DIE SLAG VAN BADR

Die heengaan van Ruqayya

Daardie dag is Ruqayya (radiyallâhu ’anhâ), die dogter van ons geliefde Profeet, oorlede. Haar man ’Uthmân het die begrafnisgebed vir haar gelei. Die berig van die oorwinning wat op hierdie droefheid gevolg het, het vir hulle ’n bietjie verligting gebring.

Ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het saam met sy Metgeselle Allâhu ta’âlâ geloof, wat hom die oorwinning van Badr geskenk het, en hom in ’n sajda van dank neergewerp; daarna het hy met die gevangenes na Madîna al-Munawwara vertrek.

‘Abdullah ibn Rawâha en Zayd ibn Hâritha, wat vroeër die goeie nuus gebring het, het vertel wat in die Slag van Badr gebeur het en wie as martelaar gesneuwel het. Die kinders, die vroue en dié wat met ’n opdrag in Medina agtergebly het, was baie bly oor die oorwinning. Hulle het ons Meester die Profeet tegemoet gegaan. Onder die martelare was ook Hâritha ibn Surâqa. Hâritha se moeder, Rubayyi’, het verneem dat haar seun, terwyl hy uit die dam water gedrink het, deur ’n vyandelike pyl getref is en as martelaar gesneuwel het. Toe ons moeder Rubayyi’ hierdie berig hoor, het sy gesê: “Solank die Rasûl ’alayhis-salâm nie gekom het nie, huil ek nie oor my seun nie. Wanneer hy Medina met sy geseënde koms vereer, sal ek hom vra. As my seun in die Paradys is, sal ek glad nie huil nie. Maar as hy in die Hel is, sal ek in plaas van trane bloed uit my oë laat stroom.”

Toe ons geliefde Profeet saam met sy geseënde Metgeselle Medina met sy koms vereer het, het Rubayyi’ na hom gegaan en gesê: “Mag my vader en moeder vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! U weet hoe lief ek my seun Hâritha het. Het hy as martelaar gesneuwel en die Paradys binnegegaan? As dit so is, sal ek geduld hê. Indien nie, sal ek bloedige trane uit my oë laat stroom.” Habîb-i akram het haar die blye boodskap gegee: “O Umm Hâritha! Jou seun is nie in een Paradys nie, maar in meer as een. Die Firdaws is sy plek.” Daarop het Rubayyi’ gesê: “Nou huil ek nie meer oor my seun nie.” Die Sultan van die heelal het om ’n bak water gevra. Uit barmhartigheid het hy sy geseënde hand in die water gesteek en dit weer uitgehaal. Hierdie water het hy aan die moeder en die suster van Hâritha te drinke gegee. Boonop het hy hierdie water oor hulle kop en hulle gesig gestryk. Van daardie dag af het die gesigte van Rubayyi’ en haar dogter vol nûr gestraal. En hulle het baie lank gelewe. Die Leermeester van die heelal (’alayhi afdalus-salawât) het die sewentig gevangenes wat na Medina gebring is, onder sy Metgeselle verdeel en beveel dat hulle goed behandel word. Oor die lot van die gevangenes het daar nog geen openbaring van Allâhu ta’âlâ gekom nie. Ná beraadslaging met sy Metgeselle het ons Meester Rasûlullah besluit om die gevangenes teen losprys vry te laat.

Die bedrag van die losprys is volgens die vermoë van elke gevangene vasgestel. Van dié wat geen geld gehad het nie, sou dié wat kon lees en skryf, tien mense in Medina wat dit nie kon nie, leer lees en skryf; daarna kon hulle na Mekka gaan. Ons Meester die Profeet het vir sy oom ’Abbâs, wat onder die gevangenes was, gesê: “O ’Abbâs! Betaal losprys vir jouself, vir die seun van jou broer, ’Aqîl ibn Abî Tâlib, en vir Nawfal ibn Hârith. Want jy is ryk.” ’Abbâs het gesê: “Yâ Rasûlallah! Ek is ’n Moslem. Die Quraysh het my met geweld na Badr gebring.” Rasûlullah het gesê: “Allâhu ta’âlâ ken jou Islam. As jy die waarheid praat, sal Allâhu ta’âlâ jou daarvoor sekerlik die loon gee. Maar uiterlik staan jy teenoor ons. Daarom moet jy jou losprys betaal.” ’Abbâs het gesê: “Yâ Rasûlallah! Ek het geen ander vermoë nie as die 800 dirham wat u as buit van my geneem het.” Ons Meester die Profeet het gesê: “O ’Abbâs! En daardie goudstukke, waarom praat jy nie daaroor nie?” ’Abbâs het gevra: “Watter goudstukke?” Ons geliefde Profeet het gesê: “Die goudstukke wat jy op die dag toe jy uit Mekka sou vertrek, aan jou vrou Umm al-Fadl, die dogter van Hârith, gegee het! Toe jy dit aan haar gegee het, was daar niemand anders by julle nie. Jy het vir Umm al-Fadl gesê: ‘Ek weet nie wat my op hierdie tog oorkom nie. As ’n ramp my tref en ek nie terugkeer nie, dan is hierdie deel vir jou, hierdie deel vir Fadl, dit vir ‘Abdullah, dit vir ‘Ubaydullah en dit vir Qutham.’” Toe was ’Abbâs verstom en het gesê: “Ek sweer dat daar niemand by ons was toe ek hierdie goudstukke aan my vrou gegee het nie. Hoe weet u dit?” Toe ons Meester die Profeet sê: “Allâhu ta’âlâ het dit aan my bekend gemaak,” het ’Abbâs gesê: “Ek getuig dat u die rasûl van Allâhu ta’âlâ is en dat u die waarheid praat,” en hy het die kalima-i shahâda uitgespreek.26 Toe hy Moslem geword het, het ons Meester die Profeet hom ’n taak in Mekka gegee. Die bevel was dat hy die Moslems daar beskerm en berigte stuur oor dié wat vyandig teenoor Islam gestaan het.

“Ek sweer by my Heer, wat my as ware Profeet gestuur het: julle hoor my nie beter as hulle (die lyke van die afgodedienaars) nie. Maar hulle kan nie antwoord nie” Hadîth sharîf

Aan die Quraysh, wat in die Slag van Badr verslaan is, is berig gestuur dat hulle hulle gevangenes teen losprys kon terugkry. Maar Nadr ibn Hârith, wat die meester van die profete vóór die Hijra baie leed en kwellinge aangedoen het, is onthoof. Ook die laaghartige ’Uqba ibn Abî Mu’ayt is gedood; in sy ellendigheid het hy dit gewaag om die ingewande van ’n kameel op die geseënde rug van die Rasûl ’alayhis-salâm te lê terwyl dié by die Ka’ba die gebed verrig het. Toe die kop van hierdie verbete vyand van Islam van sy romp geskei is, het ons Meester Rasûlullah Allâhu ta’âlâ geloof. Daarna het hy na hom gegaan en gesê: “By Allah, ek ken niemand wat so sleg is soos jy nie, wat Allâhu ta’âlâ, Sy rasûl en die Qur’ân al-karîm geloën en jou profeet van die een kwelling in die ander gedompel het.”

Die gevangenes het by die Metgeselle (’alayhimur-ridwân) gebly totdat hulle deur hulle familie teen losprys afgehaal is. Al die Metgeselle het die gevangenes baie goed behandel en hulle in hulle kos laat deel.

Abû ’Azîz, die broer van Mus’ab ibn ’Umayr, was onder die gevangenes, en hy het vertel: “Ook ek was ’n gevangene in die huis van ’n Moslem uit Medina. Hulle het my baie goed behandel: die brood wat hulle soggens en saans sou eet, het hulle vir my gegee, en self moes hulle met net dadels klaarkom. As een van hulle ’n stuk brood in die hande gekry het, het hy dit reguit na my gebring. Uit skaamte het ek die brood teruggegee aan die een wat dit gebring het. Maar hy het dit weer vir my teruggegee.”

