DIE BI’THA1 EN DIE OPROEP

Die eerste openbaring

Toe ons Meester die Profeet veertig jaar oud was, het hy hom weer in die maand Ramadân in die grot op die berg Hirâ afgesonder en in oordenking versink. In die nag van Sondag op Maandag, die 17de van Ramadân, ná middernag, het hy ’n stem gehoor wat hom by sy naam roep. Toe hy sy hoof oplig en om hom kyk, het hy dieselfde stem ’n tweede keer gehoor en gesien dat ’n nûr skielik alles bedek. Daarna het Jibrîl3 ’alayhis-salâm voor hom verskyn en gesê: “Lees!” Ons Meester het hom geantwoord: “Ek kan nie lees nie!” Toe het die engel hom vasgegryp, hom teen hom vasgedruk totdat sy kragte hom begewe het, en gesê: “Lees!” Weer het hy geantwoord: “Ek kan nie lees nie!” Die engel het hom nog ’n keer vasgedruk en gesê: “Lees!” Toe hy sê: “Ek kan nie lees nie!”, het die engel hom vir die derde keer vasgedruk. Daarna het hy hom losgelaat en die eerste vyf edele verse van soera al-’Alaq gebring, met die betekenis: “(O Muhammad ’alayhis-salâm!) Lees in die naam van jou Heer, Allah, wat alles geskep het! Hy het die mens uit gestolde bloed (’alaq) geskep! Lees, en Allah is die Besitter van groot edelmoedigheid! Hy leer deur die pen, Hy leer hulle wat hulle nie geweet het nie.”4 Muhammad ’alayhis-salâm het saam met hom gelees. So het die eerste openbaring gekom, en so het die son van Islam opgekom wat die hele wêreld verlig het.5

Ons Meester Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het met groot rilling en ontroering uit die grot op die berg Hirâ gekom en begin afdaal. Toe hy halfpad teen die berg was, het hy ’n stem gehoor. Jibrîl ’alayhis-salâm het gesê: “O Muhammad! U is die Rasûl van Allâhu ta’âlâ, en ek is Jibrîl,” en hy het met sy hakskeen op die grond geslaan. Op die plek waar hy geslaan het, het water te voorskyn gekom, en hy het die wudû begin verrig. Ons Meester die Profeet het hom aandagtig dopgehou. Toe Jibrîl ’alayhis-salâm sy wudû klaar verrig het, het hy vir ons Meester die Profeet gesê om die wudû te verrig soos hy gesien het. Nadat ons geliefde Profeet sy wudû voltooi het, het Jibrîl ’alayhis-salâm imam6 geword, en hulle het ’n gebed van twee rak’as verrig.

Daarna het Jibrîl ’alayhis-salâm gesê: “O Muhammad! Van u Heer bring ek u Sy groete!”, en daarna het hy meegedeel dat Hy gesê het: “Jy is My Rasûl vir die jinn en die mense. Roep hulle dus na die tawhîd.” Daarna het hy hom verlaat en na die hemel opgestyg. So het ons geliefde Profeet Jibrîl ’alayhis-salâm sowel gesien as met hom gepraat.

Die groet van die klippe en die bome

Totdat hy by sy geseënde huis aankom, het ons Meester die Profeet elke klip en elke boom waarby hy verbygegaan het, hoor sê: “As-salâmu ’alayka yâ Rasûlallah!” Toe hy tuis kom, het hy gesê: “Bedek my! Bedek my!”, en hy het gerus totdat sy rilling verby was. Daarna het hy aan ons moeder Khadîja vertel wat hy gesien het en gesê: “Jibrîl (’alayhis-salâm) het uit my oë verdwyn. Maar sy ontsag, sy krag en die vrees wat hy inboesem, het my nie verlaat nie. Ek het gevrees dat hulle my besete sou noem en my met hulle tong sou beswadder.” Khadîja, wat op hierdie toestande en hierdie dae gewag het en daarvoor gereed was, het gesê: “Mag Allâhu ta’âlâ u beskerm. Haqq ta’âlâ skenk u die goeie en wil vir u niks anders as die goeie nie. By Allâhu ta’âlâ, ek glo dat u die profeet van hierdie umma sal wees. Want u is lief vir die gas, u praat die waarheid en u is betroubaar; u help die swakkes, beskerm die weeskinders en staan die vreemdelinge by; u het ’n goeie karakter, en wie hierdie eienskappe besit, hoef nie te vrees nie.”7

Daarna het hulle na Waraqa ibn Nawfal gegaan om hom oor hierdie toestand te vra. Nadat Waraqa geluister het na wat ons Meester Rasûlullah vertel het, het hy gesê: “Verheug u, o Muhammad ’alayhis-salâm! Ek sweer by Allâhu ta’âlâ dat u die laaste profeet is wat Îsâ aangekondig het. Die engel wat aan u verskyn het, is Jibrîl ’alayhis-salâm, wat vóór u na Mûsâ ’alayhis-salâm gekom het. Ag, as ek maar jonk was! As ek maar die tyd kon beleef wanneer hulle u uit Mekka verdryf, dan sou ek u te hulp snel! Baie binnekort sal aan u beveel word om die godsdiens te verkondig en die jihâd te voer.” En hy het die geseënde hand van ons Meester die Profeet gesoen. Nie lank daarna nie is hy oorlede.8

