UITNODIGINGSBRIEWE

Die briewe aan die heersers

Nadat Nabiyy-i muhtaram (sallallâhu ‘alayhi wa sallam) van Hudaybiya teruggekeer het, wou hy hê dat Islam oor die hele wêreld moes versprei en dat die mense, gered van die straf van die Hel, die ware geluk sou bereik. Want hy is as barmhartigheid vir die hele wêreld gestuur. Daarom het hy besluit om gesante na die heersers in die omliggende lande te stuur en hulle na Islam te nooi. Teen die einde van die maand Dhu’l-hijja van die sesde jaar ná die Hijra, aan die begin van die maand Muharram van die sewende jaar, het hy ‘Amr ibn Umayya (radiyallâhu ‘anh) na die heerser van Abessinië gestuur, Dihya Kalbî (radiyallâhu ‘anh) na die heerser van Bisantium en Hâtib ibn Abî Balta’a (radiyallâhu ‘anh) na die heerser van Egipte. Met dieselfde opdrag het hy ‘Abdullah ibn Hudhâfa (radiyallâhu ‘anh) na die heerser van Persië gestuur, Shujâ’ ibn Wahb (radiyallâhu ’anh) na Ghassân, Salît ibn ’Amr (radiyallâhu ’anh) na Yamâma en ’Alâ Hadramî na Mundhir ibn Sâwî, die emir van Bahrein.1 Hierdie gesante was die uitnemendstes van die Metgeselle; hulle het die mooiste voorkoms en die mooiste woorde gehad. Vir elke heerser afsonderlik is ’n brief geskryf met die uitnodiging na Islam. Ons geliefde Profeet het die briewe onderaan verseël met die seël in die steen van sy silwerring, waarop in drie reëls, van onder na bo, “Muhammad, Rasûl, Allah” geskryf was. Die gesante wat na die heersers gestuur sou word, het die volgende oggend opgestaan en – as ’n wonderwerk van ons Meester die Profeet – die taal geken van die land waarheen hulle sou gaan.2

Brief aan die Negus Ashama

’Amr ibn Umayya, wat na Abessinië sou gaan, moes die Negus Ashama ook vra om die Metgeselle wat vroeër soontoe geëmigreer het, na Medina te stuur. Ons Meester Rasûlullah het twee briewe aan die Negus gestuur. ’Amr ibn Umayya het Abessinië binne kort tyd bereik en voor koning Ashama, die Negus, verskyn. Eers het hy die eerste brief oorhandig. Die Negus het van sy troon afgeklim en die brief met baie groot eerbied en liefde ontvang. Nadat hy dit gesoen en oor sy gesig en sy oë gestryk het, het hy dit oopgemaak en laat voorlees: “Bismillâhir-rahmânir-rahîm! Van Muhammad ’alayhis-salâm, die rasûl van Allâhu ta’âlâ, aan die Negus Ashama, die koning van Abessinië!… Mag vrede wees op hom wat die regte leiding volg!…

“O koning! Ek nooi jou uit om in Allâhu ta’âlâ te glo, wat geen gelyke en geen vennoot het nie, om Hom te aanbid, my te volg en te glo in wat Allâhu ta’âlâ aan my gestuur het. Want ek is die rasûl van Allâhu ta’âlâ, aan wie opgedra is om dit bekend te maak” Ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm

aan die heersers gestuur het

In die seël links onder op die brief staan in drie reëls, van onder na bo, die woorde “Muhammad, Rasûl, Allah”. Hierdie seël, gegraveer in die steen van ’n silwerring, is onder elke uitnodigingsbrief gedruk wat gestuur is. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het hierdie ring as rykseël gebruik totdat hy na die hiernamaals vertrek het. Daarna was dit die seël van Abû Bakr, toe van ’Umar en in die derde plek van ’Uthmân, in die tyd van hulle kalifaat. ’Uthmân kon dit net ses maande gebruik. Op ’n dag het die ring van die kalief se vinger gegly en in die put van Arîs geval. Ondanks al die soektogte is dit nooit teruggevind nie.

