DIE SLAG TEEN DIE BANÛ QURAYZA
Toe Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) van die Slag van die Grag na Madîna al-Munawwara teruggekeer het, het hy na die huis van ons moeder ’Âisha gegaan. Daar het hy sy wapens en sy harnas afgelê. Die stof het sy geseënde liggaam bedek. Daarna het hy hom gewas. Op daardie oomblik het ’n ruiter in die gedaante van Dihya gekom, met sy harnas en sy wapens aan. Dit was Jibrîl ’alayhis-salâm. Toe ons Meester die Profeet na hom toe gegaan het, het Jibrîl die bevel aan hom oorgedra: “O Rasûl van Allâhu ta’âlâ! Janâb-i Haqq beveel u om onmiddellik teen die seuns van Qurayza op te ruk!” Die Sultan van die heelal het Bilâl laat roep en hom die volgende bevel gegee om aan die Metgeselle bekend te maak: “O my Metgeselle! Staan op, klim op julle perde en kamele! Laat dié wat gehoorsaam, die namiddaggebed in die land van die seuns van Qurayza verrig!”
Habîb-i akram het onmiddellik sy harnas aangetrek en sy swaard omgegord. Daarna het hy sy helm op sy geseënde hoof gesit, sy skild op die rug geneem en sy spies in die hand. Toe het hy op sy perd geklim, na sy Metgeselle gegaan, die banier van Islam aan ’Alî gegee en hom as voorhoede gestuur na die vesting van die Jode van Qurayza, wat in die vlakte net suidoos van Medina gelê het. ’Abdullah ibn Umm Maktûm het hy as sy plaasvervanger in Medina agtergelaat.1
Die roemryke Metgeselle het ons geliefde Profeet in hulle midde geneem en Medina onder die takbîrs “Allâhu akbar! Allâhu akbar!” verlaat. Onderweg het hulle die seuns van Ghanm teëgekom. Dié het hulle wapens omgegord en op ons Meester Rasûlullah gewag. Ons Meester die Profeet het hulle gevra: “Het iemand julle teëgekom?” Hulle het gesê: “Yâ Rasûlallah! Dihya Kalbî het ons teëgekom. Op ’n gesaalde wit muil het hy gery, en op daardie muil was ’n kleed van satynfluweel.” Ons geliefde Profeet het vir hulle gesê:
“Dit is Jibrîl, wat na die Banû Qurayza gestuur is om hulle vestings te laat skud en vrees in hulle harte te jaag…” Teen die tyd dat hulle by die vesting van die Jode van Qurayza aangekom het, het die leër van Islam drieduisend man getel. ’Alî het die banier van Islam voor die vesting van die Jode van Qurayza geplant. Toe die Jode dit sien, het hulle kwaad van ons Meester die Profeet gepraat. ’Alî het teruggegaan en ons Meester vertel hoe sake staan. Nadat Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) met drieduisend soldate daar aangekom het, het hy hulle uit barmhartigheid na Islam genooi. Die Jode het hierdie mooi voorstel van die hand gewys. Hulle het ook die voorstel van ons geliefde Profeet, “Onderwerp julle dan aan die bevel van Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl, kom uit die vesting en gee julle oor,” van die hand gewys.
Daarop het die Meester van die wêrelde vir die meester van die boogskutters, Sa’d ibn Abî Waqqâs, gesê: “O Sa’d! Gaan vorentoe en bestook hulle met pyle!” Sa’d en die ander boogskutters het onder die geroep van die takbîr die pyle uit hulle pylkokers op die Joodse vesting begin afskiet. Die Jode het met pyle en klippe geantwoord en so die stryd begin. Hierdie bende Jode, wat die Moslems in hulle swak oomblikke in die rug aangeval het en uit afguns die profeetskap van Muhammad ’alayhis-salâm nie aanvaar het nie, het nie die moed gehad om die poort van die vesting oop te maak en na die slagveld uit te trek nie.
