My Geliefde Profeet
Lees aanlynInhoud

DIE VEROWERING VAN KHAYBAR

In die stralende Medina het Jode gewoon wat uiterlik Moslem was, maar in werklikheid huigelaars. Voordat Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) na Medina geëmigreer het, het die inwoners van Medina ’Abdullah ibn Ubayy ibn Salûl as hulle leier gekies. Hulle het hom selfs ’n kroon gegee wat met edelstene versier was. Toe Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) Medina met sy koms vereer het, het al die inwoners van Medina begin om ons geliefde Meester die Profeet eerbied en toegeneentheid te betoon, en hulle het hom gevolg. Ibn Salûl het alle aansien verloor en in ’n hoek agtergebly. Niemand het hom meer aandag gegee nie. Daarop het Ibn Salûl in aksie gekom om Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) dood te maak of hom leed aan te doen. Op ’n dag het die Jode by hom bymekaargekom. Hulle het ’n paar planne daaroor gesmee en Labîd ibn ’Âsim om hulp gevra. Labîd het gesê: “In dié en dié buurt woon ’n ou vrou met die naam Khayra. In towery is sy baie bedrewe. Soek haar op.” Hulle het daardie vervloekte vrou gevind en haar duisend goue dirhams en tien rolle stof gegee. Hulle het gesê: “As jy Muhammad ten gronde rig, sal ons jou nog baie meer gee.” Die ou vrou het naalde in ’n jong duif gesteek, knope in drade gelê en dié om die jong duif gedraai. Daarna het sy dit in ’n verlate put buite Medina gesit en die opening toegemaak. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het siek geword, en sy ledemate het onbeweeglik geword. Hulle het hom allerlei medisyne gegee, maar dit het nie gehelp nie. Hierdie toestand het nege dae lank geduur.

Daarna het Jibrîl ’alayhis-salâm gekom en hom meegedeel wat gebeur het. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) is daarheen geneem. Daar het hy die put oopgemaak en die duif uitgehaal. Maar dit was nie moontlik om die knope in die drade los te maak nie. Jibrîl ’alayhis-salâm het die soeras Mu’awwidhatayn (al-Falaq en an-Nâs) gebring en gesê: “O Muhammad ’alayhis-salâm! Resiteer hierdie soeras oor daardie knope.” Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het begin om daardie soeras te resiteer. By elke vers wat hy resiteer het, het een van die knope begin losgaan en een van die naalde begin uitkom. Toe hy die soeras (die 11 verse van die twee soeras) heeltemal geresiteer het, was al die knope los. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) was heeltemal van die siekte verlos en het weer gesond geword. Daarna het hy daardie vervloekte mense laat roep en hulle berispe. Die inwoners van Medina het hulle sulke swaar strawwe opgelê dat hulle omgekom het. Ook die Jood Labîd is gevang en voor ons Meester Rasûlullah gebring. Toe ons Meester die Profeet hom gevra het: “Waarom het jy dit laat doen?”, het hy geantwoord: “Uit liefde vir die goud.” Toe ’n paar Metgeselle gesê het: “Yâ Rasûlallah! As u dit toelaat, laat ons hierdie Jood onthoof!”, het ons geliefde Profeet, wat nooit iemand ter wille van sy eie persoon gestraf het nie, gesê: “Die goddelike straf wat hy uiteindelik sal sien, is swaarder”, en hy het nie toegelaat dat Labîd doodgemaak word nie.1 Toe die Jode uit Medina verdryf is, het hulle na die noordelike streke van Arabië gegaan. ’n Deel van hulle het in Khaybar gebly en hulle daar gevestig. ’n Ander deel het na Sirië in die noorde gegaan. Hulle is uit hulle woonplekke verdryf omdat hulle ’n aanslag op ons Meester Rasûlullah beraam het. Maar die wrok, die begeerte en die wraakgevoelens teen die Moslems in hulle binneste het nooit uitgedoof nie. Inteendeel, dit het met die dag heftiger geword: hulle wou so gou moontlik ’n einde maak aan die lewe van die Sultan van die heelal, die Habîb van Allâhu ta’âlâ, en die godsdiens van Islam uitroei.

