My Geliefde Profeet
Lees aanlynInhoud

DIE GEBEURTENIS VAN HUDAYBIYA

Die voorneme: ’umra; die afloop: Hudaybiya

Dit was die maand Dhu’l-qa’da van die sesde jaar ná die Hijra. Op ’n nag het Nabiyy-i muhtaram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) in sy droom gesien dat hy saam met die Metgeselle na Makka al-Mukarrama gaan en die tawâf om die Ka’ba al-Mu’azzama verrig, en dat ’n deel van hulle hulle hare kort knip en ’n ander deel dit laat afskeer. Toe ons Meester Rasûlullah hierdie droom aan sy Metgeselle vertel, was hulle baie opgewonde. Vir die eerste keer sedert die Hijra sou hulle na Mekka gaan, hulle mooi geboortegrond, waar hulle gebore is en grootgeword het en wat vol bitter en soet herinneringe was. Hulle sou die heilige Ka’ba besoek, waarheen hulle hulle by die vyf daaglikse gebede gewend het en waarna hulle so verlang het, en daar die tawâf verrig. Wat ’n mooi blye boodskap was dit nie!… Sodra die Metgeselle die blye boodskap van ons geliefde Profeet ontvang het: “Julle sal beslis die Masjid al-Harâm binnegaan!”, het hulle onmiddellik met die voorbereidings begin. Nadat die voorbereidings voltooi is, het Habîb-i akram ’Abdullah ibn Umm Maktûm as sy plaasvervanger in Medina agtergelaat. Op die eerste Maandag van die maand Dhu’l-qa’da het hy op sy kameel geklim, wat Qaswâ geheet het. Saam met veertienhonderd Metgeselle wat hulle voorberei het, het hy afskeid geneem van dié wat in Medina agtergebly het. Met die voorneme van die ’umra het hulle na die heilige stad Mekka opgetrek. Hulle het hulle swaarde, die wapens van die reisiger, en sewentig kamele om te offer, saamgeneem. Van die karavaan was tweehonderd te perd, en vier was vroulike Metgeselle. Een van hierdie vroue was die geseënde en reine vrou van ons geliefde Profeet, ons moeder Umm Salama. Toe hulle by die mîqât-plek Dhu’l-Hulayfa aankom, het hulle in ihrâm getree en die middaggebed verrig. Daarna het hulle die ore van die kamele wat geoffer sou word, gemerk en toue om hulle nekke gebind. Nâjiya ibn Jundub Aslamî is, met helpers, met die sorg vir die kamele belas. ’Abbâd ibn Bishr is as bevelhebber van ’n eenheid van twintig ruiters aangestel en as verkenner vooruitgestuur. Bishr ibn Sufyân is as boodskapper na Mekka gestuur.1 Ons geliefde Profeet en die heldhaftige Metgeselle, geklee in die ihrâm-klere en in wit gehul, het begin om Allâhu ta’âlâ te loof, die verhewenheid van Sy majesteit te betuig en Hom te smeek:

“Labbayk, Allâhumma labbayk! Labbayk, lâ sharîka laka labbayk! Innal-hamda wan-ni’mata laka wal-mulk, lâ sharîka lak!”

(Hier is ek, o Allah, hier is ek! Ek het U oproep met my woord en my wese telkens weer beantwoord en my aan U bevel onderwerp. U het geen vennoot nie; met my hele bestaan het ek my tot U gewend. Lof en guns kom U alleen toe. Ook die heerskappy is U s’n. U het geen vennoot nie.) Deur hierdie geseënde talbiya het aarde en hemel weergalm, en Dhu’l-Hulayfa is in ’n stralende atmosfeer gehul. Almal was ontroer, en hulle het uit Dhu’l-Hulayfa vertrek om so gou moontlik in Mekka te wees.

Onderweg het ’Umar en Sa’d ibn ’Ubâda na Habîb-i akram gekom en hulle kommer uitgespreek: “Yâ Rasûlallah! Gaan ons ongewapen na mense wat met u in oorlog is? Ons vrees dat die Quraysh u sal aanval en u geseënde liggaam skade sal aandoen!…” Die Vors van albei wêrelde het vir hulle gesê: “Ek het die voorneme van die ’umra gemaak. In hierdie toestand wil ek nie wapens dra nie.”

Die reis het rustig verloop. Onderweg het hulle by verskeie stamme aangedoen, en ons Meester die Profeet het hulle na Islam genooi. Sommige het gehuiwer om dit te aanvaar, ander het geskenke gestuur. So het hulle die helfte van die pad afgelê en by ’n plek aangekom wat Ghadîr al-Ashtât genoem word, anderkant ’Usfân. Daar het Bishr ibn Sufyân, wat vroeër die taak gekry het om die Mekkane ’n berig te bring, ná sy gesprek met die Quraysh teruggekeer. Aan ons Meester die Profeet het hy vertel wat hy gesien het: “Yâ Rasûlallah! Die Quraysh het gehoor dat u kom. Uit vrees het hulle die stamme in die omgewing feesmale aangebied en hulle hulp gevra. Hulle het ’n eenheid van tweehonderd ruiters na u toe gestuur om te verken. Die stamme in die omgewing het hierdie versoek aanvaar en hulle verenig by ’n plek wat Baldah genoem word. Hulle het baie troepe saamgetrek en gesweer om u nie in Mekka toe te laat nie.”

