DIE VELDTOG NA KLEIN-BADR
Hierdie veldtog word ook Badr al-Maw’id en Badr as-Sughrâ genoem. Toe Abû Sufyân by sy terugkeer van Uhud gesê het: “Laat ons volgende jaar weer by Badr veg,” het Fârûq-i a’zam (radiyallâhu ’anh) op ’n teken van Habîb-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) geantwoord: “So sal dit wees.” Abû Sufyân het soldate bymekaargemaak en die Quraysh tot oorlog en stryd aangespoor, maar in sy hart wou hy dit nie hê nie. Tog het hy die volk voorgegaan, sodat die mense nie sou sê dat hy sy woord nie gehou het nie. In daardie tyd het Nu’aym ibn Mas’ûd Ashja’î na Mekka gekom. Nu’aym het vertel dat die leër van Islam gereed was vir die stryd, en hy het die krag en die mag daarvan beskryf. Abû Sufyân het vir hom gesê: “As jy na Medina gaan en Muhammad en sy Metgeselle daarvan weerhou om ten stryde te trek, sal ek jou twintig driejarige kamele gee. Laat Suhayl ibn ’Amr vir hierdie belofte van my borg staan.” Nu’aym het ingestem. Daarop het hy na Medina gegaan en vertel hoe groot die leër van die ongelowiges was. ’n Deel van die Metgeselle het begin aarsel. Maar Abû Bakr en ’Umar (radiyallâhu ’anhumâ) het na Rasûlullah gegaan en voorgestel om uit Medina uit te trek. Ons Meester Rasûlullah was hieroor verheug en het gesê: “By Allah, in wie se magtige hand my siel is: ek trek beslis ten stryde!” Daarna het hy ’Abdullah ibn Rawâha as sy plaasvervanger in Medina agtergelaat en die banier aan ’Alî gegee.
In daardie tyd het die afgodedienaars van Mekka onder bevel van Abû Sufyân met tweeduisend soldate na Badr opgeruk om die verspreiding van Islam te verhinder. Die Meester van die wêrelde het saam met vyftienhonderd van sy heldhaftige Metgeselle vóór hulle by Badr aangekom. Toe die afgodedienaars verneem dat die mujâhids vóór hulle by Badr aangekom het, het vrees hulle harte oorval. Hulle het nie verder as Marr az-Zahrân gekom nie. Hulle het nie die moed gehad om die heldhaftige soldate van Islam teë te gaan nie. Met vrees in die hart het hulle ook die hongersnood van daardie jaar as voorwendsel gebruik en na Mekka teruggekeer. Die volk van Mekka het met hulle die spot gedryf en hulle belaglik gemaak.
Die Moslems het net twee perde gehad, maar wel baie handelsware. By Badr het hulle dit vir baie geld verkoop. Dit was die middel van Dhu’l-qa’da. Hulle het ’n groot wins gemaak. Rasûl-i akram het saam met sy roemryke Metgeselle agt dae lank by Badr op die afgodedienaars gewag. Daarna het hulle met vreugde en eer na Medina teruggekeer.
Die veldtog na Dhât ar-Riqâ’
Hierdie veldtog het in die maand Muharram plaasgevind. Iemand wat na Medina gekom het om skape te verkoop, het die Moslems laat weet dat die Banû Anmâr en die Banû Salama soldate teen die Moslems bymekaarmaak. Hierdie berig het die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) bereik. Daarop het hy ’Uthmân as sy plaasvervanger in Medina agtergelaat en op die tiende van daardie maand, in die nag van Saterdag op Sondag, met ’n strydmag van vierhonderd man – volgens ’n ander oorlewering sewehonderd – uit Medina vertrek. Hulle het die plek bereik waar die afgodedienaars was, maar daar niemand behalwe vroue aangetref nie. Die mans van die afgodedienaars het na die berge gevlug. Om te voorkom dat die afgodedienaars ’n hinderlaag lê en aanval, is daardie plekke geplunder en is die stamme van afgodedienaars in die omgewing tot onderwerping gedwing.1 Nadat hulle vyftien dae op die veldtog was, het hulle na Medina teruggekeer.
“By Allah, in wie se magtige hand my siel is: ek trek beslis ten stryde!” Hadîth sharîf
Die Slag van Muraysî’
Die veldtog na Dûmat al-Jandal
Ons Meester Rasûlullah het met ’n leër van duisend man opgeruk teen die stamme wat in Dûmat al-Jandal gewoon het, die reisigers na en van Damaskus lastig geval het en Madîna al-Munawwara bedreig het. Dit was ’n Maandag teen die einde van die maand Rabî’ al-awwal. As sy plaasvervanger in Medina het hy Sibâ’ ibn Urtufa agtergelaat. Toe die vyandige stamme hoor dat die leër van Islam in aantog was, het hulle op die vlug geslaan. Nadat hulle ’n paar dae daar gebly het, het hulle teen die twintigste van Rabî’ al-âkhir na Medina teruggekeer.2
Die Slag van Muraysî’
Hierdie veldtog word ook die veldtog teen die Banû Mustaliq genoem. Muraysî’ is die naam van die waterputte van die stam Khuzâ’a by Qudayd en van die skans wat gebou is om hierdie put te beskerm. Hierdie plek was terselfdertyd die voorpos van die stam Banû Khuzâ’a.
