MI’RÂJ

Ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het oor Islam vertel aan almal wat hy gesien het en aan elke stam, sowel aan dié wat vir die hajj gekom het as aan dié wat na Mekka en na die jaarmarkte gekom het om handel te dryf. Van hulle het hy gevra om hom te beskerm en hom te help om Islam aan die mense oor te dra. Maar niemand het Moslem geword nie, en niemand was bereid om hom te beskerm nie. Boonop het hulle hom beledig, hom onreg aangedoen, hom gemartel en bespot en hom vir ’n leuenaar uitgemaak. Die Meester van die wêrelde was baie moeg, honger en dors, bekommerd en diep bedroef. So het sy dae verbygegaan, en hierdie toestand het tot laat in die nag voortgeduur. Die afgodedienaars van Mekka het hom onophoudelik agtervolg; hulle het nie net verhinder dat die mense wat die Ka’ba kom besoek het, Moslems word nie, maar het ook nie opgehou om Habîb-i akram onreg aan te doen nie. Daar was vir ons Meester Rasûlullah geen plek meer waarheen hy kon gaan nie. Oral was vyande. ’n Paar maande in Mekka het in groot sorg verloop.

In die nag van die 27ste van die geseënde maand Rajab het hy reguit na die huis van Umm Hânî gegaan, die dogter van sy oom Abû Tâlib, wat in die wyk van Abû Tâlib gelê het. Umm Hânî het toe nog nie tot geloof gekom nie. Toe sy vra: “Wie is daar?”, het ons Meester Rasûlullah geantwoord: “Ek is Muhammad, die seun van jou oom. As jy my aanvaar, het ek as gas gekom.”

Umm Hânî het gesê: “Vir ’n gas soos jy, waaragtig, betroubaar, edel en eervol, gee ek my lewe. Net: as jy my vooraf van jou koms laat weet het, sou ek iets klaargemaak het. Nou het ek niks om jou te ete te gee nie.” Ons Meester Rasûlullah het gesê: “Ek wil geen kos of drank hê nie. Daaraan heg ek geen waarde nie. ’n Plek om my Heer te aanbid en tot Hom te smeek, is vir my genoeg.”

Umm Hânî het ons geliefde Profeet ingelaat en vir hom ’n rietmat, ’n waskom en ’n kan gegee. Om ’n gas te eer en hom teen die vyand te beskerm, het by die Arabiere as die eervolste plig gegeld. As ’n gas in iemand se huis iets oorgekom het, was dit vir die eienaar van die huis ’n groot skande. Umm Hânî het gedink: “In Mekka het hy baie vyande. Daar is selfs dié wat hom wil doodmaak. Om my eer te bewaar, sal ek tot die oggend oor hom waak.” Daarop het sy die swaard van haar vader geneem en om die huis begin loop. Rasûlullah was daardie dag swaar gekwets. Ná die wudû het hy tot sy Heer begin smeek, om vergifnis begin vra en smeekbedes begin doen sodat die dienaars tot geloof sou kom en die geluk sou bereik. Baie moeg, honger en bedroef was hy. Op die mat het hy hom uitgestrek en dadelik aan die slaap geraak.

Op daardie oomblik het Allâhu ta’âlâ vir Jibrîl ’alayhis-salâm gesê: “Ek het My geliefde Profeet baie bedroef. Ek het sy geseënde liggaam en sy teer hart baie gekwets. Ook in hierdie toestand bly hy tot My smeek. Aan niks anders as aan My dink hy nie. Gaan, bring My Habîb! Toon hom My Paradys en My Hel. Laat hom die gunste sien wat Ek vir hom en vir dié wat hom liefhet, gereed gemaak het. Laat hom die strawwe sien wat Ek gereed gemaak het vir dié wat nie in hom glo nie en vir dié wat hom met hulle woorde, hulle geskrifte en hulle dade kwets. Ek sal hom troos. Ek sal die wonde van sy teer hart verbind.”

Toe Jibrîl ’alayhis-salâm by Rasûlullah kom, het hy hom in ’n diep slaap aangetref.

Jibrîl kon dit nie oor sy hart kry om hom wakker te maak nie. In die gestalte van ’n mens het hy die sool van sy geseënde voet gesoen. Omdat Jibrîl geen hart en geen bloed het nie, het sy koue lippe Rasûlullah wakker gemaak. Dadelik het hy Jibrîl ’alayhis-salâm herken en gesê: “O my broer Jibrîl! Waarom kom jy op so ’n ongewone uur? Het ek miskien ’n fout begaan? Het ek my Heer gekrenk? Bring jy vir my ’n bitter berig?” En hy het baie gevrees dat sy Heer ontstemd sou wees.

“Ek wil geen kos of drank hê nie. Daaraan heg ek geen waarde nie. ’n Plek om my Heer te aanbid en tot Hom te smeek, is vir my genoeg” Hadîth sharîf

Jibrîl ’alayhis-salâm het gesê: “O verhewenste van alle geskape wesens! O geliefde van die Skepper, o meester van die profete, eervolle en groot Profeet, bron van alle goedheid en oorsprong van alle voortreflikheid! Die groet van u Heer is op u, en Hy roep u na Hom. Staan tog op, kom ons gaan.” Ons geliefde Profeet het die wudû verrig. Jibrîl ’alayhis-salâm het ’n tulband van nûr op die geseënde hoof van ons Meester Rasûlullah gesit, hom ’n kleed van nûr aangetrek en om sy geseënde middel ’n gordel van robyn vasgemaak. In sy geseënde hand het hy hom ’n staf van smarag gegee, versier met vierhonderd pêrels. Elke pêrel het soos die ster Venus geskitter. Aan sy geseënde voete het hy hom sandale van groen smarag aangetrek.

Daarna het hulle hand aan hand na die Ka’ba gegaan. Daar het Jibrîl ’alayhis-salâm die geseënde bors van ons geliefde Profeet oopgemaak, sy hart uitgehaal en dit met Zamzamwater gewas. Daarna het hy ’n skaal vol wysheid en îmân gebring, dit in sy hart leeggegooi en sy bors toegemaak.

