DIE HIJRA NA ABESSINIË

Die eerste Hijra na Abessinië

In die vyfde jaar van die profeetskap (die bi’tha) van ons Meester Rasûlullah het die getal Moslems ten spyte van die martelinge van die afgodedienaars bly groei. Maar ook die afgodedienaars het hulle martelinge vermeerder en alles in hulle vermoë gedoen. Dit het ons Meester die Profeet baie bedroef dat sy Metgeselle ondraaglike martelinge ondergaan het, dat hulle met toue aan hulle voete aan kamele vasgebind is wat in teenoorgestelde rigtings aangedryf is, en so uitmekaar geskeur is. Hierdie martelinge het van dag tot dag heftiger geword, en sy hart vol medelye kon dit nie verdra nie.

Eendag het hy die Metgeselle bymekaargeroep en gesê: “O my Metgeselle! Versprei julle nou oor die aarde. Allâhu ta’âlâ sal julle binnekort weer bymekaarbring.”

Hulle het gevra: “Yâ Rasûlallah! Waarheen moet ons gaan?” Ons Profeet het met sy geseënde hand na die land Abessinië gewys en gesê: “Daarheen! Gaan na die land Abessinië!1 Want daar is ’n koning wat niemand van diegene wat by hom is, onreg aandoen nie. En dit is ’n land van opregtheid. Bly daar totdat Allâhu ta’âlâ vir julle ’n uitweg en ’n weg tot redding oopmaak uit die nood waarin julle verkeer.”

So het die Vors van die wêreld, Muhammad Mustafâ (sallallâhu ’alayhi wa sallam), besluit dat sy Metgeselle van die martelinge verlos moes word en dat hy self die stryd teen die afgodedienaars van Mekka alleen sou voortsit. Ons geliefde Profeet, wat by sy geboorte gesê het: “O my umma! O my umma!”, het homself nou opgeoffer vir die redding van sy Metgeselle. Met hierdie toestemming van hom het sommige van die Metgeselle hulle vaderland verlaat en geëmigreer!… Maar omdat hulle van ons geliefde Profeet geskei is, was ook hulle verdriet baie groot.

Aan hierdie eerste Hijra het deelgeneem: ’Uthmân en sy vrou Ruqayya bint Rasûlullah, Abû Hudhayfa en sy vrou Sahla bint Suhayl, Zubayr ibn ’Awwâm, Mus’ab ibn ’Umayr, ’Abdurrahmân ibn ’Awf, Abû Salama ibn ’Abdulasad en sy vrou Umm Salama, Hâtib ibn ’Amr, ’Âmir ibn Rabî’a en sy vrou Laylâ bint Abî Hathma, ’Uthmân ibn Maz’ûn, Abû Sabra ibn Abî Ruhm en sy vrou Umm Kulthûm bint Suhayl, Suhayl ibn Baydâ en ’Abdullah ibn Mas’ûd (radiyallâhu ’anhum).2 Ons Meester die Profeet het oor ’Uthmân gesê: “Ongetwyfeld is ’Uthmân die eerste wat ná die profeet Lût saam met sy eggenote geëmigreer het.”

Sommige van die Metgeselle het Mekka in die geheim op ’n rydier verlaat, ander te voet. Toe die karavaan in Shu’ayba aankom, het daar deur die goedheid van Allah die Verhewene twee handelskepe aangekom. Die Metgeselle het die handelaars elk ’n halwe goudstuk betaal en aan boord gegaan. Intussen het die afgodedienaars hiervan gehoor en die Metgeselle agternagesit. Toe hulle die kus bereik, het die Muhâjirûn reeds aan boord gegaan en uitgevaar, sodat die afgodedienaars niemand van hulle in die hande kon kry nie. Hulle moeite was tevergeefs, en moedeloos het hulle teruggekeer. Oor die Rooi See het die Metgeselle Abessinië behoue bereik.3 Die koning van Abessinië, die Negus (Najâshî), het die Moslems in sy land gehuisves en hulle baie goed behandel.

“O my Metgeselle! Versprei julle nou oor die aarde. Allâhu ta’âlâ sal julle binnekort weer bymekaarbring” Hadîth sharîf

Nadat die Metgeselle na Abessinië vertrek het, is soera an-Najm geopenbaar. Toe Rasûlullah hierdie soera in die Masjid al-Harâm aan die Quraysh voorgedra het en by die 19de en 20ste edele vers gekom het, waar die afgode van die afgodedienaars genoem word, het die vervloekte shaytân woorde daartussen gemeng soos: “Die afgode is verhewe afgode; van hulle word voorspraak verwag.” Die afgodedienaars het gedink dat Rasûlullah hierdie woorde gesê het, en gesê: “Aangesien hy met ons godsdiens ingestem het, het ook ons vrede met hom gesluit.” Toe in daardie tyd ook Walîd ibn Mughîra na Rasûlullah gekom en gesê het: “Voortaan sal ons jou nie meer lastig val nie,” was ons Meester die Profeet verbaas. Hierdie “vredes”-berig (!) van die afgodedienaars het teen die einde van die geseënde maand Ramadân die Metgeselle in Abessinië bereik. Die Moslems in Abessinië het die berig gekry: “In Mekka het die afgodedienaars en die Moslems ’n ooreenkoms gesluit!” Daarop het hulle gedink: “Ons Hijra, die verlaat van ons woonplek en ons vaderland, was die gevolg van die vyandskap van die afgodedienaars. Nou het hulle vyandskap in vriendskap verander. Laat ons dus gaan en die eer verwerf om Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) te dien.” Intussen het Jibrîl ’alayhis-salâm hierdie lis van die shaytân aan Rasûlullah bekend gemaak. Dit het hom baie bedroef. Janâb-i Haqq het die 52ste edele vers van soera al-Hajj neergestuur, met die betekenis: “Wanneer die rasûls met ’n sharî’a wat Ons vóór jou gestuur het, en die nabîs wat hulle gevolg het, ’n edele vers wou resiteer of iets uit hulleself wou sê, het die shaytân iets gemeng in wat hulle geresiteer of gesê het. Allâhu ta’âlâ skei wat die shaytân daarin gemeng het, van die ware. Daarna bevestig Hy Sy verse. Allâhu ta’âlâ ken die toestand van die mense en voer Sy oordeel uit.” Toe die afgodedienaars hierdie vers hoor, het hulle weer begin kwel en martel. Met toestemming van die koning van Abessinië het die Muhâjirûn in die maand Shawwâl na Makka al-Mukarrama gekom. Maar hulle het uitgevind dat die berig wat hulle ontvang het, onjuis was.4 Toe hulle hoor wat gebeur het, was hulle verbysterd. Daarna het hulle na ons Meester die Profeet gekom en oor Abessinië gesê: “Ons het daar goeie bure en beskerming gevind. Niemand het aan ons godsdiens geraak nie, ons is nie seergemaak nie. Ons het ook geen woord gehoor wat ons mishaag het nie. In vrede het ons Allâhu ta’âlâ aanbid.”5 Hulle het breedvoerig vertel dat die water, die lug en die vrugte van Abessinië krag gegee het; dat daar vier gebedshuise was; dat daar elke dag op daardie plekke kamele en skape geslag is; dat die armes en die vreemdelinge uitgenooi en goed onthaal is; dat hulle koning hulle besoek, hulle beskerming verleen en hulle moeilikhede weggeneem het; en hulle het hulle tevredenheid te kenne gegee.6 Hulle het meer as twee maande in Abessinië gebly.