Hierdie berig het die Meester van die wêrelde baie bedroef, en hy het gesê: “Die Quraysh het te gronde gegaan. Die oorlog het hulle reeds heeltemal verteer… Dink die afgodedienaars van die Quraysh dat hulle enige krag het? By Allah, ek sal nooit ophou om teen hulle te veg nie, totdat Allâhu ta’âlâ hierdie godsdiens, wat Hy my gestuur het om te versprei, heersend en verhewe maak, of totdat my kop van my romp geskei word!” Daarna het hy hom tot sy heldhaftige Metgeselle gewend en hulle mening en hulle siening hieroor gevra. Die roemryke Metgeselle, wat hulle met hulle hele wese aan Rasûlullah gewy het, het gesê: “Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl weet die beste. Mag ons lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Ons het op pad gegaan met die voorneme om die tawâf om die Baytullah te verrig. Ons het nie gekom om iemand dood te maak of om te veg nie. Maar as hulle ons wil verhinder om die Ka’ba te besoek, sal ons beslis teen hulle veg en ons doel bereik!…” Hierdie vasberadenheid van die Metgeselle het ons geliefde Profeet aangestaan. Toe het hy gesê: “Kom dan, trek op met die edele naam van Allâhu ta’âlâ!…” Rondom ons Meester die Profeet het die Metgeselle na Mekka begin optrek, terwyl hulle die talbiya – “Labbayk, Allâhumma labbayk!…” – en die takbîr – “Allâhu akbar! Allâhu akbar!…” – uitgespreek het.

Op ’n middag het Bilâl Habashî met al die skoonheid van sy stem die adhân van Muhammad uitgeroep en bekend gemaak dat die tyd van die gebed aangebreek het. Op daardie oomblik het die eenheid van tweehonderd ruiters van die Quraysh daar aangekom, hulle tussen Mekka en die Metgeselle opgestel en gereed gestaan om aan te val. Tog het die Meester van die wêrelde hom saam met sy verhewe Metgeselle in rye geskaar en die gebed begin. Dit was ’n skouspel wat die moeite werd was om te sien: ongeveer veertienhonderd Metgeselle wat in rye agter ons geliefde Profeet roerloos in qiyâm gestaan en hulle vir die rukû’ gebuig het. En wanneer hulle almal tegelyk in sajda gegaan het, het dit gelyk asof ’n ontsagwekkende berg buig en weer regop kom.

“By Allâhu ta’âlâ, wat die Quraysh ook al van my vra, ek sal dit aanvaar, op voorwaarde dat die edele Huis geëer word” Hadîth sharîf

Die tog na Hudaybiya

Die nederigheid wat hulle getoon het deur hulle eervolle voorkoppe in die teenwoordigheid van Allâhu ta’âlâ op die grond te lê, het die liefde vir Islam in die hart van sommige ruiters van die Quraysh laat val. Toe die Metgeselle die salâm gegee en die gebed beëindig het, het die bevelhebber van die ruiters van die Quraysh gekla: “As ons van hierdie toestand van die Moslems gebruik gemaak het om hulle te oorval, sou ons die meeste van hulle doodgemaak het!… Waarom het ons nie aangeval terwyl hulle in gebed was nie?” Daarna het hy sy kamerade laat weet dat hulle die geleentheid hierdie keer nie sou laat verbygaan nie: “Moenie bekommerd wees nie. Hulle sal in elk geval met nog ’n gebed begin wat vir hulle dierbaarder is as hulle eie lewe en hulle kinders!…” Allâhu ta’âlâ het hierdie woorde van hulle aan ons Meester die Profeet bekend gemaak deur openbaring deur Jibrîl ’alayhis-salâm te stuur. In die edele vers wat geopenbaar is, is in betekenis gesê: “(O My Habîb!) Wanneer jy onder hulle is en hulle (jou Metgeselle, teenoor die vyand) in die gebed voorgaan, (verdeel hulle dan in twee dele, en) laat ’n deel van hulle saam met jou (in die gebed) staan (en die ander teenoor die vyand). Laat hulle hulle wapens by hulle hou. Laat diegene wat saam met jou in die gebed is en een rak’a verrig het, na die vyand gaan (terwyl hulle hulle hoed vir handelinge wat die gebed ongeldig maak). Laat daarna die ander deel, wat die gebed nog nie verrig het nie, kom en die tweede rak’a saam met jou verrig; en laat ook hulle hulle harnasse, hulle beskermingsmiddele en hulle wapens by hulle hou. (Laat hulle die tashahhud saam met jou opsê. Wanneer jy die salâm gee, laat hulle sonder om die salâm te gee na die vyand gaan; laat diegene wat eers een rak’a verrig het, terugkom, op hulle eie nog een rak’a verrig en die salâm gee. Laat ook diegene wat die tweede rak’a saam met die imam verrig het, terugkom, nog een rak’a verrig, die gebed voltooi en die salâm gee.) Die ongelowiges wil hê dat julle julle wapens en julle bagasie verwaarloos, sodat hulle julle onverwags kan oorval… As reën vir julle las veroorsaak of as julle siek is, is dit geen sonde vir julle om julle wapens af te lê nie. Maar tref tog alle voorsorgmaatreëls. Daar is geen twyfel dat Allâhu ta’âlâ vir die ongelowiges ’n vernederende straf voorberei het nie.”2 Toe Bilâl by die namiddaggebed die adhân uitgeroep het, het die ruiters van die Quraysh weer tussen Mekka en die Metgeselle gestaan, gereed om aan te val. Ons Meester die Profeet het sy Metgeselle in die gebed voorgegaan soos in die edele vers aangedui is. Die afgodedienaars was verbaas oor hierdie versigtige manier waarop die Moslems die gebed verrig het. Allâhu ta’âlâ het hulle vrees ingeboesem. Hulle het nie gewaag om enige beweging te maak nie. Hulle het daarvandaan vertrek om in Mekka verslag te gaan doen. Ook ons Meester die Profeet en sy Metgeselle het daarvandaan verder in die rigting van Mekka getrek. Toe hulle by die grens van die heilige Mekka kom, het Qaswâ, die kameel van ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam), sonder enige sigbare rede skielik neergekniel. Hulle het baie moeite gedoen om haar te laat opstaan, maar sy het nie opgestaan nie. Daarop het die Sultan van die heelal gesê: “Dit is nie haar gewoonte om so neer te kniel nie. Maar Allâhu ta’âlâ, wat destyds die olifant (van Abraha) teruggehou en verhinder het om Mekka binne te gaan, het nou ook Qaswâ teruggehou. Ek sweer by Allâhu ta’âlâ, in wie se magtige hand my bestaan is: wat die Quraysh ook al van my vra van die dinge wat Allâhu ta’âlâ binne die Haram harâm gemaak het (soos om van stryd en bloedvergieting af te sien), ek sal hierdie versoek van hulle beslis inwillig!”