Ons eerste qibla: Masjid al-Aqsâ / Jerusalem

Daarna het Jibrîl ’alayhis-salâm na ’n wit dier met die naam Burâq gewys, wat hy uit die Paradys saamgebring het, en gesê: “Yâ Rasûlallah! Klim op! Al die engele wag op u koms.” Op daardie oomblik het ’n droefheid ons Meester die Profeet oorval, en hy het in gepeins versink. Toe Allâhu ta’âlâ daarop vir Jibrîl ’alayhis-salâm gesê het: “O Jibrîl! Vra hom! Waarom is My Habîb bedroef?”, het ons Meester (sallallâhu ’alayhi wa sallam) geantwoord: “Aan my het soveel eer en eerbetoon te beurt geval. Toe het dit by my opgekom: hoe sal dit op die Oordeelsdag gaan met my umma, wat swak is? Hoe sal hulle vyftigduisend jaar lank te voet op die vlakte van ’Arasât die las van soveel sondes dra, en hoe sal hulle die Sirât oorsteek, wat ’n weg van dertigduisend jaar is?” Toe het die goddelike bevel gekom: “O My Habîb! Wees gerus. Vir jou umma maak Ek die tyd van vyftigduisend jaar soos ’n oomblik. Moenie bedroef wees nie.”

Ons Meester die Profeet het op die Burâq geklim. Die Burâq het baie vinnig gegaan: met een tree het dit so ver gekom as wat die oog kon sien. Tydens die reis het Jibrîl ’alayhis-salâm vir ons geliefde Profeet gesê dat hy by ’n paar pleisterplekke moes afklim en die gebed verrig. Daarop het die Meester van die wêrelde presies drie keer afgeklim en die gebed verrig. Jibrîl ’alayhis-salâm het hom gevra of hy weet op watter plekke hy die gebed verrig het. Die antwoord het hy self gegee: hy het bekend gemaak dat die eerste plek waar hy afgeklim het, Medina was, en dat hy na hierdie stad sou emigreer; dat die volgende plek die Tûr-i Sînâ was, waar Mûsâ op ’n wyse sonder rigting, wat nie te ken is nie, met Allâhu ta’âlâ gepraat het; en dat hy laastens die gebed verrig het in Bethlehem, waar Îsâ ’alayhis-salâm gebore is. Daarna het hulle by die Masjid al-Aqsâ in Jerusalem gekom.

In die Masjid al-Aqsâ het Jibrîl ’alayhis-salâm met sy vinger ’n gat in ’n rots geboor en die Burâq daar vasgemaak. Die siele van sommige van die vroeëre profete het hulle daar in menslike gestalte versamel. Vir die gesamentlike gebed is die profete Âdam, Nûh en Ibrâhîm (’alayhimus-salâm) een ná die ander gevra om die imam te wees. Hulle het verskoning gevra en geweier. Jibrîl het gesê: “Terwyl u hier is, kan iemand anders nie imam wees nie,” en Habîbullah vorentoe geskuif.

Ons Meester die Profeet was die imam van die profete en het ’n gebed van twee rak’as gelei. Wat daarna gebeur het, het hy so vertel: “Jibrîl (‘alayhis-salâm) het vir my ’n beker wyn van die Paradys en ’n beker melk gebring. Ek het die melk geneem. Jibrîl (‘alayhis-salâm) het vir my gesê: ‘U het die fitra (die geluk van albei wêrelde) gekies.’ Daarna het hulle my nog twee bekers aangebied. In die een was water, in die ander heuning; van albei het ek gedrink. Jibrîl het gesê: ‘Die heuning dui daarop dat u umma tot die Opstanding sal bly voortbestaan, en die water daarop dat u umma van hulle sondes gereinig sal word.’ Daarna het ons saam na die hemel opgestyg. Jibrîl (‘alayhis-salâm) het aan die poort geklop. Daar is gevra: ‘Wie is jy?’ ‘Ek is Jibrîl.’ ‘En wie is by jou?’ ‘Dit is Muhammad (‘alayhis-salâm).’ ‘Is daar (openbaring en die uitnodiging tot die Mi’râj om na die hemel op te styg) na hom gestuur?’ ‘Ja, dit is gestuur,’ het hy gesê. ‘Welkom aan hom wat gekom het! Wat ’n voortreflike reisiger is hy wat kom!’ het hulle gesê, en dadelik het die poort oopgegaan, en ek het my teenoor Âdam (‘alayhis-salâm) bevind. Âdam het ‘Welkom’ vir my gesê en ’n smeekbede vir my gedoen… Regs en links van Âdam ‘alayhis-salâm het die siele van ’n aantal mense soos skimme gestaan. Telkens wanneer Âdam ‘alayhis-salâm na regs gekyk het, het hy geglimlag, en telkens wanneer hy na links gekyk het, het hy gehuil. Jibrîl ‘alayhis-salâm het gesê: ‘Yâ Rasûlallah, hierdie skimme is die siele van die nakomelinge van Âdam. Dié aan die regterkant is bewoners van die Paradys, dié aan die linkerkant bewoners van die Hel! As hy na regs kyk, glimlag hy, en as hy na links kyk, huil hy!’

“O verhewenste van alle geskape wesens! O geliefde van die Skepper, o meester van die profete, eervolle en groot Profeet, bron van alle goedheid en oorsprong van alle voortreflikheid! Die groet van u Heer is op u, en Hy roep u na Hom. Staan tog op, kom ons gaan” Jibrîl ’alayhis-salâm

Daar het ek baie engele gesien. Almal het regop gestaan (qiyâm), vol ootmoed en nederigheid, en was besig met die dhikr “Subbûhun quddûsun Rabbul-malâ’ikati war-rûh”. Ek het Jibrîl gevra: ‘Is dit die aanbidding van hierdie engele?’ ‘Ja. Sedert hulle geskep is, en tot die Opstanding, bly hulle staan. Vra Haqq ta’âlâ om hierdie aanbidding aan u umma te skenk,’ het hy gesê. Ek het dit van Haqq ta’âlâ gevra. Hy het my smeekbede aanvaar. Dit is die staan (qiyâm) in die gebed.

(Daar) het ek by ’n groep verbygekom. Die engele het hulle koppe verbrysel, en dié het weer soos voorheen geword. Weer het hulle daarop geslaan, en weer het dit soos tevore geword. ‘Wie is dit?’ het ek gevra. ‘Dit is dié wat die Vrydaggebed en die gesamentlike gebed versuim, en wat die rukû’ en die sajdas nie volledig verrig nie,’ het hy gesê.

Ek het ’n groep gesien. Hulle was honger en naak. Die zabânîs het hulle aangedryf om in die Hel te wei. ‘Wie is dit?’ het ek gevra. ‘Dit is dié wat geen medelye met die armes het nie en geen zakât gee nie,’ het hy gesê.