Hoe Hamza Moslem geword het

Die sesde jaar van die bi’tha… Die stem van Islam het met elke dag van mond tot mond versprei, die harte bereik en nog verder deurgedring. Dit het die afgodedienaars van die Quraysh rasend gemaak; ten spyte van al hulle pogings kon hulle die verspreiding van Islam nie verhinder nie. In “Dalâ’il an-Nubuwwa” en “Ma’ârij an-Nubuwwa” word die volgende meegedeel:

Een van die afgodedienaars, Walîd genaamd, het ’n afgod gehad. Hulle het op die heuwel Safâ bymekaargekom en hierdie afgod aanbid. Eendag het ons Meester die Profeet na hulle gegaan en die afgodedienaars tot geloof uitgenooi. ’n Jinn wat kâfir was, het in daardie afgod ingekruip en onwelvoeglike woorde oor ons geliefde Profeet gespreek. Die Trots van die wêreld (sallallâhu ’alayhi wa sallam) was daaroor bedroef. Op ’n ander dag het iemand wat self nie gesien kon word nie, ons Meester die Profeet gegroet en gesê: “Yâ Rasûlallah! ’n Jinn wat kâfir was, het onwelvoeglike dinge oor u gesê. Ek het hom gevind en doodgemaak. Wil u môre na die heuwel Safâ kom? U nooi hulle dan weer tot Islam uit. En ek kruip in daardie afgod in en spreek woorde wat u prys.” Ons Meester die Profeet het die voorstel van hierdie jinn, wat ’Abdullah geheet het, aanvaar.

Die volgende dag het ons geliefde Profeet daarheen gegaan en die afgodedienaars weer tot geloof uitgenooi.

Ook Abû Jahl was daar. Die Moslem-jinn het in die afgod wat die afgodedienaars in hulle hande gehad het, ingekruip en mooi woorde en gedigte oor ons geliefde Profeet en oor Islam gespreek. Toe die afgodedienaars hierdie woorde hoor, het hulle die afgod in hulle hande stukkend geslaan en Rasûlullah aangeval. Daarby het sy geseënde hare heeltemal deurmekaar geraak, en sy geseënde gesig is met bloed bevlek. Hulle mishandeling en kwelling het hy verduur en gesê: “O Quraysh! Julle slaan my. Maar ek is julle Profeet.” Daarna het hy daar weggegaan en huis toe teruggekeer. ’n Diensmeisie het hierdie gebeurtenis van begin tot einde gesien. Intussen was Hamza in die berge op jag. Toe hy op die punt was om ’n pyl op ’n gasel af te skiet, het die gasel begin praat en gesê: “O Hamza! In plaas daarvan om ’n pyl op my af te skiet, sou jy beter doen om pyle af te skiet op diegene wat die seun van jou broer wil doodmaak.” Hamza was verwonderd oor hierdie woorde en het haastig huis toe vertrek. Dit was sy gewoonte om, wanneer hy van die jag terugkom, eers by die Haram ash-Sharîf aan te gaan vir die tawâf en eers daarna huis toe te gaan. Daardie dag, terwyl hy die tawâf verrig het, het die diensmeisie na hom gekom en hom vertel wat Abû Jahl aan Muhammad ’alayhis-salâm gedoen het. Toe Hamza hoor dat ons Meester die Profeet beledig is, het die gevoel van verwantskap in hom opgevlam. Met sy wapens in die hand het hy na die plek gegaan waar die afgodedienaars was. “Is dit jy wat die seun van my broer met slegte woorde bejeën en sy hart gekrenk het? Wel, my godsdiens is ook sy godsdiens. As jy die krag het, doen dan ook aan my wat jy aan hom gedoen het!” het hy gesê, en met die boog wat hy om sy nek gedra het, het hy die kop van Abû Jahl oopgeslaan. Die ongelowiges wat daar was, wou Hamza aanval. Maar Abû Jahl het gesê: “Moenie aan hom raak nie; Hamza is reg. Ek het sy neef sleg toegespreek.” Nadat Hamza daar weggegaan het, het Abû Jahl vir die mense om hom gesê: “Pas op, moenie hom lastig val nie! Dan word hy kwaad vir ons en word hy Moslem. Daarmee word Muhammad sterker.” Want Hamza was ’n man van aansien, gewaardeer en sterk. Om te verhoed dat Hamza Moslem word, het Abû Jahl selfs daarin berus dat sy kop oopgeslaan is. Hamza het na ons Meester die Profeet gegaan en gesê: “O Muhammad! Ek het jou op Abû Jahl gewreek. Ek het hom in sy bloed laat lê. Moenie bedroef wees nie, wees bly!” Ons geliefde Profeet het gesê: “Oor sulke dinge is ek nie bly nie.” Toe Hamza sê: “Om jou bly te maak en jou van jou verdriet te bevry, sal ek doen wat jy ook al wil!”, het ons Meester die Profeet gesê: “Ek is net bly as jy glo en jou kosbare liggaam van die vuur van die Hel red.”

Hamza het dadelik Moslem geword. Oor hom is ’n edele vers geopenbaar. Volgens ’Abdullah ibn ’Abbâs is Hamza die een van wie in die Qur’ân al-karîm, in die 122ste edele vers van soera al-An’âm, vertel word dat hy “lewend gemaak en tot die nûr gebring is”, en is Abû Jahl “die een wat in die duisternisse rondtas”.

Hamza het na die afgodedienaars gegaan, aan hulle bekend gemaak dat hy Moslem geword het en dat hy Muhammad ’alayhis-salâm, die Habîb van Allâhu ta’âlâ, sou beskerm, al sou dit hom sy lewe kos, en ’n qasîda voorgedra. In die qasîda wat hy voorgedra het, het hy gesê: “Lof kom Allâhu ta’âlâ toe, omdat Hy my hart na Islam en na die waarheid laat neig het. Hierdie godsdiens is gestuur deur Allâhu ta’âlâ, die Heer van die wêrelde, wat alles weet wat Sy dienaars doen, wat almal met Sy goedgunstigheid behandel en wie se mag alles oorwin. Wanneer die Qur’ân al-karîm geresiteer word, stroom die trane uit die oë van diegene wat ’n hart en verstand besit. Die Qur’ân al-karîm is aan Muhammad ’alayhis-salâm neergestuur in verse wat in ’n suiwer, welsprekende taal uiteengesit is. Daardie Muhammad Mustafâ is onder ons ’n geseënde man na wie se woord geluister word en voor wie die hoof gebuig word. O afgodedienaars! Moenie julle verstand verloor en dit vir julle swart laat word voor die oë, sodat julle harde, swaar en growwe woorde oor hom spreek nie. As julle julle deur so ’n gedagte laat meesleep: niemand sal hom kan aanraak sonder om oor die lyke van ons, die Moslems, te stap nie.”

“O Quraysh! Julle slaan my. Maar ek is julle Profeet” Ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm

Ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) was baie bly dat Hamza Moslem geword het. Doordat ook hy hom by hulle gevoeg het, het die Moslems baie sterker geword. Met die bekering van Hamza het die toestand verander. Want die Mekkane het geweet dat Hamza ’n krygsman was, moedig, edelmoedig, ’n stoeier en ’n groot held. Daarom kon die afgodedienaars van die Quraysh die Moslems nie meer sonder enige rede sleg behandel nie; veral vir die krag van Hamza se swaard was hulle bang.7

Uit liefde vir u het ek die pad gevat,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!
’n Sondaar is ek, met ’n swart gesig,
Voorspraak, yâ Rasûlallah!