Daarna wou hulle Qaswâ laat opstaan. Die kameel het orent gespring. Binne die grense van die Haram het sy nie ingegaan nie, maar presies op die grens bly staan, by die plek wat Hudaybiya genoem word. Ons Meester die Profeet en die Metgeselle het op hierdie plek, waar daar min water was, hulle kamp opgeslaan.

“Dink die afgodedienaars van die Quraysh dat hulle enige krag het? By Allah, ek sal nooit ophou om teen hulle te veg nie, totdat Allâhu ta’âlâ hierdie godsdiens, wat Hy my gestuur het om te versprei, heersend en verhewe maak, of totdat my kop van my romp geskei word!” Hadîth sharîf

Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het sy tent buite die grens van die geseënde Mekka laat opslaan. Saam met sy Metgeselle het hy daar begin wag. Wanneer die tyd van die gebed aangebreek het, het hulle hulle gebede binne die grens van Makka al-Mukarrama verrig. In die putte was daar geen water meer om te drink of te gebruik nie. Net in die waterkan van ons Meester die Profeet was daar nog water. Die Metgeselle, wat in ’n moeilike toestand verkeer het, het gesê: “Mag ons lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! By ons is daar net nog water in u waterkan. Ons is verlore!”

Die Meester van die wêrelde het gesê: “Solank ek onder julle is, is julle nie verlore nie.” Daarna het hy met die woorde “Bismillâh” sy geseënde hand op die waterkan gelê. Toe hy dit oplig en sê: “Neem!…”, het die water soos uit ’n fontein tussen sy geseënde vingers deur begin stroom. Die Metgeselle het gedrink tot hulle dors geles was, die wudû verrig, al hulle watersakke gevul en hulle perde en kamele laat drink. Ons geliefde Profeet, die oseaan van barmhartigheid, wat glimlaggend na sy Metgeselle gekyk het, het Allâhu ta’âlâ geloof. Jâbir ibn ’Abdullah, wat daardie dag teenwoordig was, het gesê: “Ons was veertienhonderd. Al was ons honderdduisend, sou daardie water vir ons almal genoeg gewees het.”

Bay’at ar-Ridwân

Terwyl Rasûl-i akram in Hudaybiya was, het Budayl, die hoof van die stam Khuzâ’a, wat lank reeds met die Moslems bevriend was, na hom gekom en hom laat weet dat die leër van die Quraysh, waarby ook die stamme uit die omgewing aangesluit het, in Hudaybiya kamp opgeslaan het en dat hulle gesweer het om te veg totdat hulle leër uitmekaar val. Daarop het ons Meester die Profeet gesê: “Ons het nie hierheen gekom om met iemand te veg nie. Ons het net gekom om die ’umra te verrig, die tawâf om die Ka’ba al-Mu’azzama te doen en dit te besoek. Tog sal ons veg teen wie ons wil verhinder om die Baytullah te besoek. Sonder twyfel het die oorloë die Quraysh baie uitgeput, verswak en hulle baie skade berokken. As hulle wil, sal ek met hulle ’n tydperk van wapenstilstand vasstel. Laat hulle hulle gedurende daardie tydperk van my kant af veilig weet. Laat hulle hulle nie tussen my en die ander stamme inmeng nie, maar my met hulle alleen laat. As ek daardie stamme oorwin en Janâb-i Haqq aan hulle die regte leiding skenk en hulle Moslem word, kan die afgodedienaars van die Quraysh, as hulle wil, ook Moslem word soos hulle. En as ek die ander gemeenskappe nie kan oorwin nie, soos hulle dink, dan het hulle self rus gevind en krag gewen. Maar as die afgodedienaars van die Quraysh dit nie aanvaar nie en teen my begin veg, sweer ek by Allâhu ta’âlâ, in wie se magtige hand my bestaan is, dat ek vir hierdie godsdiens, wat ek probeer versprei, teen hulle sal veg totdat my kop van my romp geskei word. Dan sal Allâhu ta’âlâ Sy belofte om my te help sonder twyfel vervul!”

