KWELLING, MARTELING EN ONDERDRUKKING

Mag die hande van Abû Lahab verdor

Die huis van ons Meester die Profeet was tussen die huise van twee verbete afgodedienaars, Abû Lahab en ’Uqba ibn Abî Mu’ayt. By elke geleentheid het hulle probeer om ons geliefde Profeet te kwel. Snags het hulle selfs die ingewande van diere voor die deur van ons Meester Rasûlullah gegooi. Abû Lahab, sy oom, was nie daarmee tevrede nie: vanuit die huis van sy buurman ’Adiyy het hy hom gekwel deur klippe na hom te gooi.

Abû Lahab se vrou, Umm Jamîl, het nie vir haar man teruggestaan nie: sy het doringtakke versamel en dit uitgestrooi op die paaie waarlangs Rasûlullah sou kom, sodat dit in sy geseënde voete sou steek. Eendag, toe Abû Lahab die vuilgoed wat hy saamgebring het voor die deur van ons Meester die Profeet uitgooi, het Hamza hom gesien. Dadelik het hy op hom afgestorm, sy broer Abû Lahab vasgegryp en die vuilgoed wat hy gebring het oor sy eie kop uitgegooi.

Ná hierdie kwellings van Abû Lahab en sy vrou is soera al-Masad (Tabbat) oor hulle geopenbaar, wat begin met die woorde: “Mag die hande van Abû Lahab verdor, en hulle het reeds verdor…” Toe Umm Jamîl, die vrou van Abû Lahab, hoor dat daar ’n soera oor hulle neergestuur is, het sy na ons Meester die Profeet begin soek. Toe sy verneem dat hy by die Ka’ba was, het sy ’n groot klip in die hand geneem en soontoe gegaan. Abû Bakr het op daardie oomblik die eer gehad om met ons Profeet in gesprek te wees.

Toe hy Umm Jamîl met die klip in die hand sien, het hy gesê: “Yâ Rasûlallah! Daar kom Umm Jamîl. Dit is ’n baie kwaadaardige vrou; ek vrees dat sy u kwaad sal aandoen. As u in ’n hoek sou terugtrek, sou u nie aan haar kwelling blootgestel wees nie.” Ons Meester Rasûlullah het gesê: “Daardie vrou kan my nie sien nie.” Umm Jamîl het reg voor Abû Bakr kom staan en veragtelike woorde gespreek: “O Abû Bakr! Sê my gou waar daardie vriend van jou is! Vir my en my man het hy in verse gehekel en beswadder. As hy ’n digter is, dan is ek en my man ook digters. Kyk, nou hekel ek hom ook. Ons kom teen hom in opstand, ons aanvaar sy profeetskap nie en ons wil ook niks van sy godsdiens weet nie. Ek sweer dat ek, as ek hom maar sien, hierdie klip op sy kop sou slaan…” Toe Abû Bakr sê: “Wat my meester betref: hy is geen digter nie, en hy het jou nie in verse gehekel nie,” het Umm Jamîl omgedraai en weggegaan. Abû Bakr het hom tot ons Meester die Profeet gewend en gevra: “Yâ Rasûlallah! Het sy u nie gesien nie?” Daarop het hy gesê: “Nee, sy het my nie gesien nie. Allâhu ta’âlâ het haar oë so gemaak dat sy my nie kon sien nie.”2

Van die geseënde dogters van ons Meester die Profeet was Umm Kulthûm verloof aan ’Utayba, die seun van Abû Lahab, en Ruqayya aan sy ander seun ’Utba; maar hulle was nog nie getroud nie.

Toe soera al-Masad geopenbaar is, het Abû Lahab, wat vir die Hel bestem was, sy vrou en die vooraanstaandes van die Quraysh aan ’Utba en ’Utayba voorgestel: “Deur sy dogters te neem, het julle sy las verlig. Verstoot sy dogters, sodat hy in moeilikheid kom. Ons sal vir julle enige meisie van die Quraysh vra wat julle wil hê.” Hulle het gesê: “Goed, ons het hulle verstoot.” ’Utayba, ’n veragtelike man, het nog verder gegaan: hy het na ons Profeet (sallallâhu ta’âlâ ’alayhi wa sallam) gekom en hom met hierdie woorde beledig: “O Muhammad! Ek erken jou en jou godsdiens nie. Ook jou dogter het ek verstoot. Voortaan moet jy my nie liefhê nie, en ek jou ook nie! Moenie na my kom nie, en ek kom nie na jou nie!…” Daarna het hy ons geliefde Profeet aangeval en hom aan sy geseënde kraag gegryp. Daarby het hy sy hemp geskeur en hom beledig. Daarop het ons geliefde Profeet ’n verwensing oor hom uitgespreek: “O my Heer! Laat een van U wilde diere op hom los!” Toe die ellendige ’Utayba na sy vader gaan en vertel wat gebeur het, het Abû Lahab gesê: “Ek is bang vir die smeekbede van Muhammad teen my seun.” ’n Paar dae later het Abû Lahab sy seun ’Utayba vir handel na Damaskus gestuur. Die karavaan het halt gehou op ’n plek wat Zarqâ genoem word, om daar te oornag. ’n Leeu het in die omgewing begin rondsluip. Sodra ’Utayba dit sien, het hy gesê: “Wee my! Ek sweer dat die verwensing van Muhammad (’alayhis-salâm) aanvaar is. Hierdie leeu gaan my verslind! Al is hy self in Mekka, hy is my moordenaar!” ’n Rukkie later het die leeu verdwyn. Hulle het ’Utayba op ’n hoër plek laat slaap. In die nag het die leeu teruggekom. Die leeu het die mense van die karavaan een vir een besnuffel en so by ’Utayba gekom. Toe het hy op hom gespring, sy maag oopgeskeur, sy kop gegryp en met ’n gruwelike byt ’n einde aan hom gemaak. Skreeuend en kermend het ’Utayba gesterf met die woorde: “Het ek julle nie gesê dat Muhammad die waaragtigste van die mense is nie?” En toe Abû Lahab hoor dat sy seun deur ’n leeu verskeur is, het hy gehuil: “Het ek julle nie gesê dat ek bang was vir die smeekbede van Muhammad teen my seun nie?”3

“Mag die hande van Abû Lahab verdor (mag hy vergaan), en hulle het reeds verdor. Nóg sy besittings (wat hy van sy vader geërf het) nóg wat hy verwerf het, het hom gebaat. In ’n vlammende vuur sal hy ingaan, en ook sy vrou, as draagster van brandhout, met om haar nek ’n gedraaide tou” Tabbat: 1–5

Ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het die mense na die ewige geluk geroep; hy het hulle uitgenooi om in die bestaan en die eenheid van Allâhu ta’âlâ te glo, en hom daarvoor beywer dat hulle nie in die Hel sou brand nie. Die afgodedienaars daarenteen het gesê: “Dit is die godsdiens van ons vaders,” en voortgegaan om afgode te aanbid. Ons Meester die Profeet het hulle uitgenooi om as waardige mense te lewe, selfrespek en eer te hê, hulle van waardeloosheid te bevry en tot hoë, verhewe range op te styg. Maar hulle het hardkoppig volhard. Abû Lahab was voorop onder diegene wat hom beledig en gekwel het. Gedurig het hy Rasûlullah gevolg en hom daarvoor beywer om die mense daarvan te weerhou om na hom te luister, en om twyfel in hulle gedagtes te saai. Telkens wanneer ons Meester Rasûlullah op die plekke van samekoms en op die jaarmarkte gesê het: “O mense! Sê ‘Lâ ilâha illallâh’, sodat julle gered word!”, het hy dadelik agterna gekom en gesê: “O mense! Hierdie man wat hier praat, is my neef. Moet in geen geval sy woorde glo nie. Bly weg van hom!”

Eendag het Muhammad ’alayhis-salâm die gebed by die Ka’ba ash-Sharîfa verrig. ’n Groep van sewe afgodedienaars uit die vooraanstaandes van die Quraysh, onder wie Abû Jahl, Shayba ibn Rabî’a, ’Utba ibn Rabî’a en ’Uqba ibn Abî Mu’ayt, het gekom en naby Rasûlullah gaan sit. Daar naby het die ingewande en die oorblyfsels gelê van ’n kameel wat die vorige dag geslag is. Die veragtelike Abû Jahl het hom tot sy makkers gewend en ’n afskuwelike voorstel gedoen: “Wie van julle neem daardie kameelmaag en sit dit tussen die skouers van Muhammad wanneer hy in sajda neerbuig?” ’Uqba ibn Abî Mu’ayt, die onregverdigste, die wreedste, die meedoënloosste en die ellendigste van almal wat daar was, het dadelik opgestaan en gesê: “Ek sal dit doen.” Terwyl ons Profeet in sajda was, het hy die maag met alles wat daarin was op sy geseënde skouers gesit. Die afgodedienaars wat toegekyk het, het begin skaterlag. Ons Meester die Profeet het sy sajda verleng en sy geseënde hoof nie opgelig nie. Op daardie oomblik het ’Abdullah ibn Mas’ûd, een van die Metgeselle, gesien wat gebeur. Hierdie gebeurtenis het hy soos volg vertel:

“Toe ek Rasûlullah in daardie toestand sien, het die bloed na my kop geskiet. Maar ek het geen volk en geen stam gehad wat my uit die hande van die afgodedienaars sou beskerm nie. Ek het niemand gehad nie en was swak. Op daardie oomblik het ek nie eers die krag gehad om te praat nie. Ek het bly staan en met groot droefheid na Rasûlullah gekyk.

Ag, as ek toe maar die krag of ’n beskermer gehad het wat my teen die afgodedienaars kon beskerm, dan sou ek weggeneem en weggegooi het wat hulle op die geseënde skouer van die Rasûl ’alayhis-salâm gesit het! Terwyl ek so staan en wag, het hulle die nuus aan Fâtima, die dogter van Rasûlullah, gebring. Fâtima was toe nog klein. Hardlopend het sy gekom en weggegooi wat op haar vader gelê het. Oor diegene wat dit gedoen het, het sy ’n verwensing uitgespreek, en sy het harde woorde vir hulle gesê. Ons Meester Rasûlullah het sy gebed voltooi asof niks gebeur het nie, en daarna drie keer gesê:

‘O Allah! Hierdie groep van die Quraysh laat ek aan U oor! O Allah! Abû Jahl ‘Amr ibn Hishâm laat ek aan U oor! O Allah! ‘Utba ibn Rabî’a laat ek aan U oor! O Allah! Shayba ibn Rabî’a laat ek aan U oor! O Allah! ‘Uqba ibn Abî Mu’ayt laat ek aan U oor! O Allah! Umayya ibn Khalaf laat ek aan U oor! O Allah! Walîd ibn ‘Utba laat ek aan U oor! O Allah! ‘Umâra ibn Walîd laat ek aan U oor!’

Toe die afgodedienaars hierdie verwensing hoor, het hulle opgehou lag en bang geword, want hulle het geglo dat ’n smeekbede wat by die Baytullah gedoen word, aanvaar sou word. Ons Meester Rasûlullah het vir Abû Jahl gesê: ‘By Allah, óf jy sien hiervan af, óf Allâhu ta’âlâ laat ’n ramp op jou kop neerkom.’ Ek sweer by Allâhu ta’âlâ dat ek elkeen van hierdie manne wie se name Rasûlullah genoem het, in die Slag van Badr gedood op die grond sien lê het, en dat ek gesien het hoe hulle soos ’n kadawer wat deur die hitte stink, in die put van Badr gegooi is.”