Hoe ’Umar Moslem geword het

Die godsdiens van Islam het met die dag versprei, en die nûr van die Qur’ân al-karîm het die siele verlig. Wie daarvoor bestem was, het as guns van Allâhu ta’âlâ tot geloof gekom en die regte leiding gevind. Hierdie geseënde mense, wat die eer gehad het om Metgeselle (radiyallâhu ’anhum) te wees, het hand aan hand en hart aan hart gegaan en soos motte om die lig om ons Meester Rasûlullah gedraai. Elke geringste wens en elke kleinste teken van hom het hulle as ’n groot bevel beskou; hulle het gewedywer om dit uit te voer en het nie eers geskroom om hulle lewe daarvoor op te offer nie. Die onrus en die kommer van die afgodedienaars daarenteen het hulle hoogtepunt bereik. Want ook Hamza, een van die helde na wie almal met die vinger gewys het, het Moslem geword en sy plek in die geledere van Rasûlullah ingeneem. Hierdie onverwagte gebeurtenis het die afgodedienaars heeltemal buite hulleself gebring. Daarom het ’Umar, die seun van Khattâb (wat toe nog nie Moslem was nie), eendag sy huis verlaat met die voorneme om ons Meester Rasûlullah dood te maak, waar hy hom ook al sien.

In die Masjid al-Harâm het hy ons geliefde Profeet aangetref terwyl hy die gebed verrig het. Terwyl hy gewag het dat die gebed eindig, het wat hy resiteer sy aandag getrek, en nuuskierig het ’Umar begin luister. Habîb-i akram het die geseënde soera al-Hâqqa geresiteer. In betekenis: “Die Opstanding, waarvan die koms ’n waarheid is!… Wat is die Opstanding, waarvan die koms ’n waarheid is (weet jy dit)? Wat het jou laat weet wat die Opstanding is, waarvan die koms ’n waarheid is? Die Thamûd en die ’Âd (die volke) het die Opstanding verloën, waarvan die verskrikking die harte sal laat bewe. Die volk van Thamûd is weens hulle oormoed vernietig (deur die skreeu van Jibrîl ’alayhis-salâm).

Wat die volk van ’Âd betref: hulle is vernietig deur ’n verwoestende, loeiende, rasende en hewige wind (’n orkaan). Allâhu ta’âlâ het daardie orkaan sewe nagte en agt dae aaneen op hulle losgelaat. (Hulle het in so ’n toestand beland dat) jy, as jy toe daar was, sou gesien het hoe hulle dood neergeval het soos hol stamme van dadelpalms wat met wortel en al uitgeruk en neergevel is! Sien jy nou nog iets van hulle oor (iemand, ’n lewende wese)? Ook Fir’awn, en diegene wat vóór hom was, en die bewoners van die omgekeerde stede (die volk van Lût) het steeds daardie fout begaan (shirk en opstand)… So het hulle in opstand gekom teen die profeet van hulle Heer (teen Lût ’alayhis-salâm en die ander). Daarop het ’n straf hulle gegryp wat heftiger was as dié wat oor die ander ummas gekom het… Voorwaar, toe die water alles bedek het (in die sondvloed van Nûh), het Ons julle (dit wil sê die voorvaders aan wie julle julle bestaan te danke het) in die skip gedra, sodat dit vir julle ’n les sou wees en sodat ore wat dit hoor, dit sou bewaar en onthou.

Wanneer daar eenmaal op die Basuin geblaas word, en die aarde en die berge van hulle plek opgehef en met geweld teen mekaar geslaan word totdat hulle uitmekaarval, op daardie dag sal die Opstanding aanbreek. Op daardie dag sal die hemel, beroof van sy krag en stewigheid, skeur en uitmekaarval.

Die engele is aan die rande van die hemel (hulle wag op die bevel van hulle Heer). Op daardie dag dra agt engele (van diegene wat rondom die hemel is) die ’Arsh van jou Heer. Op daardie dag sal julle voorgelei word (aan Allâhu ta’âlâ vir die afrekening), sodat geen enkele geheim van julle (wat julle in die wêreld gemeen het julle verberg het) verborge sal bly nie (vir Allâhu ta’âlâ). Dan sal hy aan wie se regterhand sy boek gegee is (verheug) sê: ‘Neem, lees my boek! Ek het voorwaar geweet dat ek my afrekening sou teëkom.’

’n Lewe vol welbehae sal hy hê, in ’n hoë Paradys… waarvan (die vrugte) binne handbereik is. (Vir hulle word gesê:) ’Eet en drink, en mag dit julle wel bekom, as beloning vir die goeie dade wat julle in die vergange dae (in die wêreld) vooruitgestuur het.’

Wat hom betref aan wie se linkerhand sy boek gegee is, hy sal sê: ’Ag! As my boek tog maar nie aan my gegee is nie… As ek tog maar nie geweet het wat my afrekening is nie! Ag! As dit (die dood) tog maar ’n finale einde was (van my lewe) (en ek nie weer opgewek is nie)! Niks het my besittings my gebaat nie. En my (hele) heerskappy (my krag, my bewys, alles wat ek gehad het) het my verlaat en vergaan!…’ (Allâhu ta’âlâ sê vir die engele wat in die Hel met ’n taak belas is:) ’Gryp hom en bind hom (sy hande aan sy nek)!… Gooi hom daarna in die Jahîm (die plek van die hewigste straf in die Hel)! Steek hom daarna (weer) in ’n ketting van sewentig el lank!… Want hy het nie in Allâhu ta’âlâ, die Verhewene, geglo nie. Om die arme kos te gee, het hy (laat staan dat hy self kos gegee het, ook ander) nie aangespoor nie. Daarom het hy hier vandag geen enkele verwant (en geen vriend wat medelye met hom het) nie. En geen ander voedsel as ghislîn (die met bloed vermengde etter van die bewoners van die Hel), wat niemand eet nie behalwe diegene wat (willens en wetens) sondig (die kâfirs)…’”8 ’Umar het vol bewondering geluister na wat ons Meester die Profeet geresiteer het. In sy hele lewe het hy nooit sulke mooi woorde gehoor nie. Later het hy dit self soos volg vertel: “Ek was vol bewondering vir die welsprekendheid, die gaafheid en die bondigheid van hierdie woorde wat ek gehoor het. Ek het by myself gesê: ‘Ek sweer dat dit ’n digter moet wees, soos die Quraysh sê!’” Op daardie oomblik het ons Profeet voortgegaan om die edele verse te resiteer: “Ek sweer by wat julle sien en by wat julle nie sien nie: ongetwyfeld is dit (die Qur’ân al-karîm) ’n woord wat ’n baie eervolle Rasûl by Allâhu ta’âlâ gebring het (van sy Heer). Dit is nie die woord van ’n digter nie. Hoe min glo julle!…”9 ’Umar het vertel: “Weer het ek by myself gesê: ‘Dit moet ’n waarsêer wees, want hy het begryp wat in my omgaan!…’” Rasûlullah het voortgegaan om die soera te resiteer: “Dit is ook nie die woord van ’n waarsêer nie. Hoe min dink julle na!… Dit (die Qur’ân al-karîm) is neergestuur van die Heer van die wêrelde (aan Muhammad ’alayhis-salâm, deur bemiddeling van Jibrîl ’alayhis-salâm). As hy (die Profeet) teen Ons uit homself ’n paar woorde versin het (wat Ons nie gesê het nie), dan sou Ons hom sekerlik met krag gegryp en daarna ongetwyfeld sy lewensaar (sy halsslagaar) deurgesny en hom vernietig het!