O koning! Ek wens jou vrede en veiligheid toe, en ek loof Allâhu ta’âlâ vir die gunste wat Hy jou geskenk het. Daar is geen god nie behalwe Hy. Hy is Malik (die enigste wat oor die hele heelal beskik). Hy is Quddûs (vry van elke gebrek en elke tekortkoming). Hy is Salâm (wat Sy dienaars teen alle gevare beskerm). Hy is Mu’min (wat veiligheid skenk). Hy is Muhaymin (wat oor alles waak en alles beskerm).

Ek getuig dat Îsâ (’alayhis-salâm) die siel en die woord van Allâhu ta’âlâ is, wat Hy in Maryam geplaas het – die baie reine, die kuise, wat haar heeltemal van die wêreldse lewe onttrek het. So het sy swanger geword met Îsâ. Soos Allâhu ta’âlâ Âdam met Sy mag geskep het, so het Hy ook Îsâ geskep.

O koning! Ek nooi jou uit om in Allâhu ta’âlâ te glo, wat geen gelyke en geen vennoot het nie, om Hom te aanbid, my te volg en te glo in wat Allâhu ta’âlâ aan my gestuur het. Want ek is die rasûl van Allâhu ta’âlâ, aan wie opgedra is om dit bekend te maak. Nou het ek jou meegedeel wat nodig was, en jou die raad gegee wat die geluk in hierdie wêreld en in die hiernamaals verseker. Aanvaar my raad! Mag vrede wees op diegene wat die regte leiding gevind en die regte pad bereik het.”

Ashama, die heerser, het met groot eerbied en nederigheid na die brief van Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) geluister. Dadelik het hy die kalima-i shahâda uitgespreek en Moslem geword:

“Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh.” Daarna het hy gesê: “Ek sweer dat hy die profeet is op wie se koms die Jode en die Christene, die Mense van die Boek, gewag het, die profeet wie se koms die vroeëre profete as blye boodskap aangekondig het. As ek die geleentheid gehad het om na hom toe te gaan, sou ek beslis gegaan en die eer gehad het om hom te dien!” Met eerbied het hy die brief in ’n mooi kissie gesit en gesê: “Solank hierdie briewe hier is, sal die goeie en die seën Abessinië nie verlaat nie.”3 Die Negus Ashama het die bevele wat in die tweede brief meegedeel is, met eerbied gelees. Op bevel van die Profeet het hy die nikâh van ons moeder Umm Habîba, die geseënde eggenote van ons geliefde Profeet, met Rasûl-i akram gesluit. Daarna was hy ongeveer twee maande lank die gasheer van ons moeder Umm Habîba en van die Metgeselle wat daar was; toe het hy hulle aan boord van skepe laat gaan en hulle met baie geskenke na Medina gestuur. In die brief wat hy saam met hulle gestuur het, het hy bekend gemaak dat hy tot geloof gekom het.

Brief aan Heraklius, die Bisantynse keiser

Dihya Kalbî het die opdrag gekry om die Bisantynse keiser na Islam te nooi. Die brief sou hy aan Hârith, die heerser van Ghassân in Busrâ, gee, en dié sou dit na die Bisantynse keiser Heraklius stuur. Dihya het die uitnodigingsbrief van ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) met groot eerbied ontvang en hom na Busrâ gehaas. Daar het hy Hârith ontmoet en hom die saak verduidelik. Hârith het ’Adî ibn Hâtim, wat nog nie Moslem was nie, as metgesel saam met Dihya gestuur, na Heraklius, wat toe in Jerusalem was. Saam het hulle in Jerusalem aangekom en ’n manier gesoek om die keiser te ontmoet. Die keiser se manne het vir Dihya gesê: “Wanneer jy voor die keiser verskyn, moet jy met gebuigde hoof loop, en wanneer jy naby kom, moet jy jou op die grond in sajda neerwerp. Solank hy jou nie toestemming gee om uit die sajda op te staan nie, mag jy jou hoof in geen geval van die grond oplig nie.” Hierdie woorde het Dihya swaar geval, en hy het vir hulle gesê: “Ons Moslems buig voor niemand in sajda neer nie, behalwe voor Allâhu ta’âlâ. Boonop is dit teen die natuur van die mens dat een mens hom voor ’n ander neerbuig.” Daarop het die keiser se manne gesê: “Dan sal die keiser die brief wat jy gebring het, nooit aanvaar nie, en hy sal jou uit sy teenwoordigheid wegjaag.” Dihya het geantwoord: “Ons Profeet Muhammad ’alayhis-salâm laat nie toe dat iemand hom voor hom in sajda neerbuig nie – selfs nie dat iemand ’n ligte buiging voor hom maak nie. Wie met hom wil praat, al is dit ’n slaaf, aan hom gee hy aandag: hy ontvang hom, luister na sy kommer, neem sy las weg en troos sy hart. Daarom is almal wat hom volg, vry en eervol.”