Eendag het Abû Jahl by die Baytullah vir die afgodedienaars van die Quraysh gesê: “O Quraysh! Julle sien dat Muhammad nie ophou om ons godsdiens te beskimp, ons afgode en ons vaders wat hulle aanbid het te beswadder en ons as dwase te beskou nie. Ek sweer in julle teenwoordigheid dat ek môre, wanneer hy hier die gebed verrig en in sajda neerbuig, hom met ’n klip wat ek self skaars kan dra, hard op sy kop sal slaan. Beskerm my dan teen die seuns van ’Abdulmuttalib of nie, soos julle wil. Nadat ek hom doodgemaak het, mag sy verwante met my doen wat hulle wil…” Die afgodedienaars wat daar was, het hom aangehits: “Ons sweer dat ons jou sal beskerm en jou aan niemand sal oorlewer nie. As jy hom net doodmaak!” Die oggend het Abû Jahl met ’n groot klip in die hand na die Ka’ba gekom. By die afgodedienaars het hy gaan sit en begin wag. Ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het soos altyd na die Baytullah gekom en begin om die gebed te verrig. Abû Jahl het opgestaan en na Rasûlullah geloop om hom met die groot klip in sy hand te slaan. Al die afgodedienaars het die gebeure met spanning dopgehou. Toe Abû Jahl naby Rasûlullah kom, het hy skielik begin bewe. Die groot klip het uit sy hand op die grond geval, sy gesig het asgrou geword en hy het in groot angs teruggedeins. Verbaas het die afgodedienaars na Abû Jahl gegaan en gevra: “O ’Amr ibn Hishâm! Sê op, wat het gebeur?” Abû Jahl het gesê: “Juis toe ek die klip oplig om hom dood te maak, het daar ’n woeste kameel voor my verskyn. Ek sweer dat ek in my hele lewe nog nooit so ’n ontsagwekkende kameel gesien of van so ’n kameel gehoor het nie, met sulke hoë pote en sulke skerp tande. As ek nog ’n bietjie nader gekom het, sou hy my sekerlik doodgemaak het.” Op ’n ander dag het Abû Jahl die afgodedienaars bymekaargeroep en gevra: “Verrig die weeskind van ’Abdullah hier die gebed en vryf hy sy gesig oor die grond?” Hulle het gesê: “Ja.” Abû Jahl, wat juis op dié antwoord gewag het, het gesê: “As ek hom so sien, vertrap ek sy kop met my voet.” Eendag het die meester van die profete by die Ka’ba in gebed gestaan. Abû Jahl het saam met sy vriende gesit. Toe het hy opgestaan en na Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) geloop. Baie naby het hy gekom. Maar skielik het hy met sy hand oor sy gesig gevee en op die vlug geslaan. Die afgodedienaars het na hom gegaan en gesê: “Wat het gebeur? Wat makeer jou?” Abû Jahl het geantwoord: “Tussen ons het ’n put van vuur verskyn. Toe ek sien dat sommige hulle op my werp, het ek omgedraai.” Telkens wanneer die vooraanstaandes van die afgodedienaars, soos Walîd ibn Mughîra, Abû Jahl (’Amr ibn Hishâm), Aswad ibn Muttalib, Umayya ibn Khalaf, Aswad ibn ’Abdu Yaghûth, ’Âs ibn Wâ’il en Hârith ibn Qays, Rasûlullah gesien het, het hulle gespot: “Dié dink ook nog dat hy ’n profeet is en dat Jibrîl na hom toe kom.” Op ’n dag toe Habîb-i akram hieroor baie bedroef was, het Jibrîl ’alayhis-salâm gekom en ’n paar edele verse gebring. In betekenis:

“(O My Rasûl!) Voorwaar, ook met die profete wat vóór jou gestuur is, is daar gespot. Diegene wat met hulle (die profete) gespot en hulle gehoon het, is as vergelding vir hulle spot van alle kante deur die ramp en die straf omsingel.”4 “Voorwaar, Ons is vir jou genoeg teen diegene wat met jou spot, diegene wat naas Allâhu ta’âlâ ’n ander god erken. Hulle sal binnekort weet (watter einde op hulle wag). Ons weet voorwaar dat jou bors beklem raak en jou hart benoud word deur wat hulle sê (deurdat hulle vennote aan Allah toeken, die Qur’ân al-karîm beskimp en spottende woorde teen jou spreek).”5

“O Abû Jahl! By Allah, óf jy sien hiervan af, óf Allâhu ta’âlâ laat ’n ramp op jou kop neerkom” Ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm

Eendag, toe die Sultan van die heelal die tawâf om die Ka’ba al-Mu’azzama verrig het, het Jibrîl ’alayhis-salâm gekom en gesê: “Ek het die bevel ontvang om met hulle (die spotters) af te reken.” ’n Rukkie later het Walîd ibn Mughîra voor hulle verbygeloop. Jibrîl ’alayhis-salâm het gevra: “Watter soort mens is hy wat daar verbygaan?” Ons Meester die Profeet het gesê: “Dit is een van die slegste dienaars van Allâhu ta’âlâ.” Jibrîl ’alayhis-salâm het na die been van Walîd gewys en gesê: “Met hom het ek afgereken!” ’n Rukkie later het ’Âs ibn Wâ’il verbygekom. Jibrîl het ook na hom gevra, en toe hy dieselfde antwoord kry, het hy na sy maag gewys en gesê: “Ook hom het ek op sy plek gesit!” Toe Aswad ibn Muttalib verbykom, het hy na sy oë gewys; toe hy ’Abdu Yaghûth sien, het hy na sy kop gewys. Toe Hârith ibn Qays verbyloop, het hy na sy maag gewys en gesê: “O Muhammad! Allâhu ta’âlâ het u van die kwaad van hierdie manne gered. Binnekort sal elkeen van hulle deur ’n ramp getref word.”

’n Doring het in die voet van ’Âs ibn Wâ’il gesteek. Hoeveel medisyne hulle ook al gemaak het, hulle het geen raad vir sy kwaal gevind nie. Uiteindelik het sy voet soos die nek van ’n kameel opgeswel, en hy het gesterf terwyl hy geskreeu het: “Die Allah van Muhammad het my doodgemaak!”

Aswad ibn Muttalib het blind geword. Jibrîl ’alayhis-salâm het sy kop teen ’n boom laat stamp en hom vernietig.

Toe Aswad ibn ’Abdu Yaghûth op ’n plek was wat Bâd-i samûm genoem word, het sy gesig en sy liggaam pikswart geword. Toe hy by die huis kom, het hulle hom nie herken nie en hom van die deur weggejaag. Van verdriet het hy sy kop teen die deur van sy huis geslaan totdat hy gesterf het.

Hârith ibn Qays het gesoute vis geëet. Al hoe erger het sy dors geword. Hoeveel water hy ook al gedrink het, sy dors is nie geles nie. Uiteindelik het hy oopgebars. Ook in die kuit van Walîd ibn Mughîra het ’n stuk yster gedring. Die wond het nie genees nie, hy het baie bloed verloor, en ook hy het gesterf terwyl hy geskreeu het: “Die Allah van Muhammad het my doodgemaak!”

So het elkeen van hulle die vergelding gekry vir wat hy gedoen het. Boonop is in edele verse bekend gemaak dat die afgodedienaars ewig in die Hel sal bly. Eendag het ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) Hakam ibn Abi’l-’Âs teëgekom. Nadat hy van hom weggegaan het, het Hakam agter die rug van ons Meester Rasûlullah spottend sy mond, sy gesig en sy liggaam begin verwring.

Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het met die nûr van die profeetskap gesien wat Hakam doen, en ’n smeekbede gedoen dat hy so sou bly. Toe het ’n bewing die liggaam van Hakam aangegryp, en so het hy gebly tot aan die einde van sy lewe.

Die martelinge wat die Metgeselle aangedoen is

Die afgodedienaars het nie net ons Meester die Profeet gekwel nie. Hulle het ook sy roemryke Metgeselle (radiyallâhu ’anhum) gemartel. Veral die armes en diegene wat niemand gehad het nie, het hulle uitgesoek, en sonder enige skroom het hulle hulle alle dwang en onderdrukking aangedoen waartoe hulle in staat was, op ’n wyse wat die verstand en die verbeelding te bowe gaan. Diegene wat die meeste gemartel is, was Bilâl Habashî, Zinnîra Khâtûn, Khabbâb ibn Aratt, ’Ammâr ibn Yâsir en sy familie (radiyallâhu ’anhum ajma’în). Sommige van hulle het hulle gebrand met klippe wat in die son gloeiend warm geword het; ander het hulle sonder kos en water gelaat en gemartel met die woorde: “Draai weg van die godsdiens van Muhammad!” Maar hulle het hierdie ondraaglike kwellings met geduld verduur en nooit van die godsdiens van Islam afgedraai nie.

Allah is Een, Allah is Een

Bilâl, die slaaf van ’n afgodedienaar met die naam Umayya ibn Khalaf, het deur toedoen van Abû Bakr Siddîq Moslem geword. Omdat Umayya van sy twaalf slawe die meeste van Bilâl gehou het, het hy hom as wag van die afgodstempel aangestel. Toe Bilâl Moslem word, het hy al die afgode in die afgodstempel in die houding van sajda neergesit. Toe hierdie nuus Umayya bereik, is hy deur groot ontsteltenis aangegryp. Nadat hy hom laat roep het, het hy gevra: “Jy het Moslem geword, sê hulle, en jy buig jou in sajda neer voor die Heer van Muhammad. Is dit so?” Bilâl het gesê: “Ja. Ek buig my in sajda neer voor Allâhu ta’âlâ, die Grote en Verhewene.” Toe Umayya hierdie antwoord kry, wat hom nie aangestaan het nie, het hy hom dadelik begin kwel en martel. Smiddags, wanneer die son op sy hoogste punt was, het hy hom uitgetrek en hom gebrand deur klippe wat deur die hitte geskroei was op sy kaal liggaam te lê. Nadat hy ’n deel van daardie klippe, wat soos vuur gebrand het, op sy rug en ’n ander deel op sy maag opgestapel het, het hy gesê: “Draai weg van die godsdiens van Islam!… Glo in die afgode Lât en ’Uzzâ!” En Bilâl het van sy geloof getuig met die woorde: “Allâhu ta’âlâ is Een! Allâhu ta’âlâ is Een!”

Telkens wanneer Umayya ibn Khalaf hierdie geduld van hom gesien het, het hy rasend geword; hy het hom oor dorings gesleep, sy liggaam gewond en hom gemartel. Sonder om ag te slaan op die bloed wat in strome uit sy liggaam gevloei het, het Bilâl gesê: “O Allah! Ek is tevrede met wat van U kom. O Allah! Ek is tevrede met wat van U kom,” en hy het standvastig in sy geloof gebly. Bilâl het sy toestand soos volg vertel:

“Daardie verdorwe Umayya het my in die hitte van die dag vasgebind en my snags gepynig. Dit was ’n warm dag. Soos altyd het hy my weer begin martel. Telkens wanneer hy, om my van Islam af te bring, gesê het: ‘Aanbid ons afgode! Verloën die Allah van Muhammad, verloën Hom, verloën Hom!’, het ek gesê: ‘Allah is Een! Allah is Een!’ Om sy wrok te koel, het hy daardie dag ’n enorme rotsblok op my bors gesit. Op daardie oomblik het ek my bewussyn verloor. Toe ek bykom, het ek gesien dat die rotsblok van my afgeneem is en dat die son agter ’n wolk verdwyn het. Ek het Allâhu ta’âlâ gedank en by myself gesê: ‘O Bilâl! Alles wat van Janâb-i Haqq kom, is goed en aangenaam.’”

Op ’n ander dag het Umayya ibn Khalaf vir Bilâl Habashî na buite gebring om hom te martel. Nadat hy hom tot op ’n onderbroek uitgetrek het, het hy hom in die skroeiende hitte op die gloeiend warm sand neergelê en klippe op hom gestapel. Die afgodedienaars het bymekaargekom, hom swaar gemartel en gesê: “As jy nie van jou godsdiens wegdraai nie, maak ons jou dood.” Onder hierdie ondraaglike martelinge het Bilâl Habashî gesê: “Allah is Een! Allah is Een!” Op daardie oomblik het ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) daar verbygekom. Toe hy Bilâl Habashî in daardie toestand sien, was hy baie bedroef en het gesê: “Om die naam van Allâhu ta’âlâ uit te spreek, sal jou red.”