Ek het by ’n groep verbygekom. Heerlike geregte is voor hulle neergesit. Aan die ander kant het ’n karkas gelê. Hulle het daardie heerlike geregte laat staan en van die karkas geëet. ‘Wie is dit?’ het ek gevra. ‘Dit is mans en vroue wat die halâl gelos en hulle tot die harâm gewend het; mense wat harâm geëet het terwyl hulle halâl besittings gehad het,’ het hy gesê.

Ek het (’n paar) mense gesien wat weens die swaar las op hulle rug geen krag meer gehad het om te beweeg nie. In daardie toestand het hulle die mense toegeroep en hulle gevra om nog meer las op hulle te lê. ‘Wie is dit?’ het ek gevra. ‘Dit is dié wat ontrou is aan wat aan hulle toevertrou is. Terwyl hulle die mense reeds hulle regte afgeneem het, hou hulle aan om onreg te pleeg,’ het hy gesê.

Ons het by ’n groep mense verbygekom wat hulle eie vleis afgesny en opgeëet het. ‘Wie is dit?’ het ek gevra. Jibrîl (‘alayhis-salâm) het gesê: ‘Dit is die kwaadsprekers en dié wat skinderpraatjies rondvertel.’

Ek het ’n groep mense met swart gesigte en blou oë gesien; hulle bolip het tot by hulle voorkop gereik, hulle onderlip het tot op hulle voete gehang, en uit hulle mond het bloed en etter gestroom. Uit bekers van vuur is aan hulle giftige bloed en etter te drinke gegee, wat uit die Hel stroom, en hulle het soos donkies gebalk. ‘Wie is dit?’ het ek gevra. ‘Dit is dié wat sterk drank drink,’ het hy gesê.

Ons het ’n groep mense aangetref wat gestraf is: hulle tong is uit hulle kop getrek en hulle gestalte was verander in dié van ’n khinzîr (vark). Jibrîl (‘alayhis-salâm) het gesê: ‘Dit is dié wat vals getuienis aflê.’

Ons het ’n ander volk aangetref. Hulle mae was opgeswel en het afgehang, hulle kleur het blou geword, hulle hande en voete was vasgebind, en hulle kon nie van hulle plek opstaan nie. Ek het Jibrîl na hulle gevra. ‘Dit is dié wat rente eet,’ het hy gesê.1

Ons het ’n paar vroue aangetref. Hulle gesigte was swart, hulle oë blou. Klere van vuur is hulle aangetrek. Die engele het hulle met knuppels van vuur geslaan. Hulle het soos honde en varke geskreeu. ‘Wie is dit?’ het ek gevra. Jibrîl het gesê: ‘Dit is die vroue wat ontug pleeg en hulle mans kwets.’

Ek het ’n groep gesien. Hulle was baie talryk. Hulle was in die valleie van die Hel opgesluit. Die vuur het hulle verbrand, hulle is weer lewend gemaak, en die vuur het hulle weer verbrand. ‘Wie is dit?’ het ek gevra. ‘Dit is dié wat teen hulle vaders opstandig was,’ het hy gesê.

Ek het by ’n groep verbygekom. Hulle het graan gesaai, en in ’n oomblik het dit opgeskiet en are gedra. ‘Wie is dit?’ het ek gevra. Jibrîl het gesê: ‘Dit is dié wat hulle aanbidding ter wille van Allâhu ta’âlâ verrig.’

Ek het by ’n see gekom. Dit is onmoontlik om die wonderlike toestand van hierdie see te beskryf. Dit was witter as melk en het golwe soos berge gehad. ‘Watter see is dit?’ het ek gevra. ‘Hierdie see heet die See van die Lewe. Wanneer Haqq ta’âlâ die dooies lewend maak, laat Hy uit hierdie see reën val. Die vergane en uitmekaargevalle liggame word lewend en staan uit die graf op soos die gras opskiet,’ het hy gesê…

Daarna het ons na die tweede hemel opgestyg. Jibrîl (‘alayhis-salâm) het weer aan die poort geklop. Daar is gevra: ‘Wie is jy?’ ‘Ek is Jibrîl.’ ‘En wie is by jou?’ ‘Dit is Muhammad ‘alayhis-salâm.’ ‘Is openbaring en die uitnodiging tot die Mi’râj na hom gestuur?’ ‘Ja, dit het gekom,’ het hy gesê. ‘Welkom aan hom wat gekom het! Wat ’n voortreflike reisiger is hy wat kom!’ is gesê, en dadelik het die poort oopgegaan. Ek het my by die seuns van twee susters bevind, Îsâ en Yahyâ ibn Zakariyyâ (‘alayhimas-salâm). Hulle het ‘Welkom’ vir my gesê en ’n smeekbede vir my gedoen… (Îsâ ’alayhis-salâm was van middelmatige lengte, met ’n ligte, koringkleurige vel.)

Ek het ’n groep engele aangetref. Hulle het in rye opgestel gestaan, almal in rukû’. Hulle het ’n eie tasbîh gehad. Hulle bly voortdurend in rukû’; hulle lig nie hulle kop op nie en kyk nie opwaarts nie. Jibrîl (‘alayhis-salâm) het gesê: ‘So is die aanbidding van hierdie engele. Vra dit van Haqq ta’âlâ, sodat dit u umma te beurt val.’

Ek het ’n smeekbede gedoen. Hy het dit aanvaar en die rukû’ in die gebed geskenk. Daarna het ons na die derde hemel opgestyg. Ná dieselfde vraag en dieselfde antwoord het die poort oopgegaan, en ek het my by Yûsuf (‘alayhis-salâm) bevind. Ek het gesien dat die helfte van alle skoonheid aan hom gegee is. Yûsuf het ‘Welkom’ vir my gesê en ’n smeekbede vir my gedoen…

Ek het baie engele gesien. Hulle het in rye gestaan, almal in sajda. Sedert hulle geskep is, verkeer hulle in sajda en prys hulle Hom met ’n tasbîh wat hulle eie is. Jibrîl (‘alayhis-salâm) het gesê: ‘So is die aanbidding van hierdie engele. Vra Allâhu ta’âlâ om hierdie daad vir u umma maklik te maak.’ Ek het dit van Haqq ta’âlâ gevra. Hy het dit aanvaar en dit aan julle in die gebed geskenk.