“Ek sweer dat hy die profeet is op wie se koms die Jode en die Christene, die Mense van die Boek, gewag het, die profeet wie se koms die vroeëre profete as blye boodskap aangekondig het” Die Negus Ashama (rahmatullâhi ’alayh)

Een van diegene wat hierdie woorde gehoor het, het gesê: “Omdat jy jou nie voor die keiser wil neerbuig nie, sal ek jou ’n ander weg wys, sodat jy die opdrag wat jy op jou geneem het, tog kan uitvoer. Voor die paleis is daar ’n plek waar die keiser rus. Elke dag ná die middag gaan hy na daardie binnehof en wandel daar rond. Daar staan ’n minbar. As daar ’n geskrif op lê, neem hy dit eers en lees dit; daarna rus hy. Gaan jy nou, sit die brief op daardie minbar en wag buite. Wanneer hy die brief sien, sal hy jou laat roep. Dan kan jy jou opdrag uitvoer.”

Daarop het Dihya die brief op die aangewese plek neergesit. Heraklius het die brief geneem en ’n tolk gevra wat Arabies ken. Die tolk het begin om die brief van ons Meester Rasûlullah voor te lees. Bo-aan die brief het gestaan: “Bismillâhir-rahmânir-rahîm! Van Muhammad (’alayhis-salâm), die Rasûl van Allâhu ta’âlâ, aan Heraklius, die grote van die Bisantyne.” Yannâq, die seun van Heraklius se broer, was baie kwaad omdat die brief so begin het, en het die tolk ’n harde vuisslag op die bors gegee. Deur die krag van die slag het die tolk op die grond neergeslaan, en die geseënde brief het uit sy hand geval. Toe Heraklius vir Yannâq gevra het: “Waarom het jy dit gedoen?”, het dié geantwoord: “Sien jy nie die brief nie? Met sy eie naam het hy die brief begin, vóór jou naam, en sonder om te sê dat jy die heerser is, het hy geskryf: ‘aan Heraklius, die grote van die Bisantyne’. Waarom het hy nie ‘aan die heerser van die Bisantyne’ geskryf nie, en waarom het hy nie met jou naam begin nie? Vandag mag sy brief nie gelees word nie.”

Daarop het Heraklius gesê: “By Allah, óf jy is baie onverstandig, óf jy is heeltemal mal. Ek het nie geweet dat jy so is nie. Wil jy die brief verskeur en weggooi nog voordat ek gesien het wat daarin staan? Ek sweer by my lewe: as hy, soos hy sê, Rasûlullah is, het hy die reg om sy eie naam vóór myne in die brief te skryf en my die grote van die Bisantyne te noem. Ek is net hulle eienaar, nie hulle heerser nie.” En hy het Yannâq uit sy teenwoordigheid weggejaag. Daarna het hy iemand met die naam Uskûf laat roep – die geleerdste van die Christene, hulle leier en sy eie raadgewer – en hom die brief laat voorlees. In die vervolg van die brief het gestaan: “Mag vrede wees op diegene wat die regte leiding van Allâhu ta’âlâ volg en die regte pad bereik!” En daarna: “(O grote van die Bisantyne!) Ek nooi jou na Islam. Aanvaar Islam, sodat jy behoue bly. Word Moslem, sodat Allâhu ta’âlâ jou ’n dubbele beloning gee. As jy jou afkeer, rus die sonde van al die Christene op jou. (O My Rasûl!) Sê: ’O Mense van die Boek (Jode en Christene)! Kom na ’n woord wat tussen ons gemeenskaplik is: dat ons niks aanbid nie behalwe Allâhu ta’âlâ, dat ons niks as vennoot aan Hom toeken nie, en dat niemand van ons, met verbygaan van Allâhu ta’âlâ, iemand uit ons midde as skeppende Heer erken nie. As hulle hulle van hierdie woord afkeer, sê dan: Wees getuies dat ons ware Moslems is.’”4