Kort nadat hy na sy huis teruggekeer het, het Abû Bakr na hom gekom. Aan Abû Bakr Siddîq het hy vertel van die marteling wat Bilâl Habashî ondergaan, en gesê: “Ek is baie bedroef daaroor.” Abû Bakr het dadelik soontoe gegaan. Aan die afgodedienaars het hy gesê: “Wat wen julle daarmee dat julle Bilâl so behandel? Verkoop hom aan my.” Hulle het gesê: “Al gee jy ons ’n wêreld vol goud, ons sal hom nie verkoop nie. Maar ons wil hom wel ruil vir jou slaaf ’Âmir.” ’Âmir, die slaaf van Abû Bakr, het sy handelsake behartig en baie geld verdien. Behalwe sy persoonlike besittings het hy tienduisend goudstukke by hom gehad. As helper van Abû Bakr het hy al sy sake gereël. Maar hy was ’n ongelowige en het in sy ongeloof volhard. Abû Bakr het gesê: “Ek gee julle ’Âmir, met al sy besittings en al sy geld, in ruil vir Bilâl.” Umayya ibn Khalaf en die ander afgodedienaars was baie bly en het gesê: “Ons het Abû Bakr bedrieg.”

“(O My Rasûl!) Voorwaar, ook met die profete wat vóór jou gestuur is, is daar gespot. Diegene wat met hulle (die profete) gespot en hulle gehoon het, is as vergelding vir hulle spot van alle kante deur die ramp en die straf omsingel” An’âm: 10

Abû Bakr het dadelik die swaar klippe van Bilâl Habashî afgegooi en hom op sy voete gehelp. Weens die swaar martelinge was Bilâl Habashî baie verswak. Abû Bakr het hom aan die hand geneem, reguit na ons geliefde Profeet gebring en gesê: “Yâ Rasûlallah! Vandag het ek Bilâl vrygelaat ter wille van die welbehae van Allah.” Ons Meester Rasûlullah was hieroor baie bly en het baie smeekbedes vir Abû Bakr gedoen. Op daardie oomblik het Jibrîl ’alayhis-salâm die 17de en 18de vers van soera al-Layl gebring, wat die blye boodskap bring dat Abû Bakr ver van die Hel is. In hierdie edele verse is in betekenis gesê: “Wie (soos Abû Bakr) baie godvresend is (en hom vir shirk en sondes hoed), en sy besittings op die weg van die goeie bestee om rein te word by Allâhu ta’âlâ (en die goddelike belofte te verwerf), word daarvan (van die Hel) ver gehou.”

’n Ongehoorde marteling

Ook Khabbâb ibn Aratt het behoort tot diegene wat onderdruk is om hulle van hulle godsdiens af te bring. Ook Khabbâb het niemand gehad nie; hy was die slaaf van ’n afgodedienares met die naam Umm Anmâr.

Omdat hy geen familielid gehad het wat hom kon beskerm nie, het die afgodedienaars bymekaargekom, die klere van sy geseënde liggaam afgeskeur en sy vel met dorings oopgekrap. Soms het hulle vir hom ’n ysterhemp oor sy kaal liggaam aangetrek en hom in die son laat staan. Klippe wat hulle in die son of in die vuur verhit het, het hulle teen sy kaal liggaam gedruk en gesê: “Draai weg van jou godsdiens! Aanbid Lât en ’Uzzâ!” Maar Khabbâb het aan sy geloof vasgehou en hulle weerstaan met die woorde: “Lâ ilâha illallâh, Muhammadun Rasûlullah.”

Eendag het die afgodedienaars bymekaargekom en op ’n plein ’n vuur aangesteek. Hulle het Khabbâb vasgebind en daarheen gebring. Nadat hulle hom uitgetrek het, het hulle hom op die vuur neergelê. Óf hulle sou hom van sy godsdiens afbring, óf hulle sou hom in die vuur verbrand. Khabbâb, wat op sy rug in die middel van die vuur neergelê is, het hierdie smeekbede gedoen: “O Allah! U sien my toestand en U ken my lot. Maak die geloof in my hart standvastig en skenk my groot geduld!” Een van die afgodedienaars het sy voet op die bors van Khabbâb gesit. Maar hulle het nie geweet dat Allâhu ta’âlâ diegene wat glo, beskerm nie.

Toe hulle Khabbâb jare later oor hierdie gebeurtenis uitgevra het, het hy sy rug ontbloot, die brandlittekens gewys en gesê: “Hulle het vir my ’n vuur aangesteek en my daarna daarin gesleep. Daardie vuur is net deur my eie vleis geblus.”

Terwyl hulle Khabbâb buite so gemartel het, het sy eienares Umm Anmâr, om hom van sy godsdiens af te bring, ’n yster in die vuur verhit en dit teen sy kop gedruk om hom te brandmerk. Al hierdie pyne het hy ter wille van sy godsdiens verduur; hy het nie gedoen wat hulle hom voorgestel het nie en nie van sy geloof afgedraai nie.

Eendag het Khabbâb na ons geliefde Profeet gekom en gesê: “Yâ Rasûlallah! Buite verbrand die afgodedienaars my in die vuur, waar hulle my ook al sien. Tuis brand my eienares Umm Anmâr my kop met ’n gloeiende yster. Ek vra u nederig om u smeekbede!” Daarna het hy die brandwonde op sy rug en op sy kop gewys. Ons Profeet het diep medelye met sy toestand gehad. Die lyding wat Khabbâb verduur het om nie van sy godsdiens af te draai nie, en die onreg wat hom aangedoen is, kon hy nie verdra nie, en hy het ’n smeekbede gedoen met die woorde: “O my Heer! Help Khabbâb!” Janâb-i Haqq het die smeekbede van Sy Rasûl onmiddellik aanvaar en Umm Anmâr ’n hewige hoofpyn gegee. Umm Anmâr het van hoofpyn gekreun tot die oggend aangebreek het. As geneesmiddel het hulle vir haar gesê dat haar kop met ’n yster wat in die vuur gloeiend gemaak is, gebrand moes word. Uiteindelik het sy Khabbâb geroep en hom beveel om die ysterstaaf in die vuur te verhit en haar kop te brand… En so het Khabbâb haar kop met die yster gebrand…

In die eerste dae van Islam het die afgodedienaars nie veel aandag aan Khabbâb ibn Aratt gegee nie. Maar met elke dag wat verbygegaan het, het die getal gelowiges toegeneem. Uiteindelik was hulle, of hulle wou of nie, verplig om die saak ernstig op te neem. Toe het hulle die martelinge van Khabbâb vermeerder: hulle het hom mateloos geslaan, afgeransel, gewond en marteling op marteling gestapel…

Ten spyte van dit alles het Khabbâb geen deeltjie van sy geloof prysgegee nie. Maar die kwellings en martelinge het ondraaglik geword. Al wat gebeur het, het hy aan die Meester van die heelal voorgelê en gesê: “Yâ Rasûlallah! Wil u nie ’n smeekbede doen sodat ons van die martelinge wat ons ondergaan, verlos word nie?”

Daarop het ons Meester Rasûlullah gesê: “Onder die ummas vóór julle was daar mense wie se vel en vleis met ysterkamme afgestroop en afgeskraap is, en selfs daardie marteling het hulle nie van hulle godsdiens afgebring nie. Hulle is van die kruin af met ’n saag in twee gesaag, en selfs daardie martelinge het hulle nie van hulle godsdiens laat terugkeer nie. Allâhu ta’âlâ sal hierdie saak (Islam) sekerlik voltooi. Hy sal dit verhef bo alle godsdienste, soseer dat iemand wat op sy rydier klim en heeltemal alleen van San’â na Hadramawt reis, niemand anders as Allâhu ta’âlâ sal vrees nie, en oor sy skape geen ander kommer sal hê nie as ’n aanval van die wolf. Maar julle is haastig.” Daarna het hy ’n smeekbede vir Khabbâb gedoen en sy rug gestreel. Hierdie vriendelike woorde van Rasûlullah, wat voedsel en genesing vir die siele is, het die pyne van Khabbâb versag.

’Âs ibn Wâ’il, ’n besonder losbandige afgodedienaar, het Khabbâb ’n aansienlike bedrag geskuld. Khabbâb het na hom gegaan om dit op te eis. ’Âs ibn Wâ’il het vir Khabbâb gesê: “Solank jy Muhammad nie verloën nie, gee ek jou nie wat ek jou skuld nie.” Khabbâb het geantwoord: “By Allah, soos ek dit in my lewe nie doen nie, so sal ek ook ná my dood, wanneer ek uit my graf opstaan, my Profeet nooit verwerp en verloën nie. Van alles sien ek af, maar hierdie verloëning kan ek nie pleeg nie.” Daarop het ’Âs ibn Wâ’il gesê: “Sal ons ná die dood weer lewend gemaak word? As so iets bestaan, sal ek dan ook besittings en kinders hê. Op daardie dag betaal ek jou my skuld.”

Op hierdie woorde van ’Âs ibn Wâ’il het Allâhu ta’âlâ in die Qur’ân al-karîm, in die verse 77–79 van soera Maryam, in betekenis gesê: “(O My Habîb!) Het jy hom gesien wat Ons verse verloën en sê: ’Aan my sal sekerlik (op die Oordeelsdag) besittings en kinders gegee word’ (’Âs ibn Wâ’il)? Het hy insae in die verborgene gekry, of het hy by die Rahmân ’n belofte verkry? Nee, so is dit nie! Ons sal opskryf wat hy sê (op die Oordeelsdag sal Ons hom daaroor tot verantwoording roep) en sy straf al hoe meer vergroot.”

Tot bewusteloosheid gemartel

By die martelinge het die afgodedienaars geen onderskeid tussen vroue en mans gemaak nie. Ook Zinnîra Khâtûn, een van die eerste Moslems, wat niemand gehad het nie, was ’n slavin. Toe die afgodedienaars verneem dat sy Moslem geword het, het hulle hoegenaamd nie daarvoor teruggedeins om ook haar te martel nie. Zinnîra Khâtûn is gedwing om die afgode Lât en ’Uzzâ te aanbid; hulle het haar keel toegedruk en haar gemartel totdat sy nie meer kon asemhaal nie en haar bewussyn verloor het. Tog het sy nooit van haar godsdiens afgedraai nie en nie gedoen wat hulle gesê het nie. Veral Abû Jahl het haar baie gemartel. Daardeur kon die oë van Zinnîra nie meer sien nie. Toe Abû Jahl eendag sê: “Sien jy nou? Lât en ’Uzzâ het jou blind gemaak!”, het Zinnîra Khâtûn as uiting van haar geloof gesê: “O Abû Jahl! By Allah, dit is nie soos jy sê nie. Die afgode wat jy Lât en ’Uzzâ noem, is tot niks nut nie; hulle weet niks van diegene wat hulle aanbid en diegene wat hulle nie aanbid nie. Dit is sekerlik binne die mag van my Heer om die lig van my oë terug te gee en my in my vorige toestand te herstel.”

“(O Bilâl!) Om die naam van Allâhu ta’âlâ uit te spreek, sal jou red” Hadîth sharîf

Abû Jahl het verbysterd gestaan voor die onwrikbare geloof van Zinnîra. Allâhu ta’âlâ het die smeekbede van Zinnîra aanvaar, en haar oë het selfs beter gesien as vroeër. Hoewel Abû Jahl en die afgodedienaars van die Quraysh dit gesien het, het hulle hardkoppig gebly en nie geglo nie. Boonop het hulle gesê: “Ook dit is towery van hulle profeet! Is julle nie verbaas oor daardie dwase wat die weg van Muhammad gaan nie? As die weg wat hulle gaan, goed en waar was, sou ons dit vóór hulle gevolg het. Sou ’n slavin die waarheid dan eerder as ons gevind het?”

Daarop het Allâhu ta’âlâ die 11de vers van soera al-Ahqâf neergestuur. In betekenis: “Daardie kâfirs het oor diegene wat glo, gesê: ’As daar iets goeds daarin (in Islam) was, sou hulle (die armes, die hulpeloses) ons nie daarin voor gewees het nie en sou hulle nie eerder as ons daarheen gesnel het nie.’ En omdat hulle daardeur (deur die Qur’ân al-karîm, soos die gelowiges) nie tot die regte leiding gekom het nie, sal hulle (om die Qur’ân al-karîm te verloën) sê: ’Hierdie Qur’ân al-karîm (wat Muhammad versin het) is ’n ou leuen.’”