’n Paar van hulle vooraanstaandes het gesê: “Laat ons na die Ghatafân gaan om hulp te vra en saam met hulle teen die Moslems veg!” Ander het gesê: “Laat ons ook die Jode van Fadak, Taymâ en Wâdi’l-Qurâ te hulp roep en, voordat die Moslems ons aanval, self hulle stad bestorm en al ons wraak neem!…” Die Jode van Khaybar het hierdie voorstel aanvaar en die Joodse stamme uit die omgewing en die Ghatafân te hulp geroep. Van die Ghatafân alleen het baie uitgelese vegters gekom, en in Khaybar het die voorbereidings begin. Terwyl hulle hierdie voorbereidings getref het, het die Meester van die wêrelde (sallallâhu ’alayhi wa sallam) berig oor die toestand van die Jode gekry. Aan ’Abdullah ibn Rawâha het hy drie Metgeselle saamgegee en hom dadelik uitgestuur om te wete te kom wat in Khaybar aan die gang was. ’Abdullah ibn Rawâha en sy drie metgeselle het vinnig in Khaybar aangekom. Dit was ’n ryk stad met agt onneembare vestings, nog ander kleiner vestings, vrugbare grond en baie wingerde en boorde. ’Abdullah het een van sy metgeselle na die vesting Shiqq gestuur, ’n ander na Katîba en die derde na die vesting Natât. Self het hy ’n ander vesting binnegegaan. Drie dae lank het hulle die toestand van die Jode en hulle voorbereidings vir die oorlog van naby bekyk. Ná drie dae het hulle op die afgespreekte plek bymekaargekom, vinnig na Medina teruggekeer en ons Meester die Profeet een vir een van die voorbereidings van die Jode vertel.

Ons geliefde Profeet het sy Metgeselle beveel om hulle haastig gereed te maak. Om te verhoed dat die Jode Madîna al-Munawwara aanval, het hy besluit om teen Khaybar op te trek. Toe die Jode in Medina van hierdie besluit gehoor het, het hulle in paniek geraak. Om die moreel van die Moslems te breek, het hulle gesê: “Ons sweer: as julle die vestings van Khaybar en die dapper vegters wat daar bymekaar is, gesien het, sou julle nooit ’n voet daar gesit het nie!… Die vestings met hoë torings op die bergtoppe word deur gepantserde helde bewaak. Van alle kante het duisende soldate hulle te hulp gekom!… Sou julle Khaybar ooit kan verower?!…” Daarteenoor het die heldhaftige Metgeselle gesê: “Allâhu ta’âlâ het Sy Habîb beloof dat hy Khaybar sal verower”, en hulle het verklaar dat hulle nooit vir die Jode bang sou wees nie. Hierdie vasberadenheid van die Metgeselle het die Jode nog meer bedroef en nog meer ontstel. Die hoof van die huigelaars, ’Abdullah ibn Ubayy, het met spoed ’n boodskap na Khaybar gestuur: “Muhammad trek met ’n klein mag teen julle op. Daar is niks om voor bang te wees nie, maar wees versigtig en bring julle besittings in julle vestings in. Kom uit die vestings en trek hulle tegemoet!” Die Metgeselle het hulle voorbereidings voltooi, hulle huisgenote om vergifnis gevra en van hulle afskeid geneem, en hulle rondom ons Meester die Profeet versamel. Hulle was tweehonderd ruiters en duisend vierhonderd voetsoldate. Hulle het gereed gestaan vir die bevele van hulle geliefde Profeet, om die godsdiens van Allâhu ta’âlâ te versprei, jihâd te voer en die rang van martelaarskap te bereik. Op daardie oomblik het ’n paar vroue ons Meester die Profeet om ’n taak gevra: om in die oorlog die kos van die Metgeselle voor te berei, die gewondes en die siekes te versorg, die wonde te verbind, medisyne te berei en ander werk te doen waartoe hulle in staat was. Ons Meester Rasûlullah het medelye met hulle gehad en hulle daardie beloning nie ontsê nie. So het daar by die mujâhids ook twintig vroulike mujâhids aangesluit, met aan die hoof Umm Salama, die geseënde eggenote van ons geliefde Profeet.2

Rasûl-i akram (sallallâhu ‘alayhi wa sallam) het Sibâ’ van die stam Ghifâr as sy plaasvervanger in Medina agtergelaat en die bevel gegee om na Khaybar te vertrek. (Daar word ook oorgelewer dat Numayla ibn ’Abdullah agtergelaat is.) Die tog het met takbîrs begin. Die Metgeselle wat weens ’n verhindering nie aan die oorlog kon deelneem nie, en dié wat geen toestemming gekry het nie omdat hulle te jonk was, het vol verlange na ons Meester die Profeet en na hulle heldhaftige vaders, grootvaders, ooms, ooms aan moederskant en ouer broers gekyk en hulle met takbîrs en smeekbedes uitgewuif.

“Die vesting van Khaybar sal deur ’Alî ibn Abî Tâlib verower word” Hadîth sharîf

Die kalender het die maand Muharram van die sewende jaar ná die Hijra aangedui. Die heilige vaandel van ons Meester die Profeet is deur ’Alî gedra, en die bevel oor die regtervleuel het ’Umar gehad.3 Vir die linkervleuel is ’n ander Metgesel aangestel. Die tog het in ’n opgewekte stemming verloop. Die digters het met hulle gedigte Allâhu ta’âlâ geloof vir die gunste wat Hy geskenk het, salawât vir ons geliefde Profeet uitgespreek en die roemryke Metgeselle geprys. En die Metgeselle het, asof hulle na ’n fees gaan, die hele omgewing laat weerklink deur saam te roep: “Allâhu akbar! Allâhu akbar! Lâ ilâha illallâhu wallâhu akbar!”