“O my Metgeselle! Staan op, klim op julle perde en kamele! Laat dié wat gehoorsaam, die namiddaggebed in die land van die seuns van Qurayza verrig!” Hadîth sharîf
Die stryd het in die vorm van ’n beleg voortgegaan. Die huigelaars wat onder die soldate van Islam was, het in die geheim berigte na die vesting gestuur: “Moet julle in geen geval oorgee nie! Al eis hulle dat julle Medina verlaat, moenie daarop ingaan nie! As julle die stryd voortsit, sal ons julle met al ons krag help en niks van ons s’n van julle weerhou nie. En as hulle julle uit Medina verdryf, trek ons saam met julle weg!…” Met hierdie berig het die Jode, wat op die hulp van die huigelaars gereken het, die verdediging met nuwe vasberadenheid en nuwe hoop voortgesit. Die beleg het lank geduur en het al amper ’n maand geword, maar van die huigelaars het geen hulp gekom nie. Die vrees het hulle om die hart geslaan, en hulle het laat weet dat hulle ’n verdrag wou hê.
Om die verdrag te sluit, het ’n Jood met die naam Nabbâsh ibn Qays na ons Meester Rasûlullah gekom en gesê: “O Muhammad! Betoon ook aan ons die barmhartigheid wat jy aan die seuns van Nadîr betoon het. Al ons besittings en ons wapens is joune! As jy net nie ons bloed vergiet nie. Laat ons toe om met ons kinders en vroue uit ons land weg te trek. Laat ons ook toe om vir elke gesin ’n kameelvrag saam te neem, behalwe wapens!…” Die Meester van die wêrelde het gesê: “Nee! Hierdie voorstel kan ek nie aanvaar nie!” Daarop het Nabbâsh gesê: “Ons sien daarvan af om die besittings saam te neem. Moenie ons bloed vergiet nie! Laat ons toe om ons vroue en kinders saam te neem!” Ons geliefde Profeet het gesê: “Nee! Julle het geen ander keuse as om julle sonder voorbehoud en sonder voorwaardes aan my oordeel te onderwerp, te gehoorsaam en julle oor te gee nie!” Die Jood Nabbâsh het in ’n ellendige toestand na die vesting teruggekeer en die gesprek oorgedra. Nou is die seuns van Qurayza in groot wanhoop en droefheid gedompel.2 Een van hulle leiers, Ka’b ibn Asad, het tot besinning gekom en hierdie bekentenis en voorstel aan sy volk gedoen: “O my volk! Soos julle sien, het ’n groot ramp oor ons gekom. In hierdie toestand het ek drie rade vir julle. Kies daaruit wat julle wil en handel daarvolgens! Die eerste: laat ons hierdie man volg en sy profeetskap aanvaar! By Allah, ons weet almal dat hy die profeet is wat deur Allah gestuur is en wie se kenmerke ons in ons boeke gesien het. As ons in hom glo, is ons bloed, ons kinders, ons vroue en ons besittings gered. Die enigste rede waarom ons hom nie volg nie, is ons jaloesie teenoor die Arabiere en die feit dat hy nie uit die Kinders van Israel kom nie. Maar dit is ’n saak wat Allah weet. Kom, laat ons hom volg!…” Die Jode het hulle almal tegelyk daarteen verset en gesê: “Nee! Ons aanvaar dit nie, en ons volg niemand anders as onsself nie!”
Toe het Ka’b sy tweede voorstel gedoen: “Laat ons almal ons kinders en vroue doodmaak en, wanneer daar agter ons niemand meer oor is oor wie ons ons hoef te bekommer nie, op die Moslems afgaan en tot die dood veg!…” Ook dit het die Jode van die hand gewys.
