DIE BELEG

Die begin van die beleg

Die sewende jaar van die bi’tha… Die afgodedienaars het hulle onophoudelik beywer om te verhinder dat Islam in die harte deurdring en versprei. Tog het die Moslems met die dag meer geword. Die marteling en die onreg wat die Moslems aangedoen is, het hulle nie van hulle weg laat afwyk nie; inteendeel, dit het hulle nog meer aan mekaar laat vasklou en nog hegter laat saamstaan. Nie een van hulle het hom van sy godsdiens afgekeer nie, en hulle het nie gehuiwer om hulle lewe vir ons Meester Rasûlullah op te offer nie. Die stamme buite Mekka wat dit gehoor het, het al hoe nuuskieriger geword, en die lig van Islam het al hoe verder streke bereik. Toe die afgodedienaars verneem dat die manne wat hulle na Abessinië gestuur het, nie hulle doel bereik het nie, en selfs dat die Negus Ashama Moslem geword het, die Moslems beskerm en hulle goed behandel, het hulle woedend geword. Om hiervoor ruim wraak te neem en Islam met wortel en tak uit te roei, het hulle bymekaargekom en hierdie vreeslike besluit geneem: “Waar hy ook al is, waar hy ook al gesien word, Muhammad moet beslis gedood word!…”

Die ongelowiges het hieroor eed op eed gesweer.

Toe Abû Tâlib van hierdie besluit van die afgodedienaars hoor, was hy diep bedroef. Die lewe van sy geseënde neef, sy eie vlees en bloed, het hom met kommer vervul. Abû Tâlib het sy stam bymekaargeroep en hulle beveel om die Sultan van die heelal teen die afgodedienaars van die Quraysh te beskerm. Die seuns van Hâshim het uit ywer vir hulle bloedverwantskap saamgestaan om hierdie bevel uit te voer. Daarom het hulle ons Meester die Profeet en al sy Metgeselle wat in hom geglo het, na die Shi’b Abî Tâlib uitgenooi, dit wil sê die wyk van Abû Tâlib, wat aan die noordekant van Mekka op ’n heuwel gelê het, ongeveer drie kilometer van die Baytullah af. Ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het sy Metgeselle bymekaargeroep en in die Shi’b gaan woon. Van die seuns van Hâshim het net Abû Lahab hom teen die besluit verset om ons Meester die Profeet te beskerm; hy het nie na die Shi’b gegaan nie. Die afgodedienaars, hy ingesluit, het saamgespan en op ’n geleentheid begin loer om ons Profeet dood te maak.1

Toe die afgodedienaars sien dat ons Meester die Profeet en sy Metgeselle hulle in die wyk van Abû Tâlib versamel het, het hulle weer bymekaargekom en hierdie besluit geneem: “Totdat Muhammad ’alayhis-salâm aan die Quraysh uitgelewer is om gedood te word, word geen meisie uit die seuns van Hâshim ten huwelik geneem nie!… Aan hulle word geen meisie ten huwelik gegee nie!… Aan hulle word niks verkoop nie!… Van hulle word niks gekoop nie!… Met hulle word nie saamgekom, nie gepraat en geen omgang gehou nie!… Hulle huise en hulle wyke word nie betree nie!… ’n Versoek om vrede van hulle kant word nooit aanvaar nie!… Nooit sal iemand jammer vir hulle voel nie!…”

Hulle het hierdie besluit, wat ’n afgodedienaar met die naam Mansûr ibn ’Ikrima op ’n blad geskryf het, verseël en dit aan die muur van die Ka’ba al-Mu’azzama opgehang, sodat almal dit kon sien en daaraan gehoor gee.

