Die smeekbede om reën

In die sesde jaar ná die Hijra was daar ’n verskriklike droogte; geen druppel het uit die hemel geval nie. Daardeur het daar geen gras op die aarde gegroei nie, en mense en diere het honger gely. Op ’n Vrydag in die geseënde maand Ramadân het hulle ons geliefde Profeet hulle wens laat weet: “Yâ Rasûlallah! As u tog maar ’n smeekbede wou doen, sodat Allâhu ta’âlâ ons reën skenk!…” Ons Meester die Profeet het saam met sy Metgeselle na die oop veld gegaan en ’n gebed van twee rak’as verrig, sonder adhân en sonder iqâma. Ons Meester die Profeet het sy geseënde mantel omgekeer en die takbîr uitgespreek. Daarna het hy sy geseënde hande so hoog opgelig dat sy geseënde oksels tussen sy moue sigbaar geword het, en die smeekbede begin: “O Allah! Skenk ons reën!…” Die Metgeselle het gesê: “Âmîn! Âmîn!” Op daardie oomblik was die hemel heeltemal helder; daar was geen wolkie te sien nie. Terwyl Rasûl-i akram sy smeekbede gedoen het, het ’n wind begin waai, en daar is gesien hoe die wolke die hemel bedek. Daarna het dit saggies begin reën. Nou het die Meester van die wêrelde hierdie smeekbede gedoen: “O Allah! Laat hierdie reën in strome neerkom en maak dit tot ’n seën vir ons!” Op dieselfde oomblik het die reën in strome uit die hemel begin val. Daar het geen plek op die klere van ons Meester die Profeet en die Metgeselle droog gebly nie. Nog voordat hulle tuis was, het die water alles in ’n meer verander. Almal het deur die water gewaad. Die reën het aangehou. Daardie dag, die volgende dag… die dag daarna… Op die volgende Vrydag, teen die tyd van die Vrydaggebed, het die Metgeselle gesê: “Yâ Rasûlallah! Weens die reënwater begin ons huise instort, en ons diere begin verdrink. As u tog maar ’n smeekbede tot Allâhu ta’âlâ wou doen, sodat die reën ophou!…” Ons geliefde Profeet het geglimlag, sy geseënde hande opgelig en hierdie smeekbede gedoen:

“O my Heer! Stuur hierdie reën na die landerye, na die plekke waar bome groei en na die valleie!” Op dieselfde oomblik het die reën, wat ’n week lank geval het, opgehou, en die plekke waarvoor die smeekbede gedoen is, het begin nat word.

Die wêrelde is in nûr gedompel
In die nag toe Muhammad gebore is;
Gelowige en huigelaar is geskei
In die nag toe Muhammad gebore is.
Van die hemel na die aarde het nûr gestraal,
Die Sewe en die Veertig het saamgekom,
Die tong van die monnik het verlam geraak
In die nag toe Muhammad gebore is.

“Vandag is die beste van ons ruiters Abû Qatâda, en die beste van ons voetsoldate Salama ibn Akwa’” Hadîth sharîf