Ook ’n gevangene van die Quraysh met die naam Yazîd het vertel: “Toe die Moslems van Badr na Medina gekom het, het hulle ons gevangenes op die diere laat ry, terwyl hulle self te voet gegaan het.”

Onder die gevangenes was ook Abu’l-‘Âs ibn Rabî’, die seun van die suster van Khadîja (radiyallâhu ’anhâ) en skoonseun van ons Meester die Profeet. Abu’l-’Âs was een van die handelaars van Mekka en het baie besittings gehad. Om sy betroubaarheid en sy regskapenheid was hy beroemd. Toe die losprys vir die gevangenes uit Mekka gestuur is, het Zaynab, om die losprys aan te vul, ook die halssnoer saamgestuur wat haar moeder haar op die bruilof geskenk het. Toe die losprys aankom, het die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) die halssnoer herken en gesê: “O my Metgeselle, as julle dit goedvind, stuur dan die gevangene van my dogter Zaynab met haar losprys na haar terug.” Die Metgeselle het ingestem. Op voorwaarde dat hy Zaynab na Medina sou stuur, is Abu’l-’Âs toegelaat om met sy besittings na Mekka te gaan. Abu’l-’Âs het Zaynab en dié wat by haar was, saam met sy broer Kinâna laat vertrek. Toe die afgodedienaars dit hoor, was hulle woedend en het hulle ’n paar van hulle manne agter hulle aan gestuur. By Dhû Tuwâ het hulle hulle ingehaal. Toe Habbâr ibn Aswad sy lans gooi, het die kameel geskrik en Zaynab afgegooi, sodat sy op die grond geval het. Kinâna het sy pyle voor hom uitgestrooi en gesê dat hy elkeen wat Zaynab kwaad wou aandoen, met ’n pyl sou doodmaak. Zaynab het hy uit Mekka tot by die pleisterplek gebring. Weens die wonde wat sy opgedoen het, het Zaynab siek geword; sy was swanger, en toe sy in Medina aankom, het sy haar kind verloor. Toe die Rasûl ’alayhis-salâm dit hoor, was hy baie bedroef.

Die nederlaag van die afgodedienaars by Badr en hulle vlug van die slagveld in ’n ellendige toestand het in Mekka groot ontsteltenis veroorsaak. Dit was ’n uitkoms wat hulle glad nie verwag het nie en wat selfs nooit by hulle opgekom het nie. Abû Lahab en die ander afgodedienaars het nie geglo wat die eerste boodskapper vertel het nie. Toe Abû Sufyân, wat van die slagveld gevlug het, in Mekka aankom, het hulle hom dadelik na hulle geroep. Abû Lahab het hom gevra: “O seun van my broer! Vertel ’n bietjie, hoe het dit gegaan?” Abû Sufyân het daar êrens gaan sit. Baie het staande geluister. Abû Sufyân het vertel:

“Moet nie eers vra nie: toe ons die Moslems teëkom, was dit asof ons hande en arms vasgebind was. Hulle het met ons gemaak wat hulle wou. Hulle het ’n deel van ons doodgemaak en ’n ander deel gevange geneem. Ek sweer dat ek niemand van ons mense iets verwyt of kwalik neem nie. Want op daardie oomblik het ons tussen hemel en aarde manne in die wit teëgekom, op appelgrys perde. Niks kon teen hulle standhou nie, en niemand kon hulle weerstaan nie!”

Abû Râfi’, die slaaf van ‘Abbâs, was daar teenwoordig; hoewel hy in die vroeë tyd van Islam Moslem geword het, het hy uit vrees vir die kwaad van die afgodedienaars sy Islam nie bekend gemaak nie. Abû Râfi’, wat stil na hulle geluister het, het van vreugde alles vergeet en uitgeroep: “By Allah, dit was engele!”

Abû Lahab het hom ’n harde klap in die gesig gegee, hom opgetel en teen die grond gesmyt. Boonop het hy hom nog deeglik geslaan. Daarop kon Umm al-Fadl, die vrou van ‘Abbâs, wat daar teenwoordig was, haar nie meer inhou nie. Want ook sy het reeds Moslem geword. Umm al-Fadl het een van die pale wat in die kamer gestaan het, geneem en Abû Lahab hard daarmee geslaan met die woorde: “Jy het hom swak geag omdat hy niemand het nie, nie waar nie?” Abû Lahab se kop is oopgeslaan. Bloeiend, verneder, veragtelik en geminag het hy omgedraai en weggegaan. Sewe dae later het Allâhu ta’âlâ hom ’n siekte gegee wat ‘swart puisie’ genoem word. Aan hierdie siekte het hy gesterf. Twee of drie nagte lank het sy seuns hom onbegrawe laat lê. Uiteindelik het hy begin stink. Almal het van die siekte wat Abû Lahab getref het, gevlug soos ’n mens van die pes (tâ’ûn) vlug, en daarvoor gewalg. Daarop het iemand van die Quraysh vir die seuns van Abû Lahab gesê: “Wee julle! Skaam julle julle nie? Julle het julle vader in die huis laat lê totdat hy stink. Begrawe hom dan ten minste êrens en sorg dat hy uit die oog is.” Die seuns het daardie man geantwoord: “Ons is bang vir die siekte wat hy het!” Toe het die man vir hulle gesê: “Gaan julle maar, ek kom ook; ek sal julle help.” Daarna het hulle drie bymekaargekom. Hulle het hom weggedra en op ’n afgeleë plek agtergelaat. Hulle het klippe op hom gegooi totdat hy nie meer te sien was nie. So het Abû Lahab in die verblyfplek gekom waar hy ewig in straf en vuur sal bly: sy graf, donker, ’n kuil van die Hel.

Onder die Quraysh wat by Badr gevange geneem is, was ook Walîd ibn Walîd. ’Abdullah ibn Jahsh het hom gevange geneem. Walîd se broers, Hishâm en Khâlid ibn Walîd, wat toe nog nie Moslem was nie, het na Medina gekom. ’Abdullah ibn Jahsh wou hom nie laat gaan solank daar geen fidya-i najât, dit wil sê losprys vir sy bevryding, betaal is nie. Khâlid, sy broer, het daartoe ingestem, maar Hishâm, sy broer van dieselfde vader maar ’n ander moeder, het dit nie aanvaar nie. Ons Meester Rasûlullah het voorgestel dat die wapens en die uitrusting van hulle vader gegee word. Hishâm het daartoe ingestem, maar Khâlid het dit nie aanvaar nie. Uiteindelik het hulle ooreengekom oor die swaard, die pantserhemp en die helm van hulle vader, wat honderd dinar werd was. Hulle het Walîd uit die gevangenskap bevry en na Mekka vertrek. Maar op pad na Mekka, by Dhu’l-Hulayfa, vier myl van Medina, het Walîd van hulle weggebreek, na ons Meester die Profeet gegaan, tot geloof gekom en een van die Metgeselle geword. ’n Ruk nadat hy Moslem geword het, het hy na Mekka, na sy broers, gegaan. Toe het Khâlid ibn Walîd hom gevra: “As jy tog Moslem sou word, waarom het jy dit dan nie gedoen voordat die losprys betaal is nie? Jy het die aandenking aan ons vader van ons weggeneem. Waarom het jy dit gedoen?” Walîd het geantwoord: “Ek was bang dat die Quraysh sou sê: ‘Die gevangenskap kon hy nie verdra nie, en hy het Muhammad ‘alayhis-salâm gaan volg.’”