Die bevel tot verkondiging kom

So het die eerste openbaring na ons geliefde Profeet gekom, waarin die profeetskap aan hom bekend gemaak is. Daarna is dit onderbreek en het dit drie jaar lank nie gekom nie. In daardie tyd het ’n engel met die naam Isrâfîl ’alayhis-salâm gekom en hom ’n paar dinge geleer. Dit was nie openbaring nie. In hierdie tydperk het ons Meester Rasûlullah soms swaar gely. Elke keer as ons Meester bedroef was, het Jibrîl ’alayhis-salâm verskyn en gesê: “O Habîbullah! U is die profeet van Allâhu ta’âlâ,” en hy het sy droefheid gesus. Ons Meester die Profeet het gesê: “Dit was in die tyd toe die openbaring onderbreek was. Toe ek van die berg Hirâ afdaal, het ek skielik ’n stem van die kant van die hemel gehoor. Ek het opgekyk en Jibrîl (’alayhis-salâm) gesien. Op ’n kursî tussen die aarde en die hemel het hy gesit. Vrees het my oorval. Ek het by die huis gekom en gesê: ‘Bedek my met iets.’ Toe het Haqq ta’âlâ die eerste verse van soera al-Muddaththir neergestuur, met die betekenis: ’O jy wat jou in jou mantel gehul het, Muhammad ’alayhis-salâm! Staan op en waarsku (die ongelowiges met die straf van Allâhu ta’âlâ)! Verkondig die grootheid van jou Heer en verheerlik Hom! Hou jou klere rein!’9 Daarna het die openbaring nie meer opgehou nie.”

Die Trots van die heelal (’alayhi afdalus-salawât) het begin om die mense na Islam te roep en die gebooie en verbooie van Allâhu ta’âlâ te verkondig. Wanneer Jibrîl ’alayhis-salâm die openbaring gebring het, het hy soms ’n menslike gedaante aangeneem en in die gestalte van Dihya Kalbî, een van die Metgeselle, gekom. Soms het hy die openbaring in die hart van ons Meester die Profeet gelê; dan het ons Meester Rasûlullah hom nie gesien nie. Soms het die openbaring in ’n droom gekom, en soms met ’n angswekkende gegons.

Dit was die vorm van openbaring wat vir ons Meester die Profeet die swaarste en die moeilikste was. In daardie toestande het selfs op die koudste dag die sweet van die geseënde voorkop van Rasûlullah gedrup, en as hy op ’n kameel gesit het, het die kameel weens die gewig van die openbaring op sy knieë neergesak. Ook die Metgeselle wat by hom was, het die gewig van die openbaring gevoel. Jibrîl ’alayhis-salâm het ook ’n paar keer in sy eie gedaante en gestalte gekom.

“O jy wat jou in jou mantel gehul het, Muhammad! Staan op en waarsku (die ongelowiges met die straf van Allâhu ta’âlâ)! Verkondig die grootheid van jou Heer en verheerlik Hom!” Muddaththir: 1–3

Allâhu ta’âlâ het ook sonder engel en sonder sluier, dit wil sê sonder enige tussenganger, aan ons Meester die Profeet openbaring gegee. Dit het in die nag van die Mi’râj gebeur. Die verkondiging van Islam deur Muhammad Mustafâ (sallallâhu ’alayhi wa sallam), wat met die koms van die eerste openbaring met sy profetiese taak begin het, het drie-en-twintig jaar geduur. Dertien jaar daarvan het hy in Mekka deurgebring en tien jaar in Medina. Die Qur’ân al-karîm is geopenbaar en voltooi in ’n tyd van 22 jaar, 2 maande en 22 dae.

Muhammad ’alayhis-salâm was ummî, dit wil sê: hy het geen boeke gelees nie, nie geskryf nie en van niemand les gekry nie. In Mekka is hy gebore en het hy grootgeword, en te midde van bekende mense is hy opgevoed. Tog het hy kennis en gebeure meegedeel wat in die Tawrât, die Injîl en die boeke uit die Griekse en Romeinse tyd te vinde is. Om Islam bekend te maak, het hy aan die einde van die sesde en die begin van die sewende jaar ná die Hijra briewe gestuur aan die vorste van Bisantium, Persië en Abessinië en aan ander Arabiese konings. Meer as sestig buitelandse gesante het na hom gekom. Dit word in die Qur’ân al-karîm in betekenis soos volg meegedeel: “Voordat hierdie Qur’ân al-karîm gekom het, het jy geen boek gelees nie. Jy het ook nie geskryf nie. As jy kon lees en skryf, kon hulle gesê het: ‘Jy het dit van ander geleer.’”10

Ook in ’n hadîth sharîf is gesê: “Ek is Muhammad, die ummî Profeet… Ná my is daar geen profeet nie.”11 En in die Qur’ân al-karîm word gesê: “Uit homself praat hy (Muhammad ’alayhis-salâm) nie. Wat hy sê, word deur openbaring aan hom meegedeel en geleer.”12

Die eerste Moslems (Sâbiqûn al-Islâm)

Nadat die eerste openbaring na ons Meester die Profeet gekom het, was ons moeder Khadîja die eerste wat geglo het.13 Sonder enige aarseling het sy Islam dadelik aanvaar en die eer verwerf om die eerste Moslem te wees.

