DIE TYDPERK VAN MADÎNA AL-MUNAWWARA
Met die Hijra van ons geliefde Profeet na Medina, in die dertiende jaar van die bi’tha, op 12 Rabî’ al-awwal, in die jaar 622 n.C., het die tydperk van Medina begin, wat tien jaar sou duur. Toe ons Meester die Profeet die huis van Khâlid ibn Zayd Abû Ayyûb Ansârî met sy koms vereer het, het hy verkies om op die onderste verdieping te woon, en hy het hom daar gevestig.1 So het die eer aan hierdie geseënde man te beurt geval om die Meester van die heelal te ontvang en in sy huis te hê.
Khâlid het vertel: “Toe Rasûlullah my huis vereer het, het hy verkies om op die onderste verdieping te woon. Ons het bo gewoon, en dit het ons baie bedroef. Op ’n dag het ek gesê: ‘Mag my vader en my moeder vir u opgeoffer word, yâ Rasûlallah! Ek kan dit nie oor my hart kry dat ek bo woon en u onder nie; ek vind dit nie gepas nie. Dit weeg swaar op my. Ek smeek u, laat toe dat u verhewe persoon bo woon en ons onder.’ Daarop het hy gesê: ‘O Abû Ayyûb! Dit is vir ons gepaster en geriefliker om op die onderste verdieping van die huis te wees.’ Met die oog op die besoekers, wat hy so makliker kon ontvang, het hy dit gepas geag om onder te bly. Ons het dus op die boonste verdieping van die huis gebly.
Op ’n dag het ons waterkruik gebreek. Uit vrees dat die gemorste water op Rasûlullah sou drup en hom sou hinder, het ek en my vrou dadelik ons enigste fluweelkombers, waarmee ons ons toegemaak het, op die water gedruk.”
Abû Ayyûb Ansârî het hom uiters ongemaklik gevoel omdat hy bo gewoon het. Uiteindelik het hy self na onder gegaan en ons Meester Rasûlullah na bo laat trek. Abû Ayyûb het vertel: “Ons het altyd die aandete vir ons Meester Rasûlullah gemaak en dit vir hom gestuur. Wanneer hy die oorskiet aan ons teruggestuur het, het ek en my vrou Umm Ayyûb die plekke gesoek wat die hand van Rasûlullah aangeraak het, daarvan geëet en sodoende seën ontvang. Op ’n aand het Rasûlullah die kos met uie of knoffel wat ons vir hom gemaak en gestuur het, teruggestuur. Toe ek geen spoor van sy hand daarop sien nie, het ek weeklaend na hom toe gegaan en gesê: ‘Yâ Rasûlallah! Mag my vader en my moeder vir u opgeoffer word! U het die aandete teruggestuur. Maar ek het geen spoor van u geseënde hand daarop gesien nie. Ek en Umm Ayyûb soek tog altyd in die kos wat u terugstuur, die plekke wat u hand aangeraak het, en ontvang daardeur seën.’ Rasûlullah (sallallâhu ‘alayhi wa sallam) het gesê: ‘Ek het ’n reuk aan hierdie groente bespeur. Daarom het ek nie daarvan geëet nie. Ek is iemand wat met die engel praat.’ Ek het gevra: ‘Is daardie kos harâm?’ Daarop het hy gesê: ‘Nee! Maar weens die reuk daarvan het dit my nie aangestaan nie.’ Toe het ek gesê: ‘Wat u nie aanstaan nie, staan my ook nie aan nie!’ Ons Profeet het gesê: ‘Eet julle dit maar.’ Daarop het ons dit geëet, en ons het nooit weer met daardie groente kos vir Rasûlullah gemaak nie.
Weer ’n keer het ek kos gemaak wat net genoeg was vir ons Meester Rasûlullah en Abû Bakr, en dit na hulle gebring. Rasûlullah het gesê: ‘O Abû Ayyûb! Nooi dertig van die vooraanstaandes van die Ansâr.’ Terwyl ek gedink het dat die kos maar min was en dat Rasûl-i akram dit miskien as baie beskou het, het hy weer gesê: ‘O Abû Ayyûb! Nooi dertig van die vooraanstaandes van die Ansâr.’ Met duisend gedagtes in my kop het ek dertig man van die Ansâr genooi, en hulle het gekom. Hulle het van daardie kos geëet en versadig geword. Hulle het begryp dat dit ’n wonderwerk was; die geloof van dié wat gekom het, het sterker geword, en hulle het weer die eed van trou afgelê. Daarna het hulle weggegaan. Nadat hierdie uitgelese Metgeselle vertrek het, het hy hierdie keer gesê: ‘Nooi sestig man.’ Omdat ek gesien het dat die kos deur ’n wonderwerk nie minder geword het nie, was ek nog blyer, en ek het sestig man na Rasûlullah genooi.