In sy derde voorstel het Ka’b gesê: “Vannag is die nag van Vrydag op Saterdag. Omdat die Moslems weet dat ons in hierdie nag nie veg nie, voel hulle dalk veilig en is hulle onoplettend. Laat ons ons swaarde trek en almal saam by die poort uitgaan. Met so ’n oorval kan ons miskien wen!…”
Die Jode het ook hierdie voorstel van die hand gewys met die woorde: “Ons kan die verbod om op Saterdag te werk nie ophef nie!” Net die broers Asîd en Tha’laba, en ook hulle neef Asad, die seun van hulle oom, het die eerste voorstel aanvaar en is met Islam vereer. Hulle het uit die vesting gekom en by die Metgeselle aangesluit.3 Die Jode het lank onder mekaar getwis. Uiteindelik het hulle die vlag van oorgawe gehys en ons Meester die Profeet gevra om iemand as skeidsregter aan te wys om oor hulle te oordeel. Ons Meester Rasûlullah het gesê: “Kies uit my Metgeselle wie julle ook al wil as skeidsregter.” Hulle het gesê: “Ons sal berus in die oordeel wat Sa’d ibn Mu’âdh sal vel.” Ons Meester die Profeet het ingestem en beveel dat Sa’d ibn Mu’âdh gehaal word.
Sa’d ibn Mu’âdh is in die Slag van die Grag swaar gewond. Ons Meester Rasûlullah het hom in ’n tent in die Masjid an-Nabawî laat versorg. Toe hy tot skeidsregter gekies is, het hulle Sa’d op ’n draagbaar na die vesting van Qurayza gedra. Onderweg het Sa’d by homself gesê: “By Allah, op die weg van Allâhu ta’âlâ sal ek my nie steur aan die verwyt van wie my ook al verwyt nie!” In die teenwoordigheid van ons Meester Rasûlullah het hulle hom van die draagbaar afgelig. Ons Meester die Profeet het gesê: “O Sa’d! Hierdie mense het aanvaar om hulle volgens jou oordeel oor te gee. Kom, deel my jou oordeel oor hulle mee.” Maar Sa’d ibn Mu’âdh het gesê: “Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Voorwaar, Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl het meer reg om te oordeel.” Ons Meester Rasûlullah het gesê: “Allâhu ta’âlâ het jou beveel om oor hulle te oordeel.” Sa’d het die Jode ’n vaste belofte laat maak dat hulle in sy oordeel sou berus. Albei partye het in spanning op die oordeel begin wag. Toe het Sa’d hierdie geweldige oordeel bekend gemaak, wat sy grootheid getoon het, die murg in die gebeente laat verstyf het en sy rang waardig was:
“Dit is my oordeel: al die mans wat verstandelik toerekenbaar en geslagsryp is, moet onthoof word! Hulle vroue en kinders moet gevange geneem word, en hulle besittings moet onder die Moslems verdeel word!…”
Voor hierdie onherroeplike oordeel het die Jode soos versteen gestaan, want in hulle eie boek was die straf vir diegene wat hulle so te buite gaan, presies dieselfde. Daar het geskryf gestaan: “Wanneer jy ’n stad nader om daarteen te veg, nooi die inwoners dan na vrede. As hulle dit aanvaar en hulle poorte oopmaak, laat dan almal wat daarin is, aan jou skatting betaal en jou dien. Maar as hulle besluit om te veg, beleër hulle dan. Wanneer jy hulle deur die guns van Allâhu ta’âlâ oorwin, jaag dan al hulle mans oor die kling. Neem hulle vroue, hulle kinders en hulle besittings as buit!…”
Omdat die oordeel wat Sa’d ibn Mu’âdh gevel het, met die goddelike oordeel ooreengestem het, het die Meester van die wêrelde, ons geliefde Profeet, hom gelukgewens en sy waardering betuig met die woorde: “Jy het oor hulle geoordeel ooreenkomstig die oordeel van Allâhu ta’âlâ bo die sewe hemele, in die Lawh al-Mahfûz!”