Budayl, die hoof van die stam Khuzâ’a, het op pad gegaan om die woorde van ons Meester die Profeet aan die kamp van die Quraysh oor te dra. Nadat die afgodedienaars die woorde van ons Meester Rasûlullah van Budayl gehoor het, het hulle een van hulle vooraanstaande manne, ’Urwa ibn Mas’ûd, na ons Meester die Profeet gestuur om te onderhandel. Toe ’Urwa meedeel dat die Quraysh vasbeslote was om niemand in Mekka toe te laat nie, het Habîb-i akram gesê: “O ’Urwa! Sê dit ter wille van Allah! Mag ’n mens verhinder dat hierdie offerkamele geoffer word en dat hierdie Ka’ba al-Mu’azzama besoek en die tawâf daarom verrig word?” Daarna het hy aan ’Urwa ook vertel wat hy vir die hoof van die stam Khuzâ’a gesê het.

Terwyl ’Urwa na ons Meester die Profeet geluister het, het hy terselfdertyd noukeurig gelet op die gedrag en die maniere van die Metgeselle, op hoe hulle met mekaar en met die Meester van die wêrelde omgegaan het, en op hulle respek en eerbied. Nadat hy na die voorstel van ons geliefde Profeet geluister het, het hy opgestaan en gegaan om dit aan die Quraysh te vertel. Toe hy by hulle gekom het, het hy gesê: “O volk van die Quraysh! Julle weet dat ek as gesant by baie vorste was, soos die Bisantynse keiser, die Negus en die Chosroes. Ek sweer dat ek tot nou toe nog nooit gesien het dat aan ’n vors die respek en die eerbied betoon word wat die Moslems aan Muhammad betoon nie. Geen van sy Metgeselle praat sonder sy toestemming nie. As ’n haar van sy kop val, gryp hulle dit en bewaar dit in hulle boesem om daardeur seën te verkry. Wanneer hulle in sy teenwoordigheid praat, demp hulle hulle stem so dat ’n mens hulle nie hoor nie. Uit eerbied vir hom kan hulle hom nie in die gesig kyk nie en slaan hulle hulle oë neer. As hy sy Metgeselle ’n teken of ’n bevel gee, probeer hulle dit uitvoer, al kos dit hulle die lewe.

O gemeenskap van die Quraysh! Hoe dikwels julle ook al na julle swaarde gryp en alle middele aanwend, hulle sal julle nie eens een haar van hulle Profeet uitlewer nie. Ja, hulle sal nie eers toelaat dat enige kwaad hom tref of dat iemand hom aanraak nie. So staan sake. Dink goed na oor wat daarna kom! Noudat dit so is, bied Muhammad ons ’n goeie wapenstilstand aan; maak daarvan gebruik!”

Die afgodedienaars van die Quraysh het hierdie woorde nie aanvaar nie, ’Urwa grof behandel en hom beledig. Toe daar geen berig uit die kamp van die Quraysh gekom het nie, het Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) Khirâsh ibn Umayya as gesant gestuur om sy voorstelle te herhaal. Die afgodedienaars het die gesant van Islam baie grof behandel. Hulle het sy kameel geslag en opgeëet, en hulle het op hom afgegaan om hom dood te maak. Khirâsh ibn Umayya, wat met moeite uit hulle hande ontsnap het, het na ons Meester die Profeet gekom en vertel wat gebeur het; hierdie belediging van sy gesant het hom baie bedroef. Op daardie oomblik het Hulays, die hoof van die stam van die Ahâbîsh, uit die kamp van die afgodedienaars verskyn. Hulays het op ons Meester die Profeet afgekom. Die afgodedienaars het hom as gesant aangewys. Toe ons geliefde Profeet Hulays sien kom, het hy gesê: “Hierdie man wat aankom, behoort tot ’n volk wat die offerdiere respekteer en hom beywer om die gebooie van Allâhu ta’âlâ uit te voer en aanbidding te verrig. (O my Metgeselle!) Dryf die offerkamele na hom toe, sodat hy hulle kan sien!” Die Metgeselle het die offerkamele na hom toe laat loop en die talbiya uitgespreek: “Labbayk, Allâhumma labbayk!” Toe Hulays die offerdiere gesien het, met toue om hulle nekke en gemerkte ore, het hy lank daarna gekyk. Trane het in sy oë opgewel, en met ’n droewige stem uit die diepte van sy siel kon hy nie nalaat om te sê nie: “Die Moslems het geen ander bedoeling as om die tawâf om die Ka’ba te verrig en dit te besoek nie. Wat ’n slegte daad is dit om hulle daarvan te weerhou! Ek sweer by die Heer van die Ka’ba dat die Quraysh weens hierdie verkeerde daad te gronde sal gaan!” Toe die Meester van die wêrelde hierdie woorde gehoor het, het hy gesê: “Ja, so is dit, o broer uit die seuns van Kinâna.” Uit skaamte kon Hulays nie na ons Meester Rasûlullah gaan nie; hy kon nie eers na sy geseënde gelaat kyk nie. Na die kamp van die Quraysh het hy teruggekeer. Daar het hy vertel wat hy gesien het en openlik gesê wat hy daarvan dink: “Ek vind dit nie reg dat julle hom verhinder om die Ka’ba te besoek nie.” Die afgodedienaars van die Quraysh het baie kwaad geword en Hulays van onkunde beskuldig.