By elke rusplek het die Sultan van die heelal hierdie smeekbede gedoen: “O Allah! Ek soek my toevlug by U teen kommer oor die toekoms, teen droefheid oor die verlede, teen onmag en traagheid, teen gierigheid, lafhartigheid en skuld wat die rug krom maak, en teen die oorheersing deur onderdrukkers en onregverdiges!”

Toe hulle Khaybar genader het, het ons geliefde Profeet sy Metgeselle laat halt hou. Met opgehefte hande het hy begin smeek: “O Allah, Heer van die hemele en van wat hulle oorskadu! O Allah, Heer van die aardes en van wat daarop is! O Allah, Heer van die shaytâns en van dié wat hulle laat dwaal! O Allah, Heer van die winde en van wat hulle laat opwaai! Ons vra U die goeie en die welsyn van hierdie plek, die goeie en die welsyn van die mense wat hier woon, en die goeie en die welsyn van alles wat op hierdie plek is. Ons soek ons toevlug by U teen die kwaad van hierdie plek, teen die kwaad van die mense en teen die kwaad van alles wat daarin is!”

Van die lippe van die Metgeselle het geklink: “Âmîn, âmîn.” Daarna het hy vir sy Metgeselle gesê: “Trek voort met die woorde ‘Bismillâhir-rahmânir-rahîm’.”

Die Metgeselle, rondom Rasûl-i akram geskaar, het die tog weer voortgesit. Hulle het by die vesting Natât gekom, een van die sterkstes van Khaybar.

Daar het hulle kamp opgeslaan. Dit was aand. Volgens die geseënde gewoonte van ons Meester Rasûlullah is daar nie aangeval voordat dit oggend was nie, en is daar eers na Islam genooi. As die aanbod nie aanvaar is nie, het die stryd begin. Daarom het die Metgeselle tot die oggend gewag. Nie een van die Jode het gemerk dat die leër van Islam gekom het nie. Nadat die Meester van die heelal die oggendgebed gelei het, het hy die voorbereidings voltooi en die mujâhids in beweging gebring. Tweehonderd ruiters en duisend vierhonderd voetsoldate het in geordende rye die mure van die vesting Natât genader. Op daardie oomblik het die Jode wat uit die vesting gekom het om in die wingerde, die boorde en op die lande te werk, skielik teenoor die soldate van Islam gestaan, en hulle was stomgeslaan.

Met die kreet: “Ons sweer dat dit Muhammad en sy geordende leër is!…” het hulle begin terugvlug. Toe ons geliefde Profeet hulle so gesien het, het hy gesê: “Allâhu akbar! Allâhu akbar! Khaybar is verwoes”, en hy het hierdie geseënde woorde drie keer herhaal. Ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het die Jode laat weet dat hulle óf Moslem moes word, óf hulle moes oorgee en kharâj en jizya betaal; anders sou daar oorlog kom en bloed vloei. Die Jode het na Sallâm ibn Mishkam, een van hulle vooraanstaandes, gegaan en die toestand aan hom voorgelê. Sallâm het hulle tot die stryd aangespoor met die woorde: “Vroeër het ek vir julle gesê om teen Muhammad op te trek, en julle wou nie. Toon nou ten minste geen swakheid in die stryd teen hom nie. Om veggend teen die Moslems te sterf, is beter as om eensaam en verlate aan die lewe te bly!…” Die Jode het hulle kinders en vroue vinnig in die vesting Katîba bymekaargebring, hulle voorrade in Nâ’im en hulle soldate in die vesting Natât.

Op die voorstel van die leër van Islam om Moslem te word, het die Jode met pyle geantwoord. Die mujâhids het die pyle met hulle skilde opgevang. Op bevel van ons geliefde Profeet is die boë gespan, en onder die roep “Allâhu akbar!…” het die pyle op die Jode afgevlieg wat op die torings van die vesting gestaan het. Die stryd het begin. Aan die een kant het die Sultan van die heelal en sy heldhaftige Metgeselle geveg om Islam te versprei en te sorg dat die Jode Moslem word en van die Hel gered word. Aan die ander kant het die Jode gestaan, wat na geen raad geluister het nie, wat die Moslems by elke geleentheid in die rug wou tref en wat hardkoppig geweier het om die waarheid te sien. Toe hulle gesien het dat die Seël van die Profete (Khâtam al-Anbiyâ) nie uit hulle eie volk voortgekom het nie, het hulle hom uit afguns nie aanvaar nie. Reeds sedert die kinderjare van ons Meester die Profeet het hulle elke lis probeer wat by hulle opgekom het om hom uit die weg te ruim, maar deur die beskerming van Allâhu ta’âlâ kon hulle niks uitrig nie.

Meer as tienduisend Joodse soldate het pyle op sestienhonderd roemryke mujâhids geskiet. Die Metgeselle het hulle met hulle skilde beskerm teen hierdie pyle, wat die een ná die ander gekom het, en wanneer hulle die kans gekry het, het hulle die pyle wat op die grond geval het, terug op die Jode geskiet. Maar ’n paar Metgeselle is gewond.