Terwyl die brief van Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) voorgelees is, het die sweetdruppels op Heraklius se voorkop uitgeslaan. Toe die brief klaar voorgelees was, het hy gesê: “Sedert Sulaymân ’alayhis-salâm het ek nog nooit ’n brief gesien wat so begin nie, met ‘Bismillâhir-rahmânir-rahîm’.” Toe Heraklius vir Uskûf na sy mening oor hierdie saak gevra het, het Uskûf gesê:

“By Allah, hy is die profeet wie se koms Mûsâ en Îsâ (’alayhimas-salâm) aan ons as blye boodskap aangekondig het. Ons het trouens al op sy koms gewag.”

Heraklius het gevra: “Wat raai jy my in hierdie saak aan, wat ag jy reg?” Uskûf het geantwoord: “Ek ag dit reg dat u hom volg.” Heraklius het gesê: “Ek weet baie goed wat jy sê. Maar ek het nie die krag om hom te volg en Moslem te word nie. Want dan verloor ek my heerskappy, en hulle sal my doodmaak.” Daarop het hy Dihya en ’Adî ibn Hâtim laat roep. ’Adî het gesê: “O koning! Hierdie man langs my, van die Arabiere wat skape en kamele besit, vertel van ’n verbasende gebeurtenis in sy land.” Toe Heraklius gevra het: “Wat is daardie gebeurtenis in julle land?”, het Dihya geantwoord: “Daar het onder ons ’n man verskyn wat verklaar het dat hy profeet is. ’n Deel van die volk volg hom, en ’n ander deel verset hom teen hom. Tussen ons, die gelowiges, en die ongelowiges vind gevegte plaas.”

Daarna het Heraklius ’n ondersoek na ons Meester die Profeet begin. Heraklius het die goewerneur van Damaskus beveel om iemand uit dieselfde geslag as Rasûl-i akram te vind. Intussen het hy ook ’n brief geskryf aan ’n geleerde in Rome, ’n vriend van hom wat Hebreeus ken, en hom oor hierdie saak uitgevra. Van sy vriend in Rome het ’n brief gekom met die mededeling dat die man van wie hy praat, die Profeet van die eindtyd is. Die goewerneur van Damaskus het op sy beurt op ’n karavaan van die Quraysh afgekom wat vir handel op reis was. Onder hulle was ook Abû Sufyân, die hoof van die Quraysh, wat nog nie Moslem was nie. Abû Sufyân het vertel: “Ons was in Gaza toe Heraklius se goewerneur in Damaskus op ons afgekom het asof hy ons wou aanval, en gevra het: ‘Behoort julle aan die volk van daardie man in die Hijaz?’ Ons het gesê: ‘Ja.’ Toe het hy gesê: ‘Kom! Julle gaan saam met ons na die keiser!’” Die goewerneur het Abû Sufyân en sy metgeselle na Damaskus geneem. Die goewerneur van Damaskus het Abû Sufyân en dié wat by hom was, voor Heraklius gebring. Heraklius was toe in Jerusalem, in Bayt al-Maqdis. Saam met sy vizier het hy daar gesit, met sy kroon op sy hoof. Daar het hy Abû Sufyân en die ongeveer dertig Mekkane wat by hom was, ontvang.