“O ’Urwa! Sê dit ter wille van Allah! Mag ’n mens verhinder dat hierdie offerkamele geoffer word en dat hierdie Ka’ba al-Mu’azzama besoek en die tawâf daarom verrig word?” Hadîth sharîf

Nou het die afgodedienaars Mikraz ibn Hafs, wat weens sy wreedheid berug was, as gesant gestuur. Ook hy het sy antwoord gekry en teruggekeer. Ná die sending van Mikraz het die afgodedienaars bang geword dat die Moslems ’n onverwagte oorval sou uitvoer.

Ons Meester die Profeet wou die saak nie half laat lê nie en wou een van sy Metgeselle stuur wat by die Quraysh in aansien was. Uiteindelik is besluit om ’Uthmân te stuur. Ons geliefde Profeet het vir ’Uthmân ibn ’Affân gesê: “Sê vir hulle: ‘Ons het nie hierheen gekom om met iemand te veg nie. Ons het net gekom om die tawâf om die Ka’ba al-Mu’azzama te verrig en dit te besoek. Ons sal die offerkamele wat ons by ons het, slag en dan terugkeer,’ en nooi hulle na Islam!” Ook het hy hom op die hart gedruk om aan die Moslems in Mekka die blye boodskap te bring dat Mekka binnekort verower sou word.3

’Uthmân het na die afgodedienaars gegaan en die woorde van ons Meester die Profeet presies oorgedra. Ook op die voorstel wat ’Uthmân gebring het, het hulle ’n afwysende antwoord gegee. Hulle het gesê dat net hy self, as hy wou, die tawâf om die Baytullah mag verrig. Maar ’Uthmân het gesê: “Solank die Rasûl ’alayhis-salâm nie die tawâf om die Baytullah verrig nie, doen ek dit ook nie!” Hieroor het die afgodedienaars baie kwaad geword, en hulle het hom vasgehou. Hierdie berig het die Metgeselle in hierdie vorm bereik: “’Uthmân is as martelaar gedood.” Toe hulle dit aan ons Meester die Profeet laat weet het, was hy baie bedroef en het hy gesê: “As hierdie berig waar is, gaan ons nie hier weg sonder om teen hierdie volk te veg nie.” Daarna het hy onder ’n boom gaan sit wat daar gestaan het en Samura geheet het, en sy Metgeselle na die bay’a geroep met die woorde: “Allâhu ta’âlâ het my beveel om van julle die eed van trou te neem.” Die heldhaftige Metgeselle het hulle hand op die geseënde hand van ons Meester die Profeet gelê en hulle woord gegee: “Ons het die eed van trou afgelê om, terwyl ons vóór u veg, die oorwinning te bewerkstellig totdat Allâhu ta’âlâ u die seëpraal skenk, of om op hierdie weg as martelaar te sneuwel!” Ons Meester die Profeet het die een hand op die ander gelê en self namens ’Uthmân, wat nie daar was nie, die eed afgelê. Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) was baie bly oor hierdie eed van sy Metgeselle en het gesê: “Geen van diegene wat onder die boom opreg die eed van trou afgelê het, sal die Hel binnegaan nie.” Hierdie eed is Bay’at ar-Ridwân genoem.4 Die Metgeselle (radiyallâhu ’anhum), wat hulle swaarde reeds getrek het, kon nie stil op hulle plek bly nie en het op ’n teken van die Rasûl ’alayhis-salâm gewag. Op daardie oomblik het die spioene van die Quraysh, wat die kamp van Islam dopgehou het, gesien dat die mujâhids aan ons geliefde Profeet die eed van trou afgelê het om op hierdie weg te veg totdat hulle die beker van die martelaarskap drink, en dat hulle voorbereidings tref. Onmiddellik het hulle na die kamp van die Quraysh gegaan en vertel wat aan die gang was. Ons Meester die Profeet het vir alle sekerheid snags wagte agtergelaat om sy Metgeselle te beskerm. In een van die nagte waarin ’Uthmân vasgehou is, het ’n bende van vyftig afgodedienaars onder leiding van Mikraz aangeval om die soldate van Islam in hulle slaap te oorval. Daardie nag het Muhammad ibn Maslama en sy kamerade wag gehou. Ná ’n kort geveg het hulle die ongelowiges wat gekom het, stewig gevange geneem. Net Mikraz het daarin geslaag om te ontsnap. Hulle het die gevangenes na ons Meester Rasûlullah gebring. ’n Deel is opgesluit en ’n ander deel is vergewe. Die afgodedienaars wou ook die volgende nag ’n oorval uitvoer, maar is weer gevange geneem. Ons Meester die Profeet het ook hulle vergewe en vrygelaat.

Die Verdrag van Hudaybiya

Toe die ongelowiges begryp het dat die leër van Islam dag en nag gereed vir die stryd gestaan het en elke oomblik kon aanval, het die vrees hulle leër om die hart geslaan. Toe hulle gesien het dat daar geen ander uitweg was as ’n verdrag nie, het hulle haastig ’n afvaardiging van gesante gekies. Aan hierdie afvaardiging, wat onder leiding van Suhayl ibn ’Amr gekies is, is gesê: “Sluit ’n verdrag op voorwaarde dat hulle hierdie jaar nie Mekka binnegaan nie.”