Op ’n sekere oomblik het Hubâb ibn Mundhir Habîbullah met groot eerbied genader en gevra: “Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Sou dit nie goed wees om ons kamp êrens anders op te slaan nie?” Ons Meester die Profeet het gesê: “Inshâ’allâhu ta’âlâ, wanneer dit aand word, verskuif ons dit!” Die mujâhids het binne die bereik van die pyle gekom. Die pyle wat die Jode vanuit die vesting afgeskiet het, het tot agter in die kamp van Islam gereik.4 Daardie dag het die stryd tot die aand met pyle voortgeduur. Ongeveer vyftig Metgeselle is deur die pyle gewond. Toe dit aand geword het, het Muhammad ibn Maslama die opdrag gekry om ’n nuwe plek vir die kamp te soek. Volgens hom was die plek met die naam Rajî’ geskik, en daarop is die kamp van Islam daarheen verskuif.

“Ons, profete, laat geen erfenis na nie. Wat ons nalaat, is sadaqa vir die armes” Hadîth sharîf

Die Verowering van Khaybar

Die gewondes is versorg.5 Die volgende dag het die heldhaftige Metgeselle voor Natât verskyn en tot die aand geveg. Ook op die derde, die vierde en die vyfde dag het die beleg voortgeduur. Die Jode het gedurig in die verdediging gebly. In daardie dae het ons geliefde Profeet erge hoofpyn gekry en kon hy twee dae lank nie by die mujâhids wees nie. Die eerste dag het hy die vaandel aan Abû Bakr gegee, die tweede dag aan ’Umar. Albei het aan die hoof van die Metgeselle baie fel teen die Jode geveg, maar dit het hulle nie gelukt om die vesting te verower nie. Intussen het die Jode, wie se moed toegeneem het, die poorte van die vesting oopgemaak en tot die aanval oorgegaan. Nou is daar van man tot man geveg. Die stryd het hoog opgelaai. Telkens wanneer ons Meester die Profeet vir sy Metgeselle gesê het: “Spreek die takbîr uit: Allâhu akbar! Allâhu akbar!…”, het hulle onder die klank van die takbîr vol liefde en vuur met die swaard op die vyand ingeslaan. Op ’n sekere oomblik het Mahmûd, die broer van Muhammad ibn Maslama, as martelaar gesneuwel. Die gevegte het hewig voortgeduur tot die aand.

Die volgende dag het Marhab, een van die beroemdste bevelvoerders van Khaybar, in harnasse gehul uit die vesting gekom. ’n Sterk, kragtige man was hy, soos ’n reus. Tot dan toe het geen kampvegter wat hom kon oorwin, teenoor hom verskyn nie. Marhab het hom na die mujâhids gedraai en begin spog: “Ek is Marhab, bekend om my moed en my heldhaftigheid!” Terwyl hy so gestaan en spog het, het ’n mujâhid uit die midde van die Metgeselle vorentoe gespring. Teen Marhab het hy uitgeroep: “En ek is ’Âmir, wat nie bang is om my midde in die verskriklikste en hewigste gevegte te werp nie!”, en hy het dadelik teenoor hom gaan staan. Die reus Marhab het met al sy krag met sy swaard na ’Âmir geslaan; op daardie swaard was geskryf: “Wie dit tref, kom om!…” Die dapper ’Âmir het op dieselfde oomblik sy skild opgelig. Toe die breë swaard teen die skild geslaan het, het ’n harde geluid rondom weerklink, en die swaard het in die skild vasgesteek.

’Âmir het sy toevlug by die Skepper gesoek, “Yâ Allah!” geroep en met sy swaard na die gepantserde bene van Marhab geslaan. Sodra die swaard die staalharnas getref het, het dit teruggespring en skielik die been van die Metgesel self getref. Deur die hewige terugslag van die swaard is die slagaar in ’Âmir se been deurgesny. Die Metgeselle het toegesnel, ’Âmir in hulle arms geneem en hom na die kamp gedra om hom te versorg. Maar ’Âmir (radiyallâhu ’anh) het daar die martelaarskap bereik en na die hoogste Paradys gevlieg.6

Die gevegte het in alle hewigheid voortgeduur. Teen die aand het ons geliefde Profeet aan die afgodedienaars van die Ghatafân, wat met vierduisend soldate die Jode te hulp gekom het en aan die stryd deelgeneem het, voorgestel om hulle af te skei en na hulle land terug te keer. Ook het hy hulle beloof dat hy hulle, as hulle dit doen, die dadeloes van Khaybar van een jaar sou gee. Maar die Ghatafân het hierdie voorstel verwerp. Daarop het die Meester van die wêrelde (sallallâhu ’alayhi wa sallam) sy Metgeselle beveel om die nag deur te bring rondom die vesting waar die Ghatafân was. Die Ghatafân was baie bang dat die mujâhids in die nag sou aanval, en kon glad nie slaap nie. Daardie nag het ’n stem, waarvan niemand geweet het waar dit vandaan kom nie, bekend gemaak dat die land van die Ghatafân oorval is en dat hulle vroue, kinders en besittings buitgemaak is. Hierdie stem is drie keer herhaal, en al die Ghatafân het dit in groot vrees gehoor. Ook hulle bevelvoerder ’Uyayna het dieselfde stem drie keer gehoor; toe die dagbreek op die punt was om aan te breek, het hy sy soldate geneem, hom haastig uit Khaybar teruggetrek en die pad na sy land gevat. Die oggend was die Jode verbaas dat die Ghatafân Khaybar sonder rede verlaat het, en hulle het moedeloos geword. Hulle was ook baie spyt dat hulle hulle te hulp geroep het.