Toe hierdie berig ons geliefde Profeet bereik, was hy baie bedroef en het hy ’n smeekbede gedoen. Die smeekbede is onmiddellik verhoor: in ’n oogwink het die hande van die ellendeling Mansûr verdor. Die afgodedienaars was verstom en het gesê: “Kyk! As vergelding vir die onreg wat ons die seuns van Hâshim aangedoen het, het Mansûr se hande verdor en het ’n ramp hom getref.” In plaas daarvan om tot besinning te kom, het hulle nog woester geword. Hulle het wagte geplaas waar die paaie na die Shi’b begin, en verhinder dat kos en klere ingebring word. Vir die handelaars wat na Mekka gekom het, het hulle gesê dat hulle nie die Shi’b mag binnegaan en hulle ware nie daarheen mag neem nie; indien nodig sou hulle dit self teen ’n hoë prys koop. So het hulle gemeen dat hulle die mense in die Shi’b van honger sou laat omkom, of dat die seuns van Hâshim spyt sou kry en ons Meester die Profeet aan hulle sou uitlewer. Hierdie toestand het elke jaar voortgeduur tot die tyd van die besoek aan die Ka’ba.

“O My Profeet! Allah en die gelowiges wat in jou voetspoor volg, is vir jou genoeg!” Anfâl: 64

Volgens die gewoontes is daar in daardie tyd geen bloed vergiet nie. Daarom het die seuns van Hâshim vrylik na Mekka gegaan en probeer om deur inkopies in hulle behoeftes vir ’n hele jaar te voorsien. Wanneer een van hulle by ’n handelaar gekom het om ware te koop, het vooraanstaande afgodedienaars soos Abû Lahab en Abû Jahl dadelik daar opgedaag en vir die handelaars gesê: “O handelaars! Verhoog julle pryse vir die Metgeselle van Muhammad baie, sodat niemand iets kan koop omdat dit te duur is nie! As julle ware daardeur nie verkoop word nie en julle daarmee bly sit, is ons bereid om alles te koop.” Dan het hulle ’n hoë prys vir hulle ware genoem, en die Moslems het teruggekeer sonder om iets te koop…

Hiervoor het ons geliefde Profeet, ons moeder Khadîja en Abû Bakr Siddîq al hulle besittings bestee; hulle het probeer om die gekerm van die kinders, wat van honger hemelhoog opgestyg het, te sus. Hulle het hulle boombas, graswortels en selfs stukke gedroogde leer te ete gegee. Moeders en vaders het van raadeloosheid vel en been geword. Met ons Meester die Profeet voorop het ook die ander Metgeselle van honger ’n klip op hulle geseënde maag vasgebind. As een van die afgodedienaars jammer gekry en in die geheim iets gebring het, het die ander hom geslaan en swaar beledig. Kortom, alle toevoer was afgesny en die gelowiges het in groot nood verkeer.

Die afgodedienaars het bly wag dat die seuns van Hâshim deur hierdie harde onreg tot inkeer kom en dat Abû Tâlib ons Meester die Profeet aan hulle uitlewer. Maar die Moslems in die wyk van Abû Tâlib het, heeltemal teen hulle verwagting in, ons Meester die Profeet beskerm en elke maatreël getref sodat geen kwaad hom oorkom nie. Om ’n moontlike aanslag te voorkom, het Abû Tâlib by die plek waar ons Meester Rasûlullah geslaap het, beurtelings wagte geplaas en daarvoor gesorg dat hy rustig in sy huis kon slaap. Ons Meester die Profeet op sy beurt het sonder enige vrees geen sekonde verspil om die bevel van Allâhu ta’âlâ uit te voer en Islam te versprei nie: hy het die mense na die godsdiens geroep en hom beywer om so die oorsaak van hulle redding uit die Hel te word, en daarby het hy geduldig met sy vermanings voortgegaan. Sodat ook die afgodedienaars van die Quraysh, wat hom vir ’n leuenaar uitgemaak het, sou begryp wat honger beteken, het ons Meester Rasûlullah eendag hierdie smeekbede gedoen: “O Allah! Help my teen hulle deur ook aan hulle sewe jaar van hongersnood te gee, soos die sewe jaar van hongersnood in die tyd van Yûsuf (’alayhis-salâm).” In die dae daarna het daar geen druppel reën uit die hemel geval nie. Die aarde het van droogte verskroei. Op die grond was geen groen plant meer te vinde nie. Die afgodedienaars van die Quraysh het nie geweet wat hulle oorkom nie. Hulle het probeer om die dood te ontkom deur die karkasse van diere wat van honger gevrek het, en stinkende hondevelle te eet.