Ons Meester die Profeet het ons moeder Khadîja geleer om die wudû te verrig soos Jibrîl ’alayhis-salâm dit vir hom geleer het. Daarna het ons Meester die Profeet imam geword, en saam het hulle ’n gebed van twee rak’as verrig. Ons moeder Khadîja het elke woord en elke bevel van ons geliefde Profeet op die volmaakste wyse gehoorsaam. So het sy by Allâhu ta’âlâ baie hoë range bereik. Wanneer ons Meester Rasûlullah bedroef was of gely het onder die spot van dié wat hom geloën het, het sy hom getroos en sy droefheid verdryf. Dan het sy gesê: “Yâ Rasûlallah! Moenie bedroef wees nie en moenie u bekommer nie. Uiteindelik sal ons godsdiens sterk word, sal die afgodedienaars vergaan en sal u volk u gehoorsaam…” Weens hierdie steun van ons moeder Khadîja het Jibrîl ’alayhis-salâm op ’n dag gekom en gesê: “Yâ Rasûlallah! Bring aan Khadîja die groete van Allâhu ta’âlâ oor.” Ons Meester die Profeet het gesê: “O Khadîja! Jibrîl (’alayhis-salâm) bring jou die groete van Allâhu ta’âlâ oor.”14

’n Ander keer het ons Meester die Profeet gesê: “Allâhu ta’âlâ het my beveel om aan Khadîja die blye boodskap te bring van ’n huis van pêrel in die Paradys. Daar is geen siekte, geen droefheid en geen hoofpyn nie.”

Ná Khadîja was Abû Bakr, een van die goeie vriende van ons Meester Rasûlullah, die eerste volwassene wat Moslem geword het. Twintig jaar tevore het Abû Bakr ’n droom gehad: “Die volmaan het uit die hemel neergedaal en na die Ka’ba al-Mu’azzama gekom; dit het in stukke uitmekaar geval, en elke stuk het op een van die huise van Mekka beland; daarna het hierdie stukke weer bymekaargekom en na die hemel opgestyg. Maar die stuk wat op die huis van Abû Bakr geval het, het nie na die hemel opgestyg nie. Abû Bakr, wat dit gesien het, het dadelik die deur van die huis gesluit, asof hy wou verhinder dat hierdie stuk maan weggaan.”

Abû Bakr het opgewonde uit sy droom wakker geword, en sodra dit oggend was, het hy dadelik na een van die Joodse geleerdes gesnel en hom sy droom vertel. Daardie geleerde het geantwoord: “Dit is een van daardie verwarde drome; daarom word dit nie uitgelê nie.” Maar die droom het Abû Bakr bly besig hou, en die antwoord van die Jood het hom nie tevrede gestel nie. Toe hy eenkeer vir handel op reis was, het hy in die land van die monnik Bahîra gekom. Toe hy Bahîra om die uitleg van sy droom vra, het Bahîra gesê: “Waar kom jy vandaan?” Toe Abû Bakr antwoord: “Van die Quraysh,” het Bahîra gesê: “Daar sal ’n profeet opstaan, en die nûr van die regte leiding sal tot in elke deel van Mekka deurdring. Jy sal tydens sy lewe sy vizier wees en ná sy heengaan sy kalief.” Abû Bakr was baie verwonderd oor hierdie antwoord. Hierdie droom en die uitleg daarvan het hy aan niemand vertel nie, totdat ons Meester die Profeet sy profeetskap bekend gemaak het. Toe ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm sy profeetskap bekend gemaak het, het Abû Bakr dadelik na ons Meester die Profeet gesnel en gevra: “Die profete het bewyse vir hulle profeetskap; wat is u bewys?” Ons Meester die Profeet het geantwoord: “Die bewys van my profeetskap is daardie droom waarvan jy ’n Joodse geleerde om die uitleg gevra het. Daardie geleerde het gesê: ‘Dit is een van die verwarde drome; dit word nie uitgelê nie.’ Daarna het die monnik Bahîra dit reg uitgelê,” en hy het hom tot Abû Bakr gewend en gesê: “O Abû Bakr! Ek roep jou na Allah en Sy Rasûl.”

Daarop het Abû Bakr gesê: “Ek getuig dat u die Rasûl van Allâhu ta’âlâ is; u profeetskap is waar en dit is ’n nûr wat die wêreld verlig,” en hy het Moslem geword.

Volgens ’n ander oorlewering het Abû Bakr, nog voordat die profeetskap na ons Meester die Profeet gekom het, vir handel na Jemen gegaan. Op daardie reis het hy in Jemen ’n ou man van die stam Azd ontmoet wat baie boeke gelees het. Hierdie ou man het na Abû Bakr gekyk en gesê: “Ek dink jy is van die inwoners van Mekka.” Abû Bakr het gesê: “Ja, dit is so,” en tussen hulle het die volgende gesprek plaasgevind:

“Is jy van die Quraysh?”

“Ja!”

“Van die Banû Tamîm?”

“Ja!”

“Daar bly nog een teken oor.” “Watter een?”

“Ontbloot jou buik, sodat ek dit kan sien.”

“Sê my: wat is die bedoeling daarvan?”

“Ek het in die boeke gelees dat daar in Mekka ’n profeet sal kom. Twee mense sal hom help. Die een is jonk, die ander oud. Die jonge sal baie moeilikhede in gemak verander en baie rampe afweer. En die oue het ’n ligte gelaatskleur en ’n smal middel, en op sy buik is daar ’n swart moedervlek. Ek dink jy is daardie persoon. Ontbloot jou buik, sodat ek dit kan sien.”

“Uit homself praat hy (Muhammad ’alayhis-salâm) nie. Wat hy sê, word deur openbaring aan hom meegedeel en geleer” Najm: 3–4

Daarop het Abû Bakr sy geseënde buik ontbloot; toe die ou man die swart moedervlek bo sy naeltjie sien, het hy gesê: “By Allah, jy is daardie persoon,” en hy het Abû Bakr baie aanbevelings gegee. Toe Abû Bakr sy sake afgehandel het, het hy van die ou man gaan afskeid neem en hom gevra om ’n paar digreëls oor ons Meester die Profeet op te sê. Daarop het die ou man twaalf digreëls voorgedra, en Abû Bakr het hulle uit die kop geleer.