“Maak die pad oop vir die kameel! Aan haar is beveel waar sy moet kniel” Hadîth sharîf
Madîna al-Munawwara en omgewing
Hulle het gekom en van daardie kos geëet. Almal het teruggegaan en die wonderwerk van Rasûlullah bevestig. Daarna het hy gesê: ‘Roep negentig man van die Ansâr.’ Ek het hulle geroep, en hulle het gekom. Op bevel van Rasûlullah het hulle tien-tien aan tafel gaan sit en geëet; en almal het vertrek nadat hulle hierdie groot wonderwerk gesien het. So het honderd-en-tagtig mense van daardie kos geëet. En die kos was nog net soveel as wat ek gebring het, en dit het gelyk asof niemand dit aangeraak het nie.”2
Die verbroedering van die Ansâr en die Muhâjirûn
Om in Madîna al-Munawwara ’n nog hegter verbondenheid tot stand te bring, het ons Meester die Profeet die Muhâjirûn, wat geëmigreer het, en die Ansâr, wat hulle in hulle huise opgeneem het, broers van mekaar gemaak. Toe ’Alî as laaste oorgebly het, het hy gedink dat hy vergeet is, en gevra: “Yâ Rasûlallah! Het u my vergeet?” Toe het die Meester van die wêrelde gesê: “Jy is my broer in hierdie wêreld en in die hiernamaals.” Hierdie broederskap het berus op wedersydse stoflike en geestelike hulp. So sou die droefheid daaroor dat hulle van vaderland, tuiste en verwante geskei was, al was dit net ’n bietjie, versag word. Die Moslems van Medina het hulle Muhâjir-broers, wat hulle land verlaat het om die godsdiens van Allâhu ta’âlâ te kan uitleef en versprei, immers reeds met ope arms ontvang, hulle in hulle huise genooi en hulle met hart en siel beywer om hulle op alle moontlike maniere te help. Deur hierdie broederskap het hulle hulle nog inniger aan mekaar geheg. Ons Meester Rasûlullah het elke muhâjir ’n broer gemaak van iemand van die Ansâr wat by sy geaardheid gepas het. Hierdie broederskap het so ver gegaan dat hulle selfs die besittings wat hulle van hulle vaders geërf het, gedeel het.3
Elke inwoner van Medina het sy grond, sy wingerd, sy tuin, sy huis, sy besittings… alles wat hy gehad het, in twee verdeel en die helfte met alle liefde aan sy Muhâjir-broer gegee. ’Abdurrahmân ibn ’Awf, een van die Muhâjirûn, het vertel: “Toe ons na Madîna al-Munawwara geëmigreer het, het ons Meester Rasûlullah my ’n broer van Sa’d ibn Rabî’ gemaak. Daarop het my broer Sa’d vir my gesê: ‘O my broer ‘Abdurrahmân! Wat besittings betref, is ek die rykste van die Moslems van Medina. Ek het my besittings in twee verdeel; die helfte is joune.’ En ek het geantwoord: ‘Mag Allâhu ta’âlâ jou besittings vir jou geseënd en heilsaam maak. Ek het geen besittings nodig nie. Neem my net na die mark waar julle handel dryf; dit is genoeg.’”
So ’n opoffering was net moontlik deur die broederskap van Islam. Sedert Âdam ’alayhis-salâm tot in daardie tyd was daar baie volksverhuisings. Maar so ’n betekenisvolle en verhewe Hijra, so ’n liefdevolle samesmelting en so ’n opregte omhelsing tussen dié wat van buite gekom het en die plaaslike bevolking, het nog nooit tevore bestaan nie. So het Allâhu ta’âlâ in betekenis gesê: “Die gelowiges is net broers.”4 Hiermee is daarop gewys dat ware liefde en opregtheid nie uit stoflike voordeel nie, maar net uit îmân en geloof kan voortkom. Hierdie toestand van die Metgeselle is verkry deur ’n enkele samesyn met ons Meester Rasûlullah. Die geestelike gawes en seëninge wat soos seë uit die geseënde hart van ons geliefde Profeet opgewel het, het in die harte van die Metgeselle gestroom; daardeur het hulle mekaar liefgehad met ’n ongekende opofferingsgesindheid en het hulle hulle broers bo hulleself gestel.
“O my Heer! Laat ons Medina liefhê soos ons die stad Mekka liefhet. Laat ons dit meer liefhê as Mekka. O my Heer! Skenk U seën aan ons mate en ons skepels. Maak die stad Medina vir ons gesond. Maak die lug daarvan aangenaam!” Hadîth sharîf
Die Ansâr en die Muhâjirûn het belowe om in hierdie nuwe middelpunt van Islam, hand aan hand en hart aan hart, elke opoffering te maak sodat die godsdiens van Islam sterker sou word, en uiteindelik die rang van die martelaarskap te bereik. So het hulle hulle om Rasûlullah geskaar, die grondslae van die godsdiens van Islam gevolg en ’n nuwe orde en ’n gelukkige lewe opgebou. Met die gebeurtenis van die Hijra het Islam die eerste tree gegee op die weg om ’n “staat” te word. En Madîna al-Munawwara het die bakermat en die middelpunt van die godsdiens van Islam geword.