“O ’Abbâs! Allâhu ta’âlâ ken jou Islam. As jy die waarheid praat, sal Allâhu ta’âlâ jou daarvoor sekerlik die loon gee. Maar uiterlik staan jy teenoor ons. Daarom moet jy jou losprys betaal” Hadîth sharîf

Hierdie antwoord het sy broers baie kwaad gemaak, en hulle het hom in die tronk opgesluit, saam met ’n paar Moslems van die seuns van Makhzûm, ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a en Salama ibn Hishâm (radiyallâhu ’anhumâ). Walîd ibn Walîd (radiyallâhu ’anh) het jare lank gevange gesit omdat hy tot geloof gekom het. Baie onreg en marteling het hy gely van sy oom Hishâm, een van die verbete vyande van Islam, en van sy familie wat afgodedienaars was. Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het vir ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a, Salama ibn Hishâm en Walîd, wat onder die onderdrukking van die afgodedienaars gely het, die volgende smeekbede gedoen: “O Allah! Red Walîd ibn Walîd, Salama ibn Hishâm, ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a en die ander gelowiges wat as swak beskou word (en magteloos, in die hande van die ongelowiges vasgekeer). O Allah, vertrap Mudar (die Quraysh) nog harder (baie hard). Maak hierdie jare (vir hulle) soos die jare van Yûsuf.”

Deur die seën van die smeekbede van ons Meester Rasûlullah het Walîd ’n geleentheid gevind en ontsnap uit die plek waar hy vasgebind was. Na Madîna al-Munawwara het hy gekom en ons geliefde Profeet bereik. Toe Habîbullah na die toestand van ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a en Salama ibn Hishâm vra, het hy vertel dat hulle met hulle voete aan mekaar vasgebind was en onder swaar straf en martelinge gekronkel het.

Die Sultan van die heelal was baie bedroef oor hulle toestand en het na middele gesoek om hulle te red. Toe hy vra wie hulle kon red, het Walîd, hoewel hy jare lank gemartel is, met groot moed en liefde geantwoord: “Yâ Rasûlallah! Ek sal hulle red en na u bring.” Daarop het hy na Mekka teruggegaan. Deur ’n vrou te volg wat vir hulle kos gebring het, het hy uitgevind waar die gemartelde Moslems was. Albei het in ’n gebou sonder dak gevange gesit. Snags het Walîd hom, met gevaar vir sy lewe, met groot moed teen die muur laat afsak en by sy makkers gekom. Die twee onderdruktes, wat geen ander skuld gehad het nie as dat hulle geglo het, is deur die afgodedienaars aan ’n klip vasgebind en in die skroeiende hitte van die Arabiese woestyn aan allerlei onreg onderwerp. Walîd het hierdie geseënde broers bevry en hulle op sy kameel gesit. Self het hy te voet en kaalvoet na Madîna al-Munawwara vertrek, om so gou moontlik by Rasûlullah te wees, vir wie hy so lief was. Nie die skroeiende hitte van die woestyn het hom gebrand nie, maar die verlange om die Meester van die wêrelde te bereik.

Honger, dors en kaalvoet het hy in drie dae in Medina aangekom. Die klippe het sy tone aan flarde geskeur. Onder die bloed het Walîd ibn Walîd Habîbullah, vir wie hy so lief was, bereik.

Die oorwinning van Badr het die Moslems met groot vreugde vervul. Die afgodedienaars daarenteen is in groot droefheid en teleurstelling gedompel. Toe die Negus, die koning van Abessinië, hoor dat ons Meester Rasûlullah geseëvier het, het ook hy dadelik na die Metgeselle in sy land gegaan en hulle die blye boodskap gebring met die woorde: “Lof aan Allâhu ta’âlâ, wat Sy Rasûl by Badr laat seëvier en hom die oorwinning geskenk het.”

Die gebeurtenisse ná die Slag van Badr

Ons geliefde Profeet (sallallâhu ‘alayhi wa sallam) het in Medina stryd gevoer sowel teen die Jode as teen die huigelaars wat hulle as Moslems voorgedoen het, soos ‘Abdullah ibn Ubayy, en boonop teen die afgodedienaars. Daarbenewens het hy die stamme van afgodedienaars buite Medina na Islam uitgenooi en hom ingespan sodat hulle met Islam vereer sou word. Veldtogte soos Qarqara, Banû Qaynuqâ’, Sawîq, Ghatafân, Bahrân… is almal ná die Slag van Badr onderneem.

’n Paar gebeurtenisse in die tweede jaar van die Hijra

In hierdie jaar het die bevel gekom dat die zakât fard word, dat die sadaqa-i fitr gegee moet word, dat die feesgebede verrig moet word en dat die offer gebring moet word. Ons Meester Rasûlullah het sy dogter Umm Kulthûm met ’Uthmân laat trou. Hafsa, die dogter van ’Umar, en Zaynab bint Khuzayma (radiyallâhu ’anhumâ) het hy as vroue geneem. Hasan, die seun van ’Alî, is gebore.

Die huwelik met ’Âisha

Ons Meester die Profeet het hom reeds in Mekka met ’Âisha verloof, maar die bruilof het nog nie plaasgevind nie. Op ’n dag het Abû Bakr die Vors van die wêreld gevra: “Yâ Rasûlallah! Wat weerhou u daarvan om met u eggenote saam te kom?” Rasûlullah het gesê: “Die mahr.” Abû Bakr het die geld vir die mahr aan Rasûlullah gestuur.27

Daarop het die bruilof van ons moeder ’Âisha plaasgevind. Ons Meester die Profeet was toe vyf-en-vyftig jaar oud.28 Ons moeder ’Âisha was baie intelligent en begaafd en kon gebeurtenisse op die oomblik self in digvorm weergee. Wat sy geleer en uit die hoof geken het, het sy nooit vergeet nie. Baie verstandig, skerpsinnig, geleerd, letterkundig onderlê, kuis en vroom was sy. Omdat haar geheue baie sterk was, het die Metgeselle haar oor baie dinge gevra en dit by haar geleer. In ’n edele vers is sy geprys.

Die veldtog na Qarqarat al-Kudr

Die berig het gekom dat ’n groep van die Banû Sulaym en van Ghatafân in Qarqara bymekaargekom het. Daarop het ons Meester die Profeet met tweehonderd man van die Muhâjirûn en die Ansâr uit Medina vertrek. Ibn Umm Maktûm is as plaasvervanger in Medina agtergelaat. ’Alî het die wit vaandel gedra. Hulle het daar aangekom, maar niemand aangetref nie: die afgodedienaars het gehoor dat die leër van Islam in aantog was, en het die plek verlaat. Terwyl hulle deur die vallei getrek het, het hulle ’n kameeldrywer teëgekom. Hulle het hom gevra waar die manne van die Banû Sulaym en van Ghatafân was. Die kameeldrywer het gesê: “Hulle het my vir vyf dae in diens geneem om na hulle diere te kyk. Nou weet ek nie waar hulle is nie.” Vyfhonderd kamele is as buit geneem. Ook die herder Yasâr is gevange geneem. Nadat hulle drie nagte in die vallei van Qarqarat al-Kudr deurgebring het, het hulle met die kamele voor hulle uit na Medina getrek. By die plek Dirâr het ons Meester die Profeet ’n vyfde van die kamele opsy gesit en die res verdeel. Elkeen het twee kamele gekry. Die volgende dag het hulle, terwyl hulle die oggendgebed verrig het, gesien dat hierdie kameeldrywer Yasâr saam met hulle die gebed verrig. Ons Meester die Profeet het hierdie slaaf vrygelaat. Daarna het hulle behoue na Medina teruggekeer.

“By Allah, ek ken niemand wat so sleg is soos jy (’Uqba ibn Abî Mu’ayt) nie, wat Allâhu ta’âlâ, Sy rasûl en die Qur’ân al-karîm geloën en jou profeet van die een kwelling in die ander gedompel het” Hadîth sharîf

Elke siel wat in die vuur van grenselose verlange brand, word nûr;
En die hart wat deur die pyn van die liefde verwoes is, word weer opgebou.