“Op die dag toe ons die vesting van Khaybar ingeneem het, het Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) verbied om die vleis van die mak donkie te eet en om ’n vrou deur ’n mut’a-huwelik te neem” ’Alî (radiyallâhu ’anh)

Die heldemoed van ’Alî

Ook daardie dag is daar voor Khaybar hewig geveg, maar die vesting is nie verower nie. In die aand het die Sultan van die heelal die blye boodskap verkondig: “Môre sal ek die vaandel gee aan ’n held wat Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl liefhet, en vir wie Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl ook liefhet. Allâhu ta’âlâ sal deur sy hand die verowering tot stand bring!”

Daardie nag het die Metgeselle vol spanning op die oggend gewag. Elkeen van hulle het gehoop dat die vaandel aan hom gegee sou word, en het daarvoor smeekbedes tot Allâhu ta’âlâ gedoen. Bilâl Habashî het die adhân vir die oggendgebed met sy vurige, mooi stem uitgeroep. Terwyl die adhân uitgeroep is, het by almal ’n besondere ontroering, ’n besondere vreugde ontstaan; van daardie goddelike vreugde het niemand genoeg gekry nie. Nadat ons geliefde Profeet die oggendgebed vir sy Metgeselle gelei het, het hy opgestaan. Die geseënde vaandel van Islam het hy laat bring. Terwyl die heilige vaandel gebring is, het die Metgeselle staande gewag en met gespanne aandag geluister na die woorde wat van die geseënde lippe van Rasûl-i akram sou kom.

Uiteindelik het die Meester van die wêrelde gesê: “Ek sweer by Allâhu ta’âlâ, wat Muhammad met die profeetskap vereer het, dat ek hierdie vaandel sal gee aan ’n held wat nie weet wat vlug is nie”, en terwyl hy sy geseënde oë oor sy Metgeselle laat gaan het, het hy gevra: “Waar is ’Alî?” Die Metgeselle het gesê: “Yâ Rasûlallah! Daar is pyn in sy oë.” Ons Meester het gesê: “Roep hom na my toe.” In daardie dae het ’Alî aan ’n oogkwaal gely en kon hy sy oë nie oopmaak nie. Hulle het na hom toe gegaan, hom vertel wat aan die gang was, hom aan sy geseënde arm geneem en hom na ons Meester Rasûlullah gebring. Die Sultan van die heelal het ’n smeekbede tot Allâhu ta’âlâ gedoen dat ’Alî genesing sou kry, sy geseënde vingers in sy mond natgemaak en daarmee oor sy oë gestryk. Op dieselfde oomblik was daar in ’Alî se oë geen enkele pyn meer nie. Boonop het hy hierdie smeekbede vir hom gedoen: “O my Heer! Neem die ongemak van hitte en koue van hom weg!” Daarna het hy met sy geseënde hande vir hom ’n harnas aangetrek, sy eie swaard om sy middel gegord, die wit vaandel van Islam in sy hand gegee en gesê: “Veg totdat Allâhu ta’âlâ jou die oorwinning skenk. Pas op, moenie omdraai nie!” ’Alî het gesê: “Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Ek sal teen hulle veg totdat hulle die godsdiens van Islam aanneem.” Ons geliefde Profeet het gesê: “By Allah, as Allâhu ta’âlâ deur jou toedoen ook maar een man van hulle op die regte pad bring, is dit vir jou beter as om baie rooi kamele te besit en dit op die pad van Allâhu ta’âlâ as sadaqa weg te gee.”7

Terwyl ’Alî met die vaandel in die hand op die vesting van die Jode afgegaan het, het die roemryke Metgeselle agter hom aan geloop. Toe hy die vesting goed genader en die vaandel aan die voet van ’n rots geplant het, het die poort van die vesting Natât oopgegaan.

