan. Daar loop hy heen en weer. Daarna het Ja’far ibn Abî Tâlib die vaandel geneem. Die vyandelike leërs het hy aangeval, hy het geveg en uiteindelik ook as martelaar gesneuwel. As martelaar het hy die Paradys binnegegaan, en hy vlieg met twee vlerke van robyn waarheen hy wil. Ná Ja’far het ’Abdullah ibn Rawâha die vaandel geneem. Met die vaandel in die hand het hy teen die vyande geveg, as martelaar gesneuwel en die Paradys binnegegaan. Hulle is in die Paradys aan my getoon op trone van goud. O Allah! Vergewe Zayd!… O Allah! Vergewe Ja’far! O Allah! Vergewe ’Abdullah ibn Rawâha!”

“O Khâlid! Neem vinnig die heilige vaandel van Rasûlullah! By Allah, ek het dit net geneem om dit aan jou te gee. Jy ken die krygskuns beter as ek!” Thâbit ibn Aqram (radiyallâhu ’anh)

Uit die geseënde oë van die Meester van die wêrelde het die trane steeds gestroom. Onder trane het hy voortgegaan: “Ná ’Abdullah ibn Rawâha het Khâlid ibn Walîd die vaandel geneem. Nou het die geveg hewig geword. O Allah! Een van U swaarde is hy (Khâlid ibn Walîd). Help hom!…”6 Ons geliefde Profeet het met die toestemming van Allâhu ta’âlâ as ’n wonderwerk gesien wat op die slagveld, meer as duisend kilometer ver, gebeur het, en dit aan sy Metgeselle meegedeel. Op die dag waarop Ja’far ibn Abî Tâlib as martelaar gesneuwel het, het hy, nadat hy hierdie gebeurtenis vertel het, opgestaan en na Ja’far se huis gegaan. Asmâ, sy vrou, het haar huiswerk klaargemaak, haar kinders gewas en hulle hare gekam. Ons geliefde Profeet het gesê: “O Asmâ! Waar is Ja’far se seuns? Bring hulle na my!” Toe Asmâ Khâtûn die kinders gebring het, het ons Meester Rasûlullah hulle aan sy bors gedruk, hulle na hartelus gesoen en hulle geur ingeasem. Dit was meer as wat sy geseënde hart kon verduur; uit sy geseënde oë het die trane in strome begin vloei. Toe Ja’far se vrou dit gesien het, het sy smekend gevra: “Mag my vader en my moeder, ja my eie lewe, vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Waarom betoon u aan my seuns die barmhartigheid wat u aan weeskinders betoon? Het u dalk ’n bitter berig oor Ja’far en sy makkers ontvang?!” Die Meester van die wêrelde was diep bewoë en het gesê: “Ja!… Hulle het vandag as martelare gesneuwel!…” Ook ons moeder Asmâ het begin huil en haar weeskinders aan haar bors gedruk. Ons geliefde Profeet kon hierdie toneel nie lank verdra nie en het daar weggegaan.7

Toe Habîb-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) na sy geseënde huis teruggekeer het, het hy vir sy rein eggenotes gesê: “Moenie nalaat om vir Ja’far se familie kos klaar te maak nie!” Drie dae lank is kos na die families van die martelare gestuur. ’n Paar dae het verbygegaan toe Ya’lâ ibn Umayya die blye tyding na Medina gebring het. Nog voordat hy iets van die gebeure vertel het, het Rasûl-i akram vir hom gesê: “As jy wil, vertel jy wat gebeur het; as jy wil, vertel ek dit vir jou”, en hy het tot in die besonderhede vertel wat op die slagveld gebeur het. Daarop het Ya’lâ ibn Umayya gesê: “Ek sweer by Allâhu ta’âlâ, wat u met die ware godsdiens en met die Boek as Profeet gestuur het, dat u nie ’n enkele gebeurtenis wat die mujâhids belewe het, onvertel gelaat het nie.” Ons Meester het gesê: “Allâhu ta’âlâ het vir my die afstand daartussen weggeneem, en ek het die slagveld met my eie oë gesien.”

’n Paar dae later het die boodskappers berig dat die leër van Islam Medina nader. Ons Meester die Profeet het saam met sy Metgeselle opgestaan en buite Medina die leër tegemoet gegaan. In die verte het ’n stofwolk opgestyg, en die heilige vaandel van Islam het gewapper. Die glans van die swaarde en die skilde het die omgewing soos ’n spieël laat skitter… By almal was ’n diep ontroering te sien. ’n Rukkie later het die seëvierende mujâhids, met Khâlid ibn Walîd aan die hoof, Medina binnegetrek, radiyallâhu ta’âlâ ’anhum ajma’în…

“O Allah! Vergewe Zayd!… O Allah! Vergewe Ja’far! O Allah! Vergewe ’Abdullah ibn Rawâha!” Hadîth sharîf

Die hûrî’s het gekom,
Hulle het hom in doeke van nûr gedraai,
Hulle gesigte teen Muhammad gedruk,
In die nag toe Muhammad gebore is.
Die poort van die hemele het oopgegaan,
Oor die wêreld is barmhartigheid gestrooi,
Klere van die Paradys is gesny,
In die nag toe Muhammad gebore is.
Yunus sê: “O broers,
Uit die oë vloei bloedige trane,
Berge en klippe het in sajda gebuig,
In die nag toe Muhammad gebore is.”

Makka al-Mukarrama [1890]