Die Jode kon geen beswaar maak teen hierdie oordeel wat in hulle eie boek vasgelê was nie. Al die mans wat verstandelik toerekenbaar en geslagsryp was, is met hulle hande aan hulle nek vasgebind na Medina gebring. Die volgende dag het ’Alî en Zubayr op bevel van Rasûlullah die oordeel voltrek. Die kinders, die vroue en die besittings is onder die Metgeselle verdeel.4 So is Medina en omgewing gesuiwer van hierdie slinkse, verraderlike en onrusstokende volk, wat die Moslems in hulle benoudste tye in die rug aangeval het, al die verdrae verbreek het en ons Meester die Profeet reeds van sy kinderjare af uit die weg wou ruim. Onder die gevangenes was daar ’n vrou wat die geluk bereik het om Moslem te word. Hierdie vrou, met die naam Rayhâna, het aan ons Meester die Profeet toegeval. Ons Meester Rasûlullah het haar die keuse gelaat: om in haar eie godsdiens te bly of om Moslem te word. Rayhâna het gesê: “Ek wil in my eie godsdiens bly.” Toe is sy na die huis van Umm Mundhir gestuur. Later het haar hart deur die raad en die moeite van Tha’laba ibn Sa’ya vir Islam warm geword. Daarop het ons Profeet vir Rayhâna gesê: “Wil jy die weg van Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl volg? Ek ag dit gepas.” Rayhâna het gesê: “Ja.” Ons geliefde Profeet was baie bly oor haar besluit; uit barmhartigheid, sodat ook sy bly kon wees en haar rang in die Paradys baie hoog kon wees, het hy haar vrygelaat en haar as vrou geneem. Nadat hy haar die mahr gegee het, het hy met haar die nikâh gesluit. Ook hulle bruilof het in die huis van Umm Mundhir plaasgevind. So het Rayhâna (radiyallâhu ’anhâ) die eer verwerf om die moeder van alle Moslems te wees.5
“Nee! Julle het geen ander keuse as om julle sonder voorbehoud en sonder voorwaardes aan my oordeel te onderwerp, te gehoorsaam en julle oor te gee nie!” Hadîth sharîf
Die martelaarskap van Sa’d ibn Mu’âdh
Nadat Sa’d ibn Mu’âdh sy oordeel oor die Jode van die Banû Qurayza gevel het, is hy weer na sy tent gebring. Die wond het vererger en sy toestand het ernstig geword. Ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het na hom gekom, hom omhels en hierdie smeekbede gedoen: “O Allah! Sa’d het op U weg geveg om U welbehae te verwerf. Ook het hy U Rasûl bevestig. Skenk hom verligting…” Toe Sa’d ibn Mu’âdh hierdie geseënde woorde van ons geliefde Profeet hoor, het hy sy oë oopgemaak en gefluister: “Yâ Rasûlallah! Ek bied u my groet en my eerbied aan. Ek getuig dat u die profeet van Allâhu ta’âlâ is.” Daarna het die verwante van Sa’d ibn Mu’âdh hom van die tent waarin hy gelê het, na die huis van die seuns van ’Abdulashhal gebring. Daardie nag het sy toestand baie ernstig geword. Jibrîl ’alayhis-salâm het na ons Meester die Profeet gekom en gesê: “Yâ Rasûlallah! Wie is dit uit u umma wat vannag oorlede is en wie se heengaan onder die engele as blye boodskap verkondig is?” Daarop het die Sultan van die heelal onmiddellik gevra hoe dit met Sa’d ibn Mu’âdh gaan. Hulle het vir hom gesê dat hy na sy huis gebring is. Ons Meester die Profeet het saam met ’n paar Metgeselle na Sa’d ibn Mu’âdh gegaan. Omdat hulle onderweg baie vinnig geloop het, het die Metgeselle gesê: “Ons is moeg, yâ Rasûlallah!” Ons Meester die Profeet het verduidelik waarom hulle hulle haas: “Soos die engele by die lykstoet van Hanzala vóór ons daar was, so sal hulle ook by die lykstoet van Sa’d vóór ons daar wees. Ons sal nie eerste aankom nie.”