Die aanvalstroepe van die Jode het uitgekom. Hulle was die uitgelesenste helde van Khaybar. Elkeen van hulle het ’n dubbele harnas gedra en was in ysterbeskerming gehul. Een van hulle het op ’Alî afgestap en teenoor hom gaan staan om te veg. Dit was Hârith, die broer van Marhab, wat in moed sy gelyke nie gehad het nie. Stormagtig het hy aangeval… Terwyl die klank van die twee staalklinge die slagveld gevul het, het Dhu’l-Fiqâr soos ’n weerligstraal neergeskiet en Hârith se kop van sy romp geskei. Op daardie oomblik het die krete “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” hemelhoog opgestyg. Toe Marhab gehoor het dat sy broer gedood is, het hy met die soldate onder sy bevel in volle vaart die slagveld opgestorm en teenoor ’Alî gaan staan. Ook hy het ’n dubbele harnas gedra. Met twee swaarde omgord en met sy enorme gestalte het Marhab soos ’n reus gelyk. In al sy woede het hy begin om homself te prys: “Ek is Marhab, wat my, wanneer die gevegte op hulle hewigste is, in die middel werp en heldhaftig veg! Selfs brullende leeus deurboor ek met my lans of my swaard!…”

’Alî (karramallâhu wajhah wa radiyallâhu ’anh) het geantwoord: “Ek is die een wat deur sy moeder Haydar (Leeu) genoem is. Ek is soos ’n ontsagwekkende leeu! Ek is die held wat jou met een slag teen die grond sal werp!…”

Toe Marhab van ’Alî die woord “Haydar” gehoor het, het die vrees hom om die hart geslaan. Want daardie nag het ’n leeu hom in sy droom verskeur. Was dit dalk die leeu wat hy in sy droom gesien het? Toe het die reus Marhab aangeval, en ’Alî het hom met sy skild opgevang. Daarna het hy sy toevlug by Allâhu ta’âlâ gesoek, “Yâ Allah!…” geroep en Dhu’l-Fiqâr met sulke krag op die kop van die kâfir laat neerkom dat die swaard die dik staalskild wat die groot Marhab daarteen opgehou het, en sy staalhelm in twee gekloof en sy kop van die kruin tot by die nek gesplyt het. Die bloed het soos ’n fontein uit sy nek gespuit, en sy reusagtige liggaam is teen die grond geveld. Die verskriklike geluid van Dhu’l-Fiqâr was in alle hoeke van Khaybar te hoor. Ons Meester die Profeet het gesê: “Verheug julle! Die Verowering van Khaybar het nou maklik geword.” Die Metgeselle was vol bewondering vir hierdie dapperheid van ’Alî en het die hemel laat weerklink met die krete “Allâhu akbar! Allâhu akbar!…”

Die stryd het in alle hewigheid voortgeduur. Op ’n oomblik toe die Metgeselle al veggend tot by die poort van die vesting gekom het, het ’n Jood met sy swaard op ’Alî se skild geslaan. Die skild het op die grond geval, maar daar was nie tyd om te buk en dit op te tel nie. Die Jood, wat die kans nie wou laat verbygaan nie, het die skild gegryp en daarmee teruggevlug. Die leeu van Allâhu ta’âlâ, wat baie hieroor bedroef was, het met Dhu’l-Fiqâr die vyande rondom hom verdryf en toe besluit om die poort van die vesting as skild te gebruik. Met die woorde “Bismillâhir-rahmânir-rahîm” het hy die ringe van die enorme ysterpoort vasgegryp. Die hake het hy uit die muur losgeskud en uitgeruk… Terwyl ’Alî die poort losgeruk het, het die vesting op sy fondamente geskud. Hierdie poort, wat agt of tien sterk manne nie van sy plek kon kry nie, het hy met een hand as skild gebruik, en so het hy begin veg. Hierdie ongelooflike gebeurtenis was ’n wonderwerk van ons geliefde Profeet en ’n karâma van ’Alî.8

Een vir een het nog ses van die dapperste kampvegters van die Jode teenoor hom kom staan. Ook hulle is deur ’Alî met die toestemming van Allâhu ta’âlâ oorwin, en saam met sy heldhaftige metgeselle het hy die vesting binnegegaan. Nou is daar binne-in die vesting geveg. Binne kort tyd was daar niemand meer oor wat hulle die hoof kon bied nie. Hulle het die vaandel van Islam op die vesting geplant. So is Natât, hulle sterkste vesting, verower. Ons geliefde Profeet het ’Alî op sy oë gesoen en gesê: “Weens die heldemoed wat jy getoon het, is Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl met jou tevrede.” Toe ’Alî hierdie geseënde woorde gehoor het, het hy van vreugde gehuil. Toe ons Meester die Profeet gevra het: “Waarom huil jy?”, het hy geantwoord: “Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Ek huil van vreugde. Want Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl is met my tevrede.” Daarop het ons geliefde Profeet gesê: “Nie net ek nie, maar ook Jibrîl, Mîkâ’îl en al die engele is met jou tevrede.” Op daardie oomblik het vierhonderd Moslems van die stam Daws ons Meester die Profeet te hulp gekom.9 Daarna is die stryd om die ander vestings te verower, hewig voortgesit. Toe ook die oorblywende sewe sterk vestings van Khaybar een vir een geval het, het die Jode, wat geen uitweg meer gehad het nie, ’n afvaardiging gestuur en om vrede gevra. Ons Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het hierdie voorstel aanvaar, en daar is oor die volgende punte ooreengekom: 1. Die bloed van die Jode wat in hierdie veldtog teen die Moslems geveg het, sal nie vergiet word nie. 2. Die Jode wat Khaybar verlaat, mag net hulle kinders en een kameelvrag noodsaaklike huisraad saamneem. 3. Al die oorblywende roerende en onroerende goedere; alle wapens soos harnasse, swaarde, skilde, boë en pyle; alle klere behalwe wat hulle aan die lyf dra; die stowwe, die goud en ook die skatte; alle diere soos perde, kamele en skape… alles wat daar is, bly vir die Moslems. 4. Niks van wat aan die Moslems agtergelaat moet word, sal op enige manier weggesteek word nie. Wie iets wegsteek, val buite die veiligheid en die beskerming van Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl…