“(O oom!) Ek is net bly as jy glo en jou kosbare liggaam van die vuur van die Hel red” Hadîth sharîf

En niemand van julle sou dit kon verhinder het nie! Voorwaar, dit (die Qur’ân al-karîm) is ’n duidelike vermaning vir die godvresendes. Ons weet seker dat daar onder julle is wat dit verloën (soos daar ook is wat dit bevestig). Voorwaar, dit (die Qur’ân al-karîm) sal vir die kâfirs (wat in die hiernamaals die gunste sien wat gegee word aan diegene wat dit bevestig het) ’n (onontkombare) spyt en smart wees. Voorwaar, dit (die Qur’ân al-karîm) is die sekere waarheid (haqq al-yaqîn) (dit is beslis die werklikheid van die sekere kennis, dit bestaan uit sekere kennis). Prys daarom die naam van jou Heer, die Verhewene.”10

’Umar het gesê: “Nadat Rasûlullah die hele soera geresiteer het, het daar ’n neiging tot Islam in my hart ontstaan.” Drie dae nadat Hamza Moslem geword het, het Abû Jahl die afgodedienaars bymekaargeroep en gesê: “O Quraysh! Muhammad het ons afgode beskimp. Ook het hy gesê dat ons voorvaders wat vóór ons gelewe het, in die Hel gestraf word en dat ook ons daarheen sal gaan!…

Daar is geen ander uitweg nie as om hom dood te maak!… Aan wie hom doodmaak, sal ek honderd rooi kamele en ontelbaar baie goud gee!…” In ’n oogwink het die neiging tot Islam uit die hart van ’Umar, die seun van Khattâb, verdwyn. Opspringend het hy gesê: “Niemand anders as die seun van Khattâb sal dit doen nie.” Hulle het hom toegejuig: “Vorentoe, seun van Khattâb! Laat ons maar sien wat jy kan doen!”

Met sy swaard omgord het hy op pad gegaan. Onderweg het hy Nu’aym ibn ’Abdullah teëgekom. Dié het gevra: “Waarheen, so heftig en woedend, o ’Umar?” ’Umar het geantwoord: “Ek gaan Muhammad doodmaak, wat tweedrag onder die volk gesaai en die broer tot vyand van sy broer gemaak het.” Nu’aym het gesê: “O ’Umar! Dit is ’n swaar taak. Soos motte draai sy Metgeselle om hom en waak angsvallig oor hom, sodat niks met hom gebeur nie. Dit is baie moeilik om naby hulle te kom. Al sou jy hom doodmaak, jy sou nie aan die seuns van ’Abdulmuttalib ontkom nie.”

’Umar was hieroor baie kwaad. “Of behoort jy dalk ook aan hulle? Laat ek eers met jou afreken!” het hy gesê, en hy het na sy swaard gegryp. “O ’Umar! Los my! Gaan eerder na jou suster Fâtima en haar man Sa’îd ibn Zayd; ook hulle het Moslem geword,” het Nu’aym gesê. ’Umar het hierdie woorde nie geglo nie. “As jy dit nie glo nie, gaan dan en vra! Dan sal jy dit begryp,” het hy gesê.

As ’Umar in hierdie opset geslaag het, sou die verdeeldheid in godsdiens verdwyn het, maar sou die bloedwraak, ’n gewoonte van die Arabiere, ontstaan het, en sou die Quraysh, in twee verdeel, in eindelose gevegte beland het. So sou nie net ’Umar ibn Khattâb gedood word nie, maar al die seuns van Khattâb. Maar omdat ’Umar ibn Khattâb baie sterk, moedig en opvlieënd was, kon hy nie hieraan dink nie. Bekommerd oor sy suster het hy dadelik na hulle huis gegaan.

In daardie tyd was soera Tâ-Hâ pas neergestuur. Sa’îd en Fâtima (radiyallâhu ’anhumâ) het dit laat opskryf, ’n Metgesel met die naam Khabbâb ibn Aratt na hulle huis laat kom en dit geresiteer. ’Umar het hulle stemme by die deur gehoor. Baie hard het hy aan die deur geklop. Toe hulle hom woedend sien, met die swaard aan sy middel, het hulle die geskrif weggesteek en Khabbâb versteek. Daarna het hulle die deur oopgemaak. Toe hy binnekom, het hy gevra: “Wat was julle besig om te lees?” Hulle het gesê: “Niks nie.”

Nog woedender het hy uitgevaar: “Wat ek gehoor het, is dus waar: ook julle is deur sy towery bedrieg!” Sa’îd het hy aan sy kraag gegryp en op die grond gegooi. Toe sy suster haar man wou red, het hy ook haar in sy woede ’n klap in die gesig gegee. Toe hy sien dat bloed uit haar gesig begin stroom, het hy jammer gekry vir sy suster. Fâtima het pyn gehad en was onder die bloed. Maar die krag van die geloof het haar in beweging gebring; sy het haar toevlug tot Allâhu ta’âlâ geneem en gesê: “O ’Umar! Waarom skaam jy jou nie voor Allah nie en glo jy nie in die Profeet wat Hy met verse en wonderwerke gestuur het nie? Kyk, ek en my man is met Islam vereer. Al kap jy ons koppe af, ons draai nie daarvan terug nie.” En sy het die kalima-i shahâda uitgespreek.

Teenoor hierdie geloof van sy suster het ’Umar skielik sag geword en op die grond gaan sit. Met ’n sagte stem het hy gesê: “Laat my daardie boek sien wat julle besig was om te lees.” Fâtima het gesê: “Solank jy nie rein is nie, gee ek dit nie aan jou nie.” ’Umar het die ghusl verrig.

Daarna het Fâtima die blad van die Qur’ân al-karîm gebring. ’Umar kon goed lees. Soera Tâ-Hâ het hy begin lees. Die suiwerheid van taal, die welsprekendheid, die betekenisse en die voortreflikheid van die Qur’ân al-karîm het sy hart geleidelik sag gemaak. Toe hy die edele vers lees met die betekenis: “Aan Hom behoort alles wat in die hemele en op die aarde is, wat tussen hulle is en wat onder die aarde is (die sewe lae)”11, het hy in diep gepeins versink. “O Fâtima!” het hy gesê, “behoort al hierdie eindelose skepsele aan die Allah wat julle aanbid?” Daarop het sy suster geantwoord: “Ja, natuurlik! Is daar twyfel daaroor?” Met toenemende verbasing het hy gesê: “O Fâtima! Ons het sowat vyftienhonderd gebeeldhoude en versierde beelde van goud, silwer, brons en klip. Geeneen van hulle besit iets op aarde nie.” Nog ’n bietjie verder het hy gelees en die edele vers oordink met die betekenis: “Daar is geen ware god, geen aanbedene wat aanbidding en verering waardig is nie, behalwe Allâhu ta’âlâ. Aan Hom behoort die mooiste name.”12 “Waarlik, hoe waar is dit!” het hy gesê. Toe Khabbâb dit hoor, het hy uit sy skuilplek opgespring en die takbîr uitgespreek. Daarna het hy gesê: “’n Blye boodskap, o ’Umar! Rasûlullah het tot Allâhu ta’âlâ gesmeek: ‘O my Heer! Versterk hierdie godsdiens met Abû Jahl of met ‘Umar!’ Kyk, hierdie geluk, hierdie saligheid het jou te beurt geval.”