Toe het ek die vierde hemel bereik. Dit het ’n poort van nûr gehad, gemaak van suiwer silwer. Daar het ’n slot van nûr aan gehang. Op die slot was geskryf: “Lâ ilâha illallâh Muhammadun Rasûlullah”. Ná dieselfde vraag en dieselfde antwoord het ek my by Idrîs (‘alayhis-salâm) bevind, wat ‘Welkom’ vir my gesê en ’n smeekbede vir my gedoen het. Allâhu ta’âlâ het oor hom gesê (in betekenis): “Ons het hom tot ’n hoë plek verhef.”2

Ek het ’n engel gesien wat op ’n setel gesit het, bekommerd en bedroef. Rondom hom was soveel engele dat net Janâb-i Haqq hulle getal ken. Regs van hom het ek engele van lig (nûrânî) gesien. Hulle was in groen geklee en het ’n heerlike geur versprei. Hulle was so mooi dat ’n mens nie na hulle gesig kon kyk nie. Links van hom was engele wat vuur uit hulle mond gespoeg het. Voor hulle het spiese en swepe van vuur gelê. Hulle het sulke oë gehad dat niemand die krag gehad het om na hulle te kyk nie. Die engel wat op die troon gesit het, het oë gehad van sy kop tot by sy voete. Voortdurend het hy in die register gekyk wat voor hom gelê het, en geen oomblik het hy sy blik daarvan afgewend nie. Voor hom het ’n boom gestaan. Op elke blaar was die naam van ’n persoon geskryf. Voor hom het iets gestaan wat soos ’n kom gelyk het. Soms het hy met sy regterhand iets daaruit geneem en dit aan die engele van lig aan sy regterkant oorhandig, soms weer het hy met sy linkerhand iets daaruit geneem en dit aan die engele van duisternis (zulmânî) aan sy linkerkant gegee. Toe ek (hierdie) engel aankyk, het ’n vrees my hart oorval. Ek het Jibrîl gevra: ‘Wie is hierdie engel?’ ‘Dit is ‘Azrâ’îl. Niemand het die krag om sy gesig te sien nie,’ het hy gesê. Jibrîl het na hom gegaan en gesê: ’O ’Azrâ’îl!

“‘Welkom aan hom wat gekom het! Wat ’n voortreflike reisiger is hy wat kom!’ het hulle gesê, en dadelik het die poort oopgegaan, en ek het my teenoor Âdam (’alayhis-salâm) bevind” Hadîth sharîf

Dit is die Profeet van die eindtyd, die habîb, die geliefde van Allâhu ta’âlâ.’ ‘Azrâ’îl (‘alayhis-salâm) het sy kop opgelig en geglimlag. Daarna het hy opgestaan, my eerbied betoon en gesê: ‘Welkom! Haqq ta’âlâ het niemand geskep wat eervoller is as u nie. En ook u umma staan bo alle ummas. Ek het met u umma meer medelye as hulle vaders en moeders.’ Ek het gesê: ‘Ek het ’n versoek aan jou: my umma is swak. Behandel hulle met sagtheid. Neem hulle siele met mildheid.’ Daarop het hy gesê: ’By Allâhu ta’âlâ, wat u as die laaste profeet gestuur en u Sy habîb gemaak het: Allâhu ta’âlâ beveel my dag en nag sewentig keer:

“Neem die siele van die umma van Muhammad met sagtheid en gemak, en behandel hulle sake met goedheid.” Daarom is ook ek teenoor u umma teerder as hulle moeders en vaders.’ Daarna het ons na die vyfde hemel opgestyg. Daar het ons Hârûn3 (‘alayhis-salâm) ontmoet, wat ‘Welkom’ vir my gesê en ’n goeie smeekbede vir my gedoen het. Ek het die aanbidding van die engele van die vyfde hemel gesien. Almal het regop gestaan en na hulle tone gekyk; nooit het hulle elders heen gekyk nie, en hulle het met ’n harde stem tasbîh gedoen. Ek het Jibrîl (‘alayhis-salâm) gevra: ‘Is die aanbidding van hierdie engele so?’ ‘Ja, vra Haqq ta’âlâ om hierdie aanbidding aan u umma te skenk,’ het hy gesê. Ek het ’n smeekbede gedoen. Janâb-i Haqq het dit geskenk. Daarna het ons na die sesde hemel opgestyg. Daar het ons Mûsâ (‘alayhis-salâm) ontmoet, wat ‘Welkom’ vir my gesê en ’n goeie smeekbede vir my gedoen het.

Daarna het ons na die sewende hemel opgestyg. Ná dieselfde vraag en dieselfde antwoord het ek Ibrâhîm (‘alayhis-salâm) gevind, met sy rug teen die Bayt al-Ma’mûr geleun. In daardie Bayt al-Ma’mûr gaan elke dag sewentigduisend engele in (en hulle beurt kom nooit weer nie). Ek het Ibrâhîm (‘alayhis-salâm) gegroet, en hy het my groet beantwoord en gesê: ‘Welkom, vroom profeet, vroom seun.’ (Daarna het hy gesê:) ‘O Muhammad! Die grond van die Paradys is baie fyn en die aarde daarvan rein. Sê vir jou umma dat hulle daar baie bome moet plant.’ Ek het gevra: ‘Hoe plant ’n mens bome in die Paradys?’ Die antwoord was: ‘Deur die tasbîh “Lâ hawla wa lâ quwwata illâ billâh” te lees’ (en volgens ’n ander oorlewering: ‘“Subhânallâhi wal-hamdu lillâhi wa lâ ilâha illallâhu wallâhu akbar”’). Daarna het (Jibrîl ’alayhis-salâm) my na die Sidrat al-Muntahâ gebring. Die Sidrat al-Muntahâ is ’n boom waarvan die wortel in die sesde hemel lê en die stam en die takke bo die sewende hemel; die blare daarvan was soos olifantore en die vrugte daarvan so groot soos torings.4 Dit was asof dit met sy skaduwee al die hemele en die Paradys oorskadu het. Wanneer die nûr van die majesteit en die grootheid van Allâhu ta’âlâ hom geopenbaar het, het die boom in allerlei kleure verskyn, met robyne, smaragde en dergelike edelstene getooi, en so mooi geword dat niemand van die skepsele wat Allâhu ta’âlâ geskep het, sy skoonheid kon beskryf nie.

