Die voorval van Laylat at-Ta’rîs
Toe hulle van die veldtog na Khaybar teruggekeer het, het hulle op die plek Ta’rîs halt gehou om te rus. Daardie nag het Rasûlullah vir Bilâl geroep en gesê: “O Bilâl! Moenie vannag slaap nie! Let op die dagbreek en maak ons wakker vir die gebed.” Daarna het Rasûlullah saam met die Metgeselle gaan slaap. Bilâl het ’n ruk lank die gebed verrig. Met sy gesig na die ooste gedraai, het hy met sy rug teen sy bagasie geleun. Terwyl hy op die tyd van die gebed gewag het, het hy aan die slaap geraak. Hulle was so moeg dat niemand sy oë kon oopmaak nie, totdat die sonstrale die aarde verwarm en op hulle gesigte geval het. Rasûlullah het eerste wakker geword. Kortom, hulle het opgestaan en die wudû verrig. Bilâl het die iqâma uitgespreek, en hulle het die oggendgebed in gemeente ingehaal. Toe die gebed verby was, het Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gesê: “As iemand sy gebed vergeet, laat hom dit verrig op die oomblik wanneer hy dit onthou. Want Haqq ta’âlâ het gesê: ‘Aqimis-salâta li-dhikrî (verrig die gebed om My te gedenk, om My grootheid in herinnering te roep).’”
Die terugkeer van die son ter wille van ’Alî
Toe hulle van die veldtog na Khaybar teruggekeer het, het Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) in Sahbâ gerus. Daar het hy sy geseënde hoof op die knie van ’Alî (radiyallâhu ’anh) gelê. Op daardie oomblik het die openbaring begin kom. Die son was op die horison. ’Alî (radiyallâhu ’anh) het die namiddaggebed nog nie verrig nie. Toe die openbaring voltooi was, het die son ondergegaan. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het hierdie smeekbede gedoen: “O my Heer! As ’Alî (radiyallâhu ’anh) aan U kant en aan die kant van U Rasûl staan, laat die son dan terugkeer.” Nadat ’Alî die gebed verrig het, het die son weer ondergegaan. Asmâ bint ’Umays het gesê: “Ek het gesien dat die son, wat reeds ondergegaan het, weer opgekom en die aarde verlig het.”
Die Slag van Wâdi’l-Qurâ
Hierdie veldtog het in die maand Jumâdâ al-âkhira in Wâdi’l-Qurâ plaasgevind. Toe die Jode in daardie streek gehoor het dat Rasûlullah met die leër van Islam na Wâdi’l-Qurâ gekom het, het hulle hulle met die hulp van ’n groep Arabiese afgodedienaars vir die stryd gereed gemaak. Hulle het uit hulle woonplekke gekom en hulle in slagorde opgestel. Ook die Profeet ’alayhis-salâm het sy leër in slagorde laat opstel en die vaandel aan een van die Metgeselle gegee. Die ongelowiges het hy na Islam genooi en gesê: “As julle tot geloof kom, red julle julle lewe en julle besittings.” Hulle het die raad nie aangeneem nie. Een van die afgodedienaars het vorentoe getree en tot ’n tweegeveg uitgedaag. Zubayr ibn ’Awwâm (radiyallâhu ’anh) het hom gedood. ’n Ander het ’Alî tegemoetgetree. Die imam het daardie kâfir dadelik na die vuur van die Hel gestuur. Nog een het gekom, en ook hom het hy gedood. Abû Dujâna (radiyallâhu ’anh) het twee Jode gedood. Daardie dag is vyftien ongelowiges gedood. Toe dit aand geword het, het elkeen na sy eie kamp gegaan. Die oggend het albei partye weer hulle swaarde getrek en hulle vir die stryd gereed gemaak. Toe die son ’n lanslengte hoog gestaan het, het die vrees die ongelowiges om die hart geslaan, en hulle het gevlug. Die mujâhids het baie goedere en buit geneem. Ook die Jode van Taymâ het bevrees geraak weens hierdie lot van die Jode van Wâdi’l-Qurâ. Om hulle besittings te behou, het hulle ingestem om jizya te betaal, en daar is vrede gesluit.
“Ek het die poort van die vesting van Khaybar nie met liggaamlike krag opgelig nie, maar met ’n geestelike krag” ’Alî (radiyallâhu ’anh)
Die Slag van Wâdi’l-Qurâ