Toe ons Meester die Profeet by Sa’d ibn Mu’âdh aankom, het hy hom oorlede aangetref. Aan sy kopkant het hy gaan staan, Sa’d ibn Mu’âdh by sy kunya genoem en gesê: “O Abû ’Amr! Jy was die beste van die leiers. Mag Allâhu ta’âlâ jou geluk, seën en die beste beloning skenk! Jy het die belofte vervul wat jy aan Allâhu ta’âlâ gedoen het. En Allâhu ta’âlâ sal jou ook gee wat Hy jou belowe het!” Op daardie oomblik het die moeder van Sa’d ibn Mu’âdh huilend hierdie versreël opgesê:6
Hoe kan sy moeder dit verdra – ag, wee die arme moeder!
Dit vra geduld; ek ween oor wat my oorkom het!
Aslam ibn Hârith het vertel: “Rasûlullah het na die huis van Sa’d ibn Mu’âdh gekom. Ons het by die deur gewag. Rasûl-i akram (sallallâhu ‘alayhi wa sallam) het ingegaan; met baie groot treë het hy geloop. Ons het agter hom aan geloop. Toe Rasûlullah vir ons ’n teken gegee het om te bly staan, het ons bly staan en teruggedraai. Binne was niemand behalwe die liggaam van Sa’d nie. Nadat Rasûlullah ’n ruk lank binne gebly het, het hy uitgekom. Ek was nuuskierig en het gevra: ‘Yâ Rasûlallah! Wat is die wysheid daarvan dat u met sulke groot treë geloop het?’ Daarop het hy gesê: ’Ek was nog nooit in so ’n druk byeenkoms nie. (Die engele het dit gevul.) Een van die engele het my op sy vlerk geneem, en net so kon ek gaan sit.’ Daarna het hy Sa’d ibn Mu’âdh by sy kunya genoem en gesê: ‘Mag dit jou wel bekom, o Abû ‘Amr! Mag dit jou wel bekom, o Abû ‘Amr! Mag dit jou wel bekom, o Abû ‘Amr!’”
Rasûlullah en die Metgeselle was baie bedroef oor sy heengaan; hulle het trane gestort en geween. Al die Metgeselle het vir sy begrafnis bymekaargekom. Ons geliefde Profeet het die begrafnisgebed gelei en sy baar gedra. Toe die Metgeselle die baar van Sa’d ibn Mu’âdh dra, het hulle gesê: “Yâ Rasûlallah! Nog nooit het ons ’n baar gesien wat so maklik was om te dra nie!” Daarop het ons Meester die Profeet gesê: “Die engele het neergedaal; hulle dra hom.” Terwyl die lykstoet verbygetrek het, het die huigelaars gesê om hom te verkleineer: “Hoe lig is hy tog!” Toe het ons geliefde Profeet gesê: “Vir die lykstoet van Sa’d het sewentigduisend engele neergedaal. Tot nou toe het hulle nog nooit in sulke groot getalle op die aarde neergedaal nie.”
Abû Sa’îd Khudrî het oorgelewer dat sy grootvader gesê het: “Ek was een van diegene wat die graf van Sa’d ibn Mu’âdh gegrawe het. Toe ons vir hom ’n graf begin grawe, het daar uit die graf ’n geur van muskus in die omtrek versprei!” En Shurahbîl ibn Hasana het gesê: “Toe Sa’d ibn Mu’âdh begrawe is, het iemand ’n handvol grond van sy graf geneem. Toe hy dit later huis toe geneem het, het daardie grond muskus geword. Terwyl sy liggaam in die graf neergelaat is, het ons Profeet by die graf gesit; sy geseënde oë het met trane gevul, hy het sy geseënde baard in sy hand gehou en was baie bedroef. Toe het hy gesê: ‘Weens die dood van Sa’d ibn Mu’âdh het die ‘Arsh gebewe.’” Eenmaal het ons Profeet ’n baie kosbare kledingstuk as geskenk gekry. Toe die Metgeselle sê hoe mooi dit is, het hy gesê: “Die sakdoeke van Sa’d ibn Mu’âdh in die Paradys is mooier as dit.”