Dâr al-Arqam

Ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) was baie bedroef oor die onreg en die martelinge wat die afgodedienaars sy Metgeselle aangedoen het. Daar was ’n veilige plek nodig vir die verspreiding en die onderrig van Islam. Ons Meester het vir hierdie heilige taak die huis van Arqam gekies.6 Hierdie huis was oos van die heuwel Safâ, in ’n nou steeg, op ’n effens hoër plek. Daarvandaan kon die Ka’ba al-Mu’azzama goed gesien word. Die ingang en die uitgang van die huis was baie geskik om dop te hou wie kom en gaan. Boonop was Arqam een van die vooraanstaandes van Mekka, ’n man van groot aansien. Habîb-i akram het in hierdie huis aan sy Metgeselle Islam verduidelik. Wie op die punt was om Moslem te word, het hierheen gekom, is met Islam vereer en het seën ontvang deur te luister na die geseënde woorde van ons Meester Rasûlullah, wat medisyne vir die harte is. Hulle het na ons Meester die Profeet geluister sonder om asem te haal, asof daar ’n voël op hulle kop gesit het wat sou wegvlieg sodra hulle praat. Asof hulle dit insluk, het hulle sy geseënde woorde van buite geleer, sonder om een enkele woord te mis. Ons Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het sy dae in die huis van Arqam deurgebring en was van die oggend tot die aand besig om sy Metgeselle te vorm. Hierdie plek was die eerste hoofkwartier van die Moslems, die “Dâr al-Islâm”. Die eerste Moslems het hier bymekaargekom en was so teen elke kwaad van die afgodedienaars beskerm.

Tot die dood toe gemartel

’Ammâr ibn Yâsir vertel: “Ek wou na Dâr al-Arqam gaan, Rasûlullah sien en Moslem word. By die deur het ek Suhayb teëgekom. Toe ek vra: ‘Wat doen jy hier?’, het hy my dieselfde vraag gestel. Ek het gesê: ‘Ek wil by Muhammad ingaan, na sy woorde luister en Moslem word.’ Daarop het hy gesê: ‘Daarvoor het ek ook gekom.’ Saam het ons in sy verhewe en eervolle teenwoordigheid ingegaan. Islam het hy aan ons voorgelê, en met liefde het ons Moslem geword.”7

’Ammâr was een van die mujâhids wat nie daarvoor teruggedeins het om hulle Islam openlik te bely nie. Om nie van sy godsdiens af te draai nie, het hy die swaarste martelinge verduur. Wanneer die afgodedienaars hom alleen aangetref het, het hulle hom na die rotse van Mekka geneem, na ’n plek wat Ramdâ genoem word, sy klere uitgetrek en vir hom ’n ysterhemp aangetrek.

So het hulle hom in die brandende son laat staan en gemartel. Soms het hulle sy rug met vuur gebrand, en hy het eindelose martelinge ondergaan. Elke keer het hulle gesê: “Verloën!… Verloën!… Aanbid Lât en ’Uzzâ en red jouself!…” ’Ammâr het hierdie ondraaglike martelinge met groot geduld verduur en geantwoord: “Allah is my Heer, Muhammad ’alayhis-salâm is my Profeet.” Die afgodedienaars het hierdeur nog woedender geword; hulle het rotsblokke wat in die hitte gloeiend geword het op sy bors gesit, en soms het hulle hom in ’n put gegooi en probeer om hom in die water te verdrink. Eendag, toe ’Ammâr ibn Yâsir die eer gehad het om by ons geliefde Profeet te wees, het hy gesê: “Yâ Rasûlallah! Die martelinge wat die afgodedienaars ons aandoen, het hulle uiterste grens bereik.” Ons Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het medelye gehad met die toestand van ’Ammâr en gesê: “Wees geduldig, o Abu’l-Yaqzân!” Daarna het hy hierdie smeekbede gedoen: “O my Heer! Laat niemand van die familie van ’Ammâr die straf van die Hel proe nie!”

Die eerste martelaar, die eerste bloed

Die vader van ’Ammâr, Yâsir, sy moeder Sumayya en sy broer ’Abdullah het as hele gesin Moslem geword. Die afgodedienaars het die moeder, die vader en die broer van ’Ammâr nog swaarder martelinge aangedoen as hom self. Tydens die marteling wou hulle hulle woorde van ongeloof laat uitspreek, maar hulle het geantwoord: “Al stroop julle ons vel af en sny julle ons vleis in skywe, ons luister nie na julle nie,” en hulle het gesê: “Lâ ilâha illallâh, Muhammadun Rasûlullah.” Eendag, toe die familie van Yâsir op ’n plek wat Bathâ genoem word, saam gemartel is, het ons Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) daar verbygekom. Toe hy die ondraaglike martelinge van sy Metgeselle sien, was hy baie bedroef. Toe Yâsir vra: “Yâ Rasûlallah! Sal ons lewe altyd so, onder marteling, verbygaan?”, het ons Meester gesê: “Wees geduldig, o familie van Yâsir! Verheug julle, o familie van ’Ammâr! Sonder enige twyfel is die Paradys die plek van julle beloning.” Op ’n ander dag het die afgodedienaars van Mekka ’Ammâr met vuur gekwel en gemartel. Ons Meester Rasûlullah het daar gekom en gesê: “O vuur! Wees koel en veilig vir ’Ammâr, soos jy vir Ibrâhîm (’alayhis-salâm) was!” Later, wanneer ’Ammâr sy rug ontbloot het, was die spoor van die vuur te sien. Daardie spoor was van vóór die smeekbede van Rasûlullah. Toe hulle die familie van Yâsir weer eens gemartel het, het hulle Yâsir en sy seun ’Abdullah met pyle as martelare gedood. Abû Jahl het die geseënde voete van Sumayya met toue laat vasbind. Aan die punte van die toue het hy twee kamele laat vasmaak en dié in teenoorgestelde rigtings laat aandryf; so het hy Sumayya laat uitmekaarskeur en haar as martelaar gedood. Toe ons Meester die Profeet en die Metgeselle (’alayhimur-ridwân) die nuus hoor dat die meedoënlose, wrede en onregverdige Abû Jahl en die ander afgodedienaars die familie van Yâsir onder martelinge as martelare gedood het, was hulle diep bedroef. Hierdie gebeurtenis het die Metgeselle daartoe gebring om nog hegter aan mekaar verbonde te raak en die geledere te sluit.8 Wanneer die Metgeselle die gebed wou verrig, het hulle na plekke gegaan waar niemand was nie en daar in die geheim hulle aanbidding verrig. Op so ’n dag het Sa’d ibn Abî Waqqâs, Sa’îd ibn Zayd, ’Abdullah ibn Mas’ûd, ’Ammâr ibn Yâsir en Khabbâb ibn Aratt die gebed verrig op ’n plek wat Abû Dubb genoem word, in een van die valleie van Mekka. Op daardie oomblik het Akhnas ibn Sharîq en ’n paar afgodedienaars, wat hulle gevolg het, na hulle gekom en hulle aanbidding begin bespot en beswadder. Sa’d ibn Abî Waqqâs en sy vriende kon dit nie verdra nie en het op die afgodedienaars afgestorm. Met ’n kameelbeen wat in sy hande gekom het, het Sa’d die kop van een van die ongelowiges oopgeslaan. Die afgodedienaars het angstig gevlug. So het die Moslems vir die eerste keer die bloed van ’n ongelowige vergiet.

“O Abû Jahl! By Allah, dit is nie soos jy sê nie. Die afgode wat jy Lât en ’Uzzâ noem, is tot niks nut nie; hulle weet niks van diegene wat hulle aanbid en diegene wat hulle nie aanbid nie. Dit is sekerlik binne die mag van my Heer om die lig van my oë terug te gee en my in my vorige toestand te herstel” Zinnîra Khâtûn (radiyallâhu ’anhâ)

Hoe Abû Dharr Ghifârî Moslem geword het

Een vir een het die mense tot die regte leiding gekom, en die nûr van Islam het ook buite Mekka versprei en die wêreld begin verlig. Teenoor die nuus van die opkoms en die verspreiding van Islam het die afgodedienaars na elke middel gegryp om dit te verhinder. Uiteindelik het hierdie nuus ook die stam Banû Ghifâr bereik. Sodra Abû Dharr Ghifârî die nuus hoor, het hy sy broer Unays na Mekka gestuur en hom gevra om die saak te ondersoek. Unays het na Mekka gegaan en ’n byeenkoms van ons Meester die Profeet bygewoon. Vol bewondering het hy teruggekeer. Toe sy broer Abû Dharr vra: “Watter nuus bring jy?”, het hy gesê: “Broer! By Allah, ek het ’n baie verhewe man gesien, wat altyd die goeie en weldade gebied en van die kwaad weerhou.” Toe Abû Dharr Ghifârî vra: “En wat sê die mense van hom?”, het sy broer Unays, een van die beroemde digters van sy tyd, geantwoord: “Hulle sê hy is ’n digter, ’n waarsêer, ’n towenaar. Maar sy woorde lyk nie op die woorde van waarsêers en towenaars nie. Ook het ek wat hy sê, vergelyk met allerlei gedigte van die digters. Ook daarop lyk dit nie. Hierdie woorde, wat hulle gelyke nie het nie, kan met niemand se woorde gemeet word nie. By Allah, hierdie man maak die waarheid bekend en praat wat reg is. Wie nie in hom glo nie, is ’n leuenaar en verkeer in dwaling.” Op hierdie nuus het Abû Dharr Ghifârî besluit om na Mekka te gaan, ons Meester die Profeet te sien en Moslem te word. Met ’n stok en ’n bietjie padkos in die hand het hy vol ywer die pad na Mekka gevat. Toe hy in Mekka aankom, het hy niemand van sy voorneme vertel nie, want die afgodedienaars het ’n hewige vyandskap teen ons Meester die Profeet en teen dié wat pas Moslem geword het, getoon, en hulle het hulle kwellings al hoe meer opgevoer. Veral Moslems wat niemand gehad het nie, en vreemdelinge, het hulle baie swaar gemartel. Abû Dharr het niemand in Mekka geken nie. ’n Vreemdeling was hy, ’n onbekende. Daarom het hy niemand iets gevra nie. By die Ka’ba het hy op ’n geleentheid gewag om Rasûlullah te sien en na ’n aanduiding gesoek om te weet waar hy was. Teen die aand het hy hom in ’n hoek van ’n straat teruggetrek. ’Alî het Abû Dharr gesien. Omdat hy begryp het dat hy ’n vreemdeling was, het hy hom saam huis toe geneem. Omdat ’Alî hom nie na sy omstandighede gevra het nie, het Abû Dharr sy geheim nie bekend gemaak nie. Toe dit oggend word, het hy weer na die Ka’ba gegaan. Hoewel hy tot die aand rondgeloop het, het hy nie bereik wat hy wou nie. Op sy vorige plek het hy gaan sit. Ook daardie aand het ’Alî weer daar verbygekom. “Hierdie arme man het sy huis nog steeds nie gevind nie,” het hy gesê, en hom weer saamgeneem. Soggens het Abû Dharr weer na die Baytullah gegaan en hom in sy hoek teruggetrek. ’Alî het hom weer na sy huis genooi. Dié keer het hy hom gevra waarvandaan en waarom hy gekom het. Abû Dharr het gesê: “As jy my vas belowe dat jy my juiste inligting sal gee, sal ek dit sê.” Toe ’Alî sê: “Sê dit; ek sal aan niemand bekend maak wat met jou is nie,” het Abû Dharr Ghifârî gesê: “Ek het gehoor dat hier ’n profeet opgestaan het. Ek het gekom om met hom te praat en hom te ontmoet.” ’Alî het gesê: “Jy het die regte ding gevind en verstandig gehandel. Ek gaan nou na hierdie man toe. Volg my en gaan ook jy die huis in wat ek ingaan. As ek onderweg merk dat iemand jou kwaad wil aandoen, maak ek asof ek my skoen regmaak. Loop dan verder sonder om vir my te wag.” Abû Dharr Ghifârî het ’Alî gevolg. Uiteindelik het hy die eer gehad om die geseënde gesig van ons Meester die Profeet te sien, en hy het hom gegroet met die woorde: “As-salâmu ’alaykum.”