Ook hulle kinders het van honger begin kerm en weeklaag. Baie van hulle het van honger gesterf. Wanneer hulle van honger na die hemel gekyk het, het hulle alles soos met rook bedek gesien. Dit het gelyk of hulle tot besinning kom en die omvang van die onreg wat hulle gepleeg het, besef. Hulle het Abû Sufyân, een van hulle, na ons Meester die Profeet gestuur. Abû Sufyân het gekom en onder eed gesê: “O Muhammad! Jy sê dat jy as barmhartigheid vir die wêrelde gestuur is, en jy beveel ons om in Allah te glo en die regte van bloedverwantskap na te kom. Maar jou volk gaan aan droogte en honger te gronde. Doen tog ’n smeekbede tot jou Heer sodat hierdie ramp van ons weggeneem word; Allah aanvaar die smeekbede wat jy doen. As jy so ’n smeekbede doen, sal ons almal glo!…”

So het hulle die onreg en die martelinge wat hulle gepleeg het, opsy geskuif; in die nou gedryf, het hulle ons Meester Rasûlullah begin smeek. Ons Meester die Profeet het hulle nie verwyt oor wat hulle gedoen het nie; op hulle woorde “Ons sal glo” het hy sy geseënde hande opgehef en ’n smeekbede tot Janâb-i Haqq gedoen. Allâhu ta’âlâ het die smeekbede van Sy Habîb aanvaar en oorvloedige reën oor Mekka gestuur; die aarde het sy dors geles en die plante het begin groen word. Hoewel die afgodedienaars van die droogte en die hongersnood verlos is, het hulle die woord wat hulle gegee het, vergeet en in hulle ongeloof volhard…

In die edele verse wat Allâhu ta’âlâ as antwoord aan hulle geopenbaar het, het Hy in betekenis gesê: “Maar hulle (glo nie in Allâhu ta’âlâ en in Muhammad ’alayhis-salâm nie; oor die Qur’ân al-karîm, die hiernamaals en die wederopstanding…) verkeer in twyfel en hou hulle met spel besig. Wag dan (o My Habîb!) op die dag waarop die hemel ’n duidelike rook sal bring. Daardie rook bedek al die mense heeltemal. Dit is ’n baie swaar straf! (Die mense) sal sê: ‘O ons Heer! Neem hierdie straf van ons weg, dan sal ons glo.’ Hoe sou hulle nog nadink en lering trek, terwyl daar ’n profeet na hulle gekom het wat die waarhede aan hulle verduidelik? Daarna het hulle hulle van hom afgewend en gesê: ‘’n Besetene is hy, deur ander onderrig.’ Wanneer Ons hierdie straf ’n bietjie ophef, keer julle weer terug na julle vorige toestand. Op die dag waarop hulle met groot hewigheid gegryp word (die dag van Badr), sal Ons beslis wraak (op hulle) neem. By My majesteit, Ons het voorwaar vóór hulle (die afgodedienaars van die Quraysh) ook die volk van Fir’awn beproef. Van Ons kant het ’n eervolle profeet na hulle gekom (dit is Mûsâ ’alayhis-salâm). Vir hulle het hy gesê: ’Gee my die dienaars van Allah (die Kinders van Israel). (Laat hulle saam met my gaan. Laat hulle vry en moenie hulle kwel nie.) Voorwaar, ek is ’n betroubare profeet wat deur Allâhu ta’âlâ met openbaring na julle gestuur is. Moenie hoogmoedig teenoor Allâhu ta’âlâ wees nie, want ek het na julle gekom met ’n bewys wat die waarheid van my saak duidelik maak, met ’n duidelike wonderwerk. Weet dat ek by Allâhu ta’âlâ, my Heer en julle Heer, toevlug soek daarteen dat julle my stenig en doodmaak; Hy beskerm my. As julle my nie vir waar aanneem en nie in my glo nie, laat my dan met rus. (Ek sien af van die goeie wat van julle sou kom; mag julle kwaad my dan ten minste nie raak nie.)’ (Omdat hulle nie geglo het nie, hom vir ’n leuenaar uitgemaak het en hom selfs allerlei kwellinge en ellende begin aandoen het,) het Mûsâ (’alayhis-salâm) ’n smeekbede tot Allâhu ta’âlâ gedoen en gesê: ‘O my Heer! Dit is ’n volk wat in ongeloof volhard.’ Allâhu ta’âlâ het aan Mûsâ (’alayhis-salâm) geopenbaar en gesê: ’Vertrek in die nag (uit Egipte) met My dienaars (die Kinders van Israel)! Fir’awn en sy trawante sal julle beslis agtervolg wanneer hulle hoor dat julle vertrek het. Laat die see, nadat jy met jou volk daardeur getrek het, soos dit is (moenie weer met jou staf slaan om die geopende paaie te sluit nie; laat hulle oop). Want Fir’awn en sy leër sal daardie paaie ingaan en verswelg word; hulle sal verdrink.’”2

