DIE VELDTOG TEEN DIE BANÛ NADÎR
Toe ’Amr ibn Umayya (radiyallâhu ’anh) by Ma’ûna gevange was, het hy daarin geslaag om hom uit sy boeie te bevry. Op die terugpad na Medina het hy twee afgodedienaars van die Banû ’Âmir teëgekom. Hierdie twee ongelowiges het hy gedood. Hulle was onder die beskerming van Rasûlullah, maar ’Amr het dit nie geweet nie. Toe hy in Medina aankom, het hy die saak aan Rasûlullah voorgelê. Ons Meester die Profeet het bekend gemaak dat ’Amr ’n fout begaan het, en beveel dat hulle bloedgeld aan hulle erfgename betaal word.
Tussen die stamme Banû ’Âmir en Banû Nadîr het vriendskap bestaan. Die Banû Nadîr het ook die regte van die buurskap in ag geneem. Daarom was die bemiddeling van die stam Banû Nadîr vir hierdie bloedgeld nodig.
Ná die Slag van Uhud, in die vierde jaar ná die Hijra, in die maand Rabî’ al-awwal, het Rasûlullah die Metgeselle Abû Bakr, ’Umar, ’Alî, Zubayr, Talha, Sa’d ibn Mu’âdh en Usayd ibn Hudayr (radiyallâhu ’anhum) saamgeneem en na die Banû Nadîr gegaan. Hulle het die saak aan hulle voorgelê. Die Banû Nadîr het verklaar dat hulle bereid was om tot die bloedgeld vir daardie twee ongelowiges by te dra, en gesê: “Wag ’n bietjie, dan maak ons kos klaar.” Op daardie oomblik het die Rasûl ’alayhis-salâm met sy rug teen die muur van die huis gesit waar hulle halt gemaak het, en die Metgeselle het rondom hom bymekaar gesit. Toe het Huyayy ibn Akhtab gesê: “O Jode! Nooit weer sal julle die geleentheid kry om Muhammad so alleen aan te tref nie. Laat een van julle op die dak van hierdie huis klim en van daar ’n klip op sy kop gooi; dan is ons van hom verlos.” ’Amr ibn Jahhâsh het gesê: “Ek doen dit.” Hoe Sallâm ibn Mishkam hulle ook al probeer weerhou het, dit het nie gehelp nie. “Sien hiervan af!” het hy gesê. “Daarvan sal hy te hore kom. Dit sal daartoe lei dat ons verdrag verbreek word, en daaruit kan baie slegte dinge voortkom.” Die Jode van die Banû Nadîr het nie na hom geluister nie. Op daardie oomblik het Jibrîl ’alayhis-salâm gekom en Rasûlullah van hierdie toestand in kennis gestel. Sonder om vir die Metgeselle iets te sê, het ons Meester die Profeet uit daardie byeenkoms opgestaan asof hy ’n boodskap gaan doen, en na Medina gegaan. So het die aanslag sonder gevolg gebly.
Daarop het die Meester van die wêrelde Muhammad ibn Maslama na hierdie Joodse stam gestuur wat die verdrag verbreek het, en gesê: “Gaan na die Jode van die seuns van Nadîr! Sê vir hulle: ‘Rasûlullah het my na julle gestuur om julle hierdie bevel oor te bring: Verlaat my land en gaan weg! Moenie hier saam met my woon nie! Julle het ’n aanslag op my beraam. Ek gee julle tien dae tyd. Wie van julle ná hierdie termyn nog hier gesien word, sal onthoof word.’”
Toe Muhammad ibn Maslama hierdie bevel aan hulle oorbring, het hulle uit vrees hulle vertrek begin voorberei. Maar die hoof van die huigelaars, ’Abdullah ibn Ubayy, het hulle laat weet: “Verlaat julle vesting in geen geval nie. Moenie weggaan en julle besittings en julle land agterlaat nie. Met tweeduisend van my manne kom ons julle te hulp.”
Toe die Sultan van die heelal dit verneem, het hy saam met die Metgeselle opgeruk na die vesting van die seuns van Nadîr, wat vier kilometer van die Masjid an-Nabawî af gelê het. In Medina is Ibn Umm Maktûm as plaasvervanger agtergelaat. Die vaandel is deur ’Alî gedra. Die vesting is omsingel en die beleg het begin. Die Jode, wat vroeër die Metgeselle uitgedaag het, het nie gewaag om uit die vesting te kom nie. Ook die hulp van die huigelaars het nie gekom nie.