“Wees geduldig, o familie van Yâsir! Verheug julle, o familie van ’Ammâr! Sonder enige twyfel is die Paradys die plek van julle beloning” Hadîth sharîf

Hierdie groet was die eerste salâm-groet wat in Islam gegee is, en Abû Dharr Ghifârî was die eerste wat so gegroet het. Ons Meester die Profeet het sy groet beantwoord en gesê: “Mag die barmhartigheid van Allâhu ta’âlâ oor jou wees.” Daarna het ons Meester die Profeet gevra: “Wie is jy?” “Ek is van die stam Ghifâr,” het hy gesê. “Van wanneer af is jy hier?” het hy gevra. “Ek is al drie dae en drie nagte hier.” “Wie het jou te ete gegee?” “Ek het niks anders om te eet of te drink gevind nie as Zamzam. Telkens wanneer ek van Zamzam gedrink het, het ek geen honger en geen dors gevoel nie.” Ons Profeet het gesê: “Zamzam is geseënd. Dit versadig wie honger het.” Daarna het Abû Dharr Ghifârî vir ons Meester die Profeet gesê: “Maak Islam aan my bekend.” Ons Profeet het die kalima-i shahâda aan hom voorgesê; hy het dit nagesê, is met Islam vereer en het hom by die eerste Moslems gevoeg.9 Nadat hy Moslem geword het, het Abû Dharr Ghifârî vir ons Profeet gesê: “Yâ Rasûlallah! Ek sweer by Janâb-i Haqq, wat u as ware profeet gestuur het, dat ek dit openlik onder die afgodedienaars sal verkondig.” By die Ka’ba het hy met ’n harde stem gesê: “O Quraysh! Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh – Ek getuig dat daar geen god is nie behalwe Allâhu ta’âlâ, en dat Muhammad ’alayhis-salâm Sy dienaar en Sy rasûl is.” Toe die afgodedienaars dit hoor, het hulle hulle dadelik op hom gestort. Hulle het hom met klippe, stokke en stukke been geslaan en hom in sy bloed laat lê. Toe ’Abbâs dit sien, het hy gesê: “Laat hierdie man met rus, julle gaan hom doodmaak! Dit is ’n man van ’n stam wat aan die pad woon waarlangs julle handelskaravaan trek. Hoe wil julle nog daar verbykom?” So het hy Abû Dharr uit die hande van die afgodedienaars gered. Van blydskap dat hy met Islam vereer is, kon Abû Dharr nie stilsit nie. Die volgende dag het hy by die Ka’ba weer met ’n harde stem, skreeuend, die kalima-i shahâda uitgespreek. Ook dié keer het die afgodedienaars hom geslaan, en hy het neergeval. Weer het ’Abbâs te hulp gekom en hom uit hulle hande gered. Ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het Abû Dharr Ghifârî beveel om na sy eie land terug te keer en Islam daar te versprei. Op hierdie bevel het hy na sy stam teruggekeer en hulle vertel van die eenheid van Allâhu ta’âlâ en dat Muhammad ’alayhis-salâm Sy rasûl is. Wat hy bekend maak, het hy gesê, is waar en reg, en die afgode wat hulle aanbid, is vals, leeg en sinloos. ’n Deel van die skare wat na hom geluister het, het begin beswaar maak. Op daardie oomblik het die hoof van die stam, Haffâf, die skreeuers stilgemaak en gesê: “Stil, laat ons eers hoor wat hy te vertel het.” Daarop het Abû Dharr soos volg voortgegaan: “Voordat ek Moslem geword het, het ek eendag na die afgod Nuhm gegaan en melk voor hom neergesit. Ek het gesien hoe ’n hond nader kom, die melk opdrink en die afgod bevuil. Toe het ek met sekerheid begryp dat die afgod nie die krag het om dit te verhinder nie. Hoe kan dit julle aanstaan om ’n afgod te aanbid wat selfs deur ’n hond onteer word? Is dit nie waansin nie? Dit is wat julle aanbid.” Almal het met gebuigde hoofde gestaan. Toe een van hulle vra: “En wat maak daardie profeet van wie jy praat, bekend? Hoe het jy begryp dat hy die waarheid praat?”, het Abû Dharr met ’n harde stem gesê: “Wat hy bekend maak, is dat Allâhu ta’âlâ Een is, dat daar geen god is nie behalwe Hy, en dat Hy die Skepper van alle dinge en die Besitter en Eienaar van alle dinge is… Die mense roep hy om in Hom te glo… Tot die goeie, tot ’n goeie karakter en tot onderlinge hulp nooi hy uit. Ook maak hy bekend hoe verwerplik dit is om meisies lewend te begrawe, en al die ander slegte dade, die onreg en die onderdrukking wat julle pleeg, en dat ’n mens jou daarvoor moet hoed.” En hy het Islam breedvoerig verduidelik. Een vir een het hy die dwalinge opgenoem waarin sy stam verkeer het. Daarna het hy hulle skade en hulle verwerplikheid uiteengesit.

Van diegene wat na hom geluister het, het baie Moslem geword, met die hoof van die stam, Haffâf, en sy eie broer Unays voorop.10

Die openlike resitasie van die Qur’ân al-karîm by die Ka’ba

Eendag het die Metgeselle op ’n afgeleë plek bymekaargekom en met mekaar gepraat. Hulle het gesê: “By Allah, behalwe Rasûlullah was daar nog niemand wat hierdie afgodedienaars van die Quraysh die Qur’ân al-karîm openlik laat hoor het nie. Is daar iemand wat die Qur’ân al-karîm openlik aan hulle kan voordra en hulle dit laat hoor?” Ook ’Abdullah ibn Mas’ûd was daar. “Ek sal hulle dit laat hoor,” het hy gesê. Toe ’n paar Metgeselle sê: “O ’Abdullah! Ons vrees dat die afgodedienaars jou kwaad sal aandoen. Ons wil iemand hê wat ’n volk en ’n stam het wat hom indien nodig teen die afgodedienaars kan beskerm,” het hy aangedring: “Gee my toestemming, laat my gaan. Janâb-i Haqq sal my beskerm.” Die volgende dag het hy in die voormiddag na die Maqâm Ibrâhîm gegaan. Die afgodedienaars was daar bymekaar. Ibn Mas’ûd het staande die geseënde basmala uitgespreek en begin om soera ar-Rahmân te resiteer. Die afgodedienaars het vir mekaar gesê: “Wat sê die seun van Umm ’Abd? Seker resiteer hy wat Muhammad gebring het,” en hulle het op hom afgegaan. Met vuisslae, skoppe en klappe het hulle sy gesig en sy oë pimpel en pers geslaan totdat hy onherkenbaar was. Maar onder die klappe en vuisslae het hy voortgegaan om te resiteer. Met sy gesig en oë vol wonde en kneusplekke het hy na die Metgeselle teruggekeer. Die Metgeselle was baie bedroef hieroor en het gesê: “Ons was al bang dat dit met jou sou gebeur. Uiteindelik het met jou gebeur wat ons gevrees het.” Maar ’Abdullah ibn Mas’ûd was glad nie bedroef nie. “Nog nooit,” het hy gesê, “het ek die vyande van Allâhu ta’âlâ so swak gesien as vandag nie. As julle wil, kan ek hulle môreoggend nog net soveel laat hoor.” Die Metgeselle het gesê: “Nee, dit is vir jou genoeg. Jy het daardie verbete ongelowiges laat hoor waarvoor hulle ’n afkeer het.”11

Hoe Tufayl ibn ’Amr Moslem geword het

In die jare waarin ons Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) Islam in Mekka openlik begin versprei het, het hy die mense dag en nag raad gegee en hulle uitgenooi tot die godsdiens van Islam. Die afgodedienaars van Mekka het hulle beywer om hierdie pogings van ons Meester Rasûlullah te verydel. Teenoor diegene wat aanvaar het wat hy vertel, en geglo het, het hulle elke leuen, laster en marteling geoorloof geag. Het hulle iemand gesien wat ons Meester die Profeet ontmoet of met hom gepraat het, dan het hulle dadelik na hom gegaan en na elke lis en leuen gegryp sodat hy nie na hom sou luister en nie sou glo wat hy vertel nie. Om te verhoed dat diegene wat van buite na Mekka kom, hom ontmoet, het hulle alles in hulle vermoë gedoen. In ’n tyd toe die Moslems in nood verkeer en kwellings van die ongelowiges ondergaan het, het Tufayl ibn ’Amr Dawsî na Mekka gekom. Toe die leiers van die afgodedienaars dit sien, het hulle na hom gegaan en gesê: “O Tufayl! Jy het na ons land gekom. Die weeskind van ’Abdulmuttalib, wat onder ons opgestaan het, het baie verbasende eienskappe. Die woorde wat hy praat, is soos towery. Die seun skei hy van sy vader, die broer van sy broer, die man van sy vrou! Met die idees wat hy verkondig, bring hy alles in verwarring. Die seun wat sy woord hoor, kyk nie meer na sy vader nie, maar volg hom. Niemand luister meer na ’n ander nie, en hulle word Moslem. Ons vrees dat hierdie ramp van verdeeldheid wat ons getref het, ook jou en jou volk sal tref. Laat dit ons raad aan jou wees: praat in geen geval met hom nie! Sê vir hom geen woord nie en luister nie na sy woord nie. Gee geen aandag aan wat hy vertel nie! Wees baie versigtig. Moet ook nie lank hier bly nie. Gaan sommer dadelik weg!” Wat daarna gebeur het, vertel Tufayl ibn ’Amr soos volg:

“By Allah, hierdie man maak die waarheid bekend en praat wat reg is. Wie nie in hom glo nie, is ’n leuenaar en verkeer in dwaling” Unays Ghifârî (radiyallâhu ’anh)

“Ek sweer dit: hulle het dit so dikwels gesê dat ek uiteindelik besluit het om nie met hom te praat nie en in geen geval na sy woorde te luister nie. Ja, toe ek die Ka’ba binnegegaan het, het ek vir alle sekerheid, uit vrees dat ek dalk sy woorde sou hoor, selfs watte in my ore gedruk. Die volgende oggend het ek na die Ka’ba gegaan. Ek het gesien hoe die Rasûl ‘alayhis-salâm daar die gebed verrig. Ek het op ’n plek naby hom bly staan. Volgens die wysheid van Janâb-i Haqq het iets van wat hy geresiteer het, tot my ore deurgedring. Hoe mooi was die woorde wat ek gehoor het! Ek het by myself gesê: ‘Ek is nie ’n man wat goed en kwaad nie kan onderskei nie. Boonop is ek ’n digter. Waarom sou ek nie luister na wat hierdie man sê nie? As ek sy woorde mooi vind, aanvaar ek hulle; as hulle my nie aanstaan nie, laat ek hulle staan.’ Ek het my êrens versteek en daar gewag totdat Rasûlullah sy gebed beëindig en huis toe gegaan het. Daarna het ek agter hom aan gegaan. Toe hy sy huis binnegaan, het ek ook ingegaan en gesê: ‘O Muhammad ‘alayhis-salâm! Toe ek in hierdie streek aangekom het, het u volk dit en dat vir my gesê… Hulle wou hê dat ek my ver van u hou. Uit vrees het ek watte in my ore gedruk om u woord nie te hoor nie. Maar Allâhu ta’âlâ het my iets laat hoor van wat u geresiteer het. Ek het dit baie mooi gevind. Maak nou aan my bekend wat u te sê het! Ek is bereid om dit te aanvaar.’ Ons Meester Rasûlullah het Islam aan my verduidelik en vir my ’n gedeelte uit die Qur’ân al-karîm geresiteer. Ek sweer dat ek in my lewe nooit ’n mooier woord gehoor het nie. Onmiddellik het ek die kalima-i shahâda uitgespreek en Moslem geword. Toe het ek gesê: ‘Yâ Rasûlallah! Ek is ’n man van aansien, na wie se woord in my volk geluister word. Niemand van hulle gaan teen my woord in nie. Laat my gaan en ook hulle tot die godsdiens van Islam uitnooi. Doen ’n smeekbede dat Allâhu ta’âlâ my ’n teken, ’n karâma, skenk! Mag daardie teken my tot gemak en tot hulp wees wanneer ek my volk tot Islam uitnooi!’ Op hierdie versoek van my het ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ‘alayhi wa sallam) ’n smeekbede gedoen: ‘O Allah! Skenk hom ’n teken, ’n bewys!’ Daarna het ek na my land teruggekeer. Toe ek in ’n donker nag die heuwel bereik wat uitkyk oor die waterbron waar my volk gewoon het, het daar op my voorkop ’n nûr soos ’n lamp verskyn, wat lig begin gee het. Toe het ek ’n smeekbede gedoen: ‘O Allah! Bring hierdie nûr van my voorkop oor na ’n ander plek! Laat die onkundiges van die stam Daws nie, wanneer hulle dit sien, dink dat Allah dit as goddelike straf op sy voorkop laat verskyn het omdat hy van sy godsdiens afgedraai het nie!’ Daardie nûr het onmiddellik oorgegaan na die punt van die sweep in my hand en daar soos ’n lamp gehang. Toe ek die woonplek van my stam nader en die helling begin afgaan, het die mense wat daar was, mekaar gewys op die nûr wat soos ’n lamp aan die punt van my sweep gestraal het. So het ek die helling afgegaan en by die huis gekom. As eerste het my vader na my gekom en my in hierdie toestand gesien. Uit liefde vir my het hy sy arms om my nek geslaan. Baie oud was my vader. Ek het vir hom gesê: ‘Pa, my liewe Pa! As u in u vorige toestand bly, hoort ek nie meer by u nie en hoort u nie meer by my nie!’ Toe my vader hierdie woorde van my hoor, het hy geskrik en gevra: ‘Wat is die rede, my seun?’ Ek het hom geantwoord: ‘Ek het nou tot die godsdiens van Muhammad ‘alayhis-salâm toegetree en Moslem geword.’ Daarop het my vader gesê: ‘O my seun, ook ek tree toe tot die godsdiens waartoe jy toegetree het. Laat jou godsdiens ook my godsdiens wees!’ Onmiddellik het hy die kalima-i shahâda uitgespreek en Moslem geword. Daarna het ek hom geleer wat ek van die godsdiens van Islam geweet het. Toe het hy hom gewas en skoon klere aangetrek. Later het my vrou na my gekom. Ook vir haar het ek dieselfde gesê. Ook sy het dit aanvaar en Moslem geword. Toe dit oggend word, het ek na die stam Daws gegaan. Ek het Islam aan hulle verduidelik en hulle almal tot Islam uitgenooi. Maar hulle was traag om dit te aanvaar. Lank het hulle hulle verset. Hulle het nie opgehou met hulle sondige en slegte dade nie. Hulle het nog verder gegaan en met knipogies en grynslae met my gespot; omdat hulle aan woeker en dobbelspel verslaaf was, het hulle nie na my woorde geluister nie. Hulle het vermy om Islam te volg. Hulle het teen Allah en Sy Profeet in opstand gekom.