Heraklius het ’n tolk geroep en hulle gevra: “Wie van julle is volgens afkoms die naaste verwant aan die man wat sê dat hy profeet is?” Abû Sufyân het geantwoord: “Ek is volgens afkoms die naaste aan hom verwant.” Heraklius het Abû Sufyân naby hom laat bring en gesê dat die ander agter Abû Sufyân moet gaan staan. Toe Heraklius gevra het: “Wat is julle graad van verwantskap?”, het hy gesê: “Die seun van my oom.” (Want Abû Sufyân se grootvader is Umayya, en die grootvader van Rasûlullah is ’Abdulmuttalib. Hulle grootvaders was kinders van twee broers. Daarom het hy gesê: “Die seun van my oom.” Hulle geslagte kom saam in ’Abdu Manâf, die grootvader van hulle grootvaders.) Hoewel Abû Sufyân eers gelieg het, het hy deur die dreigement van die heerser bang geword en kon hy nie meer lieg nie.

“By Allah, hy is die profeet wie se koms Mûsâ en Îsâ (’alayhimas-salâm) aan ons as blye boodskap aangekondig het. Ons het trouens al op sy koms gewag” Uskûf van Jerusalem

Daarna het die volgende gesprek tussen hulle plaasgevind. Heraklius: – Hoe is die afkoms onder julle van die man wat sê dat hy profeet is? – Van al die mense van sy tyd het hy die beste afkoms. Volgens afkoms is hy die voortreflikste van ons. – Was daar vóór hom onder julle iemand wat beweer het dat hy profeet is? – Nee. – Was daar ooit ’n heerser onder sy voorvaders? – Nee. – Volg die vooraanstaandes van die volk hom, of die armes en die swakkes? – Dié wat hom volg, is die armes, die swakkes, die jongmense en die vroue. Van die ouer mense en die vooraanstaandes van sy volk volg min hom. – Word sy volgelinge meer of minder? – Hulle word meer. – Is daar iemand wat sy godsdiens, nadat hy dit aangeneem het, uit afkeer of uit woede weer verlaat het? – Nee. – Het iemand hom al ooit sien lieg voordat hy gesê het dat hy profeet is? – Nee. – Het hierdie profeet al ooit ’n verbond verbreek of sy woord nie gehou nie? – Nee, nooit. Maar ons het nou met hom ’n verdrag gesluit om vir ’n bepaalde tyd nie te veg nie. Ons weet nie wat hy in daardie tyd sal doen nie. – Wat beveel hy julle? – Ons word deur hom beveel om net Allah, wat Een is, te aanbid en niks as vennoot aan Hom toe te ken nie. Om te aanbid wat ons voorvaders aanbid het (die afgode), verbied hy ons. Verder beveel hy ons om die gebed te verrig, opreg te wees, die armes te help, ons van die harâm te weerhou, ons verbonde na te kom, nie te verraai wat aan ons toevertrou is nie en ons familie te besoek. Hierdie gesprek het in Bayt al-Maqdis plaasgevind, en daar is die geseënde brief van Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) voorgelees. Toe Heraklius die brief gesoen, oor sy oë gestryk en op sy hoof gesit het, het die rumoer onder die Bisantyne nog toegeneem.

Die keiser het beveel dat Abû Sufyân en die Quraysh wat by hom was, uitgeneem word. Abû Sufyân, wat nog nie Moslem was nie, het daar onder eed gesê dat hy glo dat die saak van ons geliefde Profeet met sukses sou eindig. Dihya het teenoor Heraklius gaan staan en met sy geseënde mooi gesig en sy aangename stem gesê: “O keiser! ’n Man uit Busrâ (Hârith), wat beter is as jy, het my na jou gestuur. Ek sweer by Allâhu ta’âlâ dat die een wat my na hom gestuur het (Rasûlullah), beter is as hy én as jy. Jy moet my woorde in nederigheid aanhoor en die raad wat aan jou gegee word, aanvaar! Want as jy nederig is, sal jy die raad begryp. As jy die raad nie aanvaar nie, kan jy nie regverdig wees nie!”

Toe Heraklius gesê het: “Gaan voort”, het Dihya voortgegaan: “Wel dan, ek nooi jou uit om te glo in Allâhu ta’âlâ, tot wie Îsâ ’alayhis-salâm die gebed verrig het. Ek nooi jou uit om te glo in hierdie ummî Profeet, wie se koms eers Mûsâ ’alayhis-salâm en daarna Îsâ ’alayhis-salâm as blye boodskap aangekondig het. As jy iets hieroor weet en die geluk van hierdie wêreld en van die hiernamaals wil verwerf, hou dit dan voor oë. Anders verloor jy die geluk van die hiernamaals en bly jy in ongeloof en shirk. Weet ook goed dat Allâhu ta’âlâ, wat jou Heer is, die onderdrukkers vernietig en die gunste verander.”