Toe Abû Bakr van die reis na Makka al-Mukarrama teruggekeer het, het vooraanstaandes van die Quraysh, soos ’Uqba ibn Abî Mu’ayt, Shayba, Abû Jahl en Abu’l-Bakhtarî, hom tuis kom besoek. Abû Bakr het hulle gevra: “Het daar by julle iets gebeur?” Hulle het geantwoord: “Kan daar iets vreemders as dit gebeur? Die weeskind van Abû Tâlib beweer dat hy profeet is en sê dat julle, julle vaders en julle grootvaders ’n valse godsdiens aanhang. As dit nie uit agting vir jou was nie, sou ons hom tot nou toe nie in die lewe gelaat het nie. Jy is sy goeie vriend; reël jy hierdie saak.”

Abû Bakr het hulle afgeskud en te wete gekom dat ons Meester die Profeet in die huis van Khadîja was. Daarheen het hy gegaan en aan die deur geklop. Toe ons Meester die Profeet hom ontvang, het Abû Bakr gevra: “O Muhammad! Wat is dit wat oor u gesê word?” Ons Meester die Profeet het gesê: “Ek is die profeet van Haqq ta’âlâ. Ek is na jou en na al die kinders van Âdam gestuur. Glo, sodat jy die welbehae van Haqq ta’âlâ bereik en jou siel teen die Hel beskerm.”

Toe Abû Bakr vra: “Wat is die bewys daarvan?”, het Rasûl-i akram gesê: “Die bewys is die verhaal van die ou man wat jy in Jemen gesien het.” Abû Bakr het gesê: “In Jemen het ek baie ou en jong mense gesien.” Ons Meester die Profeet het geantwoord: “Die ou man wat twaalf digreëls aan jou toevertrou en dit na my gestuur het,” en hy het al daardie digreëls opgesê. Toe Abû Bakr vra: “Wie het u dit meegedeel?”, het hy geantwoord: “Die engel wat na die profete vóór my gekom het, het dit aan my meegedeel.” Sodra hy dit hoor, het Abû Bakr gesê: “Gee my u hand,” die geseënde hand gegryp en Moslem geword met die woorde: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh, wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh.”15 Met ’n verhewe vreugde wat hy vir die eerste keer in sy lewe gevoel het, het Abû Bakr as Moslem huis toe gegaan. So is ook in ’n hadîth sharîf gesê: “Elkeen aan wie ek die geloof voorgelê het, het ’n bedenklike gesig getrek en aarselend gekyk. Net Abû Bakr Siddîq het geen oomblik geaarsel of getalm om die geloof te aanvaar nie.”

Op ’n dag, toe ons Meester die Profeet saam met ons moeder Khadîja die gebed verrig het, het ’Alî hulle gesien. Tien of twaalf jaar oud was hy toe. Ná die gebed het hy gevra: “Wat is dit?” Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) het gesê: “Dit is die godsdiens van Allâhu ta’âlâ. Ek roep jou na hierdie godsdiens. Allâhu ta’âlâ is een; Hy het geen vennoot nie. Ek roep jou om te glo in Allah, wat een is en geen gelyke en geen vennoot het nie…” ’Alî het gesê: “Eers wil ek my vader raadpleeg.” Rasûlullah het vir hom gesê: “As jy nie tot Islam kom nie, vertel hierdie geheim dan aan niemand nie!” Die volgende oggend het ’Alî na Rasûlullah gekom en gesê: “Yâ Rasûlallah! Leer my Islam,” en hy het Moslem geword.16

’Alî was die derde van dié wat Moslem geword het. Die selfopoffering wat hy op die weg van Rasûl-i akram getoon het, en die feit dat hy hom bo homself verkies het, gaan alle lof te bowe.

Zayd ibn Hâritha het tot die eerstes behoort wat geglo het. Ná Khadîja, Abû Bakr en ’Alî was hy die vierde, en onder die vrygelate slawe het hy die eer gekry om die eerste Moslem te wees. Saam met hom het ook sy vrou, Umm Ayman, Moslem geword.17

Toe Abû Bakr Moslem geword het, het hy dadelik na sy vriende gegaan vir wie hy baie lief was. Ook hulle het hy oortuig om Moslem te word. Die vernaamstes van hulle, wat tot die vooraanstaandes onder die Metgeselle behoort, is ‘Uthmân ibn ‘Affân, Talha ibn ‘Ubaydullah, Zubayr ibn ‘Awwâm, ‘Abdurrahmân ibn ‘Awf en Sa’d ibn Abî Waqqâs, verhewe persoonlikhede en vooraanstaandes van hulle volk.18 Hierdie agt mense wat ná ons moeder Khadîja Moslem geword het, word Sâbiqûn al-Islâm genoem, dit wil sê die eerste Moslems. ‘Uthmân vertel hoe hy Moslem geword het: “Ek het ’n tante aan moederskant gehad wat ’n waarsêer was. Op ’n dag het ek haar gaan besoek. Aan my het sy gesê: ‘Daar is vir jou ’n vrou beskore. Maar nóg sal jy vóór haar ’n vrou gesien het, nóg sy vóór jou ’n man nie. ’n Dame met ’n mooi gesig sal sy wees, wat haar van die wêreld afkeer, en die dogter van ’n groot profeet.’

