DIE VOORVAL BY BI’R MA’ÛNA

In die maand Safar van dieselfde jaar het Abû Barâ ’Âmir ibn Mâlik, die hoof van die seuns van ’Âmir in die streek Najd in Arabië, na Medina gekom. By Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het hy ’n besoek afgelê. Ons Meester die Profeet het Islam aan hom verduidelik en hom aangeraai om Moslem te word. Abû Barâ het nie Moslem geword nie, maar hy het verklaar dat Islam ’n mooi en eervolle godsdiens is. Boonop het Abû Barâ hom gevra om ’n paar Metgeselle daarheen te stuur, sodat Islam in Najd sou versprei. Ons geliefde Profeet het gesê: “Ek vertrou die mense van Najd nie wat diegene betref wat ek sou stuur nie!” ’Âmir het gesê: “Ek neem hulle onder my beskerming. Dan kan niemand hulle kwaad aandoen nie.”

Die Meester van die wêrelde het hierdie stellige toesegging aanvaar en uit die Ashâb-i Suffa ’n afvaardiging van sewentig man saamgestel. Hulle het snags die Qur’ân al-karîm geresiteer. Almal was hâfiz van die Qur’ân. Hulle is die Ashâb-i qurrâ genoem. Die name van ’n paar van hulle is: ‘Âmir ibn Fahr, ‘Amr ibn Damrî, ‘Atiyya ibn ‘Abdullah, Anas ibn Mu’âwiya, Hakam ibn Kaysân, Hârith ibn Simma, Ka’b ibn Zayd, Mâlik ibn Thâbit, Mundhir ibn ‘Amr, Râfi’ ibn Mazil, Sa’îd ibn Huzâm, Salîm ibn Milhân, Suhayl ibn ’Âmir, Tufayl ibn As’ad en ’Urwa ibn Salt (radiyallâhu ta’âlâ ’anhum). Op bevel van Rasûlullah het hulle onder leiding van Mundhir ibn ’Amr vertrek. Rasûlullah het ook briewe laat skryf en dit aan die hoofde van die Banû ’Amr en die Banû Najd gestuur.

Abû Barâ, wat wou hê dat sy stam met Islam geëer word, het vóór die Ashâb-i Suffa vertrek, by sy stam aangekom, verklaar dat hy die afvaardiging onder sy beskerming geneem het, en almal op die hart gedruk dat niemand hulle mag aanraak nie. Almal het belowe om hulle nie aan te raak nie, behalwe sy neef ’Âmir ibn Tufayl. ’Âmir ibn Tufayl het die manne van drie stamme bewapen, hom aan hulle hoof gestel en die Metgeselle omsingel wat by Bi’r Ma’ûna aangekom het. Die Metgeselle, van alle kante ingesluit, het hulle swaarde gegryp en almal heldhaftig tot die laaste druppel van hulle bloed geveg. Op twee na het hulle almal die beker van die martelaarskap gedrink. ’Amr ibn Umayya is gevange geneem. Hulle het Ka’b ibn Zayd vir dood laat lê.

Die laaste woorde van hierdie geseënde Metgeselle wat martelare geword het, was: “O my Heer! Op hierdie oomblik is daar niemand behalwe U wat Rasûlullah van ons toestand in kennis kan stel nie. Bring ons groet aan hom oor!” Op daardie oomblik het Jibrîl ’alayhis-salâm uiters bedroef na ons Meester die Profeet gekom, hulle groet aan hom oorgedra en gesê: “Hulle het Allâhu ta’âlâ ontmoet. Allâhu ta’âlâ is tevrede met hulle, en hulle is tevrede met Allâhu ta’âlâ.”

Nadat ons geliefde Profeet geantwoord het: “Wa ’alayhis-salâm,” het hy hom baie bedroef tot die Metgeselle gewend en hulle ingelig oor wat gebeur het: “Julle broers het die afgodedienaars teëgekom. Die afgodedienaars het hulle aan stukke gekap en met lanse deurboor…”

“Hulle (die martelare van Bi’r Ma’ûna) het Allâhu ta’âlâ ontmoet. Allâhu ta’âlâ is tevrede met hulle, en hulle is tevrede met Allâhu ta’âlâ” Hadîth sharîf

Die voorval by Bi’r Ma’ûna

’n Punt van die nûr van Allah is u siel, yâ Rasûlallah; Dit is u skoonheid wat verrukking wek en die harte open, yâ Rasûlallah. Die opgang van u bestaan, vol tekens van barmhartigheid, Het die duisternis van die ongeloof verdryf; nou ken almal die geloof, yâ Rasûlallah. In die roostuin van die profeetskap is u die roosstruik, En die laaste loot wat Allah geplant het, is u, yâ Rasûlallah. Wees edelmoedig, o Meester, eervolle bewys van die Mawlâ! Vir die leed van Necîb is u guns die geneesmiddel, yâ Rasûlallah. Sultan III. Ahmed (Necîb)

By hierdie voorval het ’n man met die naam Jabbâr tydens die geveg met die vyand sy lans in die rug van ’Âmir ibn Fuhayra gesteek. Op daardie oomblik het ’Âmir gesê: “By Allah, ek het die Paradys verdien!” Daarna is hy voor die oë van Jabbâr en die ander afgodedienaars na die hemel opgehef. Almal was hieroor verbaas, maar van hulle het net Jabbâr, wat hom tot martelaar gemaak het, Moslem geword.

Ons Meester die Profeet was baie bedroef oor die voorvalle by Rajî’ en Bi’r Ma’ûna. ’n Maand lank het hy ná elke gebed ’n smeekbede gedoen om onheil oor die stamme wat hierdie smartlike daad gepleeg het. Allâhu ta’âlâ het die smeekbede van Sy Rasûl aanvaar. Hy het oor hierdie stamme ’n verskriklike droogte en hongersnood gestuur. Daarna het sewehonderd mense aan ’n aansteeklike siekte gesterf.1

Geneesheer van die wêrelde is u, en ek, met ’n hart wat doodsiek is,
Het dit in die hoop op genesing na u gebring.
Op my rug ’n berg van sondes, my gesig so vaal soos strooi;
Vol hoop het ek dit hierheen gebring, sodat dit kan vergaan.
O Vors van die wêrelde, ek is u verrukte minnaar;
Oor die skeiding van u ween ek dag en nag.
Lewenswater is u groot barmhartigheid, en ek is dors;
Kry ek geen druppel daarvan nie, dan sterf ek, dan gee ek die gees.
Om hom om sy karakter te prys, is vergeefse moeite;
Om hom met woorde te beskryf, is nog moeiliker.
Vergewend is hy, en edel, en so vrygewig;
Uit water kom die pêrel, uit klip die juweel, uit die doring die roos.
As die son nûr versprei, kom dit uit sy nûr;
Die sweetdruppel op die roos kom van sy roosgelaat.
’n Beskrywing van hom reik nog hoër as dit, maar
Praat ek nog verhewener, dan ontken die vreemdes dit.
Om die heelal in ’n deeltjie te laat pas, is wel moontlik;
Om hom met woorde te beskryf, is nog moeiliker.
Mawlânâ Khâlid Baghdâdî

“By Allah, ek het die Paradys verdien!” ’Âmir ibn Fuhayra (radiyallâhu ’anh)

Die veldtog teen die Banû Nadîr