Ná ’n ruk het ek na Mekka gekom, by Rasûlullah oor my volk gekla en gesê: ‘Yâ Rasûlallah! Die stam Daws het teen Allâhu ta’âlâ in opstand gekom. Hulle het my uitnodiging om tot Islam toe te tree, nie aanvaar nie. Doen ’n smeekbede vir hulle!’ Ons geliefde Profeet, wie se teerheid en barmhartigheid vir almal groot was, het sy hande oopgemaak, hom na die qibla gewend en hierdie smeekbede gedoen: ‘O my Heer! Wys die volk van Daws die regte weg en bring hulle tot die godsdiens van Islam!’ En vir my het hy gesê: ‘Keer terug na jou volk. Gaan voort om hulle met ’n glimlag en met sagte woorde tot Islam uit te nooi! Wees sag met hulle!’ Onmiddellik het ek na my land teruggegaan, en geen oomblik het ek opgehou om die volk van Daws tot Islam uit te nooi nie.”12

Die uitnodiging op die jaarmarkte

Elke jaar het mense uit verskillende stede op vaste dae na Mekka gekom om die Ka’ba al-Mu’azzama te besoek. Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het diegene wat aankom, tegemoet gegaan en Islam aan elke groep verduidelik. Aan hulle het hy bekend gemaak “dat Allâhu ta’âlâ Een is, dat hy die ware Profeet is en dat die redding daarin lê”. Eendag het Walîd ibn Mughîra die afgodedienaars bymekaargeroep en gesê: “O Quraysh! Die seisoen van die besoek aan die Ka’ba het weer aangebreek. Die stem van Muhammad het oor die wêreld versprei. Die Arabiese stamme kom na hom toe, voel hulle aangetrokke tot sy soet woorde en tree tot sy godsdiens toe. Ons moet hierteen ’n maatreël bedink. Laat ons almal saamstem, sodat ons nie elkeen iets anders oor hom sê en mekaar so tot leuenaars maak nie.” Die Quraysh het gesê: “O vader van ’Abdu Shams! Jy is die een onder ons met die verste blik. Wat jy sê ons moet sê, dit sal ons sê.” Toe Walîd sê: “Nee, sê julle dit maar, dan luister ek,” het hulle gesê: “Laat ons sê dat hy ’n waarsêer is.” Walîd het dadelik beswaar gemaak: “Nee! Ek sweer dat hy geen waarsêer is nie. Ons het baie waarsêers gesien. Hulle praat waarheid en leuen sonder enige skroom. Wat Muhammad resiteer, lyk glad nie op wat die waarsêers versin nie. Boonop het ons tot nou toe nog nooit ’n leuen van Muhammad gehoor nie. As ons dit sê, glo niemand dit nie.” Dié keer het hulle gesê: “Laat ons sê dat hy besete is, dat hy mal is.” Walîd het weer beswaar gemaak: “Nee! Ek sweer dat hy nie besete is nie en ook nie mal nie. Ons ken mal en besete mense, en ons verstaan die tekens van waansin. By hom is daar geen benoudheid, geen stuiptrekkings of bewing, en ook geen waanvoorstellings nie. As ons dit sê, sal hulle ons weerspreek en tot leuenaars verklaar.” Die Quraysh het gesê: “Laat ons sê dat hy ’n digter is…” Walîd het weer beswaar gemaak: “’n Digter is hy ook nie! Ons ken elke soort poësie baie goed. Wat hy resiteer, lyk glad nie op poësie nie.” Dié keer het hulle gesê: “Laat ons sê dat hy ’n towenaar is.” Walîd het gesê: “’n Towenaar is hy nie. Ons het towenaars en hulle towery gesien, en ons ken hulle ook. In sy woorde is daar geen spoor van towery nie. Die woord van Muhammad oorwin die hele wêreld. Ook is hy geen onbekende nie. Ons kan die mense nie van hom skei en verhinder dat hulle met hom praat nie. Boonop oortref hy sy tydgenote in suiwerheid van taal en welsprekendheid, in mooi en sinryke spraak. Kortom, wat ons ook al oor hom sê, die mense sal begryp dat ons woorde leuens is.” Toe die Quraysh niks meer kon sê nie, het hulle gesê: “Jy is die oudste en mees ervare onder ons; met wat jy sê, stem ons saam.”

“Ons Profeet het hierdie smeekbede gedoen: ‘O my Heer! Wys die volk van Daws die regte weg en bring hulle tot die godsdiens van Islam!’ En vir my het hy gesê: ‘Keer terug na jou volk! Gaan voort om hulle met ’n glimlag en met sagte woorde tot Islam uit te nooi! Wees sag met hulle!’” Tufayl ibn ’Amr (radiyallâhu ’anh)

Daarop het Walîd ibn Mughîra ’n ruk lank nagedink en toe gesê: “Tog is dit die beste van alles dat ons hom ’n towenaar, ’n heksemeester noem; dit klink die geloofwaardigste. Want met sy woorde skei hy die mense van hulle volk en hulle verwante. Die broer vervreem hy van sy broer, en twee vriende van mekaar.” Die Quraysh het dadelik uiteengegaan en vir die mense wat hulle in Mekka om hulle versamel het, gesê: “Muhammad is ’n towenaar!…”, en hulle het dit onder die volk versprei. Toe die stamme begin kom het om die Ka’ba te besoek, het hulle hulle tegemoet gegaan en niemand laat gaan sonder om hom te waarsku om nie met ons Meester die Profeet in aanraking te kom nie. Weens hierdie optrede van die afgodedienaars het die mense in al die Arabiese lande nuuskierig geword oor Islam, en in die gedagtes het twyfel en vrae oor die afgode begin ontstaan. Allâhu ta’âlâ het edele verse neergestuur waarin Hy bekend gemaak het dat Hy die kâfir Walîd ibn Mughîra bitter strawwe sou laat proe. So is in die verse 11–29 van soera al-Muddaththir in betekenis gesê: “(O My Rasûl!) Laat (die straf van) hom wat Ek alleen geskep het (beroof van rykdom) (’n kâfir soos Walîd ibn Mughîra) aan My oor! (Ek sal daardie kâfir die straf gee wat hy verdien.) Ek het hom oorvloedige besittings gegee (aan daardie ondankbare, wat niks besit het nie, het Ek baie wingerde, groentetuine en besittings geskenk, en later het Ek hom baie gunste laat verwerf). Ek het hom seuns gegee wat altyd by hom teenwoordig is (sterk, kragtige seuns wat oor hom waak en gereed staan om enige aanval op hom onmiddellik af te weer). Ek het vir hom alles maklik gemaak en hom baie groot moontlikhede geskenk (Ek het hom in staat gestel om alles maklik te verkry en die weg vir hom gebaan. In Mekka het hy ’n hoë leiersposisie bereik. Die bynaam ‘Rayhânat al-‘Arab’ is aan hom gegee. By sy volk het hy hom as ’n baie uitgelese persoon voorgedoen). Daarna wens hy (daardie hebsugtige, ondankbare man) ná al hierdie moontlikhede dat Ons hom nog meer gee (besittings en seuns) (hy begeer dit met hebsug; hy ken nie die waarde van die gunste wat hy ontvang het nie en doen geen moeite om daarvoor te dank nie). Nee! Nooit sal sy wense vervul word nie! (Die wens van daardie verloënaar, van daardie hebsugtige, sal nie vervul word nie; sy besittings en sy seuns sal nie vermeerder word nie.) Want hy het uiters hardkoppig geword teenoor Ons verse. Ek sal hom in die Hel met geweld teen ’n gladde rots opdryf waarop geen voet vastrapplek vind nie (Ek sal hom in die hewige en pynlike foltering van die Hel die straf gee wat hy verdien); Ek sal hom in benoudheid en swaar nood bring! (Toe ons Meester die Profeet eendag by die Ka’ba met ’n harde stem die Qur’ân al-karîm geresiteer het, het die uitwerking van die edele verse ’n diep indruk op hom gelaat. Na die Quraysh het hy gegaan en vir hulle gesê: ‘Ek het ’n woord gehoor wat Muhammad geresiteer het. Dit kan nie die woord van ’n mens of van ’n jinn wees nie. Hierdie woord is geen poësie nie en ook nie die woord van ’n waarsêer nie. Hierdie man lieg ook nie. Ek is iemand wat al heelwat kernagtige woorde gehoor het. Ek kon dit met niks vergelyk nie. Het julle hom al ooit sien lieg?’ Die Quraysh het in groot onrus verval en gesê: ‘Wee ons! Ook hierdie verstandige, ryk en invloedryke man het ons verloor! Die woorde van Muhammad (sallallâhu ‘alayhi wa sallam) het ook op hom uitwerking gehad.’ Dadelik het hulle Abû Jahl na hom gestuur. Abû Jahl het gekom en gesê: ‘Wat is dit dan dat ek jou so bedroef en neerslagtig sien? Het die towery van Muhammad ook op jou uitwerking gehad, of het iets van sy oorblywende besittings en rykdom aan jou toegeval? Ons het onder mekaar besluit: as jy na besittings en rykdom smag, gee ons jou soveel as wat jy wil. Moenie op sulke dwaalweë beland nie.’ Walîd ibn Mughîra het gesê: ‘Die rykste van die Quraysh is ek. Hoe kan julle my so iets voorstel?’ Abû Jahl het gesê: ‘Goed dan! Waarom het jy dan woorde vol lof gespreek oor die Qur’ân wat hy resiteer?’) (Daarop) het (daardie verloënaar, om die Qur’ân al-karîm wat hy van Rasûlullah gehoor het, te beskimp,) iets in sy gees bedink (hy het nagedink en oorweeg) en daarna ’n oordeel gevel (hy het die uitkoms van sy oorwegings bekend gemaak). Mag hy vergaan! Hoe het hy geoordeel! (Met ’n onsamehangende, verwarde oordeel het hy vorendag gekom, wat in stryd was met wat hy vroeër gesê het, ’n oordeel wat nêrens op slaan nie. Hierdie man het die noodsaak gevoel om die woorde wat hy gespreek het, te verduidelik, en gedink: ‘Hoe kan ek hierdie woorde wat ek gesê het, aan hulle verklaar?’)