“Ek is die een wat deur sy moeder Haydar (Leeu) genoem is. Ek is soos ’n ontsagwekkende leeu!” ’Alî (radiyallâhu ’anh)

Kinâna ibn Rabî’, wat hom nie aan hierdie voorwaardes gehou het nie en sy skatte in leersakke in die grond begrawe het, is gestraf. Die buit wat verkry is, was ontelbaar. Die vrugbare gronde en dadelboorde van Khaybar het heeltemal aan die leër van Islam toegekom.10 Op daardie oomblik het die Ghatafân, wat na hulle land teruggekeer het, na Khaybar teruggekom om die Jode te help. Toe hulle gesien het dat ons Meester die Profeet Khaybar verower en die Jode hulle oorgegee het, het hulle gesê: “O Muhammad! Jy het ons beloof om ons die dadels van Khaybar van een jaar te gee as ons Khaybar verlaat. Ons het ons woord gehou. Kom, gee dit vir ons!” Ons Meester het vir hulle gesê: “Laat dié en dié berg julle s’n wees.” Die Ghatafân het probeer dreig: “Dan sal ons teen julle veg.” Rasûl-i akram het gesê: “Laat Janafa die plek van ons stryd wees.” Janafa was die naam van een van die streke van die Ghatafân. Toe die Ghatafân dit gehoor het, het hulle hulle uit vrees teruggetrek en weggegaan.

Ons geliefde Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) en sy heldhaftige Metgeselle het tydens die Verowering van Khaybar baie moeg geword. Aan die een kant is die gewondes versorg, aan die ander kant het hulle gerus.

Zaynab, die vrou van Sallâm ibn Mishkam, een van die vooraanstaandes van die Jode, wou ons Meester die Profeet vergiftig en so doodmaak. Daarvoor het sy ’n skaap geslag, dit gekook en ’n groot hoeveelheid gif in die vleis gesit. Daarna het sy voor ons Meester Rasûlullah verskyn en gesê dat sy ’n geskenk bring. Rasûl-i akram het dit aanvaar en sy Metgeselle geroep, en almal het saam gaan sit om te eet. Die Meester van die wêrelde het ’n stuk van die gebraaide skaap afgeskeur en dit met die woorde “Bismillâhir-rahmânir-rahîm” na sy geseënde mond gebring. Nadat hy ’n paar keer daarop gekou het, het hy dit dadelik uit sy geseënde mond gehaal en gesê: “O my Metgeselle! Trek julle hande terug van hierdie kos! Want hierdie stuk blad het my laat weet dat dit vergiftig is.” Die Metgeselle het dadelik hulle hande van die kos teruggetrek. Maar die liggaam van Bishr ibn Barâ, wat ’n hap van die vleis geëet het, het dadelik blou geword, en hy het as martelaar gesterf. Jibrîl ’alayhis-salâm het na ons geliefde Profeet gekom en vir hom gesê om tussen sy geseënde skouers met koppies bloed te laat trek, om verlos te word van die werking van die gif wat met sy geseënde speeksel vermeng het. Dit is gedoen. Daarna is die vergiftigde braaivleis in die grond begrawe. Zaynab, wat dit gedoen het, is gevang en voor die Profeet gebring.

Ons Meester het vir haar gesê: “Het jy hierdie gebraaide skaap vergiftig?” Zaynab het erken wat sy gedoen het: “Ja! Ek het dit vergiftig!” Toe ons Meester die Profeet gevra het: “Waarom wou jy dit doen?”, het sy gesê: “Jy het my man, my vader en my oom doodgemaak. Ek het by myself gesê: ‘As hy werklik profeet is, sal Allah dit aan hom laat weet. Indien nie, sal hierdie gif op hom inwerk en sal hy sterf. So is ons van hom verlos.’” Die Metgeselle was baie bedroef oor hierdie voorval. Toe hulle gevra het: “Mag ons lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Sal ons haar doodmaak?”, het die Meester van die wêrelde, wat elke belediging wat sy eie persoon aangedoen is, vergewe het, ook hierdie een vergewe. Toe Zaynab hierdie groot barmhartigheid gesien het, het sy die kalima-i shahâda uitgespreek en Moslem geword.11 Onder die buit en die gevangenes wat in Khaybar geneem is, was ook Safiyya, die dogter van Huyayy ibn Akhtab. As reg van die opperbevelhebber het sy die deel van ons Meester die Profeet geword. Die Meester van die wêrelde het sy gevangene vrygelaat. Hieroor was sy diep ontroer; van harte het sy die kalima-i shahâda uitgespreek en Moslem geword. Ons geliefde Profeet was baie bly hieroor; hy het ons moeder Safiyya vereer deur met haar te trou, en haar gelukkig gemaak. So het Safiyya ’n moeder van die gelowiges geword. Die bruilof is op die plek Sahbâ gehou, en ’n walîma, dit wil sê ’n bruilofsmaal, van spanspek en dadels is gegee.12