Hierdie edele vers en hierdie smeekbede het die vyandskap in die hart van ’Umar uitgewis en weggevee. Dadelik het hy gesê: “Waar is Rasûlullah?” Reeds was sy hart aan Rasûlullah geheg. Daardie dag het Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) in die huis van Arqam sy Metgeselle raad gegee. Die Metgeselle was daar bymekaar: deur sy stralende gelaat te sien en sy soet, indringende woorde te hoor, het hulle hulle harte gepoleer, en terwyl hulle van toestand tot toestand oorgegaan het in ’n eindelose genot, ’n eindelose vreugde en blydskap, het hulle hulle siele verkwik.

Vanuit die huis van Arqam is gesien dat ’Umar aankom. Ook sy swaard het hy by hom gehad. Omdat ’Umar ontsagwekkend en sterk was, het die Metgeselle hulle om Rasûlullah geskaar. Hamza het gesê: “Wat is daar van ’Umar te vrees? As hy met goeie bedoelings gekom het, is hy welkom. Indien nie, slaan ek sy kop af voordat hy sy swaard trek!” Op daardie oomblik het Rasûlullah gesê: “Maak plek vir hom, laat hom binnekom!”

“Dit is ook nie die woord van ’n waarsêer nie. Hoe min dink julle na!… Dit (die Qur’ân al-karîm) is neergestuur van die Heer van die wêrelde (aan Muhammad ’alayhis-salâm, deur bemiddeling van Jibrîl ’alayhis-salâm)” Hâqqa: 42–43

Jibrîl ’alayhis-salâm het reeds vroeër bekend gemaak dat ’Umar kom om te glo en op pad was. Ons Meester Rasûlullah het ’Umar met ’n glimlag ontvang en gesê: “Los hom, gaan weg van hom af.” ’Umar het voor Rasûlullah neergekniel. Rasûlullah het ’Umar aan die arm geneem en gesê: “Kom tot geloof, o ’Umar!” En met ’n suiwer hart het hy die kalima-i shahâda uitgespreek. Van vreugde het die Metgeselle hulle takbîr tot in die hemel laat weerklink.

Nadat hy Moslem geword het, het ’Umar oor sy toestand vertel:

“Toe ek Moslem geword het, het die Metgeselle hulle vir die afgodedienaars verberg en hulle aanbidding in die geheim verrig. Ek was baie bedroef hieroor en het gevra: ‘Yâ Rasûlallah! Is ons nie op die waarheid nie?’ Ons Meester die Profeet het gesê: ‘Ja. Ek sweer by Allâhu ta’âlâ, in wie se magtige hand my bestaan is: of julle nou dood is of lewend, julle is sekerlik op die waarheid.’

Toe het ek gesê: ‘Yâ Rasûlallah! Aangesien ons op die waarheid is en die afgodedienaars op die valse weg, waarom verberg ons dan ons godsdiens? By Allah, ons het meer reg en is meer waardig om die godsdiens van Islam teenoor die ongeloof openlik te verkondig. Die godsdiens van Allâhu ta’âlâ sal in Mekka ongetwyfeld seëvier. As ons volk hulle billik teenoor ons gedra, des te beter; as hulle buite die perke wil gaan, sal ons met hulle veg.’ Ons Meester Rasûlullah het gesê: ‘Ons is in getal baie min!’

Ek het gesê: ‘Yâ Rasûlallah! Ek sweer by Allâhu ta’âlâ, wat u as ware Profeet gestuur het, dat daar geen byeenkoms van afgodedienaars sal oorbly waar ek nie gaan sit om sonder skroom en sonder vrees Islam te verduidelik nie. Laat ons nou na buite tree!’ Toe hy dit aanvaar, het ons in twee rye uitgegaan en na die Haram ash-Sharîf geloop. Aan die hoof van die een ry het Hamza geloop, aan die hoof van die ander ek. Met kragtige treë, asof ons die aarde tot meel vertrap, met ’n waardige en ontsagwekkende tred, het ons die Masjid al-Harâm binnegegaan. Die afgodedienaars van die Quraysh het nou na my, dan weer na Hamza gekyk. Hulle is deur so ’n droefheid en verdriet getref dat hulle miskien nog nooit in hulle lewe in so ’n wanhoop verval het nie.” Toe ’Umar so aankom, het Abû Jahl vorentoe getree en gevra: “O ’Umar! Wat is dit?” Sonder om op hom te let, het ’Umar gesê: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh.” Abû Jahl het nie geweet wat om te sê nie. Soos versteen het hy gestaan. ’Umar het hom tot daardie bende afgodedienaars gewend en gesê: “O Quraysh!… Wie my ken, ken my! Wie my nie ken nie, moet weet dat ek ’Umar is, die seun van Khattâb… Wie sy vrou ’n weduwee en sy kinders weeskinders wil maak, laat hom van sy plek af roer! Wie roer, kap ek met my swaard in stukke en vel ek op die grond!…” Daarop het die afgodedienaars van die Quraysh in ’n oogwink uiteengegaan en daar weggegaan. Rasûlullah en sy verhewe Metgeselle het hulle in ’n ry opgestel en met ’n harde stem die takbîr uitgespreek. Die hemel bo Mekka het weergalm van die uitroepe van die Metgeselle: “Allâhu akbar!… Allâhu akbar!…” Vir die eerste keer is die gebed openlik in die Haram ash-Sharîf verrig.13 Toe ’Umar Moslem geword het, is die 64ste edele vers van soera al-Anfâl neergestuur. In betekenis: “O My Profeet! As helper is Allâhu ta’âlâ vir jou genoeg, en die gelowiges wat in jou voetspore volg.” Sommige mense wat in twyfel heen en weer geslinger is, het vir Islam gekies toe hulle sien dat ’Umar Moslem geword het, en die eer verwerf om Metgeselle te word.

Voortaan het die getal Moslems met die dag soos ’n lawine begin groei.

“O my Heer! Versterk hierdie godsdiens met Abû Jahl of met ’Umar!” Hadîth sharîf

In elke werk het hy die naam van die Rahmân genoem, daardie bron van vrygewigheid, ’n Myn van lof en dank was die Profeet, daardie bron van vrygewigheid. Die plek van goddelike gunste was hy, die bron van kennis en sagmoedigheid, Met ’n goeie karakter was sy siel vervul, daardie bron van vrygewigheid. Ter wille van Allah was hy sag en nederig teenoor die skepsels van die Haqq, Aan alle mense het hy goedheid en weldade geskenk, daardie bron van vrygewigheid.