Jibrîl (‘alayhis-salâm) het my verby die Sidrat al-Muntahâ gebring en van my afskeid geneem. Ek het gesê: ‘O Jibrîl! Laat jy my alleen?’ Jibrîl (‘alayhis-salâm) het in nood geraak. Voor die majesteit van Haqq ta’âlâ het hy begin bewe en gesê: ‘O Muhammad! As ek (nog) een tree gee, gaan ek aan die grootheid van Allâhu ta’âlâ ten gronde. Dan verbrand en vergaan my hele wese.’”

Tot hier het die Meester van die wêrelde saam met Jibrîl ’alayhis-salâm gekom. Hier het Jibrîl ’alayhis-salâm hom aan Rasûlullah vertoon in die gestalte waarin hy geskep is: sy seshonderdduisend vlerke uitgesprei, en uit elke vlerk het pêrels en robyne geval.

Daarna het daar ’n groen tapyt uit die Paradys gekom, Rafraf genaamd, waarvan die glans helderder as die son was. Dit was onophoudelik besig met die dhikr van Allâhu ta’âlâ, en die geluid van sy tasbîh het die wêreld gevul waarin dit was. Dit het ons Meester die Profeet gegroet. Ons Meester Rasûlullah het op die Rafraf gaan sit. In ’n oomblik het hulle tot groot hoogtes opgestyg en deur sewentigduisend sluiers gegaan wat hijâb heet. Die afstand tussen elke hijâb was baie groot. By elke sluier was engele met ’n taak aangestel. Die Rafraf het ons Meester die Profeet een vir een deur daardie sluiers gevoer. So het hulle verby die Kursî, die ’Arsh en die wêrelde van die siele gegaan. Telkens wanneer Habîb-i akram en Nabiyy-i muhtaram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) deur ’n sluier gegaan het, het hy die bevel gehoor: “Moenie bang wees nie, o Muhammad! Kom nader, kom nader!” So naby het hy gekom dat hy die rang van Qâba Qawsayn bereik het. Op ’n wyse wat nie te ken, nie te begryp en nie te beskryf is nie, het hy die hoogtes bereik wat Allâhu ta’âlâ wou. Sonder plek, sonder tyd, sonder rigting en sonder hoedanigheid het die ru’ya tot stand gekom, dit wil sê: hy het Allâhu ta’âlâ gesien. Sonder oë, sonder ore, sonder middel en sonder bemiddeling het hy met sy Heer gepraat. Gunste het hy verkry wat geen enkele skepsel kan ken of begryp nie.

Imam Rabbânî sê in sy “Maktûbât”: “Daardie Vors (’alayhis-salâtu was-salâm) het in die nag van die Mi’râj sy Heer nie in hierdie wêreld gesien nie. In die hiernamaals het hy Hom gesien. Want die Rasûl ’alayhis-salâm het daardie nag buite die kring van tyd en plek getree. ’n Oomblik sonder begin en sonder einde het hy gevind. Die begin en die einde het hy as een punt gesien. Daardie nag het hy gesien hoe dié wat na die Paradys sal gaan, duisende jare later die Paradys binnegaan en daar vertoef. Die sien in daardie rang is nie ’n sien in hierdie wêreld nie. Dit is sien met die sien van die hiernamaals.”

Toe vir ons Meester die Profeet gesê is: “Prys jou Heer!”, het hy dadelik gesê: “At-tahiyyâtu lillâhi was-salawâtu wat-tayyibât” (dit wil sê: alle lof, alle prysing en alle lofprysings wat met die tonge uitgespreek word, alle dienste en dade van gehoorsaamheid wat met die liggaam verrig word, en alle weldade en goeie werke wat met besittings gedoen word, is vir Allâhu ta’âlâ).

“Haqq ta’âlâ het niemand geskep wat eervoller is as u nie. En ook u umma staan bo alle ummas” ’Azrâ’îl ’alayhis-salâm

Eers het Allâhu ta’âlâ Sy Habîb gegroet, sonder oë, sonder ore, sonder bemiddeling en sonder plek, met die woorde: “As-salâmu ’alayka ayyuhan-nabiyyu wa rahmatullâhi wa barakâtuh” (O My Rasûl! My groet, My seën en My barmhartigheid is met jou). Ons Meester die Profeet het geantwoord: “As-salâmu ’alaynâ wa ’alâ ’ibâdillâhis-sâlihîn” (O my Heer! Die groet is ook met ons en met U vroom dienaars).

Toe die engele dit hoor, het hulle almal uit een mond gesê: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh, wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh” (Ek weet en glo, asof ek dit met my eie oë gesien het, dat daar geen god is wat aanbidding waardig is nie behalwe Allâhu ta’âlâ, en dat Muhammad ’alayhis-salâm Sy dienaar en Sy rasûl is).

Toe ons Meester die Profeet sê: “As-salâmu ’alaynâ…”, het Allâhu ta’âlâ gesê: “O My Habîb! Hier is niemand anders as ons twee nie. Waarom het jy ‘‘alaynâ’ (met ons) gesê?” Ons Meester Rasûlullah het geantwoord:

“O my Heer! Die liggame van my umma is weliswaar nie by my nie, maar hulle siele is wel by my. Nie ver van hulle af is my sorgsame blik en my hele toewyding nie. U het my gegroet en my van alle kwaad verwyder. Hoe sou ek my arm, bekommerde umma, wat deur die beproewing (fitna) van die eindtyd getref word, van hierdie groot eer en weldaad kon uitsluit? Hoe sou ek hulle nie deel laat hê aan so ’n guns nie?”

Allâhu ta’âlâ het gesê: “O My Habîb! Vannag is jy My gas. Vra My: wat wil jy hê?” Ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het gesê: “Ek wil my umma hê (o my Heer!)”

Volgens ’n oorlewering het Haqq ta’âlâ hierdie vraag sewehonderd keer herhaal. Ons Meester Rasûlullah het elke keer geantwoord: “Ek wil my umma hê.” Toe Allâhu ta’âlâ sê: “Steeds wil jy jou umma hê,” het hy gevra: “O my Heer! Ek is die een wat vra, U is die Een wat gee. Skenk my my hele umma.” Janâb-i Haqq het gesê: “As Ek jou vannag jou hele umma geskenk het, sou My barmhartigheid en jou eer nie sigbaar word nie. ’n Deel daarvan het Ek jou vannag geskenk. Twee dele het Ek uitgestel. Op die Oordeelsdag sal jy vra en sal Ek vergewe. Sodat My barmhartigheid en jou eer (jou waardigheid) so duidelik word.”

Ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het in ’n hadîth sharîf gesê: “Daardie nag (die nag van die Mi’râj) het ek Allâhu ta’âlâ gevra om die afrekening van my hele umma aan my toe te vertrou. Haqq ta’âlâ het gesê: ‘O Muhammad! Wat jy daarmee wil, is dat niemand kennis kry van die foute van jou umma nie. Wat Ek wil, is dit: omdat jy ’n barmhartige profeet is, moet hulle foute en lelike dade nie net vir vreemdes nie, maar ook vir jou verborge bly. O Muhammad! Jy is hulle gids. Ek is hulle Heer. Jy het hulle pas gesien. Ek het van ewigheid tot ewigheid na hulle gekyk en kyk na hulle. O Muhammad! As Ek nie daarvan gehou het om met jou umma te praat nie, sou Ek hulle op die Oordeelsdag nie tot verantwoording roep nie. Na nie een van hulle sondes, groot of klein, sou Ek vra nie.’”

“Allâhu ta’âlâ het gesê: ‘O Muhammad! Maak jou geseënde oë oop en kyk onder jou voete.’ Ek het gekyk en ’n handvol grond gesien. Haqq ta’âlâ het gesê: ‘Alles wat bestaan, is die grond onder jou voete. Het jy daardie grond van My voor die aangesig van die Vriend gebring? Dit is vir My makliker om jou umma te vergewe as om die stof te vergewe wat aan die soom van ’n vriend vasgeklou het.’”

Jou umma het Ek aan jou gegee, o Habîb!
My Paradys het Ek aan hulle beskore.
O My Habîb, wat is dit wat jy gevra het?
Het jy gesmeek om ’n handvol grond?

Ons Meester die Profeet het in ’n hadîth sharîf gesê: “Ek het Haqq ta’âlâ baie vrae gestel. Ek het die antwoorde gehoor. Ek was spyt dat ek dit gevra het. (’n Paar daarvan is hierdie:)

‘O my Heer! U het aan Jibrîl seshonderdduisend vlerke gegee. Wat is daarteenoor U guns aan my?’ Haqq ta’âlâ het gesê: ‘Een haar van jou is vir My dierbaarder as die seshonderdduisend vlerke van Jibrîl. Ter wille van een haar van jou laat Ek op die Oordeelsdag duisende opstandige sondaars vry. O Muhammad! As Jibrîl sy vlerke uitsprei, vul hulle die ruimte tussen oos en wes. As jy voorspraak doen, skenk Ek hulle almal aan jou, al was die ruimte tussen oos en wes vol opstandiges.’ Ek het gesê: ‘U het die engele hulle in sajda laat neerbuig voor my vader Âdam (‘alayhis-salâm). Wat is daarteenoor U eerbewys aan my?’

Haqq ta’âlâ het gesê: ‘Dat die engele hulle voor Âdam neergebuig het, was omdat jou nûr op sy voorkop was. O Muhammad! Ek het aan jou iets gegee wat verhewener is as dit. Ek het jou naam naby My naam geplaas en op die ‘Arsh-i a’lâ geskryf. Toe was Âdam nog nie geskep nie; daar was van hom naam nóg spoor. Jou naam het Ek geskryf op die poort van die hemele, op die hijâbs, op die poorte van die Paradyse, op die paleise en die bome, oral in die Paradys. Daar was in die Paradys niks waarop nie “Lâ ilâha illallâh Muhammadun Rasûlullah” geskryf was nie. Hierdie rang is verhewener as die rang wat aan Âdam gegee is.’

Noudat Ek jou liefhet, o edele,
Is albei wêrelde dan nie joune nie, o lieflike?
Jou wese het Ek ’n spieël van My Wese gemaak,
Jou naam het Ek langs My naam geskryf.

‘O my Heer! Aan Nûh (‘alayhis-salâm) het U ’n skip gegee. Wat het U daarteenoor aan my geskenk?’ Hy het gesê: ‘Aan jou het Ek die Burâq gegee, en in een nag het Ek jou van die aarde tot by die ‘Arsh laat kom. Jy het die Paradys en die Hel gesien. En aan jou umma het Ek die moskees gegee, sodat jou umma op die Oordeelsdag op daardie moskees klim soos ’n mens op skepe klim, die Sirât in die tyd van ’n oogwink oorsteek en van die Hel gered word.’ ‘O my Heer! Aan die Kinders van Israel het U manna en die vleis van ’n voël wat soos die kwartel lyk, laat neerdaal.’ Haqq ta’âlâ het gesê: ’Aan jou en aan jou umma het Ek die guns van hierdie wêreld en van die hiernamaals geskenk. Die gestalte van die Kinders van Israel het Ek van ’n menslike gestalte verander in dié van ’n beer, ’n aap en ’n vark. Met niemand van jou umma het Ek dit gedoen nie. Al doen hulle dade soos dié van hulle, het Ek hierdie ramp nie vir hulle waardig gekeur nie. O Muhammad! Ek het aan jou ’n soera gegee waarvan daar in die Tawrât en die Injîl nie ’n gelyke is nie. Daardie soera is soera al-Fâtiha. Die liggaam van wie daardie soera lees, word harâm vir die Hel. En die straf van sy moeder en sy vader sal Ek verlig. O Muhammad! Ek het niemand geskep wat akram (kosbaarder, verhewener, eervoller) is as jy nie. Vir jou en jou umma het Ek vyftig gebede per dag en nag fard gemaak.

“Daardie nag (die nag van die Mi’râj) het ek Allâhu ta’âlâ gevra om die afrekening van my hele umma aan my toe te vertrou” Hadîth sharîf

O Muhammad! Wie My eenheid aanvaar en geen vennoot aan My toeken nie, vir hom is die Paradys. Vir so ’n umma van jou het Ek die Hel harâm gemaak. My barmhartigheid teenoor jou umma het My toorn oortref.

O Muhammad! By My is jy akram, eervoller as alle skepsele. Op die Oordeelsdag sal Ek jou soveel eer bewys dat die hele wêreld verstom sal staan. O My Habîb! Solank jy nie die Paradys binnegegaan het nie, is dit vir die ander profete en hulle ummas verbode. Solank jou umma nie binnegegaan het nie, gaan geen ander umma in nie. O Muhammad! Wil jy sien wat Ek vir jou en jou umma gereed gemaak het?’ Ek het gesê: ‘Dit wil ek, o my Heer!’ Hy het Hom tot Isrâfîl gewend en gesê: ‘O Isrâfîl! Sê vir Jibrîl, My dienaar, My vertroueling en My rasûl, dat hy My Habîb na die Paradys moet bring en hom moet laat sien wat Ek in die Paradys vir My Habîb en sy umma gereed gemaak het. Sodat sy geseënde hart van sorg bevry word.’”