Heraklius het gesê: “Ek laat geen geskrif wat in my hande kom, ongelees nie, en ek laat geen geleerde wat by my kom, gaan sonder om hom te vra wat ek nie weet nie. Daarvan sien ek niks anders as goed en nut nie. Gee my tyd om na te dink totdat ek die waarheid vind.” Later het Heraklius vir Dihya by hom geroep en onder vier oë met hom gepraat. Wat in sy hart was, het hy soos volg bekend gemaak: “Ek weet dat die man wat jou gestuur het, die Profeet van die eindtyd is, wie se koms in die boeke as blye boodskap aangekondig is en op wie gewag is. Maar as ek hom volg, vrees ek dat die Bisantyne my sal doodmaak. Ek sal jou na Safâtir stuur: hy is hulle grootste geleerde, en hulle bewys hom meer agting as my. Al die Christene volg hom. As hy tot geloof kom, sal al die Bisantyne glo. Dan sal ook ek openlik bekend maak wat in my hart is en wat ek glo.”

Daarna het Heraklius ’n brief geskryf, dit aan Dihya gegee en hom na Safâtir gestuur.

Die monnik Safâtir

Ons Meester Rasûlullah het ook aan Safâtir ’n brief gestuur. Toe Safâtir die briewe gelees en die eienskappe van ons Meester die Profeet gehoor het, het hy gesê dat daar geen enkele twyfel is dat hy die Profeet van die eindtyd is wie se koms Mûsâ en Îsâ aangekondig het nie, en hy het tot geloof gekom. Toe het hy huis toe gegaan, hom toegesluit en drie weke lank nie uitgekom vir die preke wat hy elke Sondag gehou het nie. Die Christene het geroep: “Wat makeer Safâtir, dat hy nie meer uitkom sedert hy met daardie Arabier gepraat het nie? Ons wil hom sien!”

Safâtir het sy swart priesterkleed uitgetrek, wit klere aangetrek, sy staf in die hand geneem en na die kerk gegaan. Nadat hy die inwoners van die stad bymekaargeroep het, het hy opgestaan en gesê: “O Christene! Weet dat daar ’n brief van Ahmad (’alayhis-salâm) na ons gekom het. Na die ware godsdiens nooi hy ons. Ek weet dit seker en ek glo dat hy die ware rasûl van Allâhu ta’âlâ is.” Toe die Christene dit gehoor het, het hulle Safâtir bestorm en hom as martelaar doodgeslaan. Dihya het gekom en Heraklius meegedeel wat gebeur het.

Heraklius het gesê: “Het ek jou nie gesê nie? Safâtir is vir die Christene dierbaarder en kosbaarder as ek. As hulle sulke woorde van my sou hoor, sou hulle my net soos hom doodmaak.” In die berig wat Bukhârî in sy “Sahîh” vermeld en wat Zuhrî oorgelewer het, staan egter: “Heraklius het die vooraanstaandes van die Bisantyne in sy paleis in Homs bymekaargeroep en beveel dat die deure gesluit word. Daarna het hy op ’n verhoog geklim en gesê: ‘O volk van die Bisantyne! Wil julle geluk en vrede bereik, wil julle hê dat julle heerskappy blywend bestaan, en wil julle volg wat Îsâ gesê het?’ Die Bisantyne het gevra: ‘O ons koning! Wat moet ons doen om dit te bereik?’ Heraklius het gesê: ‘O volk van die Bisantyne! Ek het julle vir ’n goeie saak bymekaargeroep. ’n Brief van Muhammad het na my gekom. Daarin nooi hy my na die godsdiens van Islam. By Allah, hy is die profeet op wie se koms ons altyd gewag het, wat ons in ons boeke beskryf vind en wie se tekens ons ken. Kom, laat ons hom volg en in hierdie wêreld en in die hiernamaals behoue bly!’ Daarop het almal mompelend en met lelike woorde na die deure gehardloop om te vlug. Maar omdat die deure gesluit was, kon hulle nie uitgaan nie. Toe Heraklius hierdie gedrag van die Bisantyne gesien en begryp het dat hulle so vir Islam vlug, het hy vir sy lewe gevrees en gesê: ‘O volk van die Bisantyne! Die woorde wat ek gespreek het, was bedoel om julle trou aan julle godsdiens te toets. Met my eie oë het ek julle trou aan julle godsdiens gesien, en julle houding, wat my bly gemaak het.’ Daarop het die Bisantyne hulle in sajda voor Heraklius neergewerp, en toe die deure van die paleis oopgemaak is, het hulle uitgegaan en vertrek.”5 Heraklius het Dihya laat roep en hom vertel wat gebeur het. Aan hom het hy geskenke gegee, die een nog kosbaarder as die ander. Boonop het hy ’n brief aan ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) geskryf. Die brief en die geskenke wat hy laat klaarmaak het, het hy saam met Dihya na ons geliefde Profeet gestuur.