Die tweede Hijra na Abessinië

Toe die Metgeselle (’alayhimur-ridwân) in Mekka teruggekom het, het die afgodedienaars hulle weer begin kwel en martel. Hulle onderdrukking het al hoe erger geword. Sonder enige skroom het hulle elke soort marteling toegepas. Eendag het ’Uthmân gesê: “Yâ Rasûlallah! Ek het Abessinië leer ken as ’n goeie plek vir die handel. ’n Maand se handel lewer daar baie wins op. Totdat Allâhu ta’âlâ die plek van die Hijra bepaal, kan daar vir die Moslems geen beter plek as dit wees nie. Dan word die gelowiges ten minste van die kwellings van die Quraysh verlos. Die Negus het ons baie welwillendheid en heelwat goedheid betoon.” Daarop het ons Meester die Profeet gesê: “Keer terug na Abessinië, sodat julle deur die naam van Allâhu ta’âlâ beskerm word.” Toe ’Uthmân sê: “Yâ Rasûlallah! As u daarheen sou gaan, sou hulle miskien Moslem word. Omdat hulle Mense van die Boek is, sou hulle gou tot Islam kom en hulle hulp nie weerhou nie,” het ons geliefde Profeet gesê: “Ek het geen opdrag gekry om rus en gemak te soek nie. Wat die Hijra betref, wag ek op die geseënde bevel van Allâhu ta’âlâ. Soos my beveel word, so sal ek handel.”

In die sesde jaar van die bi’tha het volgens ’n oorlewering ’n karavaan van honderd-en-een persone van die Metgeselle (radiyallâhu ’anhum), 83 mans en 18 vroue, vir die tweede keer na Abessinië vertrek. Aan die hoof van hierdie karavaan is Ja’far ibn Abî Tâlib aangestel. Behoue het hulle in die land van die Negus aangekom. Umm Salama (radiyallâhu ’anhâ) het vertel wat hulle in Abessinië beleef het: “Toe ons in Abessinië aankom, het ons daar ’n baie goeie buurman aangetref. Daardie buurman was die koning, die Negus. Al ons wense het hy vervul. Ons kon die gebooie van ons godsdiens nakom soos ons wou. Ons kon Allâhu ta’âlâ vrylik aanbid en het geen enkele kwelling ondergaan nie. Ons het geen enkele slegte woord gehoor nie.” Toe die afgodedienaars van Mekka van hierdie toestand hoor, het hulle besluit om twee gesante na die koning van Abessinië te stuur. Vir die Negus is, naas uiters kosbare voorwerpe, geskenke van die Mekkaanse leer, waarvan hy baie gehou het, gereedgemaak. Ook vir die geestelikes en die hoogwaardigheidsbekleërs van die staat is geskenke voorberei. Met hierdie taak is ’Abdullah ibn Abî Rabî’a en ’Amr ibn ’Âs belas. Aan hierdie twee gesante is ingeprent wat hulle in die teenwoordigheid van die Negus moes sê. Daar is vir hulle gesê: “Gee, voordat julle met die koning praat, elkeen van sy patriarge en bevelvoerders sy geskenke. Bied daarna dié van die Negus aan. Vra, nadat julle dit gedoen het, dat die Moslems wat daar is, aan julle uitgelewer word. Moenie die Negus geleentheid gee om die Moslems te ontmoet en met hulle te praat nie.”14 Die gesante het in Abessinië aangekom. Nadat hulle die hoogwaardigheidsbekleërs van die staat besoek en hulle hulle geskenke gegee het, het hulle vir elkeen van hulle gesê: “Onder ons het ’n paar mense opgestaan. Hulle het ’n nuwe godsdiens versin wat nóg ons nóg u ken nie. Ons wil hierdie mense wat hierheen gekom het, na hulle land terugbring. Wanneer u met u koning oor hulle praat, beywer u dan daarvoor dat hulle aan ons uitgelewer word sonder dat daar met hulle gepraat word. Diegene wat hulle die beste met hierdie mense kan besig hou, is hulle eie ouers en hulle bure. Dié ken hulle baie goed.”15 Die patriarge het op hierdie voorstel ingegaan. Daarna het die Mekkaanse gesante die geskenke van die Negus aangebied. Die Negus het die geskenke aanvaar, hulle na hom genooi en ’n ruk met hulle gepraat.

“Keer terug na Abessinië, sodat julle deur die naam van Allâhu ta’âlâ beskerm word” Hadîth sharîf

Die gesante het vir die Negus gesê: “O koning! ’n Paar mense uit ons midde het in u land hulle toevlug gesoek. Soos hulle die godsdiens van hulle eie volk verlaat het, so het hulle ook nie tot u godsdiens toegetree nie. Hulle het ’n versonne godsdiens, na hulle eie goeddunke. Nóg ons nóg u ken hierdie godsdiens nie. Die vooraanstaandes van die volk waaraan hulle behoort, het ons na u gestuur. Hierdie vooraanstaandes is die vaders en die naaste verwante van die manne wat in u land hulle toevlug gesoek het. Hulle wens is dat diegene wat gekom het, teruggestuur word. Want hulle ken hulle toestand van naby. Hulle weet beter wat hierdie mense in hulle eie godsdiens nie goedkeur nie…” Wat sowel ’Amr ibn ’Âs as ’Abdullah ibn Abî Rabî’a die meeste gewens het, was dat die Negus na hierdie woorde sou luister en volgens hulle wense sou handel. Nadat die gesante hierdie woorde gespreek het, het die patriarge van die Negus die woord geneem en gesê: “Hulle is heeltemal reg. Hulle volk kan hulle beter met hulle besig hou en kan beter beoordeel wat hulle goedkeur en wat hulle afkeur. Lewer hierdie manne daarom uit, sodat hulle hulle na hulle land en hulle volk terugbring.” Die Negus was hieroor baie kwaad en het gesê: “By Allah, nee! Ek lewer hierdie manne nie uit nie. Ek kan geen verraad pleeg teenoor manne wat by my hulle toevlug gesoek het en na my land gekom het nie. Hulle het my bo ander verkies en na my land gekom. Daarom sal ek die Muhâjirûn wat gekom het, in my paleis uitnooi, hulle vra wat hulle te sê het op die woorde van hierdie manne, en na hulle antwoorde luister. As die Muhâjirûn is soos dié sê, gee ek hulle aan diegene wat gekom het en stuur ek hulle terug na hulle volk. Indien nie, sal ek hulle beskerm en aan hulle goed doen solank hulle in my land bly.” Reeds vroeër het die Negus die hemelse boeke bestudeer en geweet dat die tyd van die koms van Muhammad ’alayhis-salâm naby was, dat sy volk hom ’n leuenaar sou noem, nie in hom sou glo nie en hom uit Mekka sou verdryf. Die Negus het die gesante uit Mekka gevra: “In wie glo hulle?” Hulle het gesê: “In Muhammad.” Toe die Negus hierdie naam hoor, het hy begryp dat hy ’n profeet was, maar hy het dit nie laat blyk nie. Weer het hy diegene wat gekom het, gevra: “Wat is sy godsdiens en sy leer, en waartoe roep hy op?” ’Amr het gesê: “Geen leer het hy nie.” Die Negus het gesê: “Hoe kan ek ’n groep wat by my beskerming gesoek het, uitlewer sonder om hulle leer en hulle godsdiens te ken? Laat ons ’n raad byeenroep. Laat ons ook hulle laat kom. Laat ons hulle met julle konfronteer. Dan word dit duidelik hoe dit met julle almal staan. En dan leer ek ook hulle godsdiens ken.” Hulle het die Moslems na die paleis genooi. Die Moslems het eers onder mekaar beraadslaag en bespreek: “Wat sal ons sê wat die koning van Abessinië aanstaan en by sy geaardheid pas?” Ja’far het gesê: “By Allah, wat ons hieroor weet, is net wat ons Profeet ons beveel het. Wat die uitkoms ook al is, ons berus daarin.” Almal het ingestem, en nadat hulle ooreengekom het dat net Ja’far sou praat, het hulle by die Negus gekom. Ook die Negus het sy geleerdes byeengeroep. ’n Groot raad is gehou. Daarna het hulle die Muhâjirûn binnegebring. Toe die Moslems binnekom, het hulle die salâm-groet gegee.