Die Meester van die wêrelde, ons geliefde Profeet, het saam met Isrâfîl ’alayhis-salâm na Jibrîl ’alayhis-salâm gegaan. Om die bevel van Allâhu ta’âlâ uit te voer, het Jibrîl ’alayhis-salâm ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) na die Paradys gebring. Engele het met skale in die hand gestaan en wag: die een vol paradysgewade (hullas), die ander vol nûr. Jibrîl ’alayhis-salâm het gesê: “Yâ Rasûlallah! Hierdie engele is tagtigduisend jaar vóór Âdam ’alayhis-salâm geskep. Op hierdie plek wag hulle vol ongeduld om wat op die skale lê, oor u en u umma uit te strooi. Wanneer u en u umma op die Oordeelsdag op bevel van Allâhu ta’âlâ die drumpel van die Paradys betree, sal hierdie engele die edelstene van die skale oor u uitstrooi.” Die engel wat met die Paradys belas is, Ridwân genaamd, het hulle ontvang. Blye tyding het hy aan ons Meester die Profeet gebring en gesê: “Haqq ta’âlâ het die Paradys in drie dele verdeel, om twee daarvan aan u umma te gee en een aan die ummas van die ander profete.” En hy het hom deur die hele Paradys gelei. Habîb-i akram het gesê: “Ek het in die middel van die Paradys ’n rivier gesien.

Dit stroom bo die ‘Arsh. Uit een plek kom water, melk, wyn en heuning voort. Nooit vermeng hulle met mekaar nie. Die oewer van daardie rivier was van chrisoliet. Die klippe daarin was edelstene, die slik was amber en die kruie was saffraan. Daar was silwer bekers rondom gesit, talryker as die sterre aan die hemel. Rondom was voëls met ’n nek soos die nek van ’n kameel. Wie van hulle vleis eet en uit daardie rivier drink, verwerf die welbehae van Haqq ta’âlâ. Ek het Jibrîl gevra: ‘Watter rivier is dit?’ ‘Dit is die Kawthar. Haqq ta’âlâ het dit aan u gegee. Uit hierdie Kawthar stroom die water na die tuine in die agt Paradyse,’ het hy gesê. Op die oewer van daardie rivier het ek tente gesien. Hulle was almal van pêrels en robyne. Ek het Jibrîl daarna gevra. ‘Dit is die wonings van u eggenotes,’ het hy gesê. In daardie tente het ek hûrî’s gesien. Hulle gesigte het soos die son gestraal, en hulle het almal met ’n harde stem allerlei melodieë gesing. Hulle het gesê: ’Ons is vrolik en bly. Nooit kom daar droefheid oor ons nie.

Ons is getooi en nooit onbeklee nie. Ons is jonk en word nooit oud nie. Ons is goedaardig en word nooit kwaad nie. Ons bly altyd so en sterf nooit nie.’ Hulle melodieë en stemme het die paleise en die bome van die saligheid bereik en elke plek gevul. Hulle het sulke mooi stemme dat daar, as daardie melodieë die wêreld sou bereik, in die wêreld geen dood en geen leed meer sou wees nie. Jibrîl het gesê: ‘Wil u hulle gesigte sien?’ ‘Dit wil ek,’ het ek gesê. Toe het hy die deur van ’n tent oopgemaak. Ek het gekyk. Ek het sulke mooi gestaltes gesien dat ek, al sou ek my hele lewe lank hulle skoonheid beskryf, nie daarmee klaarkom nie. Hulle gesigte was witter as melk, hulle wange rooier as robyn en stralender as die son. Hulle vel was sagter as systof en het soos die maan gegloei, en hulle geur was heerliker as muskus. Hulle hare was gitswart: by die een gevleg, by die ander opgesteek, by nog ’n ander losgelaat; wanneer hulle gesit het, het dit soos ’n tent om hulle gelê, en wanneer hulle opgestaan het, het dit tot by hulle voete gereik. Voor elkeen van hulle het ’n diensmeisie gestaan. Jibrîl het gesê: ‘Hulle is vir u umma.’”

Ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het gesê: “Ek het die tuine en boorde van die agt Paradyse en allerlei gunste gesien. Toe het dit by my opgekom dat ek ook die Hel en sy grade wou sien. Jibrîl het my by die hand geneem en my na Mâlik, die grootste engel van die Hel, gebring. Vir hom het Jibrîl gesê: ‘O Mâlik! Muhammad wil die plekke van die vyande in die Hel sien; toon hom die Hel.’” Toe Mâlik die deksel van die Hel wegneem, het die Hel so begin kook en opswel dat ons Meester die Profeet (’alayhis-salâtu was-salâm) met eie oë gesien het hoe die Hel alles gryp en verbrand, die strawwe van die dors in die Hel, die kettings van die straf, die slange en skerpioene van die straf, en ’n paar van die strawwe wat daar is.

“Mâlik het die lae van die Hel oopgemaak. Ek het die sewe lae (almal) gesien. Die sewende laag heet Hâwiya. Die straf daar was baie keer swaarder as in die ander lae. Ek het Mâlik gevra: ‘Watter mense word in hierdie laag gestraf?’ Mâlik het gesê: ‘Hier word Fir’awn en Qârûn en die huigelaars van u umma gestraf.’ Die sesde laag is Lazâ. Daar word die afgodedienaars (dié wat hoegenaamd geen godsdiens het nie) gestraf. Die vyfde laag is Hutama. Daar word dié gestraf wat die vuur en die bul aanbid, en die Boeddhiste.

Die vierde laag is Jahîm. Daar word dié gestraf wat die son en die sterre aanbid. Die derde laag is Saqar. Daar word die Christene gestraf. Die tweede laag is Sa’îr. Daar word die Jode gestraf. Die eerste laag is Jahannam. Die straf daarvan was ligter as dié van die ander lae. (Tog) het ek daar sewentigduisend seë van vuur gesien. Elke see was so groot dat, as ’n mens die aarde en die hemele in een see sou gooi en ’n engel sou beveel om dit te soek, hy dit nie sou kon vind nie, al soek hy duisend jaar lank. Die zabânîs (die engele wat met die Hel belas is) was so geweldig groot dat, as een van hulle die aarde en die hemele in een mondhoek sou steek, dit glad nie te sien sou wees nie. Daardie seë het gegolf en verskriklike geluide voortgebring. As daar van daardie geluid ook maar ’n swak eggo die wêreld sou bereik, sou alle lewende wesens omkom.