Die einde van die beleg

Die afgodedienaars het hulle woorde “Ons sal glo” teruggetrek en weer met hulle onreg begin. Eendag het Allâhu ta’âlâ deur openbaring aan ons Meester die Profeet bekend gemaak “dat Hy ’n houtwurm (mot) op die oorkonde wat in die Ka’ba gehang het, losgelaat het, en dat daardie wurmpie al die geskrifte behalwe die naam van Allâhu ta’âlâ opgevreet het…” Ons Meester die Profeet het vir Abû Tâlib gesê: “O oom! Allâhu ta’âlâ, wat my Heer is, het ’n houtwurm op die oorkonde van die Quraysh losgelaat. Behalwe die naam van Allâhu ta’âlâ het dit niks oorgelaat van wat daarin gestaan het nie – die onreg, die verbreking van die bande met die bloedverwante, die laster… –; dit het alles vernietig.”

“O Allah! Help my teen hulle deur ook aan hulle sewe jaar van hongersnood te gee, soos die sewe jaar van hongersnood in die tyd van Yûsuf (’alayhis-salâm)!” Hadîth sharîf

Toe Abû Tâlib vra: “Het jou Heer dit aan jou bekend gemaak?”, het ons Meester die Profeet geantwoord: “Ja.” Toe het Abû Tâlib gesê: “Ek getuig dat jy net die waarheid praat.” Dadelik het hy hom aangetrek en na die Ka’ba gegaan. Daar het die vooraanstaandes van die afgodedienaars gesit. Toe hulle Abû Tâlib sien aankom, het hulle gesê: “Seker kom hy om Muhammad aan ons uit te lewer!…” Toe Abû Tâlib by hulle kom, het hy gesê: “O volk van Quraysh! Die seun van my broer, wat al-Amîn is en nog nooit gelieg het nie, het my laat weet dat ’n houtwurm op die blad wat julle geskryf het, al die geskrifte behalwe die naam van Allâhu ta’âlâ opgevreet het. Kom, bring die papier wat julle teen ons geskryf het, dan sal ons sien!… As hierdie woord waar is, sweer ek dat ons hom almal tot ons dood sal bly beskerm. Dan moet julle ook ophou met hierdie onreg en hierdie slegte gedrag…” Die afgodedienaars het opgewonde die blad van die muur van die Ka’ba afgehaal en dit gebring. Toe Abû Tâlib sê: “Lees!”, het een van hulle die blad oopgemaak om dit voor te lees, en hy het gesien dat al die geskrifte uitgewis was, behalwe “Bismika Allâhumma”.3 Die afgodedienaars het nie meer geweet wat om te sê of te doen nie. Omdat sommige van hulle selfs van die ooreenkoms afgesien het, het hulle hierdie harde beleg opgehef, wat drie jaar lank geduur, onvergeetlike pyn gebring en diep wonde in die harte geslaan het. Maar van hulle vyandskap het hulle hoegenaamd nie afgesien nie; inteendeel, hulle het nog harder opgetree. Hulle het elke weg beproef om die verspreiding van Islam te verhinder. Ten spyte van al hulle pogings het Islam vinnig versprei. Ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm het hom beywer om die mense te red wat in die duisternis van die Jâhiliyya versmoor het, en hy het hulle tot die ware geluk gebring. Wie daardie geluk bereik het, was dankbaar vir die groot guns wat hom te beurt geval het, en het hom deur die beledigings en martelinge van die afgodedienaars hoegenaamd nie laat ontmoedig nie. Hoeveel harte is nie deur die nûr van Islam verlig toe hulle die wonderwerke van Muhammad ’alayhis-salâm en die standvastigheid van die Moslems in hulle godsdiens gesien het nie!