Maar hulle het hulle nie in sajda neergebuig nie. Toe die Negus hulle vra: “Waarom het julle julle nie neergebuig nie?”, het hulle gesê: “Ons buig ons vir niemand in sajda neer nie behalwe vir Allâhu ta’âlâ. Ons Meester die Profeet het ons verbied om ons voor iemand anders as Allâhu ta’âlâ neer te buig, en gesê: ‘Die sajda kom net Allâhu ta’âlâ toe.’” Die Negus het vir die Muhâjirûn gesê: “O julle, groep wat in my teenwoordigheid gekom het! Sê my. Waarvoor het julle na my land gekom? Hoe staan dit met julle? Julle is nie handelaars nie, en julle het ook geen versoek nie. Hoe staan dit met daardie profeet van julle wat opgestaan het? Waarom groet julle nie soos die mense uit julle land wat hierheen kom, groet nie?”

Ja’far (radiyallâhu ’anh) het gesê: “O koning! Eers sal ek drie dinge sê. As ek die waarheid praat, bevestig my dan; as ek lieg, weerspreek my dan. Beveel allereers dat van hierdie manne net een praat en die ander swyg!”

’Amr ibn ’Âs het gesê: “Laat my praat.” Die Negus het gesê: “O Ja’far, praat jy eerste.”

Ja’far het gesê: “Ek het drie dinge te sê. Vra hierdie man: is ons slawe wat gevang en aan hulle eienaars teruggegee moet word?” Die Negus het gevra: “O ’Amr! Is hulle slawe?” ’Amr het gesê: “Nee! Hulle is nie slawe nie, hulle is vry!” Ja’far het gesê: “Het ons dalk onregmatig iemand se bloed vergiet, sodat ons uitgelewer moet word aan diegene wie se bloed vergiet is?” Toe die Negus vir ’Amr vra: “Het dié onregmatig iemand doodgemaak?”, het ’Amr gesê: “Nee, hulle het nie eers een druppel bloed vergiet nie.” Ja’far het vir die Negus gesê: “Het ons dalk goedere wat ons onregmatig van die besittings van ander geneem het en wat ons verplig is om terug te betaal?” Die Negus het gesê: “O ’Amr! Al moes hierdie arme mense baie goud terugbetaal: as hulle skuld het, sal ek dit betaal. Sê dit!” ’Amr het gesê: “Nee, selfs nie ’n qîrât (’n munteenheid) nie!” Toe die Negus vra: “Wat wil julle dan van hulle hê?”, het ’Amr gesê: “Hulle en ons was in een godsdiens en op een weg. Hulle het dit verlaat. Hulle het Muhammad en sy godsdiens gevolg.” Die Negus het vir Ja’far gevra: “Waarom het julle die godsdiens waarin julle was, verlaat en ’n ander gevolg? Aangesien julle die godsdiens van julle volk verlaat het en ook nie in my godsdiens is nie, hoe is dan hierdie godsdiens waarin julle glo? Kan jy my daaroor inlig?”

Ja’far het gesê: “O koning! Ons was ’n onkundige volk. Ons het afgode aanbid. Ons het die kadawer van dooie diere geëet en elke slegte daad gepleeg. Ons het die bande met ons verwante verbreek en ons bure nie goed behandel nie. Die sterkes onder ons het die swakkes onderdruk en nie geweet wat barmhartigheid is nie. In daardie toestand het ons gebly, totdat Allâhu ta’âlâ uit ons eie midde ’n profeet na ons gestuur het van wie ons die waaragtigheid, die betroubaarheid, die kuisheid, die reinheid en die suiwer afkoms geken het. Daardie profeet het ons uitgenooi om te glo in die bestaan en die eenheid van Allâhu ta’âlâ, Hom te aanbid en die klippe en afgode te verlaat wat ons en ons voorvaders altyd aanbid het. Ook het hy ons beveel om waaragtig te wees, geen verraad te pleeg met wat aan ons toevertrou is nie, die regte van die verwantskap in ag te neem, goed met die bure om te gaan en ons vir sondes en vir die vergieting van bloed te hoed. Van elke sedeloosheid het hy ons weerhou, van lieg, van vergryp aan die besittings van weeskinders en van die belastering van kuise vroue. Verder het hy ons beveel om Allâhu ta’âlâ te aanbid sonder om aan Hom ’n gelyke of vennoot toe te ken. En ons het dit aanvaar, geglo in alles wat hy van Allâhu ta’âlâ gebring het en gedoen wat hy gesê het. Ons het Allâhu ta’âlâ aanbid. Wat Hy vir ons harâm gemaak het, het ons as harâm beskou, en wat Hy vir ons halâl gemaak het, as halâl, en so het ons gehandel. Daarom het ons volk ons vyand geword en ons onreg aangedoen. Om ons van ons godsdiens af te bring, ons van die aanbidding van Allâhu ta’âlâ te laat afsien en weer afgode te laat aanbid, het hulle ons aan allerlei martelinge en beproewinge onderwerp. Hulle het ons onreg aangedoen. Hulle het ons al hoe meer in die nou gedryf. Hulle het hulle tussen ons en ons godsdiens ingedring en wou ons van ons godsdiens skei. Toe het ons ons land en ons huis verlaat en ons toevlug in u land gesoek. Ons het u bo ander verkies. Ons het vurig verlang na u beskerming en u buurskap. Ons hoop om by u geen onderdrukking en geen onreg te ondervind nie.” Ja’far het sy toespraak soos volg voortgesit: “Wat die groet betref: ons het u gegroet met die groet van Rasûlullah. So groet ons ook mekaar. Ons Meester die Profeet het aan ons meegedeel dat ook die groet van die bewoners van die Paradys so is. Daarom het ons u verhewe persoon so gegroet. En omdat ons Meester die Profeet gesê het dat ’n mens nie vir mense in sajda neerbuig nie, soek ons ons toevlug by Allâhu ta’âlâ daarteen om ons voor ander as Allâhu ta’âlâ neer te buig.” Die Negus het gevra: “Ken jy iets van wat Allah geopenbaar het?” Toe Ja’far sê: “Ja,” het die Negus gesê: “Resiteer dit vir my.” Ja’far het begin om die eerste verse van soera Maryam te resiteer. (Daar word ook oorgelewer dat hy uit die soeras al-‘Ankabût en ar-Rûm geresiteer het.) Die Negus het gehuil. Die trane wat uit sy oë gestroom het, het sy baard natgemaak. Ook die monnike het gehuil. Die Negus en die monnike het gesê: “O Ja’far! Resiteer nog ’n bietjie meer van hierdie soet en mooi woord.” Ja’far het van die begin van soera al-Kahf af geresiteer, waarin in betekenis gesê word: “Lof kom Allah toe, wat aan Sy dienaar (Muhammad ‘alayhis-salâm) die regte Boek (die Qur’ân al-karîm) neergestuur het, waarin Hy geen krommigheid in die bewoording en geen teenstrydigheid in die betekenis gelê het nie (ver van oordrywing en tekortkoming), om die kâfirs te waarsku vir die swaarste straf (die Hel) wat van Hom (uit Sy verhewe teenwoordigheid) uitgaan, om die gelowiges wat goeie dade verrig, die blye boodskap te bring van ’n mooi beloning (die Paradys), waarin hulle ewig sal bly, en om diegene te waarsku wat sê: ‘Allâhu ta’âlâ het ’n kind geneem.’ Nóg hulle (wat sê: ‘Allâhu ta’âlâ het ’n kind geneem’) nóg hulle voorvaders het daaroor (oor daardie woord) enige kennis (of wetenskap) nie. Hierdie woord wat uit hulle mond kom, is (ernstig en) uiters gevaarlik. Hulle praat niks anders nie as leuens. (O My Rasûl!) As hulle nie in hierdie Qur’ân al-karîm glo nie, wil jy jouself dan van verdriet en toorn oor hulle te gronde rig? Ons het wat op die aarde is (woude, riviere, delfstowwe, diere en plante…) tot ’n sieraad gemaak, om die mense te beproef wie van hulle die beste dade verrig…”16