Abû Sufyân soek wraak
Nadat Abû Sufyân van die Slag van die Grag teruggekeer het, het hy eendag te midde van sy stam gesit en vir hulle gesê: “Is daar dan niemand wat vir ons wraak op Muhammad neem nie?!” ’n Bedoeïen het hierdie woorde gehoor, na Abû Sufyân gegaan en gesê: “As jy in my behoeftes voorsien, doen ek hierdie werk. Ek ken die pad goed. Ek het ook ’n skerp dolk. En ek is vir niemand bang nie.” Abû Sufyân het in sy behoeftes voorsien en sy wense vervul. ’n Kameel het hy gekoop en aan hom gegee, en hy het vir hom gesê om die saak geheim te hou. Die bedoeïen het Mekka snags verlaat en in kort tyd in Medina aangekom. Daar het hy verneem dat die Profeet ’alayhis-salâm by die stam Banû ’Abdulashhal was. Nadat hy sy kameel êrens vasgemaak het, het hy te voet daarheen gegaan. Die Profeet ’alayhis-salâm het in die moskee van daardie stam raad gegee. Toe hy die bedoeïen van ver gesien het, het hy gesê: “Hierdie man wat aankom, het ’n slegte gedagte. Maar die goedheid en die guns van Allâhu ta’âlâ sal ’n sluier tussen my en hom wees.”
Die bedoeïen het op Rasûlullah afgeloop. Op daardie oomblik het Usayd ibn Hudayr hom vasgegryp en teruggetrek. “Bly weg van Rasûlullah, jou vervloekte!” het hy gesê, en hy het na sy gordel gegryp. Toe het hy die dolk gesien wat die bedoeïen in sy gordel gedra het, en begryp dat die man slegte bedoelings gehad het. Die bedoeïen het hom aan die voete van Usayd gewerp en uitgeroep: “Moenie my bloed vergiet nie!” Usayd het hom na Rasûlullah gebring. Die Profeet ’alayhis-salâm het gesê: “O bedoeïen, sê die waarheid: wie is jy? Niks anders as die waarheid sal jou baat nie. As jy lieg: Allâhu ta’âlâ het my jou gedagte reeds bekend gemaak.” Die bedoeïen het om veiligheid gevra en vertel hoe dit gesit het. Op bevel van Rasûlullah ’alayhis-salâm het hulle hom gevange gehou.
Die volgende dag het hy hom laat bring en gesê: “Ek het jou veiligheid gegee; gaan waarheen jy wil. Maar laat ek jou iets voorstel wat beter is as dit.” Die bedoeïen het gevra: “Wat is dit?” Die Profeet ’alayhis-salâm het gesê: “Ek wil hê dat jy getuig van die eenheid van Allah en van my sending as rasûl.” Die bedoeïen het onmiddellik die kalima-i shahâda uitgespreek en gesê: “Yâ Rasûlallah! Ek was nooit vir iemand bang nie. Toe ek u sien, het my verstand my verlaat. Wat ek in gedagte gehad het, het u geweet. Niemand het dit geweet behalwe ek en Abû Sufyân nie. Ek het begryp dat u die Rasûl van Allah is en onder Sy beskerming staan; die gedagte van Abû Sufyân is ’n gedagte van die shaytân.”
“O Allah! Sa’d het op U weg geveg om U welbehae te verwerf. Ook het hy U Rasûl bevestig. Skenk hom verligting” Hadîth sharîf
Toe so ’n kwaad van Abû Sufyân uitgegaan het, het die Leermeester van die heelal (sallallâhu ’alayhi wa sallam) ’Amr ibn Umayya en Damra ibn Aslam beveel om na Mekka te gaan en Abû Sufyân dood te maak as hulle ’n geleentheid daarvoor sou vind. Hierdie twee Metgeselle het die Haram bereik, en terwyl hulle die tawâf verrig het, het ’n slavin hulle herken. Gillend het sy uitgeroep: “O Mekkane, moenie onoplettend wees nie! Dit is ’Amr ibn Umayya en Damra ibn Aslam!” Toe die volk hulle herken, het die twee uitmekaar gegaan. ’Amr het ’n grot in een van die berge van Mekka binnegegaan en hom versteek. Ibn Aslam het na Medina gegaan. ’n Paar dae later het ook ’Amr uit die grot gekom. Twee spioene van Abû Sufyân het hom teëgekom. Een het hy met ’n pyl doodgeskiet; die ander het gevlug. Daarna het ’Amr veilig in Medina aangekom. Toe Abû Sufyân dit verneem, het hy baie bang geword.