Ek was verwonderd oor hierdie woorde van my tante. Verder het sy vir my gesê: ‘Daar het ’n profeet gekom. Uit die hemel het die openbaring na hom neergedaal.’ Ek het gesê: ‘O tante! Van so ’n geheim het ’n mens in die stad nog nooit gehoor nie. Sê dit dan duidelik.’ Toe het my tante gesê: ‘Die profeetskap het na Muhammad ibn ‘Abdullah gekom. Die volk roep hy na die godsdiens. In ’n kort tyd sal die wêreld deur sy godsdiens vol nûr word, en die hoofde van dié wat hom teëstaan, sal afgekap word.’

Hierdie woorde van my tante het ’n groot indruk op my gemaak. Ek het onrustig geword. Tussen Abû Bakr en my was daar ’n groot vriendskap; ons was nooit van mekaar geskei nie. Twee dae later het ek na Abû Bakr gegaan om oor hierdie saak te praat. Toe ek hom vertel wat my tante gesê het, het hy vir my gesê: ‘O ‘Uthmân! Jy is ’n verstandige man. Hoe kan ’n paar klippe wat nie sien en nie hoor nie, en wat geen enkele ding nut of skade kan bring nie, die goddelikheid waardig wees?’ Ek het gesê: ‘Jy het gelyk; die woord van my tante is waar.’”

Nadat Abû Bakr Islam aan ’Uthmân verduidelik het, het hy hom na ons Meester gebring, die Rasûl ath-Thaqalayn, dit wil sê die Profeet van die mense en die jinn. Ons geliefde Profeet het vir ’Uthmân gesê: “O ’Uthmân! Haqq ta’âlâ nooi jou as gas na die Paradys. Gee ook jy gehoor aan hierdie uitnodiging (aanvaar dit). Ek is na al die mense gestuur as gids op die regte weg.” Oorweldig deur die verhewe toestand van Rasûlullah en die woorde wat hy met ’n opgewekte gelaat gespreek het, het ’Uthmân buite homself geraak, en met groot vuur en volle oorgawe het hy gesê: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh, wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh,” en hy het Moslem geword.

In die eerste drie jaar van sy profeetskap het ons Meester Rasûlullah die mense in die geheim na Islam geroep. Die mense het stadigaan, een vir een en twee-twee, Moslem geword. In daardie tyd het die getal Moslems skaars dertig bereik. Hulle het hulle aanbidding tuis verrig, en die edele verse van die Qur’ân al-karîm wat geopenbaar is, het hulle in die geheim gelees en uit die kop geleer.

“Die Sâbiqûn al-Islâm, dit wil sê die eerste Moslems: Abû Bakr Siddîq, ’Alî ibn Abî Tâlib, Zayd ibn Hâritha, ’Uthmân ibn ’Affân, ’Abdurrahmân ibn ’Awf, Sa’d ibn Abî Waqqâs, Zubayr ibn ’Awwâm en Talha ibn ’Ubaydullah” (radiyallâhu ’anhum ajma’în)

Die uitnodiging van die naaste verwante

Met die openbaring van soera al-Muddaththir het ons Meester Rasûlullah begin om die mense na die godsdiens Islam te roep. Daardie oproep het hy in die geheim gedoen. ’n Ruk later is die edele vers geopenbaar met die betekenis: “Waarsku jou naaste verwante met die straf van Allâhu ta’âlâ en roep hulle na die ware godsdiens.”19 Daarop het ons Meester die Profeet Muhammad ’alayhis-salâm ’Alî gestuur om sy verwante na die godsdiens te roep, en hy het hulle almal na die huis van Abû Tâlib genooi. Aan hulle het hy ’n bord kos wat vir een persoon genoeg was, en ’n kom melk voorgesit; eers het hy self begin, met die basmala, en vir die verwante wat gekom het, gesê: “Eet gerus.” Daar het veertig mense gekom. Maar die kos wat voorgesit is, het hulle almal versadig en glad nie minder geword nie. Die aanwesiges was verstom oor hierdie wonderwerk. Ná die maaltyd was ons Meester die Profeet op die punt om die woord te neem om sy verwante na Islam te roep. Toe het sy oom Abû Lahab vyandig gesê: “So ’n towery soos vandag het ons nog nooit gesien nie. Julle verwant het julle betower. O seun van my broer! Ek het nog nooit iemand gesien wat soveel kwaad en slegtheid gebring het soos jy nie,” en hy het met beledigende woorde voortgegaan.

Ons Profeet het vir Abû Lahab gesê: “Jy het my ’n kwaad aangedoen wat die Quraysh en al die Arabiese stamme nie sou kon doen nie!” Hulle het uitmekaar gegaan sonder dat een van hulle Moslem geword het. Kort ná hierdie gebeurtenis het hy sy verwante weer uitgenooi. ’Alî het hulle almal weer bymekaargeroep.

Net soos die vorige keer is kos aan hulle voorgesit. Ná die maaltyd het ons Meester die Profeet opgestaan en gesê: “Lof kom alleen Allâhu ta’âlâ toe. Net van Hom vra ek hulp. In Hom glo ek, op Hom vertrou ek. Ek weet met sekerheid en maak bekend dat daar geen god is nie behalwe Allâhu ta’âlâ; Hy is een. Hy het geen gelyke en geen vennoot nie.” Daarna het hy voortgegaan: “Ek lieg nooit vir julle nie; ek maak julle die waarheid bekend… Ek roep julle om te glo in Allâhu ta’âlâ, wat een is en buiten wie daar geen god is nie. Ek is die profeet wat Hy na julle en na die hele mensdom gestuur het. By Allah, soos julle aan die slaap raak, so sal julle sterf, en soos julle uit die slaap wakker word, so sal julle weer lewend gemaak word; julle sal rekenskap moet gee van alles wat julle gedoen het, en vir julle goeie dade sal julle beloning ontvang en vir julle slegte dade straf. En dan is dit óf vir ewig in die Paradys, óf vir ewig in die Hel. Julle is die eerstes onder die mense wat ek met die straf van die hiernamaals waarsku.”