Die veldtog teen die Banû Qaynuqâ’

Op ’n dag wou die Jode van die Banû Qaynuqâ’ met ’n Moslemvrou spot; een van die Metgeselle het dit gesien, dadelik sy swaard getrek en daardie Jood doodgemaak. Die Jode op hulle beurt het bymekaargekom en hierdie geseënde Metgesel doodgemaak, en hy het as martelaar gesneuwel. Die voorval is aan ons Meester die Profeet gemeld. Rasûl-i akram het hulle op die mark van Qaynuqâ’ bymekaargeroep en gesê: “O gemeenskap van Jode! Vrees dat julle getref word deur ’n straf soos dié wat Allâhu ta’âlâ die Quraysh gegee het, en word Moslems. Julle weet baie goed dat ek ’n profeet is wat deur Allâhu ta’âlâ gestuur is. Dit, en ook die verbond wat Allâhu ta’âlâ met julle gesluit het, het julle in julle boek gelees…”

“Lof aan Allâhu ta’âlâ, wat Sy Rasûl by Badr laat seëvier en hom die oorwinning geskenk het” die Negus Ashama (rahmatullâhi ’alayh)

Die veldtog teen die Banû Qaynuqâ’

Ondanks hierdie barmhartigheid het die Jode die verdrag wat hulle gesluit het, verbreek en die Sultan van die wêrelde uitgedaag met die woorde: “O Muhammad! Moenie jou laat mislei omdat jy ’n volk verslaan het wat nie weet hoe om oorlog te voer nie! Ons sweer dat ons strydbare manne is! Eers wanneer jy met ons begin veg, sal jy begryp watter helde ons is!…” So het hulle duidelik gemaak dat hulle die vroeëre verdrag verbreek het en hom uitdaag. Daarop het Jibrîl ’alayhis-salâm die openbaring gebring, waarin in betekenis gesê is: “(O My Habîb!) As jy vrees vir verraad (’n handeling in stryd met die ooreenkoms) van ’n volk wat (met jou) ’n verdrag gesluit het, maak dan (voordat jy oorlog verklaar) reguit, volgens waarheid en geregtigheid, aan hulle bekend dat jy hulle verbond verwerp. Want Allâhu ta’âlâ het die verraaiers nie lief nie.”29

In ’n ander edele vers is in betekenis gesê: “O My Rasûl! Sê vir daardie Jode wat ongelowig is: Voorwaar, julle sal verslaan word en versamel en na die Hel gesleep word; en wat ’n slegte verblyfplek is die Hel!”30

Habîb-i akram het onmiddellik, op ’n Saterdag in die middel van die maand Shawwâl, ’n leër saamgestel en opgetrek na die vesting waar die Jode van Qaynuqâ’ was. Hamza het die wit vaandel gedra, en Abû Lubâba is as plaasvervanger in Medina agtergelaat.31

Die geseënde leër het die vesting van Qaynuqâ’ beleër. Die Jode, wat gesê het: “Watter strydbare helde is ons nie!…”, het – laat staan dat hulle weerstand gebied het – nie eens gewaag om ’n pyl uit hulle vesting af te skiet nie. Ons Meester Rasûlullah het die in- en uitgange onder beheer geneem. Niemand kon uitkom nie. Hierdie toestand het vyftien dae geduur.32

Die Jode is deur vrees beetgepak en het oorgegee. Hoewel elkeen van hulle gedood moes word, het ons geliefde Profeet, wat as barmhartigheid vir die wêrelde gestuur is, medelye getoon en die Jode van Qaynuqâ’ toegelaat om na Sirië te gaan. Niemand van hulle is toegelaat om in daardie streek te bly nie. So is hulle uit die gebied van Medina verdryf.33 Die Banû Qaynuqâ’ het hulle land verlaat. Hulle besittings en wapens het buit vir die Moslems geword.

Die veldtog van Sawîq

Toe Abû Sufyân ná sy vlug uit die Slag van Badr in Mekka aangekom het, het hy die gelofte afgelê “om geen olie aan sy kop te smeer nie en nie na sy vroue te gaan nie” solank hy nie wraak op Muhammad (sallallâhu ’alayhi wa sallam) geneem het nie. In die tweede jaar van die Hijra, op Sondag, die vyfde van die maand Dhu’l-hijja, het hy met tweehonderd ruiters na Medina opgetrek om sy gelofte na te kom. Op ’n nag het hy in Medina na iemand se huis gegaan en na ons Meester die Profeet gevra. Daardie persoon het hom geen aandag gegee nie.

Selfs sy deur het hy nie vir hom oopgemaak nie. Abû Sufyân het daar vertrek en die gas van Sallâm ibn Mishkam geword. Die volgende dag het hy daar weggegaan en in die streek ’Urayd gekom. In daardie streek het hy Ma’bad ibn ’Amr van die Ansâr met sy kneg aangetref en hulle doodgemaak terwyl hulle aan die werk was; hulle het as martelare gesneuwel. ’n Dadelboord het hy aan die brand gesteek, en hy het weggegaan met die woorde: “Ek het my eed vervul.”

Toe hierdie voorval aan ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gemeld is, het hy Abû Lubâba as plaasvervanger in Medina agtergelaat en met tweehonderd man die agtervolging van Abû Sufyân ingesit.

“Voorwaar, julle sal verslaan word en versamel en na die Hel gesleep word; en wat ’n slegte verblyfplek is die Hel!” Âl ’Imrân: 12

Toe die afgodedienaars dit hoor, het hulle op die vlug geslaan. Om hulle te red, het hulle hulle vragte en ’n soort graan wat hulle “sawîq” genoem het, agtergelaat, saam met die ketels wat hulle saamgebring het om dit te kook. Die Moslems het hierdie dinge gevind en as buit geneem. Daarom word hierdie veldtog die veldtog van Sawîq genoem.

Die huwelik van ’Alî en Fâtima

Dit was die tweede jaar van die Hijra. Fâtima, die dogter van die Trots van die heelal (sallallâhu ’alayhi wa sallam), het vyftien jaar oud geword.

Op ’n dag het Fâtima vir ’n diens by Rasûl-i akram ingekom. Ons Meester Rasûlullah het gesien dat sy dogter die huweliksouderdom bereik het. Van daardie dag af het baie mense om die hand van ons moeder Fâtima az-Zahrâ gevra. Die Rasûl ’alayhis-salâm het hulle geen aandag gegee nie en gesê: “Haar saak hang af van die bevel van Haqq ta’âlâ.”

Op ’n dag het Abû Bakr, ’Umar en Sa’d ibn Mu’âdh in die moskee gesit en met mekaar gepraat: “Almal behalwe ’Alî het om die hand van Fâtima gevra. Niemand het gehoor gekry nie.” Siddîq het gesê: “Ek dink sy is vir ’Alî bestem. Kom ons gaan besoek hom en bring hierdie saak ter sprake. As hy sy armoede aanvoer, kom ons help hom dan.” Sa’d het gesê: “O Abû Bakr! Jy doen altyd goed. Staan op, dan gaan ons saam met jou.” Al drie het hulle die moskee verlaat en na ’Alî gegaan. ’Alî het sy kameel geneem en weggegaan en was besig om die dadelboord van een van die Ansâr nat te lei. Toe hy hulle sien, het hy hulle tegemoet gegaan en gevra hoe dit met hulle gaan. Abû Bakr het gesê: “O ’Alî! In elke goeie werk is jy die voorste, en by Rasûl-i akram het jy ’n rang wat niemand anders te beurt geval het nie. Almal het om die hand van Fâtima gevra. Niemand het gehoor gekry nie. Na ons mening is sy vir jou bestem. Waarom neem jy geen stappe nie?”

Toe ’Alî dit hoor, het sy geseënde oë vol trane geword en het hy gesê: “O Abû Bakr! Jy het my diep geraak. Niemand verlang meer na haar as ek nie. Maar my armoede staan dit in die weg.” Abû Bakr het gesê: “Moenie so sê nie. By Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl is die wêreld niks. Armoede kan hiervoor geen beletsel wees nie. Gaan en vra om haar hand.”