Ek het gevra: ‘Vir watter mense is hierdie laag?’ Mâlik het nie geantwoord nie. Ek het weer gevra. Maar hy het geswyg… Jibrîl het vir Mâlik gesê: ‘Daar word op jou antwoord gewag.’ Mâlik het verskoning gevra: ‘Moet my dit nie kwalik neem nie.’ Ek het gesê: ‘Wat dit ook al is, antwoord, sodat daar vandag nog iets daaraan gedoen kan word.’ Mâlik het gesê: ‘Yâ Rasûlallah! Dit is vir die opstandiges van u umma. Vermaan hulle, sodat hulle hulle vir hierdie verskriklike plek bewaar. Laat hulle ver bly van dit wat hulle liggaam na so ’n straf sleep. Op daardie dag het ek geen medelye met die opstandiges nie. Nóg vir hulle grysaards, nóg vir hulle jongmense sal ek teerheid voel.’”

“Die Mi’râj is die plek waar die verstand ophou en die geloof begin” Hadîth sharîf

Die Meester van die wêrelde het begin huil, die tulband van sy geseënde hoof afgehaal en begin voorspraak doen en (tot Allâhu ta’âlâ) smeek. Oor die swakheid van sy umma het hy gepraat en gesê dat hulle so ’n straf nie sou kon verdra nie, en hy het so gehuil dat ook Jibrîl ’alayhis-salâm en al die engele saam met hom gehuil het. Toe het van Allâhu ta’âlâ die woord gekom: “O My Habîb! Jou aansien en jou waarde is groot by My; jou smeekbede is aanvaar. Wees gerus. Ek het jou wens vervul. Ek gee jou so ’n rang dat Ek deur jou voorspraak ’n baie groot aantal opstandiges vergewe, totdat jy sê: ‘Dit is genoeg.’ O My Habîb! Wie My bevel nakom, word van straf en tugtiging gered en verwerf My barmhartigheid. Die eer om My in die Paradys te sien, verkry hy. Vir jou en jou umma het Ek vyftig gebede per dag en nag fard gemaak.”

Ons Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het voortgegaan: “Van daardie plek het ek (daarna) die ‘Arsh bereik. Ek het deur die hemele gegaan en by die plek gekom waar Mûsâ (‘alayhis-salâm) was. Daar het hy my gevra: ‘Wat het Haqq ta’âlâ vir jou en jou umma fard gemaak?’ Ek het gesê: ‘Hy het vir my fard gemaak dat daar elke dag en nag vyftig gebede verrig word.’ Mûsâ het gesê: ‘Keer terug na jou Heer en vra Hom om dit ’n bietjie ligter te maak. Want jou umma kan dit nie opbring nie. Ek het die Kinders van Israel op die proef gestel en beproef.’ Daarop het ek na my Heer teruggekeer en gesê: ‘O my Heer! Maak (hierdie bevel) vir my umma ’n bietjie ligter!’ Toe het Hy van die vyftig gebede net vyf afgeneem. Ek het na Mûsâ (‘alayhis-salâm) teruggekeer en gesê: (Hy het vyf afgeneem.) Mûsâ het gesê: ‘Keer terug na jou Heer! Vra Hom om dit nog ’n bietjie ligter te maak. Want jou umma kan dit nie opbring nie.’ So het ek heen en weer gegaan tussen Mûsâ (‘alayhis-salâm) en my Heer, totdat Allâhu ta’âlâ uiteindelik gesê het: ‘Ek het hierdie gebed tot vyf teruggebring. Vir elke gebed is daar tienvoudige beloning. Daarom is dit uiteindelik tog vyftig gebede. Want wie hom ’n goeie daad voorneem en dit nie kan doen nie, vir hom word een beloning opgeskryf; doen hy dit wel, dan word vir daardie een presies tien opgeskryf. Maar wie hom ’n sonde voorneem en dit nie begaan nie, vir hom word niks opgeskryf nie; begaan hy dit, dan word dit net as een sonde aangeteken.’ Daarna het ek na Mûsâ (‘alayhis-salâm) afgedaal en hom vertel wat gebeur het. Weer het hy gesê: ‘Keer terug en vra Hom om dit nog ’n bietjie ligter te maak.’ Toe het ek vir hom gesê: ‘Omdat ek my Heer al so dikwels aangeroep het, skaam ek my nou.’”5 So het Allâhu ta’âlâ die geseënde hart van ons geliefde Profeet getroos, wat deur die beproewings wat hy deurstaan het, gewond was. Hy het hom gunste geskenk wat Hy aan geen van Sy skepsele gegee het nie en wat niemand kan ken of begryp nie.

Kom hierheen, jy wat in die vuur van die liefde brand,
Jy wat jouself as ’n minnaar van die Geliefde beskou.
Kom, luister na die Mi’râj van daardie Vors, helder vertel;
As jy ’n minnaar is, brand dan sonder talm in die vuur van die liefde.
Dit was in die nag voor Maandag – ’n berig wat vasstaan –
En daardie nag was, so het geblyk, die Laylat al-Qadr.
Die een met die vorstelike geluk en die verhewe rang
Was daardie nag in die huis van Umm Hânî.
Wie vóór hom gekom het, het hierdie geluk nie bereik nie,
Niemand het ooit hierdie verhewenheid verwerf nie.
Want hy het alles gesien en verder gegaan, verby,
En tot daardie verhewe Teenwoordigheid gekom.
Die Dhu’l-Jalâl, verhewe bo die ses rigtings,
Het hom Sy skoonheid getoon, sonder hoe en sonder hoeveel.
Openlik het hy die Heer van die majesteit gesien;
So sal in die hiernamaals ook sy umma Hom sien.
Jy wat die Mi’râj gemaak en My gesmeek het:
Die gebed het Ek tot die Mi’râj van jou umma gemaak.

“O My Habîb! Wie My bevel nakom, word van straf en tugtiging gered en verwerf My barmhartigheid. Die eer om My in die Paradys te sien, verkry hy” Hadîth qudsî