Ons geliefde Profeet het die gesante van die Quraysh ontvang. Die eerste versoek van die gesante was dat hulle opgeslote manne vrygelaat word. Die Meester van die wêrelde het gesê: “Solank julle my Metgeselle wat julle in Mekka vashou, nie vrylaat nie, laat ek hierdie manne van julle nie vry nie!” Suhayl het gesê: “Waarlik, julle het ons baie regverdig en billik behandel,” en hy het daarvoor gesorg dat ’Uthmân, wat in Mekka vasgehou is, en ongeveer tien Metgeselle wat hulle vroeër opgesluit het, vrygelaat word. Daarna is die afgodedienaars wat by die oorval gevange geneem en opgesluit is, vrygelaat.

Ná lang besprekings is ’n ooreenkoms bereik. Nou moes dit op skrif gestel word. ’Alî is as skrywer gekies. Om die vredesverdrag te skryf, is papier en ’n inkpot gereedgemaak. Habîbullah, wat as barmhartigheid vir die wêrelde gestuur is, het vir ’Alî gesê: “Skryf:

‘Bismillâhir-rahmânir-rahîm!’” Suhayl het onmiddellik beswaar gemaak: “Ek sweer dat ek nie weet wat die woord ‘Rahmân’ beteken nie. Moenie dit so skryf nie; skryf ‘Bismika Allâhumma’! Anders gaan ek nie op die vrede in nie!” Ons Meester die Profeet het in die sluiting van die vrede baie groot wyshede gesien. Daarom het hy gesê: “Ook ‘Bismika Allâhumma’ is mooi,” en hy het ’Alî beveel om dit so te skryf. Toe dit geskryf was en ons Meester die Profeet gesê het: “Dit is die bepalings waaroor Muhammad Rasûlullah met Suhayl ibn ’Amr ooreengekom en vrede gesluit het, en wat hy onderteken het sodat die voorwaardes deur die partye nagekom word,” is gesien hoe Suhayl die hand van ’Alî vashou. Toe het hy hom tot ons Meester die Profeet gewend en gesê: “Ons sweer: as ons erken het dat jy Rasûlullah is, sou ons ons nie teen jou verset en jou nie verhinder het om die Ka’ba te besoek nie. Skryf daarom in plaas van ‘Rasûlullah’: ‘Muhammad, die seun van ‘Abdullah’!”

Ons Meester die Profeet het ook dit aanvaar en gesê: “By Allah, al noem julle my ’n leuenaar, ek is sonder enige twyfel die Rasûl van Allâhu ta’âlâ. Dat ek my naam en die naam van my vader laat skryf, neem my profeetskap tog nie weg nie. O ‘Alî! Vee dit uit en skryf ‘Muhammad ibn ‘Abdullah’.”

Geen van die Metgeselle kon dit in sy hart aanvaar dat die woord “Rasûlullah” uitgevee word nie. In ’n oogwink het hulle alles vergeet en gesê: “O ‘Alî! Skryf ‘Muhammad Rasûlullah’; anders kan net die swaard tussen ons en hierdie afgodedienaars beslis!…” Ons Meester die Profeet was bly oor hierdie ywer van sy Metgeselle, maar het vir hulle met sy geseënde hande ’n teken gegee om stil te bly. Toe hy ’Alî beveel het om dit uit te vee, het dié hom verontskuldig met die woorde: “Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Ek kan dit nie oor my hart kry om met my hand hierdie geseënde eienskap van u uit te vee nie!…” Ons geliefde Profeet het hom gevra om die plek aan te wys. Toe ’Alî dit aangewys het, het hy die geskrif uit dié se hand geneem, dit met sy eie geseënde vinger uitgevee en “die seun van ’Abdullah” laat skryf. Daarna het hulle begin om die bepalings op te skryf: 1) Die verdrag sal tien jaar geldig wees; gedurende daardie tyd sal die twee partye nie oorlog teen mekaar voer nie.

“Geen van diegene wat onder die boom opreg die eed van trou afgelê het, sal die Hel binnegaan nie” Hadîth sharîf

  1. Die Moslems sal die Ka’ba hierdie jaar nie besoek nie, maar ’n jaar later mag hulle dit besoek. 3) Die Moslems wat kom om die Ka’ba te besoek, sal drie dae bly en geen ander wapens by hulle hê as die wapens van die reisiger nie. 4) Terwyl die Moslems die tawâf om die Ka’ba verrig, sal die afgodedienaars van Mekka hulle van die Ka’ba verwyder en hulle die geleentheid gee om die tawâf vrylik te verrig.

  1. As iemand van die Quraysh wat Moslem word, sonder toestemming van sy voog na Medina gaan, sal hy teruggestuur word; maar as iemand van die Moslems na die kant van die Quraysh oorloop en na Mekka gaan, sal hy nie teruggestuur word nie. Toe ’Umar oor hierdie bepaling gevra het: “Yâ Rasûlallah! Sal u ook hierdie voorwaarde aanvaar?”, het ons geliefde Profeet glimlaggend gesê: “Ja. Mag Allâhu ta’âlâ diegene wat van ons na hulle gaan, ver van ons hou!”

  2. As een van die Metgeselle met die voorneme om die hajj of die ’umra te verrig na Mekka kom, sal sy lewe en sy besittings veilig wees.

  3. As een van die afgodedienaars op pad na Sirië, Egipte of elders by Medina verbykom, sal ook sy lewe en sy besittings veilig wees.