In Medina was daar behalwe die Metgeselle ook Christene, Jode en afgodedienaars wat afgode aanbid het. Die Jode het uit drie stamme bestaan: die Banû Qaynuqâ’, die Banû Qurayza en die Banû Nadîr. Hulle was uiters vyandig teenoor Islam en veral teenoor ons geliefde Profeet.
Intussen het die afgodedienaars van Mekka dit as ’n groot gevaar vir hulleself beskou dat ons Meester die Profeet in Medina sy Metgeselle heg verenig het deur hulle broers van mekaar te maak. As hulle hierdie saak nie gou baasraak nie, kon die Moslems sterker word, Mekka aanval en die grond, die huise en die vaderland wat hulle agtergelaat het, weer uit hulle hande neem… Met hierdie gedagtes het die afgodedienaars van Mekka dreigbriewe aan die Moslems van Medina begin stuur. In een van hierdie briewe het gestaan: “Voorwaar, geen enkele Arabiese stam met wie ons in vyandskap lewe, het ons so kwaad gemaak soos julle nie. Want in plaas daarvan om ’n man wat een van ons is, aan ons uit te lewer, het julle hom gehelp, met ope arms ontvang en beskerm. Dit is ’n baie groot fout van julle. Gaan tog uit die pad, sodat julle nie langer tussen hom en ons staan nie, en laat hom aan ons oor. As dit goed met hom gaan, is dit ons wat ons die meeste daaroor sal verheug. As dit anders gaan, is dit weer ons taak om hom in toom te hou!…”
Op hierdie brief het Ka’b ibn Mâlik ’n baie mooi antwoord geskryf, waarin hy ons Profeet geprys het.
Die afgodedienaars van Mekka het ook aan die afgodedienaars van Medina op dieselfde manier dreigbriewe geskryf. Ook hulle het hulle gedreig met die woorde: “As julle ons man nie uit julle stad verdryf of hom nie doodmaak nie, trek ons teen julle op, maak ons julle dood en neem ons julle vroue in ons diens!…”
Daarop het die afgodedienaars van Medina hulle om die huigelaar ’Abdullah ibn Ubayy geskaar en besluit om ons Meester Rasûlullah kwaad aan te doen sodra hulle die geleentheid kry.
Toe die Moslems dit verneem, het hulle alles in hulle vermoë gedoen om ons geliefde Profeet te beskerm, en hulle het hulle styf om hom geskaar. Dit het so ver gekom dat hulle snags nie meer op straat kon gaan nie en nie meer in hulle huise kon slaap nie.
Ubayy ibn Ka’b het vertel: “Toe ons Meester Rasûlullah en sy Metgeselle Madîna al-Munawwara met hulle koms vereer het, het die Moslems die teiken geword van die vyandskap van die Arabiese stamme wat afgodedienaars was. Die Metgeselle het gewapen tot die oggend wag gehou.”
Die Metgeselle het soos een liggaam geword en in gevaarlike omstandighede met al hulle krag hulle Moslembroers te hulp gesnel. Aan hulle hoof was ons geliefde Profeet. Soos ons Meester Rasûlullah in elke goeie eienskap voorgeloop het, so was hy ook in moed vóór al sy Metgeselle. Op watter uur van die nag ’n noodkreet ook al geklink het, ons Profeet was met sy perd soos die weerlig daar nog voordat iemand anders daar was; hy het sy Metgeselle laat weet dat daar niks was om te vrees nie, en hulle gerusgestel.
“O ’Alî! Jy is my broer in hierdie wêreld en in die hiernamaals” Hadîth sharîf
Van die Sultan van albei wêrelde
Het die maand van sy geboorte weer gekom;
Van die bron van kennis en ma’rifa
Het die maand van sy geboorte weer gekom.
Laat kom wie voorspraak begeer,
Laat wie hom liefhet, vreugde vind:
Van hom, die besitter van die goeie karakter,
Het die maand van sy geboorte weer gekom.
Volmaan in die donker, son van die oggend,
Roos uit die roostuin van Allah:
Van Mustafâ, die habîb van die Haqq,
Het die maand van sy geboorte weer gekom.
Waar is ’n opregte minnaar?
Laat hy rus vind vir siel en liggaam:
Van die skatkamer van die geheim van die waarheid
Het die maand van sy geboorte weer gekom.
Wie hom liefhet, o Hüdâyî,
Het die doel van sy soeke bereik:
Van die Trots van die wêreld, die beste van die mense,
Het die maand van sy geboorte weer gekom.
’n Ou gesig op Medina
Masjid an-Nabawî / Madîna al-Munawwara
Die terrein waar Qaswâ, die kameel van ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam), gekniel het toe hy na Madîna al-Munawwara geëmigreer het.
Ons geliefde Profeet het hierdie terrein gekoop en ’n moskee daarop laat bou.
In sy huis, wat aan hierdie moskee gegrens het, is hy oorlede,
en sy geseënde graf is in daardie selfde kamer gemaak.
Later is Abû Bakr en ’Umar (radiyallâhu ’anhumâ) in hierdie kamer begrawe.
Daar is bekend gemaak dat op die plek vir een persoon wat langs hulle nog oop is,
Îsâ ’alayhis-salâm begrawe sal word.