“Nee, ek gaan weer resiteer. Vir die eerste keer het ek die afgodedienaars in so ’n erbarmlike toestand gesien. Hulle magteloosheid verbly my baie. Ek voel geen pyn van die martelinge wat my aangedoen is nie” ’Abdullah ibn Mas’ûd (radiyallâhu ’anh)

Nogmaals: mag hy vergaan! Hoe het hy geoordeel (op so ’n verskriklike wyse)! Toe het hy gekyk (hy het sy aandag op die saak gerig, dit weer met ’n deurdringende blik bekyk en dit nogmaals oordink om dit heeltemal onder sy beheer te kry). Toe het hy sy wenkbroue gefrons en sy gesig strak getrek. Toe het hy die waarheid die rug gekeer en hoogmoedig geword. En hy het gesê: ’Dit is niks anders nie as towery wat van mense oorgelewer is (wat voortdurend van die een na die ander oorgaan). Dit is net die woord van ’n mens!’” (Terwyl daardie man vroeër onder sy volk erken het dat die Qur’ân al-karîm ’n wonderbaarlike woord is wat nie lyk op die woorde van mense en jinn nie. Daarna het daardie verloënaar, om sy volk tevrede te stel, sy woorde verander en oor die Qur’ân al-karîm laster gespreek wat in geen enkele opsig daarop van toepassing is nie. So het hy homself die goddelike straf waardig gemaak. Allâhu ta’âlâ het gesê:) “Ek sal hom die Hel laat binnegaan (in Saqar, in ’n hewige vuur). Weet jy wat Saqar is? (Wat weet jy wat daardie hewige vuur is? Het jy kennis van sy eienskappe?) Dit laat niks oor nie en laat niks met rus nie! (Dit laat nie voortbestaan nie en dit vernietig nie; dit wil sê: dit maak die mens nie dood nie en laat hom ook nie lewe nie. Wie daarin ingaan, laat dit nie weer uit nie, en dit hou nie op met die straf nie.) Dit stroop die hele vel van die mens af (dit verbrand, verskroei en verkool dit) en lê sy bene bloot.”

Die afgodedienaars luister na die Qur’ân al-karîm

Die vooraanstaandes van die afgodedienaars het met allerlei liste en met onderdrukking verhinder dat die mense tot geloof kom. Hulle het die volk van Mekka verbied om te luister na die edele verse wat Muhammad ’alayhis-salâm geresiteer het. Self het hulle egter snags in die geheim na die huis gekom waar ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm was, hulle in ’n hoek versteek en geluister. Teen dagbreek het die vooraanstaandes van die afgodedienaars gesien dat elkeen van hulle, sonder dat die ander dit geweet het, snags gekom het om na die Qur’ân al-karîm te luister; dan het hulle mekaar verwyt en gesê: “Laat ons dit nie weer doen nie.” Maar die volgende nag het hulle weer, sonder dat die ander dit geweet het, hulle in ’n hoek gaan versteek en weer geluister. En soggens het hulle mekaar gesien en verstom gestaan. Hulle het gesweer om dit nie weer te doen nie en uiteengegaan, maar hulle kon nie daarmee ophou nie. Tog het hulle nie tot geloof gekom nie, omdat hulle hulle nafs gevolg het, hulle verhewe gewaan het, bang was dat die ander afgodedienaars hulle dit sou verwyt, en hulle deur nog baie ander nietige gedagtes laat meesleep het. Ook ander het hulle daarvan weerhou. Boonop het hulle in die strate uitgeroep: “Muhammad is ’n towenaar.” Eendag teen die aand het die afgodedienaars om die Ka’ba bymekaargekom en gesê: “Laat ons Muhammad laat roep en hierdie saak met hom bespreek! Dan kan niemand ons agterna iets verwyt nie, en sal hulle ons verskoon.” En hulle het ’n boodskap na ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) gestuur. Op hierdie uitnodiging het ons Meester die Profeet na die Ka’ba gekom en teenoor die afgodedienaars gaan sit. Die afgodedienaars het gesê: “O Muhammad! Ons het jou laat roep om met jou tot ’n ooreenkoms te kom. Ons sweer dat daar onder die Arabiere nog nooit iemand gesien is wat sy volk so in die moeilikheid gebring het soos jy nie! Jy het ons godsdiens beskimp! Jy het ons gode beledig! Jy het ons verstand geminag! Jy het ons eenheid verdeel en ons teen mekaar opgesteek! Daar is geen kwaad wat jy ons nie aangedoen het nie! As jy met hierdie dade en woorde van jou ryk wil word, sal ons meer besittings vir jou bymekaarmaak as wat jy wens. As jy roem en eer wil verwerf, sal ons jou as heer aan ons hoof aanvaar. As jy koning wil word, sal ons jou tot koning uitroep en ons om jou skaar. As daar iets is onder die invloed waarvan jy staan, sal ons jou daarvan bevry. As dit ’n siekte is wat van die jinn kom, sal ons al ons besittings opoffer om die genesing daarvan te soek!…” Die Meester van die wêrelde het geduldig na hulle geluister en daarna hierdie grootse antwoord gegee: “O Quraysh! Niks van wat julle sê, is in my nie. Met wat ek vir julle gebring het, het ek nie gekom om julle besittings te vra nie, ook nie om onder julle groot eer en roem te verwerf nie, en ook nie om koning oor julle te word nie. Maar Allâhu ta’âlâ het my as profeet na julle gestuur en ook ’n Boek aan my geopenbaar. Hy het my beveel om ’n bringer van blye boodskappe te wees (met die Paradys, vir wie van julle aanvaar) en ’n waarskuwer (met die Hel, vir wie van julle nie aanvaar nie).

Ek het hierdie bevel van my Heer aan julle oorgedra en julle raad gegee. As julle aanvaar wat ek gebring het, sal dit vir julle in hierdie wêreld en in die hiernamaals ’n deel en ’n padkos wees. As julle dit nie aanvaar nie maar verwerp, dan is dit my taak, totdat Allâhu ta’âlâ tussen my en julle oordeel, om elke moeilikheid die hoof te bied en te verduur om die bevel van Janâb-i Haqq uit te voer…” Abû Jahl, Umayya ibn Khalaf en die ander afgodedienaars het gesê: “O Muhammad! Jy weet dat niemand wat die lewensonderhoud betref, in swaarder omstandighede lewe as ons nie. Aangesien jy ’n profeet is, vra dan jou Heer dat Hy hierdie berge, wat ons beknel en ons lewensonderhoud swaar maak, wegneem en verwyder! Dat Hy ons land verbreed en riviere daardeur laat vloei soos die riviere van Damaskus en Irak! En dat Hy sommige van ons voorvaders weer lewend maak, met Qusayy ibn Kilâb voorop! Qusayy ibn Kilâb was immers ’n waarheidliewende en eerbiedwaardige man. Laat ons hom vra of wat jy sê, waarheid of leuen is! As hy jou bevestig en as jy doen wat ons vra, sal ons jou glo. So sal ons ook te wete kom watter rang jy by jou Heer het. As jy dit nie vir ons doen nie, vra dan jou Heer iets vir jouself. Vra Hom om ’n engel te stuur wat bevestig wat jy sê, en wat ons van jou af weghou! En laat jou Heer jou ook tuine, paleise en skatte gee, sodat jy van die sorg om jou lewensonderhoud verlos is! Want ook jy loop net soos ons oor die markte en swoeg vir jou lewensonderhoud!…” Die Trots van die wêreld het vir hulle gesê: “Ek is nie met hierdie dinge na julle gestuur nie. Ek het net dit van Janâb-i Haqq aan julle gebring waarmee Allâhu ta’âlâ my gestuur het. Ek het dit aan julle oorgedra. Ek is nie ’n man wat my Heer om iets vra nie (sodat Hy my besittings en rykdom gee)… Allâhu ta’âlâ het my gestuur as bringer van blye boodskappe (met die Paradys, vir wie van julle aanvaar wat ek gebring het) en as waarskuwer (met die Hel, vir wie van julle dit nie aanvaar nie en verwerp).” Dié keer het die afgodedienaars gesê: “Aangesien jou Heer sekerlik alles doen wat Hy wil, vra Hom dan om hierdie hemel in stukke te breek en op ons te laat val!… Solank jy dit nie doen nie, glo ons jou nie!” Ons Meester die Profeet het gesê: “Dit berus by Allâhu ta’âlâ. As Hy dit aan julle wil doen, sal Hy dit sekerlik doen.” Daarop het die afgodedienaars nog verder gegaan en gesê: “O Muhammad! Het jou Heer dan nie geweet dat ons met jou sou sit, wat ons jou sou vra en wat ons van jou sou verlang, sodat Hy jou dit vooraf kon meedeel en leer nie? Waarom het Hy jou nie bekend gemaak wat Hy met ons sal doen as ons nie aanvaar wat jy aan ons oordra nie?… Solank jy nie die engele as getuies van die waarheid van jou woorde na ons bring nie, glo ons jou nie… Ons het geen enkele verantwoordelikheid meer teenoor jou nie. Ons sweer dat ons jou voortaan nie meer met rus laat nie! Óf ons vernietig jou, óf jy ons…” Toe ons geliefde Profeet sien dat hulle, in plaas daarvan om nader aan hom te kom, hulle so heeltemal van hom verwyder, het hy by hulle weggegaan.13 Toe die afgodedienaars van Mekka die Sultan van die heelal verwerp het, het Allâhu ta’âlâ deur middel van Jibrîl ’alayhis-salâm die openbaring gestuur en hulle met edele verse geantwoord. Hy het die bitter strawwe bekend gemaak wat hulle sou tref. Van die 4de tot die 11de vers van soera al-An’âm is in betekenis gesê: “Daar kom geen enkele vers van die verse van hulle Heer na hulle nie (geen vers van die Qur’ân al-karîm, geen bewys van die bewyse, geen wonderwerk van die wonderwerke) sonder dat hulle hulle daarvan afwend.

“Die woestynbewoners, onkundiges met harde harte, glo nie in jou nie. Die meeste van hulle is huigelaars” Tawba: 97