’Alî het vertel: “Met skaamte en verleentheid het ek na Rasûlullah gegaan. Rasûlullah was een en al ontsag en waardigheid. Ek het by hom gaan sit en kon geen woord uitkry nie. Ons Meester Rasûlullah het gesê: ‘Waarom het jy gekom? Het jy iets nodig?’ Ek het geswyg. Toe hy sê: ‘Jy het seker gekom om Fâtima ten huwelik te vra,’ kon ek net ‘Ja’ sê. (Ons Meester die Profeet het Fâtima laat weet dat ‘Alî om haar hand vra. Fâtima het geswyg.) Ons Meester die Profeet het gevra: ‘Wat het jy om aan Fâtima as mahr te gee?’ Ek het gesê: ‘Ek het niks by my om haar te gee nie, yâ Rasûlallah.’”

Weer het hy gevra: “Waar is die hutamî-pantserhemp wat ek jou gegee het? Wat het daarvan geword?” Toe ’Alî sê: “Ek het dit by my,” het hy gesê: “Verkoop dit en bring vir my die geld. As mahr is dit genoeg.”34 Volgens ’n ander oorlewering het ons Meester Rasûlullah vir ’Alî gevra: “Wat het jy by jou?” en hy het geantwoord: “Ek het my perd en my pantserhemp,” waarop ons Meester Rasûlullah gesê het: “Jou perd sal jy nodig hê, maar verkoop jou pantserhemp.” En volgens nog ’n ander oorlewering het hy gesê: “O ’Alî, gaan huur vir jou ’n huis.”

Tot sy huwelik het ’Alî by ons Meester die Profeet gewoon. Op bevel van ons Meester die Profeet het hy die huis van Hâritha ibn Nu’mân gehuur, naby die Masjid an-Nabawî, teenoor die kamer van ’Âisha. Die pantserhemp het hy na die mark gestuur. ’Uthmân (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) het oor die mark geloop en die pantserhemp van ’Alî herken. Die afslaer het hy geroep en gevra: “Hoeveel vra die eienaar vir hierdie pantserhemp?” Die afslaer het gesê: “Vierhonderd dirham vra hy.” ’Uthmân (radiyallâhu ’anh) het gesê: “Kom haal jou geld.” Daarna het hy na sy geseënde woning gegaan. By die afslaer het hy die pantserhemp oorgeneem en hom die geld betaal. Toe het hy gesê: “Hierdie pantserhemp pas niemand anders as hom nie. En hierdie geld mag hy aan die bruilof bestee. En mag hy ook ons verskoning aanvaar.” Die vierhonderd dirham het hy gegee, die pantserhemp daarbo-op gesit en alles as geskenk na ’Alî gestuur. Toe ’Alî met die pantserhemp en die dirhams by ons Profeet kom, het ons Meester die Profeet baie goeie smeekbedes vir ’Uthmân gedoen en gesê: “’Uthmân is my metgesel in die Paradys.” Daarna het hy Bilâl Habashî geroep, hom ’n deel van die geld gegee en beveel: “Neem hierdie geld en gaan na die mark! Koop ’n bietjie roosewater, en met die res van die geld heuning, en los dit in ’n hoek van die moskee in ’n skoon bak met water op. Maak ’n heuningdrank, sodat ons dit kan drink nadat die nikâh gesluit is. Nooi my Metgeselle van die Ansâr en die Muhâjirûn wat teenwoordig is, na die moskee, en maak aan die volk bekend dat die nikâh van Fâtima en ’Alî gesluit sal word.”

Bilâl Habashî het uitgegaan en aan die volk bekend gemaak dat die nikâh van ’Alî en Fâtima gesluit sou word. Die Metgeselle het na die Masjid an-Nabawî gekom en dit binne en buite gevul. Toe het ons Meester die Profeet opgestaan en die volgende khutba gehou: “Alle lof en dank kom die Heer van die wêrelde toe. Hy is die Een wat geprys word om die gunste wat Hy skenk, wat aanbid word om Sy oneindige mag en krag, wie se straf en afrekening gevrees word, en wie se oordeel en bevel op die aarde en in die hemele heers. Dit is Hy wat die skepsele deur Sy mag geskep het, wat hulle deur Sy regverdige oordele van mekaar onderskei het, en wat die mense vereer het met die godsdiens (van Islam) en met die Profeet Muhammad (’alayhis-salâm)… Allâhu ta’âlâ het my beveel om my dogter Fâtima in nikâh aan ’Alî ibn Abî Tâlib te gee. Ek neem julle nou as getuies dat ek (op bevel van Allâhu ta’âlâ) Fâtima met ’n mahr van 400 mithqâl silwer in nikâh aan ’Alî ibn Abî Tâlib gegee het. Mag my Heer hulle bestaan saambring en dit vir hulle geseënd maak. Mag Hy hulle nageslag rein maak, ’n sleutel tot barmhartigheid, ’n myn van wysheid en ’n bron van veiligheid vir die umma van Muhammad.

Dit is wat ek te sê het. Ek vra my Heer om vergifnis vir myself en vir julle.”

Daarna het ook ’Alî opgestaan en die volgende kort khutba gehou: “… Ek spreek salât en salâm uit oor Muhammad ’alayhis-salâm, in wie se teenwoordigheid ons ons bevind en wat sy geseënde dogter Fâtima met ’n mahr van 400 mithqâl silwer in nikâh aan my gegee het. O my broers in die godsdiens! Sonder twyfel het julle gehoor wat ons Meester die Profeet gesê het, en julle is getuies daarvan. Ook ek is daarvan getuie en stem daarmee in. Ek aanvaar dit net so. Allâhu ta’âlâ is getuie van ons almal se woorde, en Hy is die Beskermer van ons almal.”35

“’Uthmân is my metgesel in die Paradys” Hadîth sharîf

Toe die huweliksakte gesluit was, het ons Meester die Profeet vars dadels laat bring en gesê: “Kom, neem van hierdie dadels en eet.” Almal het daarvan geneem en geëet. Daarna het Bilâl die heuningdrank uitgedeel; ook dit het hulle gedrink, en al die Metgeselle het die smeekbede gedoen: “Bârakallâhu fîkumâ wa ’alaykumâ wa jama’a shamlakumâ.” Toe die nikâh gesluit is, was Fâtima (radiyallâhu ’anhâ) vyftien en ’Alî (radiyallâhu ’anh) vyf-en-twintig jaar oud.

Ná die nikâh het Fâtima gehuil. Ons Meester die Profeet het na haar gekom en gesê: “O Fâtima! Wat makeer jou dat jy huil? Ek sweer by Allâhu ta’âlâ dat ek jou in nikâh gegee het aan die geleerdste van dié wat om jou hand gevra het, aan die voortreflikste in sagmoedigheid en verstand, en aan die eerste wat Moslem geword het.” Fâtima het gesê: “Pa! Die mahr van elke meisie wat trou, word in goud en silwer geskat en vasgestel. As ook my mahr so vasgestel word, wat is dan die verskil tussen u en die ander? Op die Oordeelsdag wil ek voorspraak doen vir die vroue van al die sondaars onder die gelowiges vir wie u voorspraak doen. Dit is my wens.”

Toe Allâhu ta’âlâ bekend gemaak het dat hierdie wens van Fâtima aanvaar is, het ons Meester Rasûlullah gesê: “O Fâtima, jy het getoon dat jy die kind van ’n profeet is!”

’Alî het gesê: “Ná hierdie gebeurtenisse het ’n paar maande verbygegaan. In die byeenkoms is daar nie weer hieroor gepraat nie. Ook ek kon uit skroom (hijâb), dit wil sê uit skaamte, my mond nie oopmaak nie. Maar soms, wanneer ons Meester Rasûlullah my alleen gesien het, het hy gesê: ‘Wat ’n goeie vrou is jou vrou! ’n Blye boodskap vir jou: sy is die sayyida van die vroue van die wêreld.’”