Enkele belangrike gebeurtenisse in die vyfde jaar ná die Hijra
Rasûl-i akram het in die maand Dhu’l-qa’da met Zaynab bint Jahsh getrou.7 In hierdie jaar is die edele verse oor die hijâb geopenbaar, en is die Moslemvroue beveel om hulle te bedek.8 Die stam Muzayna, wat naby Madîna al-Munawwara gewoon het, het ’n afvaardiging gestuur, Moslem geword en is onder die Muhâjirûn gereken.9 Ook het daar in hierdie jaar ’n aardbewing en ’n maansverduistering plaasgevind. Boonop is die hajj in hierdie jaar fard gemaak. Ná die Slag van die Grag het ’n deel van die stamme in die omgewing die mag van die Islamitiese staat erken. Hulle het begin dink dat dit die verstandigste sou wees om in vriendskap met die Moslems te lewe, en selfs om Moslem te word. Sommige het na ons Meester die Profeet gekom en is met Islam vereer.
Om die godsdiens van Islam te versprei, het die Meester van die wêrelde (sallallâhu ’alayhi wa sallam) eenhede uit sy Metgeselle saamgestel en uitgestuur om die stamme in die omgewing na Islam te nooi. Na sommige stamme het hy self gegaan. Stamme soos die volk van Dûmat al-Jandal het die raad wat aan hulle gegee is, aanvaar en Moslem geword. Stamme soos die Ghatafân en die seuns van Lihyân het op die vlug geslaan, uit vrees om die leër van Islam teë te kom. So is die stamme in die omgewing ontsag ingeboesem.
Die veldtog teen die Banû Lihyân
Die afgodedienaars het by die voorval van Rajî’ ‘Âsim ibn Thâbit, Khubayb ibn ‘Adiyy en hulle makkers (radiyallâhu ‘anhum ajma’în) as martelare gedood. Ons Meester die Profeet was daaroor baie bedroef en ontsteld. Daarom het hy op ’n geskikte oomblik gewag om die Banû Lihyân vir hierdie daad tot verantwoording te roep, want hulle het verraad gepleeg. Toe die omstandighede gunstig was, is daar met ’n strydmag van tweehonderd man teen die Banû Lihyân opgeruk. In Medina het hy ‘Abdullah ibn Umm Maktûm as sy plaasvervanger agtergelaat. Om die vyand te mislei, het hulle gemaak asof hulle na Sirië gaan, en hulle het by die water van Rajî’ aangekom, waar daardie gelowiges as martelare gesneuwel het. Daar het hulle Janâb-i Haqq om vergifnis vir ’Âsim en sy makkers gevra. Toe die volk van die Banû Lihyân hoor dat die leër van Islam kom, het hulle na die berge gevlug.
Hulle het een dag daar gebly. Soldate is in die omtrek uitgestuur, maar ondanks al die soektogte was dit nie moontlik om hulle te vind nie. Tog was daardie vrees vir hulle genoeg. Daarna het hulle in ’Usfân aangekom. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het vir Abû Bakr (radiyallâhu ’anh) gesê: “Deursoek met ’n strydmag van tien man die omgewing tot by Ghanîm en keer dan terug.” Die ongelowiges het die rumoer van die leër van Islam gehoor, en die vrees het hulle om die hart geslaan. Hulle het in die berge verdwyn. Niemand is aangetref nie. Maar hierdie tog was vir die afgodedienaars in die omgewing soos ’n oorkonde van die heerskappy van die Moslems. Daarna is na Medina teruggekeer. Hierdie tog het veertien dae geduur.