  4. Die ander Arabiese stamme sal hulle onder die beskerming kan stel van die party wat hulle wil, en sal vry wees om hulle met die Moslems of met die afgodedienaars te verenig.5

Nou moes die verdrag onderteken word. Op daardie oomblik is gesien hoe iemand op die leër van Islam afkom wat die kettings aan sy voete agter hom aan gesleep het. Al nader het hy gekom en geroep: “Red my!…” Toe die hoof van die afvaardiging van die Quraysh hierdie stem gehoor het, het hy onmiddellik opgespring. Met ’n doringtak wat hy in die hand geneem het, het hy hom op sy kop en in sy gesig begin slaan. Met al sy kragte het die man hom by die geseënde knieë van ons Meester Rasûlullah neergewerp en gesmeek: “Red my, yâ Rasûlallah!” Dit was ’n Moslem wat deur sy vader in kettings geslaan is omdat hy in Mekka met Islam vereer is. Elke dag is hy swaar gefolter en gedwing om die afgode te aanbid. Van die vertrek van die afgodedienaars na Hudaybiya het hy gebruik gemaak, sy kettings gebreek, ongesiens uit Mekka weggegaan en hom tussen die Moslems ingewerp. Hierdie geseënde man, wat die regte leiding gevind het, was Abû Jandal, die seun van Suhayl, die hoof van die afvaardiging van die afgodedienaars. Suhayl het na sy seun Abû Jandal gewys en vir ons Meester die Profeet gesê: “Volgens die verdrag wat ons sopas geskryf het, is dit die eerste man wat jy aan my moet teruggee!”

Ons Meester die Profeet en die Metgeselle was diep geskok. Almal het in spanning gewag wat ons Meester Rasûlullah sou antwoord. Aan die een kant die vredesverdrag, aan die ander kant ’n Metgesel onder marteling… Die Meester van die wêrelde het vir Suhayl gesê: “Ons het hierdie vredesverdrag nog nie onderteken nie!” Suhayl het koppig volgehou: “O Muhammad! Ons het die bepalings van die verdrag al opgeskryf voordat my seun hier aangekom het. As jy my seun nie teruggee nie, sal ek hierdie vredesverdrag nooit onderteken nie!” Hoewel ons Meester die Profeet gesê het: “Hou hom ter wille van my buite die verdrag,” het die afgodedienaars dit nie aanvaar nie. Terwyl Suhayl ibn ’Amr sy seun met hom saamgesleep het, het Abû Jandal uitgeroep: “Yâ Rasûlallah! O my Moslembroers!… Lewer julle my aan die afgodedienaars uit, terwyl ek met Islam vereer is en by julle my toevlug gesoek het? Vind julle dit goed dat ek elke dag ondraaglike martelinge moet verduur? Yâ Rasûlallah! Stuur u my terug sodat hulle my van my godsdiens afvallig kan maak?!…”

Dit was baie moeilik om hierdie hartverskeurende smeekbede te verdra. Die Metgeselle, wie se harte gewond was, het begin huil. Ook die geseënde oë van ons geliefde Profeet, die oseaan van barmhartigheid, was vol trane. Na Suhayl het hy gegaan en hom gevra: “Kom, moenie dit doen nie! Skenk hom aan my!” Maar Suhayl het geantwoord: “Onmoontlik, ek skenk hom nie!” Daarop het ons geliefde Profeet Abû Jandal getroos met die woorde: “O Abû Jandal! Hou nog ’n bietjie geduld! Verdra wat aan jou gedoen word! Vra die beloning daarvoor van Allâhu ta’âlâ. Allâhu ta’âlâ sal aan jou en aan die swak en hulpelose Moslems soos jy beslis ruimte en ’n uitweg skenk,” en hy het gesê: “Dit pas ons nie om ons gegewe woord nie na te kom nie.” Abû Jandal het gesê: “Goed, yâ Rasûlallah,” en so laat weet dat hy geduld sou hê.

Selfs die afgodedienaars in die afvaardiging kon hierdie hartverskeurende voorval nie aanskou nie en het gesê: “O Muhammad! Ter wille van jou neem ons Abû Jandal onder ons beskerming. Ons sal nie toelaat dat Suhayl hom martel nie!”

Daarna het ons Meester Rasûlullah en die Metgeselle hulle ’n bietjie verlig gevoel. (Suhayl ibn ’Amr het ná die Verowering van Mekka Moslem geword en by die Metgeselle aangesluit.) Die vredesverdrag is in twee eksemplare geskryf en deur die partye onderteken. Die afgodedienaars het na hulle kamp teruggekeer.6 Die afvaardiging van die Quraysh was baie bly oor hierdie bepalings, wat oënskynlik in die nadeel van die Moslems was. In werklikheid was hierdie vredesverdrag egter ’n groot oorwinning vir die gelowiges, en was hierdie bepalings in die voordeel van die Moslems. Eerstens het hulle erken dat die Moslems ’n staat was. As ’n afgodedienaar uit Mekka vir handel of om ’n ander rede op pad na Sirië of Egipte by Medina verbykom, sou sy lewe en sy besittings veilig wees. So sou die afgodedienaars die lewe van die Moslems van naby sien, vol bewondering raak vir die regverdigheid van Islam en vir die goeie omgang van die Metgeselle met mekaar, en Islam begin liefhê. Uiteindelik sou hulle Moslem word en by die rye van die Metgeselle aansluit. Deur hierdie verdrag, wat tien jaar moes duur, sou die Moslems in getal toeneem en sterker word. Islam sou oral versprei. Maar die bepaling “As iemand van die Quraysh Moslem word en sy toevlug in Medina wil soek, sal hy teruggestuur word” het ons Meester die Profeet bedroef, en hy het gesê: “Allâhu ta’âlâ sal vir hulle beslis ruimte en ’n uitweg skep.” Daar was niks meer met die afgodedienaars te doen nie. Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het vir die Metgeselle gesê: “Staan op! Slag julle offerdiere. Skeer julle kop en tree dan uit die ihrâm.” Ons Meester die Profeet het sy offerdier vóór almal geslag. Daarna het sy barbier Khirâsh ibn Umayya sy kop geskeer. Die Metgeselle het daardie geseënde hare in die lug gegryp, nog voordat dit op die grond geval het, en dit bewaar om daardeur seën te verkry. Ook die Metgeselle het hulle offerdiere geslag; ’n deel het hulle hare laat afskeer en ’n deel het dit laat kort knip.7