Die Metgeselle het die vesting onder beheer gehou en geen voël laat verbyvlieg nie. Ná ’n beleg van meer as twintig dae het die Jode hulle oorgegee. Hulle het al hulle wapens, hulle goud en hulle silwer vir die Moslems agtergelaat en is verban, ’n deel na Sirië en ’n deel na Khaybar. So het van die Jode in die streek van Medina net die seuns van Qurayza oorgebly.1
“Die Jode het beraam om my dood te maak! Toe Jibrîl dit aan my bekend maak, het ek opgestaan!” Hadîth sharîf
Belangrike gebeurtenisse in die vierde jaar ná die Hijra
In hierdie jaar is die edele vers geopenbaar wat die drink van alkoholiese drank harâm gemaak het.2 Zaynab bint Khuzayma, een van die geseënde vroue van Rasûl-i akram (sallallâhu ‘alayhi wa sallam), is in die maand Rabî’ al-âkhir van die vierde jaar ná die Hijra, op dertigjarige ouderdom, ongeveer agt maande ná haar huwelik met Rasûlullah oorlede.3 Ook in hierdie jaar is Husayn gebore, die tweede kind van ’Alî en Fâtima.4 Die man van Umm Salama, wat in die Slag van Uhud gewond is en later oorlede is, het ’n paar kinders agtergelaat. Ons moeder Umm Salama het op haar ouderdom in ’n moeilike toestand beland. Ons geliefde Profeet het groot medelye met haar gehad; uit barmhartigheid het hy haar die eer bewys om met haar die nikâh te sluit.5
Die heengaan van Fâtima bint Asad
Ook Fâtima bint Asad, die moeder van ’Alî, is in hierdie jaar oorlede.6 Ons geliefde Profeet was baie bedroef hieroor en het gesê: “Vandag is my moeder oorlede!” Ná die heengaan van sy grootvader ’Abdulmuttalib het ons geliefde Profeet by haar grootgeword. Toe hy sy profeetskap bekend gemaak het, het sy dadelik die eer gehad om Moslem te word. Daarom het die Sultan van die heelal haar as ’n moeder beskou en groot eerbied aan haar betoon. Uit medelye met haar het hy die geseënde hemp wat hy aangehad het, uitgetrek en beveel dat sy as doodskleed daarin toegedraai word. Nadat hy die begrafnisgebed gelei het, het hy bekend gemaak dat sewentigduisend engele by daardie gebed teenwoordig was. Na die graf het hy gegaan en daarin afgeklim. Sodat die lewe in die graf vir haar rustig en aangenaam sou wees, het hy ’n gebaar gemaak asof hy die graf na die hoeke toe verbreed, en daarna het hy hom in die graf uitgestrek.
Toe hy uit die graf gekom het, was sy geseënde oë vol trane, en sy geseënde trane het op die graf geval. O my Heer! Watter barmhartigheid was dit?… En watter gelukkige vrou was dit?… Selfs ’Umar kon hom nie bedwing nie en het gevra: “Mag my lewe vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Vir hierdie vrou het u gedoen wat u vir niemand anders gedoen het nie!” – en ons geliefde Profeet, die getrouste van die getroues, het gesê: “Ná Abû Tâlib het niemand my soveel goed gedoen as hierdie goeie vrou nie. Dié was my moeder. Terwyl haar eie kinders honger gely het, het sy my eerste versadig. Terwyl haar eie kinders met stof en grond bedek rondgeloop het, het sy eerste my hare gekam en dit met roosolie gesalf. Dié was my moeder! Ek het haar in my hemp as doodskleed toegedraai, sodat sy met die klere van die Paradys geklee word. Ek het my in die graf langs haar uitgestrek, sodat die lewe in die graf vir haar sag en maklik sal wees. Jibrîl het my namens Allâhu ta’âlâ die berig gebring: ‘Hierdie vrou is van die bewoners van die Paradys.’” Daarna het hy hierdie smeekbede vir ons moeder Fâtima bint Asad gedoen: “Mag Allâhu ta’âlâ jou vergewe, jou kwytskeld en jou beloon. O my moeder! Mag Allâhu ta’âlâ jou barmhartigheid bewys. Terwyl jy self honger was, het jy my versadig. Self het jy nie klere gedra nie, om my te klee; self het jy nie geëet nie, om my te voed. Hy wat lewe gee en wat laat sterf, is Allâhu ta’âlâ. Hy is ewig lewend. Hy sterf nie. O Allah! Vergewe my moeder Fâtima bint Asad en skenk haar kwytskelding! Leer haar haar antwoord. Verbreed haar graf. O Allah, Barmhartigste van die barmhartiges! Ter wille van die reg van my, U Profeet, en van die reg van die vorige profete: aanvaar hierdie smeekbede van my.”
Ander belangrike gebeurtenisse in die vierde jaar ná die Hijra
’Abdullah, die sesjarige seuntjie van ’Uthmân en Ruqayya, is oorlede. Die Meester van die wêrelde het die begrafnisgebed vir sy kleinseun gelei en hom eiehandig in die graf gelê. Baie bedroef was hy; sy geseënde trane het op die graf geval. Met sy geseënde hande het hy die grafsteen regop gesit en gesê: “Allâhu ta’âlâ is barmhartig teenoor dié van Sy dienaars wat barmhartig en teerhartig is.”7
Die Sultan van die rasûls, die verheerlikte koning is u, my Meester.
Vir die hulpeloses is u die ewige geluk, my Meester.
In die goddelike raad is u die vernaamste, my Meester.
Deur die dekreet “La’amruka” is u bevestig, my Meester.
Ahmad, Mahmûd en Muhammad is u, my Meester,
Die sultan wat die Haqq vir ons bevestig het, is u, my Meester.
Wat die onstoflike siele laat straal, is u wese;
Die stof van u deur is waar die engele hulle wange teen vly.
Die spieël van die aanskouing van die goddelike manifestasie is u blik;
Abû Bakr, ’Umar, ’Uthmân en ’Alî is u vriende.
Ahmad, Mahmûd en Muhammad is u, my Meester,
Die sultan wat die Haqq vir ons bevestig het, is u, my Meester.
Op die minbar van die ryk van die ewigheid word u khutba gelees.
In die hof van die Dag van Vergelding word u oordeel gevolg.
By die ’Arsh van Allah weerklink die jubelkreet by u koms.
Op aarde en in die hemel word u eervolle name genoem.
Ahmad, Mahmûd en Muhammad is u, my Meester,
Die sultan wat die Haqq vir ons bevestig het, is u, my Meester.
Şeyh Galib
“Ná Abû Tâlib het niemand my soveel goed gedoen as hierdie goeie vrou (Fâtima bint Asad) nie. Dié was my moeder” Hadîth sharîf
Die veldtog na Klein-Badr