Die splyting van die maan

Een van die groot wonderwerke van ons Meester die Profeet is die splyting van die maan in twee. ’n Groep afgodedienaars, onder wie ook Abû Jahl en Walîd ibn Mughîra was, het vir Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gesê: “As jy werklik ’n profeet is, splyt dan die maan in twee, sodat die een helfte bo die berg Qu’ayqi’ân en die ander helfte bo die berg Abû Qubays te sien is!…” Ons Meester Rasûlullah het gesê: “As ek dit doen, sal julle dan glo?” Hulle het gesê: “Ja, dan sal ons glo.” Ons Meester Rasûlullah het ’n smeekbede tot Allâhu ta’âlâ gedoen dat die maan in twee sou splyt. Jibrîl ’alayhis-salâm het onmiddellik na ons geliefde Profeet gekom en gesê: “O Muhammad! Laat die Mekkane weet dat hulle vannag na die wonderwerk moet kyk.” Ons Meester die Profeet het bekend gemaak dat die maan op die veertiende van die maand, in die nag waarin dit heeltemal vol (badr) was, dit wil sê volkome rond en op sy helderste, in twee sou splyt, en dat wie lering wou trek, daarna moes kyk. Toe ons geliefde Profeet daardie nag met sy geseënde vinger wys, het die maan in twee gesplyt. Die een deel is bo die berg Abû Qubays gesien en die ander bo die berg Qu’ayqi’ân. Daarna het albei dele in die hemel weer saamgekom.

Rasûlullah het gesê: “O Abû Salama ibn ’Abdulasad, o Arqam ibn Abi’l-Arqam! Wees getuies!”, en daarna het hy ook vir die ander Metgeselle wat by hom was, gesê: “Wees getuies!” Die afgodedienaars het met hulle eie oë weer ’n duidelike wonderwerk gesien. Maar hulle het nie hulle woord gehou en nie geglo nie, en om ook ander te verhinder om te glo, het hulle gesê: “Dit is niks anders as towery wat Muhammad op ons losgelaat het nie! Maar al die mense kan hy tog nie betower nie!… Kom ons vra dit ook vir die mense wat uit ander streke kom. Kom ons kyk of ook hulle getuies van dieselfde gebeurtenis was. As hulle dit gesien het, is Muhammad se aanspraak op die profeetskap waar. Indien nie, is dit towery.” Hulle het dit gevra aan almal wat aangekom het, en selfs mense na ander plekke gestuur om dit te laat navra. Van almal het hulle dieselfde gehoor: “Ja, daardie nag het ons gesien dat die maan in twee gesplyt het!” Tog het hulle dit weer geloën. Aan die hoof van die loëners het Abû Jahl gestaan. Sodat die mense nie die guns van die geloof sou bereik nie, het hy die harte bederf deur te sê: “Die towery van Abû Tâlib se weeskind het selfs die hemel bereik!…”4 Na aanleiding van sy loëning het Allâhu ta’âlâ edele verse geopenbaar. In betekenis:

“Die Uur (die Opstanding) het naby gekom en die maan het gesplyt (in twee gedeel). Wanneer hulle (die ongelowiges van die Quraysh) ’n wonderwerk sien (wat op die profeetskap van Muhammad ’alayhis-salâm dui), wend hulle hulle af (sonder om daaroor na te dink en sonder om te glo) en sê: ’Dit is voortdurende (onafgebroke, alomvattende, kragtige) towery.’ En hulle het (die Profeet of die wonderwerk) geloën, hom vir ’n leuenaar uitgemaak en hulle eie begeertes (die wense en verlangens van hulle nafs) gevolg. Maar elke saak bereik (die einde waarop dit gerig is) en vind sy plek. Voorwaar, daar het na hulle (die afgodedienaars van Mekka) baie belangrike berigte (gebooie, verbiedinge) gekom wat hulle (van die kwaad) kon weerhou. (Hierdie gebooie en hierdie kennis is) ’n volmaakte wysheid. Maar die rasûls, die waarskuwings en die dreigemente baat (hulle) niks nie. Wend jy jou dan ook van hulle af (o My Habîb, as hulle in hulle loëning volhard). Op die dag waarop die roeper (Isrâfîl ’alayhis-salâm) roep na iets wat nooit gesien is nie en onbekend is (die plek van die Versameling, die afrekening), sal hulle met vernederde en neergeslane blikke (van angs en ontsetting sonder om te weet waarheen) soos uitgeswermde sprinkane uit hulle grafte kom. Die ongelowiges sal, terwyl hulle (met gebuigde nek) na daardie roeper snel, sê: ‘Wat ’n swaar en harde dag is dit vir ons!’”5

Mag my Heer ook aan julle hidâya skenk

Nadat die blokkade van drie jaar wat die afgodedienaars die Moslems opgelê het, tot ’n einde gekom het, het ’n groep uit Najrân na ons Meester Rasûlullah gekom. Hulle was ongeveer twintig; hulle het van die Metgeselle wat na Abessinië geëmigreer het, van Islam gehoor en na Mekka gekom om Islam te leer ken en die geluk te verwerf om ons Meester die Profeet te sien. By die Ka’ba al-Mu’azzama het hulle ons Meester Rasûlullah ontmoet. Hulle het baie vrae gestel en antwoorde gekry wat nog mooier en volmaakter was as wat hulle gewens het. Die afgodedienaars van die Quraysh het hulle intussen van alle kante dopgehou. Ons geliefde Profeet, wat as barmhartigheid vir die wêrelde gestuur is, het vir hulle ’n paar edele verse uit die Qur’ân al-karîm voorgelees. Hulle was diep daardeur geroer; hulle kon hulle trane nie bedwing nie en het gehuil. Op die uitnodiging van ons Meester was hulle daarna buitengewoon bly: met groot vreugde het hulle die kalima-i shahâda uitgespreek en is hulle met Islam vereer. Toe hulle toestemming vra om na hulle land terug te keer, het Abû Jahl na hulle gekom en hierdie beledigende woorde geuiter: “Sulke dwase soos julle het ons nog nooit gesien nie!… Deur net een keer by hom te sit, het julle julle godsdiens verlaat en alles wat hy gesê het, as waar aanvaar!…” Hierdie mense, wat pas die eer ontvang het om Metgeselle te wees, het geantwoord: “Ons wens dat Allâhu ta’âlâ ook aan julle hidâya skenk. Die belediging en die onkunde wat julle ons aandoen, sal ons julle nie aandoen nie. Ons het immers nie een van julle regte geskend nie. Maar weet dit goed: deur die woorde van ’n paar onkundiges wil ons hierdie groot guns wat ons verwerf het, nooit verloor nie; van hierdie ware godsdiens keer ons nie terug nie.”6

“O oom! Allâhu ta’âlâ, wat my Heer is, het ’n houtwurm op die oorkonde van die Quraysh losgelaat. Behalwe die naam van Allâhu ta’âlâ het dit niks oorgelaat van wat daarin gestaan het nie – die onreg, die verbreking van die bande met die bloedverwante, die laster… –; dit het alles vernietig” Hadîth sharîf