In daardie dae het ’Aqîl, die broer van ’Alî, gesê: “O ’Alî! Hierdie huweliksakte maak ons bly. Maar my wens is dat hierdie twee gelukkiges by mekaar kom woon.” ’Alî het geantwoord: “Dit is ook my wens, maar ek skaam my.” ’Aqîl het ’Alî aan die hand geneem, en toe hulle by die huis van ons Meester die Profeet kom, het hulle Umm Ayman, die dienares van Rasûlullah, teëgekom. Hulle het haar die saak vertel. Umm Ayman het gesê: “Dit is nie nodig dat julle hiervoor kom nie. Ons sal met die reine eggenotes (azwâj-i tâhirât) ooreenkom en julle berig stuur. Want in hierdie sake word na die woord van die vroue geluister.”

Umm Ayman het die saak aan die vroue van Rasûlullah vertel. Die ander reine eggenotes het daarop na die huis van ’Âisha gekom. Hulle het aan Khadîja gedink en gesê: “As sy nog gelewe het, sou ons geen sorg gehad het nie.” Ons Meester Rasûlullah het gehuil en gesê: “Waar is ’n vrou soos Khadîja? Toe die mense my geloën het, het sy my geglo, en sy het al haar besittings op my weg bestee. Aan die godsdiens van Islam het sy groot hulp verleen. Toe sy nog gelewe het, het Haqq ta’âlâ my beveel: ‘Bring aan Khadîja die blye boodskap: in die Paradys is vir haar ’n paleis van smarag gebou.’” Die vroue van ons Meester Rasûlullah het die wens van ’Alî voorgelê. Daarop het ons Meester Rasûlullah Umm Ayman beveel om ’Alî te roep. Toe ’Alî kom, het die vroue wat in die byeenkoms was, opgestaan en weggegaan. ’Alî het met gebuigde hoof gaan sit. Rasûlullah het gevra: “Wil jy jou vrou hê, o ’Alî?”

’Alî (radiyallâhu ’anh) het gesê: “Ja, yâ Rasûlallah! Mag my vader en moeder vir u opgeoffer word.” Rasûl-i akram het vir Asmâ bint ’Umays gesê: “Gaan en rig die huis van Fâtima in.” Asmâ het na die huis gegaan waarheen Fâtima as bruid sou gaan. ’n Kussing van nuwe leer het sy gemaak, een van gelapte leer en een van matwerk, en dit met dadelpalmvesel gevul. Ná die nagebed het ons Meester Rasûlullah na die huis van Fâtima gekom en gekyk wat klaargemaak is.

Ons Profeet het beveel dat met twee derdes van die geld wat ’Alî gebring het, dinge soos kos, sieraad en reukwerk gekoop moes word, en met een derde klere, en hy het die huisraad laat aanvul. In die uitset en die huisraad van Fâtima was die volgende: die drie kussings wat Asmâ bint ’Umays gemaak het, ’n tapyt met fraiings, ’n kopkussing gevul met dadelpalmvesel, twee handmeule, ’n watersak, ’n erdewaterkruik, ’n leerdrinkbeker, ’n handdoek, ’n romp, ’n gelooide ramsvel, ’n verslete, kaal gevryfde, bont Jemenitiese tapyt, ’n rusbank gevleg van dadelpalmblare, twee bont klede van Jemenitiese maaksel en ’n fluweelkombers. Daarna het ons Meester Rasûlullah vir ’Alî ’n bietjie geld gegee en vir hom gesê om dadels en botter te koop. ’Alî het vertel wat daarna gebeur het:

“Ek het vir vyf dirham dadels en vir vier dirham botter gekoop. Ek het dit na Rasûlullah gebring. Die Meester van die wêrelde het om ’n leertafeldoek gevra. Met sy geseënde hand het hy die dadels, die meel, die botter en die jogurt gemeng, ’n soort gereg daarvan gemaak en gesê: ‘O ‘Alî! Gaan en bring wie jy ook al vind.’ Ek het uitgegaan, baie mense gesien, hulle almal uitgenooi, ingegaan en gesê: ‘Yâ Rasûlallah! Dit is baie mense.’

Die Meester van die wêrelde, die Trots van die heelal, het gesê: ‘Laat hulle tien op ’n slag inkom om te eet.’ So het ek gedoen. Hulle is getel: sewehonderd mense, mans en vroue, het geëet en was versadig.”

Nadat die bruilofsmaal (walîma) van ’Alî en Fâtima geëet is, het ons Meester die Profeet, volgens wat Umm Ayman meegedeel het, vir ’Alî gesê: “O ’Alî, my dogter Fâtima het as bruid na julle huis gegaan. Ook ek sal ná die aandgebed kom om ’n smeekbede te doen. Wag vir my.”

Toe ’Alî tuiskom, het hy in ’n hoek gaan sit. Ook Fâtima het in ’n ander hoek van die huis gaan sit. Daarna het ons Meester Rasûlullah gekom en aan die deur geklop. Umm Ayman het die deur oopgemaak.

Rasûlullah het gevra: “Is my broer hier?” Umm Ayman het gesê: “Mag my vader en moeder vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Wie is u broer?” Toe ons Meester Rasûlullah sê: “Dit is ’Alî ibn Abî Tâlib,” het Umm Ayman gevra: “Het u u dogter met u broer laat trou?” Ons Meester Rasûlullah het gesê: “Ja.” Op grond van die woorde van Rasûlullah “Is my broer hier?” het Umm Ayman gemeen dat die nikâh nie geoorloof sou wees nie. En met sy “Ja” het ons Meester Rasûlullah te kenne gegee dat net geboorte uit dieselfde moeder ’n huwelik verhinder.

Daarna het ons Meester Rasûlullah vir Umm Ayman gevra: “Is Asmâ bint ’Umays ook hier?” Toe sy “Ja” antwoord, het hy gesê: “Dan het sy gekom om die dogter van Rasûlullah te dien.” Toe Umm Ayman “Ja” sê, het hy gesê: “Mag sy die goeie bereik,” en ’n smeekbede vir haar gedoen.

“O Fâtima! Wat makeer jou dat jy huil? Ek sweer by Allâhu ta’âlâ dat ek jou in nikâh gegee het aan die geleerdste van dié wat om jou hand gevra het, aan die voortreflikste in sagmoedigheid en verstand, en aan die eerste wat Moslem geword het” Hadîth sharîf

Daarna het hy ’n bak water laat bring. Nadat hy sy geseënde hande gewas het, het hy ’n bietjie muskus in die water gegooi. Toe het hy Fâtima geroep. Fâtima het uit skaamte na haar kleed gekyk. Ons Meester Rasûlullah het ’n bietjie van die water geneem, die bors, die kop en die rug van Fâtima daarmee besprinkel en die smeekbede gedoen: “Allâhumma innî u’îdhuhâ bika wa dhurriyyatahâ minash-shaytânir-rajîm” (O my Heer, ek soek by U toevlug sodat U haar en haar nageslag teen die kwaad van die verworpe, gestenigde shaytân beskerm). Daarna het hy dieselfde by ’Alî gedoen en die smeekbede gedoen: “Allâhumma bârik fîhimâ wa bârik ’alayhimâ wa bârik lahumâ fî naslihimâ.” Ná die lees van die soeras al-Ikhlâs en al-Mu’awwidhatayn het hy gesê: “Gaan met die naam en die seën van Allâhu ta’âlâ na jou vrou.” Daarna het hy met sy geseënde hande die twee deurvleuels vasgegryp, ’n smeekbede om seën gedoen en vertrek.36

’Alî het gesê: “Vier dae ná ons bruilof het ons Meester Rasûlullah ons huis met sy besoek vereer. Met woorde vol wysheid wat die harte wen, het hy ons vermaan en gesê: ‘O ‘Alî! Bring water!’ Ek het opgestaan en water gebring. ’n Edele vers het hy gelees en gesê: ‘Drink ’n bietjie van hierdie water. Laat ’n bietjie oor.’ So het ek gedoen. Die oorblywende water het hy op my kop en my bors gesprinkel. Weer het hy gesê: ‘Bring water.’ Weer het ek water gebring. By Fâtima het hy dieselfde gedoen as wat hy by my gedoen het. Daarna het hy my na buite gestuur.”