In die vyfde jaar ná die Hijra het Hârith ibn Abî Dirâr, die hoof van die seuns van Mustaliq, ’n groot aantal manne bymekaargemaak om teen ons Meester die Profeet te veg. Die plan was om hulle te bewapen en teen Medina op te ruk. Toe hierdie berig ons geliefde Profeet bereik het, is daar onmiddellik met ’n eenheid van sewehonderd man teen die seuns van Mustaliq opgeruk. By die put van Muraysî’ is die kamp opgeslaan. Eers is die seuns van Mustaliq na Islam genooi. Hulle het dit nie aanvaar nie, pyle begin skiet en so die stryd begin. Die Metgeselle het die bevel van ons Meester Rasûlullah uitgevoer: “Val almal tegelyk en onverwags aan!”, en tien van die seuns van Mustaliq gedood. Die stamhoof het sy lewe gered deur te vlug, maar sy dogter Barra en seshonderd mense van sy stam is gevange geneem. Die buit is verdeel. Barra het na ons Meester die Profeet gekom en gesê: “Ek het met my eienaar, aan wie ek as deel van die buit toegeval het, ooreengekom dat ek vir nege goudstukke my vryheid terugkry. Help my!” Ons Meester die Profeet het medelye getoon, haar wens vervul en haar gekoop. Daarna het hy haar vrygelaat en haar vryheid aan haar teruggegee. Deurdat ons geliefde Profeet Islam aan haar verkondig het, het sy Moslem geword. Die Meester van die wêrelde was uiters verheug dat sy Moslem geword het, en as beloning het hy haar vereer deur met haar die nikâh te sluit. Toe al die Metgeselle dit sien, het hulle gesê: “Ons skaam ons daarvoor om die verwante van ons moeder, die vrou van Rasûlullah, as bediendes te gebruik,” en hulle het hulle gevangenes vrygelaat. Hierdie huwelik was die oorsaak dat honderde gevangenes vrygelaat is.
Ons geliefde Profeet het die naam van sy geseënde vrou van Barra na Juwayriya verander. Oor ons moeder Juwayriya het ons moeder ’Âisha altyd gesê: “Ek het geen vrou gesien wat beter en meer geseënd as Juwayriya was nie.”3
Terwyl die leër van Islam seëvierend die pad na die stralende Medina gevolg het, het die skrik die stamme van afgodedienaars in die omgewing om die hart geslaan; hulle het begryp hoe gevaarlik dit was om dit te waag om die Moslems aan te val.
Enkele gebeurtenisse in die vyfde jaar ná die Hijra
By die terugkeer van die veldtog teen die Banû Mustaliq het ’n hewige wind opgekom. Die Metgeselle het gedink dat die vyand na Medina wou kom om te plunder. Rasûlullah het gesê: “Moenie bang wees nie. Medina is ’n veilige plek; in elke hoek daarvan is daar engele wat dit beskerm. Maar vandag het ’n huigelaar gesterf. Dit was Zayd ibn Furâ’a, die vriend van Ubayy Salûl.”
“Ek het geen vrou gesien wat beter en meer geseënd as Juwayriya was nie” ’Âisha (radiyallâhu ’anhâ)
Ook die moeders van die gelowiges ’Âisha en Umm Salama het aan hierdie veldtog deelgeneem. Die huigelaars het ’n laster teen ons moeder ’Âisha versprei. Ook sommige Moslems het hulle deur hierdie laster laat mislei. Edele verse is geopenbaar wat die laster van die huigelaars aan die lig gebring het, en ’Âisha is geprys.4 Rasûlullah het gesê: “Verheug jou, o ’Âisha! Haqq ta’âlâ het jou onskuld bekend gemaak. Hy het van jou reinheid getuig.” Die Profeet ’alayhis-salâm het die Metgeselle in die moskee bymekaargeroep. Daar het hy ’n khutba gehou en die verhewe verse voorgelees wat geopenbaar is. Deur die seën van hierdie edele verse het die twyfel uit die harte van die gelowiges verdwyn, en diegene wat dit gewaag het om hierdie laster te versprei, het hulle straf gekry. By die terugkeer van hierdie veldtog is die vers oor die tayammum geopenbaar.5
Op ’n plek naby Medina wat Salsala genoem word, het die halssnoer van ’Âisha (radiyallâhu ’anhâ) nog ’n keer weggeraak. Hulle het daar gewag totdat die halssnoer gevind is. Op daardie plek was daar geen water nie, en ook die Metgeselle het geen water by hulle gehad nie. Rasûlullah ’alayhis-salâm het met sy hoof op die skoot van ’Âisha Siddîqa geslaap. Die Metgeselle het die gebrek aan water aan Abû Bakr voorgelê. Abû Bakr het na Rasûlullah gegaan, en Rasûlullah ’alayhis-salâm het wakker geword. Allâhu ta’âlâ het die vers oor die tayammum geopenbaar. Die Metgeselle het die tayammum verrig en daarna die oggendgebed. Daarna het hulle ’Âisha (radiyallâhu ’anhâ) op die kameel laat klim. Toe die kameel opstaan, is die halssnoer gevind.
Vandag is u die nûr van die wêreld en ook die geliefde van Allah;
Hou wie u liefhet, geen oomblik ver van u deur af nie.
Mag u edele naam nooit van my tong wyk nie, geen oomblik nie:
Dit is balsem vir my seer hart, die siel vind vreugde daarin.
Ek hoop dat elkeen van u name afsonderlik vir my voorspraak doen:
Ahmad en Mahmûd, Abu’l-Qâsim, Muhammad Mustafâ.
Omdat oor hom gesê is “Wash-shams” en ook “Wad-duhâ”,
Wat is verkeerd as ek sy gelaat en voorkop met son en maan vergelyk?
Kanûnî Sultân Süleymân (Muhibbî)