“Die sajda kom net Allâhu ta’âlâ toe” Hadîth sharîf

Die Negus kon hom nie bedwing nie en het gesê: “By Allah, dit is ’n nûr wat uit dieselfde lamp opwel. Ook Mûsâ en Îsâ (’alayhimas-salâm) het daarmee gekom.” Daarna het hy hom tot die gesante van die Quraysh gewend en gesê: “Gaan heen! By Allah, ek lewer hulle nie aan julle uit nie, en ek dink ook niks sleg van hulle nie.” ’Abdullah ibn Abî Rabî’a en ’Amr ibn ’Âs het die Negus verlaat.17 ’Amr het vir ’Abdullah gesê: “Ek sweer dat ek by die Negus ’n misstap van hulle aan die lig sal bring en hulle met wortel en tak sal laat uitroei. Jy sal sien!” Daarop het sy vriend vir ’Amr gesê: “Al keer hulle hulle teen ons, is ons tog in elk geval aan hulle verwant. Moenie dit doen nie.” ’Amr het gesê: “Ek sal die Negus laat weet dat hulle Îsâ ’alayhis-salâm as ’n dienaar beskou.” Die volgende dag het hy na die Negus gegaan en gesê: “O koning! Hulle spreek swaar woorde oor Îsâ (’alayhis-salâm), die seun van Maryam. Stuur iemand na hulle en vra hulle tog wat hulle oor Îsâ ’alayhis-salâm sê.” Die Negus het iemand na die Moslems gestuur om te vra hoe hulle oor Îsâ dink. Die Moslems het weer bymekaargekom en vir mekaar gesê: “As hulle ons oor Îsâ ’alayhis-salâm uitvra, wat sal ons dan antwoord?” Ja’far het gesê: “By Allah, ons sê oor Îsâ wat Allâhu ta’âlâ gesê het en wat ons Meester die Profeet vir ons gebring het.” Toe hulle voor die Negus verskyn, het die Negus gevra: “Wat sê julle oor Îsâ ’alayhis-salâm, die seun van Maryam?” Ja’far het geantwoord: “Oor Îsâ ’alayhis-salâm sê ons wat ons Meester die Profeet vir ons van Allâhu ta’âlâ gebring en verkondig het. Ons aanvaar dat hy die dienaar en die rasûl van Allâhu ta’âlâ is, en Sy woord, wat Allâhu ta’âlâ in Maryam neergelê het, ’n kuise vrou wat van die wêreld en van die mans afstand gedoen en haar aan Haqq ta’âlâ gewy het. Dit is die toestand en die waardigheid van Îsâ, die seun van Maryam. Ons sê: soos Hy Âdam uit grond geskep het, so het Hy ook Îsâ ’alayhis-salâm sonder vader geskep.” Daarop het die Negus sy hand na die grond uitgesteek, ’n strooihalm opgetel en gesê: “Ek sweer dat ook Îsâ, die seun van Maryam, niks meer is as wat julle gesê het nie. Die verskil is nie eens so groot soos hierdie strooihalm nie.”

Toe die Negus dit sê, het die hoogwaardigheidsbekleërs en die bevelhebbers rondom hom onder mekaar begin fluister en mor.

Toe die Negus dit sien, het hy vir hulle gesê: “Ek sweer dat ek, wat julle ook al sê, goed oor hierdie mense dink.” Daarna het hy hom tot die Moslems wat geëmigreer het, gewend en gesê: “Ek wens julle en hom van wie julle kom, geluk! Ek glo dat hy die rasûl van Allah is. Ons het hom trouens al in die Injîl gesien. Ook Îsâ, die seun van Maryam, het daardie Rasûl aangekondig. By Allah, as hy hier was, sou ek na hom toe gaan, sy skoene dra en sy voete was! Gaan heen! Woon in die ongerepte deel van my land, ver van elke aanval, in veiligheid en rus. Wie julle kwaad aandoen, sal ek vernietig. Al sou hulle my ’n berg goud gee, sou ek nie een van julle bedroef maak nie!”

Daarna het die Negus oor die geskenke wat die gesante van die Quraysh saamgebring het, gesê: “Ek het geen behoefte daaraan nie! Toe Allâhu ta’âlâ my koninkryk, wat ander geroof het, aan my teruggegee en die volk aan my onderwerp het, het Hy van my geen omkoopgeld aangeneem nie,” en hy het hulle geskenke aan hulle teruggegee. Die gesante van die Quraysh het die Negus met leë hande verlaat. En die gelukkige Negus het Islam gekies en die Metgeselle buitengewoon verbly.18

HAQQ HET DIE HEELAL GESKEP
Haqq het die heelal geskep uit liefde vir Muhammad,
Hy het maan en dag geskep uit verlange na Muhammad.
“Wees!” het Hy gesê – en die heelal was; Lawh en Qalam is beskryf,
Die hele Woord is gelees ter ere van Muhammad.
Al die awliyâ het gekom en hulle gesig teen Sy drumpel gelê,
Hulle het die dhikr van die tawhîd gedoen vir die nûr van Muhammad.
Uways Qaranî het dit verwerf, en tog het hy nog meer verlang;
Die agt Paradyse is versier uit liefde vir Muhammad.
Die voëls vlieg in die lug, berge en klippe word groen,
Die bome dra vrugte uit liefde vir Muhammad.
Wie geen geloof gehad het nie, het gekom en die geloof van hom ontvang,
Hulle het die vyf gebede verrig uit liefde vir Muhammad.
Die engele het gekom en hulle in rye opgestel,
Hulle het die vyf gebede verrig uit liefde vir Muhammad.
Wie is Yunus om hom te prys? Die vers van die Qur’ân prys hom.
Gedenk hom, spreek die salawât uit – uit liefde vir Muhammad.

“Ek wens julle en hom van wie julle kom, geluk! Ek glo dat hy die rasûl van Allah is. Ons het hom trouens al in die Injîl gesien. Ook Îsâ, die seun van Maryam, het daardie Rasûl aangekondig” Die Negus Ashama