Nadat Abû Tâlib hierdie woorde gehoor het, het hy gesê: “O my geagte neef! Ek ken niks kosbaarders as om jou te help nie. Ons het jou raad aangeneem en aanvaar, en ons erken jou woorde van harte as waar. Dié wat nou hier bymekaar is, is die kinders van jou grootvader ’Abdulmuttalib. Ongetwyfeld is ook ek een van hulle. Ek sal onder ons die eerste wees wat toesnel na wat jy wil. Ek belowe jou dat ek geen oomblik sal ophou om jou te omring en te beskerm nie. Gaan voort met wat aan jou beveel is. Maar wat die verlating van my ou godsdiens betref: ek het my nafs nie bereid gevind om daarin te buig nie.”

Behalwe Abû Lahab het die verwante en ooms wat daar was, sag gepraat. Maar Abû Lahab het astrante woorde gespreek en dreigemente geuiter: “O seuns van ’Abdulmuttalib! Keer hom, voordat ander hom aan die hand gryp en keer. As julle vandag aanvaar wat hy sê, sal julle vernedering en smaad ondergaan. As julle hom gaan beskerm, sal julle almal gedood word…” As antwoord aan Abû Lahab het die tante van ons Meester die Profeet gesê: “O my broer! Pas dit jou om die seun van my broer en sy godsdiens sonder hulp te laat? By Allah, die geleerdes wat vandag lewe, maak bekend dat daar uit die geslag van ’Abdulmuttalib ’n profeet sal kom. Dit is daardie profeet.”

Ondanks hierdie woorde het Abû Lahab met sy lelike praatjies voortgegaan. Kwaad vir Abû Lahab het Abû Tâlib gesê: “O lafaard! By Allah, solank ons lewe, is ons sy helpers en beskermers.” En hy het hom tot Muhammad ’alayhis-salâm gewend en gesê: “O seun van my broer! Laat ons weet wanneer jy die mense wil roep om in jou Heer te glo; dan sal ons ons wapen en saam met jou uittrek.” Toe het die Trots van die heelal weer die woord geneem en gesê: “O seuns van ’Abdulmuttalib! By Allah, wat ek julle gebring het, is goed vir julle wêreld en julle hiernamaals (dit wil sê hierdie godsdiens), en onder die Arabiere is daar niemand wat aan sy volk iets verhewener en beters gebring het nie. Ek roep julle om twee woorde uit te spreek wat lig is op die tong en swaar weeg in die weegskaal: dat julle getuig dat daar geen god is nie behalwe Allah en dat ek Sy dienaar en Sy Rasûl is. Allâhu ta’âlâ het my beveel om julle hiertoe te roep. Wie van julle sal dan hierdie oproep van my aanvaar en my helper op hierdie weg wees?” Niemand het ’n woord gesê nie. Almal het die hoof gebuig. Ons Meester die Profeet het hierdie woorde drie keer herhaal. Elke keer as hy dit uitgespreek het, het ’Alî opgestaan. Die derde keer het ’Alî gesê: “Yâ Rasûlallah! Al is ek in jare die jongste van hulle, ek sal u helper wees.” Daarop het ons Meester Rasûlullah ’Alî aan die hand geneem.

Die ander het verbaas uitmekaar gegaan. Die Habîb van Allâhu ta’âlâ (sallallâhu ’alayhi wa sallam) was baie bedroef oor hierdie houding van sy verwante.

Maar sonder om moed te verloor, het hy met sy oproep voortgegaan, sodat hulle van die Hel gered kon word en die geluk kon bereik.

In die vierde jaar van die bi’tha is vers 94 van soera al-Hijr geopenbaar. Toe die goddelike bevel kom, met die betekenis: “(O My Habîb!) Maak openlik bekend wat aan jou beveel is (die gebooie en die verbooie). Draai weg van die afgodedienaars! Gee geen aandag aan hulle woorde nie!”, het ons geliefde Profeet begin om die Mekkane openlik na Islam te roep. Op ’n dag het hy die heuwel Safâ uitgeklim en gesê: “O volk van die Quraysh! Kom hier bymekaar en luister na my woorde!” Nadat die stamme bymekaargekom het, het hy gevra: “O my volk! Het julle al ooit ’n leuen uit my mond gehoor?” Almal tegelyk het gesê: “Nee, nog nooit nie.” Toe het hy gesê: “Allâhu ta’âlâ het my die profeetskap geskenk en my as profeet na julle gestuur.” Daarna het hy vers 158 van soera al-A’râf voorgedra, met die betekenis: “(O My Habîb!) Sê vir hulle: ’O mense! Ek is die Rasûl van Allâhu ta’âlâ, die Eienaar van die aarde en die hemele, na julle almal gestuur. Hy is dit wat elke lewende wese laat sterf en lewe gee. Daar is geen god (wat aanbidding waardig is) nie behalwe Hy.’” Abû Lahab, sy oom, wat onder die toehoorders was, het kwaad en volhardend in die ongeloof geskreeu: “Die seun van my broer het mal geword! Moenie luister na die woord van iemand wat ons afgode nie aanbid nie en ons godsdiens verlaat!” Die aanwesiges het uitmekaar gegaan, en niemand het tot geloof gekom nie. Hoewel hulle geweet het dat ons Meester die Profeet waarheidliewend was en ’n verhewe karakter gehad het, het hulle hulle van hom afgekeer en sy vyande geword.