Die veldtog na al-Ghâba
Dit word ook die veldtog na Dhû Qarad genoem. Rasûlullah het twintig kamele met kleintjies gehad. Die seun van Abû Dharr (radiyallâhu ’anh) het hulle in die oop veld laat wei. ’n Man uit die stam Fazâra met die naam ’Uyayna ibn Hisn het in die nag van Dinsdag op Woensdag met veertig ruiters gekom; hulle het die seun van Abû Dharr as martelaar gedood en die kamele weggedryf.
Toe hierdie berig Rasûlullah bereik, het hy ‘Abdullah ibn Umm Maktûm as sy plaasvervanger in Medina agtergelaat en self met vyfhonderd ruiters op pad gegaan. Die banier het hy aan Miqdâd ibn Aswad (radiyallâhu ‘anh) gegee, en hy het hom met ’n deel van die Metgeselle as voorhoede vooruitgestuur. Ook het hy Salama ibn Akwa’ (radiyallâhu ’anh) op die ongelowiges afgestuur. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het sy kamp opgeslaan by ’n plek wat Dhû Qarad genoem word.
Die voorhoede het die agterhoede van die vyand ingehaal. Abû Qatâda (radiyallâhu ‘anh) het die ongelowige Mas’ada Fazârî gedood. ‘Ukkâsha (radiyallâhu ‘anh) het ’n ongelowige met die naam Ibbân ibn ‘Amr gedood. Van die Moslems het een man as martelaar gesneuwel. Salama ibn Akwa’ (radiyallâhu ‘anh) het die ongelowiges agtervolg. ’n Uitstekende boogskutter was hy. Baie van daardie vervloektes het hy gedood, en die meeste het hy gewond. Hulle is gedwing om baie van hulle besittings agter te laat. Tien kamele het hy uit die hande van die ongelowiges geneem. Toe Abû Qatâda (radiyallâhu ‘anh) in die kamp kom, het Rasûlullah vir hom hierdie smeekbede gedoen: “O Allah! Skenk Abû Qatâda gesondheid en laat hom tot aan die einde van sy lewe kragtig en lewenslustig lewe!” Rasûlullah het die perd en die wapens van Mas’ada Fazârî aan Abû Qatâda gegee. Ná Abû Qatâda het ook Salama ibn Akwa’ gekom. Twee perde wat die afgodedienaars agtergelaat het, het hy by hom gehad. Ons Profeet het ook hom ontvang, hom gelukgewens en gesê: “Vandag is die beste van ons ruiters Abû Qatâda, en die beste van ons voetsoldate Salama ibn Akwa’.”
Hierdie tog was ’n onvergeetlike les vir die afgodedienaars, wat so vermetel was om hulle hand uit te steek na die besittings van die Profeet, en ook vir die ander stamme. Hulle het een nag en een dag in Dhû Qarad gebly. Daarna is na Medina teruggekeer. Hierdie tog het vyf dae geduur.
“Die sakdoeke van Sa’d ibn Mu’âdh in die Paradys is mooier as dit” Hadîth sharîf
Barmhartigheid, vreugde en saligheid is u koms, yâ Rasûlallah,
Genesing vir die pyn van die minnaars is u verskyning, yâ Rasûlallah.
Reeds profeet was u toe Âdam nog tussen water en klei was;
Dit pas dat u die imam van die profete is, yâ Rasûlallah.
Die volmaaktes het hulle volmaaktheid deur u nûr bereik;
Van Allah is u bestaan die volkome spieël, yâ Rasûlallah.
Deur u het hulle Hom en allerlei genietinge bereik;
Vir dié wat in nood verkeer, is u werk ’n gawe, yâ Rasûlallah.
Doen voorspraak vir Hüdâyî, in die sigbare en die verborgene:
’n Bedelaar is hy wat hom aan u deur verbind het, yâ Rasûlallah!
Aziz Mahmûd Hüdâyî