In die geseënde oë van ons moeder Safiyya was ’n blou kol te sien.

Toe ons geliefde Profeet gevra het: “Wat is hierdie merk?”, het sy gesê: “Op ’n nag het ek in my droom gesien dat die maan uit die hemel neerdaal en in my skoot val. Toe ek dit aan my man Kinâna vertel, het hy gesê: ‘Jy het jou sinne daarop gesit om die vrou te word van daardie Arabiese koning wat teen ons optrek!’, en hy het my ’n klap op my oog gegee, en soos u sien, het dit blou geword.” Ná die Verowering van Khaybar het die Jode met hierdie voorstel na ons Meester die Profeet gekom: “O Muhammad! Ons sal uit Khaybar wegtrek. Maar ons het baie verstand van landbou en van die versorging van lande, wingerde en boorde. As jy wil, verhuur dan hierdie vrugbare gronde aan ons. Laat ons hierdie landerye bewerk en jou die helfte van die oes gee!” Ons geliefde Profeet en die Metgeselle het nie tyd gehad om hulle met landbouwerk besig te hou nie. Hulle het hulle beywer om die godsdiens van Islam te versprei en het vir die jihâd fî sabîlillâh onophoudelik, dag en nag, gewerk.13 Ons Meester die Profeet was bly oor hierdie voorstel en het gesê: “Op voorwaarde dat ons julle uitsit wanneer ons wil.” Die Jode het dit aanvaar en begin om die gronde van Khaybar te bewerk.14 Ons Meester die Profeet het met sy Metgeselle seëvierend na Medina teruggekeer. In daardie dae het die laaste Metgeselle wat nog as emigrante in Abessinië was, onder wie ook Umm Habîba (radiyallâhu ’anhâ), onder leiding van Ja’far ibn Abî Tâlib aan boord gegaan van twee skepe wat die Negus aan hulle verskaf het, en in die hawe van Jâr aan wal gegaan. Van daar het hulle op kamele na Medina gekom. Toe hy gesien het dat sy Metgeselle, wat twaalf jaar vroeër na Abessinië geëmigreer het, onder leiding van Ja’far ibn Abî Tâlib aankom, was hy baie bly. Ja’far het hy op die voorkop gesoen, teen sy bors gedruk en gesê:

“O my Metgeselle! Trek julle hande terug van hierdie kos! Want hierdie stuk blad het my laat weet dat dit vergiftig is” Hadîth sharîf

“Ek weet nie of ek my moet verheug oor die Verowering van Khaybar of oor die koms van Ja’far nie. Julle Hijra is tweevoudig: julle het sowel na die land Abessinië as na my woonplek geëmigreer.” Hulle het die geskenke en die brief wat die Negus Ashama gestuur het, aan Rasûlullah oorhandig. Ook die bruilof met ons moeder Umm Habîba het in daardie jaar plaasgevind. Ons moeder Umm Habîba was toe ses-en-dertig jaar oud. Die buit wat in Khaybar verkry is, is verdeel onder al die Metgeselle wat aan die Verdrag van Hudaybiya deelgeneem het, onder dié wat aan die Verowering van Khaybar deelgeneem het, onder die Metgeselle wat uit Abessinië teruggekeer het en onder die stam Daws, wat aan die verowering deelgeneem het.15

Met die Verowering van Khaybar het al die Jode in Arabië onder die gesag van ons Meester die Profeet gekom. Hulle het geen moontlikheid meer gehad om die afgodedienaars te help nie. Ook die stamme en die state in die omgewing het begryp dat die Moslems, wat die vesting van Khaybar ingeneem het – ’n vesting wat ten opsigte van wapens en soldate onneembaar gelyk het –, ’n groot mag besit, en hulle het begin om hulle vir hierdie staat van Islam in ag te neem. Die afgodedienaars van Mekka het deur die Verowering van Khaybar in groot droefheid en wanhoop verval. Ná hierdie verowering het baie stamme, klein en groot, na Madîna al-Munawwara gekom om Moslem te word, en hulle het die eer gehad om tot die Metgeselle te behoort – selfs die Ghatafân… ’n Paar stamme wat nie tot inkeer gekom het nie, is deur die stuur van troepe onderwerp.