“Daar is geen enkele twyfel dat hy die Profeet van die eindtyd is wie se koms Mûsâ en Îsâ aangekondig het nie” Die monnik Safâtir

Heraklius wou Moslem word, maar uit vrees om sy troon en sy lewe te verloor, het hy nie tot geloof gekom nie. In die brief wat hy aan ons Meester die Profeet geskryf het, het gestaan: “Aan Muhammad, die Rasûl van Allah, wie se koms Îsâ as blye boodskap aangekondig het, van die keiser, die heerser van die Bisantyne! U gesant het met u brief by my gekom. Ek getuig dat u die ware rasûl van Allah is. Want ons het u in die Injîl beskryf gevind, en Îsâ het ons u koms as blye boodskap aangekondig. Ek het die Bisantyne genooi om in u te glo, maar hulle wou daar niks van weet nie. As hulle na my geluister het, sou dit ongetwyfeld goed vir hulle gewees het. Ek verlang baie daarna om by u te wees, u te dien en u voete te was.” Dihya het Heraklius verlaat en in Hismâ aangekom. Onderweg, in die vallei Shanâr, een van die valleie van Judhâm, het Hunayd ibn Ûs, sy seun en sy manne Dihya beroof. Hulle het alles van hom geneem wat hy gehad het, behalwe sy ou klere. In daardie streek het Dubayb ibn Rifâ’a ibn Zayd en sy volk Islam aangeneem. Toe Dihya by hulle kom en vertel wat gebeur het, het hulle teen Hunayd ibn Ûs en sy stam opgetrek en al die goed teruggeneem.

Later het ons Meester Rasûlullah Zayd ibn Hâritha teen Hunayd ibn Ûs en sy manne uitgestuur. Almal wat in daardie streek gewoon het, het tot geloof gekom. Toe Dihya in Medina aankom, het hy, sonder om eers huis toe te gaan, reguit na die deur van Habîb-i akram gegaan. Daar het hy aan die deur geklop. Ons Profeet het gevra: “Wie is daar?” Dihya het geantwoord: “Dihya Kalbî.” Die Meester van die wêrelde het gesê: “Kom binne.” Dihya het binnegegaan en alles wat gebeur het, tot in die fynste besonderhede vertel. Daarna het hy die brief van Heraklius aan ons Meester die Profeet voorgelees, en dié het gesê: “Nog ’n tyd lank sal hy bly (op die troon). Solank my brief by hulle is, sal hulle heerskappy voortduur.”

Hoewel Heraklius in sy brief geskryf het dat hy in ons Profeet glo, het ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gesê: “Wat hy sê, is ’n leuen. Van sy godsdiens het hy nie afgesien nie.” Heraklius het die brief van ons geliefde Profeet in sysatyn toegedraai en in ’n ronde goue kissie bewaar. Heraklius se familie het hierdie brief bewaar en dit vir almal verborge gehou. Hulle het gesê en geglo dat hulle heerskappy sou voortduur solank hierdie brief in hulle hande is. En so het dit werklik gebeur.6