Nadat ’Alî uitgegaan het, het hy sy dogter oor hom uitgevra. Fâtima het gesê: “Pa, al die eienskappe van volmaaktheid is in hom aanwesig. Maar sommige vroue van die Quraysh sê vir my: ‘Jou man is arm.’” Daarop het ons Meester Rasûlullah gesê: “O my dogter! Jou vader en jou man is nie arm nie. Al die skatte en rykdomme van die aarde en die hemel is aan my aangebied. Ek het dit nie aanvaar nie. Ek het aanvaar wat by Allâhu ta’âlâ aanvaar is. O my dogtertjie! As jy geweet het wat ek weet, sou die wêreld in jou oë gering en laag wees. Ek sweer by Allâhu ta’âlâ: jou man is die eerste van die Metgeselle. Ook in Islam is hy groot, en in kennis die diepste. O my dogter! Allâhu ta’âlâ het uit die Ahl al-Bayt twee mense uitverkies. Die een is jou vader en die ander jou man. Pas veral op dat jy hom nie ongehoorsaam is nie en nie teen sy bevel ingaan nie.”

Die Trots van die heelal (’alayhi afdalus-salawât) het, nadat hy sy dogter vermaan het, ’Alî geroep. Ook aan hom het hy Fâtima toevertrou met die woorde: “O ’Alî! Hou rekening met die gevoelens van Fâtima. ’n Deel van my is sy. Behandel haar goed. As jy haar bedroef, bedroef jy my.” Albei het hy aan Allâhu ta’âlâ toevertrou. Toe hy daarna opstaan en op die punt was om te vertrek, het Fâtima gesê: “Yâ Rasûlallah! Die werk binne die huis doen ek. Die werk buite die huis doen ’Alî. As u my ’n diensmeisie skenk, help sy my met sommige werk. Dan maak u my bly.” Ons Meester Rasûlullah het gesê: “O Fâtima! Sal ek jou iets skenk wat beter is as ’n diensmeisie, of ’n diensmeisie?”

Ons moeder Fâtima het gesê: “Skenk my wat beter is as ’n diensmeisie.” Daarop het ons Meester Rasûlullah gesê: “Sê elke dag wanneer jy gaan slaap drie-en-dertig keer ‘Subhânallâh’, drie-en-dertig keer ‘Alhamdulillâh’, drie-en-dertig keer ‘Allâhu akbar’ en een keer ‘Lâ ilâha illallâhu wahdahû lâ sharîka lah, lahul-mulku wa lahul-hamdu wa huwa ‘alâ kulli shay’in qadîr’. Dit is altesaam honderd woorde. Op die Oordeelsdag sal jy duisend goeie dade (hasana) vind. Op die Weegskaal (Mîzân) sal jou goeie dade swaar weeg.” Daarna het ons Meester die Profeet die huis van sy dogter verlaat en na sy geseënde woning gegaan.

Die dood van Ka’b ibn Ashraf

Deur die oorwinning by Badr het vrees die harte van die Jode en van die afgodedienaars in Medina wat beelde aanbid het, oorval. Sommige Jode het tot insig gekom, gesê: “Die man wie se eienskappe ons in ons boeke lees, is beslis hy. Dit is nie meer moontlik om teen hom in te gaan nie. Want hy sal altyd seëvier,” en Moslems geword. Ander egter het gesê: “Muhammad het geveg teen die Quraysh, wat niks van oorlog verstaan nie. Daarom het hy geseëvier. As hy met ons sou veg, sou ons hom wys hoe ’n mens oorlog voer en hoe ’n mens die oorwinning behaal.”

Toe ’n Jood met die naam Ka’b ibn Ashraf van die oorwinning van die leër van Islam by Badr hoor, het hy uit haat teen die Moslems na Mekka gegaan. Daar het hy die afgodedienaars bymekaargemaak, gedigte voorgedra om hulle daartoe te bring om Medina aan te val, en hulle aangespoor en opgestook. Met hulle het hy ’n ooreenkoms gesluit om teen ons Meester die Profeet te veg. Selfs ’n aanslag op ons geliefde Profeet het hy beraam. Allâhu ta’âlâ het hierdie toestand aan ons Meester Rasûlullah bekend gemaak en in betekenis gesê: “Hulle is dié wat Allâhu ta’âlâ vervloek het (van Sy barmhartigheid verwyder het)…”37

Daarop het Rasûl-i akram vir sy eervolle Metgeselle gesê: “Wie sal Ka’b ibn Ashraf doodmaak? Want hy het Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl gekwets.”

Muhammad ibn Maslama het gevra: “Yâ Rasûlallah! Wil u hê dat ek hom doodmaak?” Ons Meester Rasûlullah het gesê: “Ja, dit wil ek.” Muhammad ibn Maslama het ’n paar dae oor hierdie saak nagedink en planne gemaak. Daarna het hy na sy makkers Abû Nâ’ila, ’Abbâd ibn Bishr, Hârith ibn Aws en Abû ’Abs ibn Jabr gegaan en die saak aan hulle voorgelê. Almal het dit goedgevind en gesê: “Saam maak ons hom dood.” Saam het hulle na ons Meester die Profeet gegaan en gesê: “Yâ Rasûlallah! As u dit toelaat, mag ons dan, terwyl ons met hom praat, ’n paar dinge oor u sê wat Ka’b sal behaag?” Ons Meester die Profeet het hulle toegelaat om te sê wat hulle wou.

Daarop het Muhammad ibn Maslama met sy makkers na Ka’b ibn Ashraf gegaan. Daar het hy gesê: “Daardie Muhammad het van ons sadaqa gevra. Baie belastings het hy ons opgelê. Daarom het ek gekom om iets van jou te leen.” Ka’b was bly, omdat hy gemeen het dat Muhammad ibn Maslama net so dink soos hy, en het gesê: “Nog meer sal hy julle tot las wees.” Muhammad ibn Maslama het gesê: “Noudat ons hom eenmaal gevolg het, sal ons hom bly volg. Kom ons kyk hoe dit afloop. Leen ons nou ’n paar dadels.” Ka’b het gesê: “Ja, dit sal ek doen, maar julle moet my iets as pand gee!” Muhammad ibn Maslama en dié wat by hom was, het gevra: “Wat wil jy hê?” Toe Ka’b sê: “Ek wil julle vroue as pand hê,” het hulle nie ingestem nie. Ka’b het gesê: “Gee my dan julle seuns as pand.” Hulle het gesê: “Ook hulle kan ons nie as pand gee nie. Van een van hulle sou daar dan gesê word dat hy vir een of twee kameelvragte dadels as pand gegee is, en dit sou vir ons ’n smet wees wat ons nooit sou vergeet nie. Maar ons kan jou ons wapens en ons pantserhemde as pand gee.” Ka’b het hierdie voorstel aanvaar. Ook het hy vir hulle gesê wanneer hulle moes kom.38

“O ’Alî! Hou rekening met die gevoelens van Fâtima. ’n Deel van my is sy. Behandel haar goed. As jy haar bedroef, bedroef jy my” Hadîth sharîf