“O Abû Jandal! Hou nog ’n bietjie geduld! Verdra wat aan jou gedoen word! Vra die beloning daarvoor van Allâhu ta’âlâ. Allâhu ta’âlâ sal aan jou en aan die swak en hulpelose Moslems soos jy beslis ruimte en ’n uitweg skenk” Hadîth sharîf

Hulle het ongeveer twintig dae in Hudaybiya gebly. Ons Meester die Profeet het saam met sy Metgeselle vertrek om na Medina terug te keer. Onderweg het Allâhu ta’âlâ aan ons Meester die Profeet soera al-Fath geopenbaar en hom die blye boodskap gegee dat Hy Sy guns en Sy hulp sou voltooi. In die dae toe die Sultan van die heelal (sallallâhu ’alayhi wa sallam) seëvierend die stralende Medina met sy koms vereer het, is Abû Basîr, van die stam Thaqîf van die Quraysh, met Islam vereer. Abû Basîr het begryp dat hy nie onder die afgodedienaars kon lewe nie, en hy het te voet na Medina gekom. Maar soos die Verdrag van Hudaybiya vereis het, het hy Medina verlaat en hom op ’n plek gevestig wat Îs genoem word, aan die kus van die Rooi See.8

Hierdie plek het aan die handelsroete gelê waarlangs die afgodedienaars van die Quraysh na Sirië getrek het. Voortaan het dié van die Quraysh wat Moslem geword het, Mekka verlaat en nie na Medina gegaan nie, maar na Îs, na Abû Basîr. Die eerste van hulle was Abû Jandal. Van toe af het dit nie meer opgehou nie. Hulle getal het vyftig, honderd, tweehonderd, driehonderd geword. Die karavaan van die Quraysh moes op pad na Sirië noodgedwonge daar verbygaan. Abû Basîr en die Moslems by hom het die afgodedienaars wat daar verbygekom het, gevang en hulle gevra om Moslem te word. Teen dié wat nie Moslem geword het nie, het hulle geveg, en so het hulle hulle in ’n moeilike posisie geplaas. Toe die afgodedienaars van Mekka gesien het dat hulle handelsroetes na Sirië afgesny is, het hulle ’n afvaardiging na Medina gestuur. Hulle het gesmeek dat die bepaling van die Verdrag van Hudaybiya geskrap word: “As iemand van die Quraysh wat Moslem word, sonder toestemming van sy voog na Medina gaan, sal hy teruggestuur word!…” Ons Meester die Profeet het barmhartigheid betoon en hierdie versoek van hulle ingewillig. So is die handelsroetes na Sirië weer vir die Quraysh oopgemaak. En die Moslems het, as beloning vir hulle geduld, na Medina, na ons Meester die Profeet, gekom.

O MOOISTE VAN DIE MOOIES!

O mooiste van die mooies, met u liefde het u my verbrand!
Niks sien my oog meer nie; elke oomblik droom my gees van u!
Van “Qâba qawsayn” is u die vors, en ek ’n opstandige slaaf;
Hoe sou hierdie verbysterde dit ooit waag om te sê: ek is u gas?
Met een blik vol erbarming het u dooie harte lewend gemaak;
By u eindelose barmhartigheid het ek skuiling gesoek en aan u deur geklop!
’n Bron van goedheid is u, ’n oseaan van genesing!
Skenk my een druppel van u guns: vir my pyn het ek geen geneesmiddel gevind nie!
Almal kom na Mekka – na die Ka’ba, na Safâ en Marwa;
Maar ek het om u ontwil oor berge en heuwels getrek!
Gisternag het my kop in ’n droom die hemele geraak:
Ek het gedink die dienaars by u deur staan op my nek!
O Jâmî, nagtegaal van my geliefde!
Uit u gedigte het ek hierdie een versreël gekies:
“Soos skurwe honde met hangende tong
Het ek, hopend op een druppel, by die oseaan van u milddadigheid gekom.”
Mawlânâ Khâlid Baghdâdî (quddisa sirruh)

“Voorwaar, Ons het aan jou ’n duidelike oorwinning geskenk” Fath: 1

Die uitnodigingsbriewe van ons Meester Rasûlullah

Die son sou nie op die wêreld skyn nie,
As daardie siel nie gekom het nie;
Dit sou die wêreld geen lig gee nie,
As die uur van sy geboorte nie gekom het nie.
Die roosgelaat sou nie met kristal
En met vreugde geknie gewees het nie,
As dit nie met die nûr wat in die harte straal
’n Liggaam van vlees geword het nie.
Eyyübî