“Waarsku jou naaste verwante met die straf van Allah en roep hulle na die ware godsdiens” Shu’arâ: 214

Op ’n ander dag het hy gehoor gegee aan die bevel van Allâhu ta’âlâ: “Maak openlik bekend wat aan jou beveel is (die gebooie en die verbooie)”, en weer die heuwel Safâ uitgeklim. Met ’n hoë en kragtige stem het hy die volk geroep: “Yâ sabâhâh! Kom hierheen, kom bymekaar; ek het belangrike nuus vir julle!”20 Op hierdie oproep het die stamme aangesnel gekom en bymekaargekom. Vol verbasing en nuuskierigheid het hulle begin wag. Dié wat nie gekom het nie, het hulle manne gestuur om uit te vind waarom daar vergader word. ’n Groep van dié wat gekom het, het begin vra: “O Muhammad al-Amîn! Waarom het jy ons hier bymekaargebring? Watter nuus gaan jy ons meedeel?” Met die aanspreekvorm “O stamme van die Quraysh!” het hy begin praat. Almal het met groot aandag geluister. Daarna het hy voortgegaan: “Dit is met my en met julle gesteld soos met ’n man wat die vyand sien en na sy familie hardloop om hulle te waarsku, en wat, uit vrees dat die vyand vóór hom by sy familie aankom en hulle kwaad doen, uitroep: ‘Yâ sabâhâh!’ (Ons is deur die vyand omsingel en ingesluit! Die oggend het aangebreek! Maak julle gou gereed vir die stryd!) O mense van die Quraysh! As ek vir julle sou sê dat daar agter hierdie berg ’n vyandelike leër is wat op die punt staan om julle aan te val, sou julle my glo?” Hulle het gesê: “Ja, ons sou jou glo. Want tot nou toe het ons by jou niks anders as opregtheid gesien nie. Ons het jou nog nooit sien lieg nie!…”

Daarop het hy al die stamme van die Quraysh by die naam genoem: “O seuns van Hâshim! O seuns van ’Abdu Manâf! O seuns van ’Abdulmuttalib!”, en hy het voortgegaan: “Ek is vir julle die waarskuwer teen ’n swaar straf wat sekerlik sal kom. Allâhu ta’âlâ het my beveel om my naaste verwante met die straf van die hiernamaals te waarsku. Ek roep julle om te glo deur te sê: Lâ ilâha illallâhu wahdahû lâ sharîka lah (Allah is een, daar is geen god nie behalwe Hy). En ek is Sy dienaar en Sy Rasûl. As julle hierin glo, sal julle die Paradys binnegaan. Solank julle nie ‘Lâ ilâha illallâh’ sê nie, kan ek julle in hierdie wêreld geen enkele nut en in die hiernamaals geen enkele aandeel besorg nie.” Uit die skare wat geluister het, het Abû Lahab gesê: “Het jy ons hiervoor bymekaargeroep?”, en hy het ’n klip wat hy van die grond af opgetel het, na ons geliefde Profeet gegooi. Van die ander het nie so ’n teenstand gekom nie; hulle het al pratende met mekaar uitmekaar gegaan.21

Al sou hulle die son in my regterhand sit!

Ná hierdie oproepe het ons geliefde Profeet, waar hy ook al ’n persoon of ’n groep gesien het, Islam aan hulle verduidelik. So het hy bekend gemaak dat ware redding net moontlik is deur jou ver te hou van die volg van die nafs, van onderdrukking, onreg en allerlei slegte dade, en deur in Allâhu ta’âlâ te glo. Dié wat die wense en begeertes van hulle nafs gevolg het, wat die swakkes vertrap het en wat in hulle oormoed te ver gegaan het, het hulle heftig hierteen verset. Toe hulle sien dat daar aan al hulle verdorwe praktyke ’n einde gemaak sou word, het hulle geloën wat Muhammad ’alayhis-salâm bekend gemaak het. Hulle het vyande geword van hom en van dié wat geglo het. Eers het die afgodedienaars met hulle die spot gedryf. Daarna het hulle besluit om die druk en die folterings te verskerp. Hulle wou die gelowiges intimideer en die saak van Islam in die kiem smoor. Aan hulle spits het Abû Jahl, ’Utba, Shayba, Abû Lahab, ’Uqba ibn Abî Mu’ayt, ’Âs ibn Wâ’il, Aswad ibn Muttalib, Aswad ibn ’Abdu Yaghûth, Walîd ibn Mughîra… gestaan.