Op ’n nag het Muhammad ibn Maslama na Ka’b gegaan. Abû Nâ’ila was by hom. Ka’b het hulle na die burg geroep, en self het hy afgekom om hulle te ontvang. Ka’b se vrou het gesê: “Waarheen gaan jy op hierdie uur?” Ka’b het gesê: “Dit is Muhammad ibn Maslama en my broer Abû Nâ’ila wat gekom het.” Die vrou het gesê: “Hierdie stem wat ek hoor, staan my glad nie aan nie. Dit is asof bloed daarvan drup.” Ka’b het gesê: “Nee, dit is Muhammad ibn Maslama en my soogbroer Abû Nâ’ila. ’n Goeie kêrel is hy. Selfs as hy snags tot ’n swaardgeveg geroep word, kom hy sonder huiwering. So iemand is hy.” Muhammad ibn Maslama het twee manne saam met hom die burg ingeneem, volgens ’n oorlewering drie. Dit was Abû ’Abs ibn Jabr, Hârith ibn Aws en ’Abbâd ibn Bishr.39 Muhammad ibn Maslama het vir sy makkers gesê: “Wanneer Ka’b kom, sal ek sê dat ek aan sy hare wil ruik; ek gryp sy kop en ruik daaraan. Wanneer julle sien dat ek die kop van Ka’b stewig vashou, slaan dan toe met julle swaarde.” Ka’b ibn Ashraf het mooi geklee en met ’n heerlike geur na hulle gekom. Ibn Maslama het na Ka’b gegaan met die woorde: “Tot nou toe het ek nog nooit so ’n heerlike geur geruik nie.” Ka’b het gespog: “Die vroue met die heerlikste geur onder die Arabiere is by my.” Muhammad ibn Maslama het gesê: “Laat jy toe dat ek aan jou kop ruik?” Ka’b het gesê dat hy dit toelaat. Ibn Maslama het daaraan geruik. Ook sy makkers het hy daaraan laat ruik. Daarna het hy gesê dat hy nog ’n keer daaraan wou ruik. Hierdie keer het Muhammad ibn Maslama sy kop vasgegryp en sy makkers ’n teken gegee om hom met hulle swaarde te slaan.

By die eerste swaardhou het Ka’b hard geskreeu, maar hy het nie gesterf nie. Toe het Muhammad ibn Maslama hom met sy dolk doodgemaak. Die mujâhids wat Ka’b doodgemaak het, het dadelik die plek verlaat en Medina bereik. Toe hulle ons Meester Rasûlullah die blye boodskap bring, het ons Profeet Allâhu ta’âlâ geloof en ’n smeekbede vir die mujâhids gedoen. Die dood van die ongelowige Ka’b ibn Ashraf het die Jode groot vrees ingeboesem. Want noudat ’n vooraanstaande leier soos Ka’b gedood is, was dit net ’n kwessie van tyd voordat hulle self gedood sou word. Die oggend het hulle bymekaargekom en na ons Meester die Profeet gegaan. Hulle het gekla oor wat in die nag gebeur het. Rasûl-i akram het gesê: “Gedurig het hy ons lastig geval en gedigte teen ons opgesê. Wie van julle dieselfde doen, moet weet dat sy straf die swaard is.” Ná hierdie waarskuwing het die Jode uit vrees weer ’n verdrag met ons Meester Rasûlullah gesluit.40

Die veldtog na Ghatafân

Hierdie veldtog word ook “die veldtog na Anmâr” en “die veldtog na Dhû Amr” genoem. ’n Groep van die Banû Tha’laba en die Banû Muhârib het by die plek wat Dhû Amr genoem word, bymekaargekom en besluit om alles wat hulle rondom Medina kry, te plunder. Hulle leier was ’n man met die naam Da’thûr ibn Hârith ibn Muhârib, met die bynaam Ghawrath. Ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het ’Uthmân ibn ’Affân (radiyallâhu ’anh) as plaasvervanger in Medina agtergelaat en met ’n troepemag van vierhonderd-en-vyftig man uit Medina vertrek. Op pad het hulle ’n man met die naam Jabbâr teëgekom. Hulle het hom na die vyand gevra. Die man het gesê: “Hulle wil nie met julle veg nie. Toe hulle julle sien, het hulle na die berge gevlug.” Rasûlullah het Islam aan hom voorgelê. Die man het dit aanvaar en Moslem geword.

Terwyl die Islamitiese leër na die vallei opgeruk het, het dit begin reën. ’n Ruk lank het die reën met volle krag geval; daarna het dit afgeneem en opgehou. Die mujâhids, met ons Meester die Profeet voorop, was van kop tot tone deurnat. Elkeen het iewers sy klere gedroog. Ook Rasûlullah het op ’n afgesonderde plek sy klere uitgetrek om dit te droog en dit oor ’n boom uitgesprei. Terwyl hy onder die boom gerus het, het die ongelowiges wat die Islamitiese leër dopgehou het, gesien dat Rasûlullah alleen was, en hulle het Da’thûr ibn Hârith daarvan berig. Om Rasûlullah dood te maak, het Da’thûr geruisloos nader gesluip na die plek waar hy gerus het. Da’thûr het sy swaard getrek en gesê: “Wie kan jou uit my hande red?” Rasûlullah het gesê: “Allâhu ta’âlâ red my.” Op daardie oomblik het Jibrîl ’alayhis-salâm gekom; hy het Da’thûr ’n hou teen die bors gegee en hom teen die grond neergewerp, en die swaard het uit sy hand geval. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het Da’thûr se swaard geneem en gesê: “Wie red jou uit my hande?” Da’thûr het gesê: “Niemand kan my red nie.” Daarop het hy die kalima-i shahâda uitgespreek en Moslem geword. Deur hom het baie mense tot geloof gekom.41 Ook het hy belowe dat hy nooit weer soldate vir oorlog sou versamel nie. Sonder ’n gewapende botsing het hulle na Medina teruggekeer. Die veldtog het elf dae geduur.

Die veldtog na Bahrân

Hierdie veldtog word ook “Banû Sulaym” of “die veldtog na Najrân” genoem. Die berig het gekom dat ’n groot aantal afgodedienaars wat by die Banû Sulaym saamgetrek het, Medina sou aanval. Ibn Umm Maktûm is as plaasvervanger agtergelaat. Rasûlullah het met ’n mag van driehonderd man teen die vyand opgeruk. Toe die vyand hoor dat die Islamitiese leër op pad was, het hulle na die berge gevlug. Daarom het dit nie tot ’n botsing gekom nie. Die veldtog het twaalf dae geduur.

“Gedurig het hy (Ka’b ibn Ashraf) ons lastig geval en gedigte teen ons opgesê. Wie van julle dieselfde doen, moet weet dat sy straf die swaard is” Hadîth sharîf

U liefde het my van myself beroof;
Ek het U lief, o my Heer!
Hoe soet is tog die liefde vir U;
Ek het U lief, o my Heer!
Oor rykdom is ek nie verbly nie,
Oor armoede nie bedroef nie.
In U liefde vind ek my vreugde;
Ek het U lief, o my Heer!
U het die aanbidding beveel,
Die goeie dade geprys,
U het gunste sonder einde geskenk;
Ek het U lief, o my Heer!
Hoe ondankbaar is tog my nafs:
Vir sy genot offer dit my telkens op!
Maar ek het die ware genot gevind;
Ek het U lief, o my Heer!
Die aanbidding goed verrig,
En ook vir die wêreld werk –
Dit is dag en nag my werk, want
Ek het U lief, o my Heer!
Liefde bestaan nie uit woorde nie, Hilmi!
Jou Heer het gesê: werk!
Laat dit ook uit jou dade blyk:
Ek het U lief, o my Heer!
Soveel vyande van Islam
Val die godsdiens skelm aan;
As jy stilsit, is dit dan reg?
Ek het U lief, o my Heer!
Sit ’n minnaar lui en ledig?
Laat hy stof op die beminde val?
Bring die vyand tot swye en sê:
“Ek het U lief, o my Heer!”