So het hulle die Waarheid (die Qur’ân al-karîm) verloën en verwerp toe dit na hulle gekom het. Maar binnekort sal die berig (die straf) na hulle kom van dít waarmee hulle gespot en die gek geskeer het. Het hulle (die volk van Mekka) nie gesien hoeveel geslagte Ons vóór hulle vernietig het nie? Het hulle dit nie met sekerheid geweet nie? Ons het hulle al die moontlikhede gegee wat Ons julle nie gegee het nie. Ons het oorvloedige reën uit die hemel op hulle gestuur. Ons het onder hulle (hulle boorde, hulle tuine en hulle paleise) riviere laat vloei. Daarna het Ons hulle weens hulle sondes vernietig (en omdat hulle nie vir hierdie gunste gedank het nie). En ná hulle het Ons ander geslagte voortgebring. As Ons vir jou ’n boek neergestuur het, op papier geskryf, en hulle dit met hulle eie hande aangeraak het, dan nog sou daardie kâfirs uit hardkoppigheid sê: ‘Dit is niks anders nie as duidelike towery.’ En hulle het ook gesê: ’As daar tog maar ’n engel na hom (na Muhammad ‘alayhis-salâm) neergestuur is (wat ook ons kon sien) (en wat vir ons sê dat hy ’n profeet is)!’ As Ons ’n engel neergestuur het (en hulle dan nog nie geglo het nie), dan was die saak beslis (dan was die vernietiging oor hulle almal uitgespreek). En dan sou hulle selfs geen oogwink uitstel gegee word nie, en sou daar nie meer na hulle omgesien word nie. As Ons hom (die Profeet) ’n engel gemaak het, dan sou Ons hom sekerlik tog in die gestalte van ’n man getoon het, en sou Ons hulle weer in die twyfel gedompel het waarin hulle reeds verkeer het. Voorwaar, ook met die profete vóór jou is gespot, en die ramp en die straf, wat die vergelding vir hulle spot was, het hulle van alle kante omsingel. Sê: ‘Trek rond oor die aarde en kyk dan hoe die einde was van diegene wat die profete verloën het!’” In die verse 7–10 van soera al-Furqân is eweneens in betekenis gesê: “Die kâfirs het gesê: ‘Watter soort profeet is dit dié? Net soos ons eet en drink hy en loop hy op straat rond. As hy ’n profeet was, sou daar ’n engel na hom kom. Helpers sou hy hê, en ook hulle sou ons berigte bring en ons met die Hel waarsku. Of sy Heer sou vir hom skatte van geld stuur, of hy sou boorde en landerye hê en eet wat hy wil.’ Daardie onregpleërs het vir mekaar gesê: ‘As julle hom volg, volg julle ’n betowerde man.’ (O My Habîb!) Kyk watter slegte vergelykings hulle oor jou gemaak het; hulle het van die ware weg afgewyk en in dwaling geraak. Hulle kan nie meer uit die dwaling kom en die regte weg vind nie. Hoe verhewe is die majesteit van Allâhu ta’âlâ! As Hy wil, gee Hy jou (in hierdie wêreld) beter dinge as dit: boorde en tuine waaronder riviere vloei, en Hy bou paleise vir jou!” In die 21ste vers is eweneens in betekenis gesê: “Diegene wat nie hoop om Ons te ontmoet nie, het gesê: ‘As daar tog maar engele na ons neergestuur is (wat aan ons bekend maak dat Muhammad die waarheid praat), of as ons maar ons Heer kon sien!’ Voorwaar, hulle het hulleself groot geag en in groot oormoed alle perke oorskry…” In die 9de vers van soera Saba’ is in betekenis gesê: “As Ons wou, sou Ons hulle in die aarde laat wegsink (soos Qârûn, omdat hulle Ons duidelike verse verloën het nadat hulle dit gesien het), of stukke van die hemel op hulle laat val (soos Ons met die volk van Ayka gedoen het).” En in die 97ste vers van soera al-Isrâ is in betekenis gesê: “…Ons sal hulle op die Oordeelsdag versamel, op hulle gesig, blind, stom en doof! Hulle verblyfplek is die Hel; telkens wanneer die vuur daarvan afneem, sal Ons die vlamme vir hulle laat oplaai!” Ná die edele verse wat oor hulle neergestuur is, het die vyandskap van die afgodedienaars nog groter geword.

Veral Ubayy ibn Khalaf en sy broer Umayya het ons Meester Rasûlullah baie verdriet aangedoen. Die ellendige Ubayy het met ’n vergane been na ons Profeet gekom. Toe het hy gesê: “O Muhammad! Jou Allah sal hierdie been dus, nadat dit vergaan het, weer lewend maak, is dit so? Jy dink dus dat jou Heer dit, nadat dit vergaan het, weer lewend sal maak!” En hy het die been fyngedruk. Daarna het hy die stof in die rigting van ons geliefde Profeet geblaas. En hy het voortgegaan: “O Muhammad! Wie kan dit, so vergaan soos dit is, weer lewend maak?” Ons Meester die Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het gesê: “Ja. Allâhu ta’âlâ sal jou en hierdie been laat sterf… Daarna sal Hy jou weer lewend maak en jou die Hel laat binnegaan.” Na aanleiding van hierdie gebeurtenis het Janâb-i Haqq die volgende edele verse neergestuur. In betekenis: “Het daardie mens (daardie verloënaar) nie gesien en nie met sekerheid geweet dat Ons hom uit ’n druppel saad geskep het nie? En kyk, hy het ’n openlike twissoeker geword. Terwyl hy sy eie skepping vergeet, gee hy vir Ons ’n voorbeeld en sê: ‘Wie sal hierdie bene lewe gee, noudat hulle vergaan en verbrokkel is?’ (O My Rasûl!) Sê: ’Hy sal hulle lewe gee wat hulle die eerste keer geskep het (toe hulle nie bestaan het nie), en Hy (Allâhu ta’âlâ) ken elke skepping volkome. Hy (Allâhu ta’âlâ) is dit wat vir julle uit die groen boom vuur laat voortkom, en kyk, daarmee steek julle vuur aan. Sou Hy wat die hemele en die aarde geskep het, nie by magte wees om hulle gelykes te skep nie? Sekerlik is Hy dit. Hy is die Skepper van alle dinge, die Kenner van alle dinge…’”14

Die geloof van Khâlid ibn Sa’îd

In die eerste tyd van die uitnodiging tot Islam het Khâlid ibn Sa’îd ’n droom gehad. In die droom het hy aan die rand van die Hel gestaan, en sy vader wou hom daarin stoot. Juis op daardie oomblik het hy gesien hoe ons Profeet hom om die middel gryp en hom daarvoor behoed om in die Hel te val. Skreeuend het hy wakker geword en gesê: “By Allah, hierdie droom is waar.” Toe hy na buite gaan, het hy Abû Bakr teëgekom en hom sy droom vertel. Abû Bakr het vir hom gesê: “Jou droom is waar; daardie man is die profeet van Allâhu ta’âlâ. Gaan dadelik en volg hom! Jy sal hom volg, tot die godsdiens toetree wat hy gebring het, en by hom wees. En hy sal jou daarvoor behoed om in die Hel te val, soos jy in jou droom gesien het. Maar jou vader sal in die Hel bly!”

Khâlid ibn Sa’îd was onder die indruk van sy droom. Sonder om tyd te verloor, het hy dadelik na ’n plek gegaan wat Ajyâd genoem word, na Muhammad ’alayhis-salâm, en gevra: “O Muhammad! Waartoe nooi u die mense uit?”

Ons Meester die Profeet het hom geantwoord: “Ek nooi die mens uit om te glo in die enige Allah, wat geen gelyke en geen weerga het nie, en dat Muhammad (’alayhis-salâm) Sy dienaar en Sy profeet is; en om op te hou met die aanbidding van stukke klip wat nie hoor en nie sien nie, wat geen skade of nut bring nie, en wat niks weet van diegene wat hulle aanbid of nie aanbid nie.”

Daarop het Khâlid ibn Sa’îd dadelik gesê: “Ook ek getuig dat daar geen god is wat aanbidding waardig is nie behalwe Allâhu ta’âlâ, en ek getuig dat u die profeet van Allâhu ta’âlâ is!”, en hy het Moslem geword. Dat hy Moslem geword het, het ons Profeet baie verbly. Ná hom het ook sy vrou Umayya die eer verwerf om Moslem te word. Khâlid ibn Sa’îd wou hê dat ook sy broers Moslem word en het hom daarvoor beywer. Van hulle het ’Umar ibn Sa’îd ook al Moslem geword.

“Ons sal hulle op die Oordeelsdag versamel, op hulle gesig, blind, stom en doof! Hulle verblyfplek is die Hel; telkens wanneer die vuur daarvan afneem, sal Ons die vlamme vir hulle laat oplaai!” Isrâ: 97

Toe sy vader Abû Uhayha, ’n verbete vyand van Islam, verneem dat Khâlid en ’Umar Moslem geword het en op ’n afgeleë plek van Mekka die gebed verrig, het hy sy seuns wat nie Moslem was nie, uitgestuur en hulle na hom laat bring. Daarna het hy hulle beveel om die godsdiens waartoe hulle pas toegetree het, te verlaat. Toe het hy hulle begin uitskel en slaan.

Daarna het hy vir Khâlid ibn Sa’îd gesê: “Jy het Muhammad dus gevolg? Terwyl jy tog sien dat hy teen sy volk ingaan en met wat hy gebring het, ons afgode en ons voorvaders beledig!”

Toe Khâlid ibn Sa’îd sê: “Ek sweer by Allah dat Muhammad ’alayhis-salâm die waarheid praat. Ek het hom gevolg. Ek sterf eerder as dat ek van my godsdiens afdraai!”, het die woede van sy vader nog groter geword. Met ’n stok het hy hom geslaan totdat dit gebreek het, en gesê: “O ontaarde seun! Gaan waarheen jy wil. Ek sweer dat ek jou geen brood meer gee nie!” Khâlid het gesê: “As u my die lewensonderhoud ontsê, sal Allâhu ta’âlâ my sekerlik my lewensonderhoud skenk.”

Die vader het sy ander kinders gedreig: “As een van julle met hom praat, doen ek aan julle wat ek hom nog nie aangedoen het nie.” En hy het Khâlid in die kelder van die huis laat opsluit en hom drie dae sonder kos en water in die hitte van Mekka gelaat.

Khâlid ibn Sa’îd het ’n uitweg gevind en uit die hande van sy vader ontsnap. Die vader is deur ’n swaar siekte getref. Terwyl hy siek in die bed gelê het, het Abû Uhayha uit vyandskap teen Islam gesê:

“As ek van hierdie siekte genees en weer op die been kom, sal almal in Mekka ons afgode aanbid. Niemand sal iets anders as hulle kan aanbid nie!…” Sodat die vyandskap van sy vader teen die ware godsdiens sou ophou en hy sy Moslembroers geen kwaad sou aandoen nie, het Khâlid sy hande opgehef en hierdie smeekbede gedoen: “O Allah, wat die wêrelde geskep het! Laat my vader nie van hierdie siekte opstaan nie!” Janâb-i Haqq het sy smeekbede aanvaar: Abû Uhayha kon nie meer van sy siekbed opstaan nie en het gesterf.

Hoe Mus’ab ibn ’Umayr Moslem geword het

Mus’ab ibn ’Umayr (radiyallâhu ’anh) het tot ’n vername en ryk familie van die Quraysh behoort. Toe hy die geseënde woorde van ons Profeet hoor, het daar ’n groot liefde in sy hart ontstaan. Van verlange om by hom te kom, het hy gebrand. Uiteindelik het hy na Dâr al-Arqam gegaan en Moslem geword. Toe sy moeder en vader dit hoor, het hulle hom alles ontneem en hom begin martel. Om hom van sy godsdiens af te bring, het hulle hom in die kelder van hulle huis opgesluit en dae lank sonder kos en water gelaat. Onder die brandende son van Arabië het hulle hom swaar en moeilik verdraagbare martelinge aangedoen. Maar Mus’ab ibn ’Umayr het hierdie swaar en meedoënlose martelinge met geduld verduur en nie van Islam afgedraai nie.

Voordat hy Moslem geword het, het Mus’ab weens die rykdom van sy familie in weelde en oorvloed grootgeword. Almal het hom beny. Toe hy Moslem word, het sy familie hom alles ontneem en hom aan martelinge onderwerp. Mus’ab ibn ’Umayr, wat elke ontbering ter wille van sy godsdiens verduur het, het eendag na ons Meester Rasûlullah gegaan. ’Alî het sy koms soos volg vertel: “Ons het by Rasûlullah gesit. Op daardie oomblik het Mus’ab ibn ’Umayr gekom. ’n Gelapte kleed het hy gedra, en hy was in ’n erbarmlike toestand. Toe Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) hom in daardie toestand sien, het sy geseënde oë met trane gevul. Omdat Mus’ab ten spyte van die martelinge en die armoede wat hy verduur het, nie van sy godsdiens afgedraai het nie, het hy gesê: ‘Kyk na hierdie man, wie se hart Allâhu ta’âlâ met nûr verlig het. Ek het gesien hoe sy moeder en vader hom met die beste kos en drank gevoed het. Die liefde vir Allâhu ta’âlâ en Sy Rasûl het hom in die toestand gebring waarin julle hom sien.’”

“O Allah! Vergewe hulle hulle sondes! Want hulle weet nie wat hulle doen nie” Hadîth sharîf

Gedenk die Haqq, van liefde gloeiend,
Dan val jou guns op guns te beurt,
Dan gaan vir jou elke deur oop,
En Jamâlullah word aan jou geopenbaar.
Shams-i Tabrîz weet dit maar al te goed:
Die wêreld bly nie, dit sal vergaan,
Alles wat geskep is, gaan tot niet,
Net Allah bly ewig bestaan.
Salâtullâh, salâmullâh,
’Alayka yâ Rasûlallah.

Die Hijra na Abessinië