In die edele verse wat Allâhu ta’âlâ na aanleiding van hierdie gebeurtenis geopenbaar het, het Hy in betekenis gesê: “Daar is baie aan wie Ons vóór dit (die Qur’ân al-karîm) die Boek gegee het, wat hierin (in die Qur’ân al-karîm) glo. Wanneer (die Qur’ân al-karîm) aan hulle voorgelees word, sê hulle: ’Ons glo daarin. Sonder twyfel is dit die waarheid (wat) van ons Heer (kom). Voorwaar, ook vóór dit was ons mense wat Islam aanvaar het.’ Aan hulle sal hulle beloning twee keer gegee word, omdat hulle geduld (en standvastigheid) getoon het. Hulle weer die kwaad af met die goeie, en van wat Ons aan hulle as lewensonderhoud geskenk het, gee hulle (aan die goeie) uit. Wanneer hulle lelike woorde hoor, wend hulle hulle daarvan af en sê: ’Vir ons is ons dade, vir julle julle dade. Vrede sy met julle (van ons het julle niks te vrees nie). Ons soek die onkundiges nie op nie (en ons verlang ook nie na hulle vriendskap nie).’”7

DIE QASÎDA VAN DIE WATER8
O oog, hou jou trane terug van die vuur in my hart – spaar jou water,
Want vir vlamme wat so hewig brand, is nutteloos die water.
Is die kleur van die draaiende koepel miskien die kleur van water,
Of het my trane die draaiende koepel oorstroom met water?
Dis nie vreemd nie as my hart deur die genot van u swaard aan flarde geskeur is,
Want waar dit verbystroom, slaan bresse in die muur die water.
Die gewonde hart praat vol vrees oor die punt van u pyl9;
Wie ’n wond dra, drink altyd versigtig sy water.
Laat die tuinier sy rosetuin aan die water oorlaat en hom nie aftob nie:
Geen roos bloei soos u gesig nie, al gee hy duisend rosetuine water.
Geen skrywer kan sy skrif laat lyk soos die dons van u wange nie;
Al staar hy soos die pen, in sy oë daal net swart water.
Wat maak dit saak as by die gedagte aan u wang my wimpers nat word?
Dis nooit verlore nie: in hoop op ’n roos gee ’n mens die doring water.
Weerhou op die dag van smart u blik se swaard nie van die siek hart nie:
Dis ’n goeie daad: in donker nag reik ’n mens die sieke water.
O hart, vra na sy pylpunt en stil so my verlange in die skeiding;
Ek het dors; in hierdie woestyn moet ek soek na water.
Ek smag na u lippe, soos die asketes na die Kawthar;
Soos die dronkaard van wyn geniet, geniet die nugtere van water.
Na die tuin van u straat stroom dit, sonder om ooit te rus;
Seker is op daardie sipres met die sierlike gang verlief die water.
Tot stof geword in daardie straat, moet ek sy weg versper,
Want dit is my mededinger: van daardie straat weer ek af die water.
O vriende, as ek sterf in die verlange om sy hand te soen,
Maak van my stof ’n kruik en reik daarmee die Geliefde water.

“Daar is baie aan wie Ons vóór dit die Boek gegee het, wat hierin glo. Wanneer (die Qur’ân al-karîm) aan hulle voorgelees word, sê hulle: ‘Ons glo daarin. Sonder twyfel is dit die waarheid (wat) van ons Heer (kom). Voorwaar, ook vóór dit was ons mense wat Islam aanvaar het’” Qasas: 52–53

Jannat al-Mu’allâ

Die begraafplaas met die mausoleums van baie Metgeselle, voorop dié van ons moeder Khadîja (radiyallâhu ’anhâ). Vandag is dit nie meer moontlik om hierdie mausoleums te sien nie. Ongelukkig is al hierdie pragtige historiese monumente afgebreek.