Op ’n dag het ’Utba, Shayba en Abû Jahl vir Abû Tâlib gesê: “U is ons oudste. Ons het u altyd geëer en geag. Maar nou het die seun van u broer ’n nuwe godsdiens gestig. Ons afgode beskimp hy, en hy beskuldig ons van ongeloof. Gee hom raad. Bring hom hiervan af. As hy nie daarvan afsien nie, weet ons goed hoe om met hom af te reken…”

Abû Tâlib het hulle gekalmeer en teruggestuur; sodat ons Profeet nie bedroef sou word nie, het hy die saak vir hom geheim gehou. Ná ’n ruk het die afgodedienaars weer bymekaargekom en na Abû Tâlib gegaan. Hulle het gesê: “Ons het al voorheen na u gekom en die toestand aan u uitgelê. U het geen ag op ons woorde geslaan nie. Nog steeds hou hy aan om ons afgode te beswadder. Ons kan dit nie langer verdra nie. Ons sal teen julle albei veg tot die laaste druppel van ons bloed. In Mekka gaan óf hy ten onder, óf ons.” Abû Tâlib het probeer om hulle te kalmeer, maar hulle het hardkoppig volhard.22

Net soos Abû Tâlib nie wou hê dat ons Meester Rasûlullah gekrenk word nie, wou hy ook nie hê dat daar vyandskap tussen hom en sy volk ontstaan nie. So het hy na ons Profeet gegaan en gesê: “O Muhammad! Die hele volk het hulle in vyandskap teen jou verenig, en hulle het by my kom kla. Vyandskap tussen bloedverwante is nie goed nie. Hulle wil hê dat jy hulle nie meer kâfirs noem nie en hulle nie meer beswadder deur te sê dat hulle op ’n verdorwe weg is nie.” Daarop het Habîb-i akram gesê:

“O oom! Weet dat ek, al sou hulle die son in my regterhand en die maan in my linkerhand plaas (wat hulle ook al belowe), nooit van hierdie godsdiens sal afsien nie, en ook nie daarvan om dit aan die mense te verkondig en bekend te maak nie. Óf Allâhu ta’âlâ versprei hierdie godsdiens oor die hele wêreld en my taak is volbring, óf ek gee op hierdie weg my lewe.” En hy het opgestaan. Trane het sy geseënde oë gevul.

Toe Abû Tâlib sien dat ons Meester Rasûlullah bedroef was, het hy spyt gekry oor wat hy gesê het, sy arms om sy nek geslaan en gesê: “O seun van my broer! Gaan voort op jou weg, doen wat jy wil. Solank ek lewe, sal ek jou beskerm en verdedig.”23

Toe tien van die vooraanstaandes van die afgodedienaars begryp dat Abû Tâlib Muhammad beskerm, het hulle ’Umâra ibn Walîd saamgeneem en na Abû Tâlib gegaan. Hulle het hom ’n voorstel gedoen wat onmoontlik aanvaar kon word: “O Abû Tâlib! U weet dat hierdie ’Umâra die aantreklikste, die sterkste en die deugsaamste van die jongmanne van Mekka is. Boonop is hy ’n digter. Ons gee hom aan u; gebruik hom vir u eie sake. Gee ons in ruil vir ’Umâra vir Muhammad, sodat ons hom kan doodmaak. ’n Man vir ’n man! Wat wil u nog meer hê?” Abû Tâlib was uiters woedend hieroor en het gesê: “Gee my eers julle eie seuns. Laat ek hulle doodmaak. Daarna sal ek julle my neef gee.” Toe het die afgodedienaars die erns van die saak begryp en gesê: “Maar ons kinders doen nie wat hy doen nie…” Abû Tâlib het gesê: “Ek sweer dat my neef beter is as al julle kinders saam. Julle wil my dus julle seun gee sodat ek hom kan voed, en my eie vlees en bloed neem om hom dood te maak!… Selfs ’n kameelmerrie verlang net na haar eie kleintjie en ontferm haar oor geen ander nie. Dit is ver van verstand en rede af. Die saak het nou heeltemal buite beheer geraak. Ek is die vyand van elkeen wat die vyand is van Muhammad (’alayhis-salâm), my eie vlees en bloed. Weet dit goed en doen wat julle kan!”24 Woedend het die afgodedienaars opgestaan en weggegaan. Abû Tâlib het dadelik die seuns van Hâshim en die seuns van ’Abdulmuttalib bymekaargeroep. Nadat hy die toestand aan hulle uitgelê het, het hy hulle oortuig om ons geliefde Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) te help. Die arms wat opgehef sou word om Rasûlullah dood te maak, sou gebreek word. Hieroor het hulle hulle teen die afgodedienaars verenig. Net Abû Lahab het nie saamgedoen nie. Abû Tâlib het vir hulle gesê: “O dapper manne! Gord môre elkeen julle swaard om en volg my!”

“O oom! Weet dat ek, al sou hulle die son in my regterhand en die maan in my linkerhand plaas (wat hulle ook al belowe), nooit van hierdie godsdiens sal afsien nie, en ook nie daarvan om dit aan die mense te verkondig en bekend te maak nie. Óf Allâhu ta’âlâ versprei hierdie godsdiens oor die hele wêreld en my taak is volbring, óf ek gee op hierdie weg my lewe” Ons geliefde Profeet Muhammad ’alayhis-salâm

Die volgende dag het Abû Tâlib na die huis van ons Meester die Profeet gegaan, en saam het hulle na die Haram ash-Sharîf geloop. Die dapper manne van die seuns van Hâshim het hulle gevolg. By die Ka’ba aangekom, het hulle teenoor die afgodedienaars gaan staan. Abû Tâlib het vir die afgodedienaars gesê: “O Quraysh! Ek het gehoor dat julle besluit het om die seun van my broer dood te maak. Weet julle dat hierdie jongmanne agter my, met die hand aan die swaard, ongeduldig op ’n teken van my wag? Ek sweer dat ek, as julle Muhammad doodmaak, niemand van julle lewend laat nie!…” Daarna het hy begin om gedigte voor te dra waarin hy ons geliefde Profeet geprys het. Die afgodedienaars wat daar was, met Abû Jahl voorop, het uiteengegaan.