அவரது குழந்தைப் பருவம்

ஒரு செவிலித் தாயிடம் ஒப்படைக்கப்படல்

எமது அன்னை ஹஸ்ரத் ஆமினா தனது அருள்மிகு மகனைத் அணைத்துக் கொண்டபோது, தனது கணவர் ஹஸ்ரத் அப்துல்லாவின் மறைவின் துயரம் குறைந்துவிட்டதை உணர்ந்தார்.

நபிகள் நாயகத்திற்கு அவருடைய தாயார் ஒன்பது நாட்கள் பாலூட்டிய பிறகு, அபூ லஹபின் ஜாரியா (அடிமைப் பெண்) அன்னை சுவைபா, சில நாட்கள் அவருக்குப் பாலூட்டினார். முன்னதாக, அன்னை சுவைபா ஹஸ்ரத் ஹம்ஸா மற்றும் அபூ ஸலமா ஆகியோருக்கு பாலூட்டியிருந்தார்.

ஹாபிஸ் இப்னு ஜஸ்ரி பின்வருமாறு விவரிக்கிறார்: “அபூலஹப் கனவில் வந்தபோது, ​​அவரது நிலைமை பற்றி வினவப்பட்டது. அதற்கவர், "நான் மண்ணறையில் வேதனையை அனுபவிக்கிறேன். ஆனால் ஒவ்வொரு வருடமும் ரபீஉல்-அவ்வலின் 12 ஆவது இரவில் எனது வேதனை குறைக்கப்படுகிறது. என் இரண்டு விரல்களுக்கிடையில் இருந்து வரும் குளிர்ந்த நீரை உறிஞ்சி நான் நிம்மதி அடைகிறேன். எனது ஜாரியாவாக இருந்த சுவைபா, ரஸூலுல்லாஹ்வின் பிறப்பு பற்றிய செய்தியை எனக்கு அறிவித்தபோது, நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். நான் அவளை விடுவித்தேன். அவருடைய பாலூட்டிப் பெண்ணாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் அவளுக்குக் கட்டளையிட்டேன். இதனால் அந்த இரவுகளில் என் வேதனை குறைக்கப்படுகிறது." எனப் பதிலளித்தார்."

அந்தக் காலங்களில், மக்காவில் வெப்பம் அதிகமாக இருந்ததால், வெப்பநிலை மற்றும் தண்ணீர் நன்றாக இருந்த இடங்களில் வசித்த செவிலிப் பெண்களிடம் மக்கா மக்கள் தமது குழந்தைகளை ஒப்படைத்தனர். இதன் காரணமாக ஒவ்வொரு வருடமும் பல பெண்கள் மக்காவிற்கு வருகை தருவார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு குழந்தைக்கு செவிலியராகப் பொறுப்பேற்று அழைத்துச் செல்வார்கள். அவர்கள் குழந்தைகளை வளர்த்து பெற்றோரிடம் ஒப்படைக்கும்போது அவர்களுக்கு ஊதியமும் பல பரிசுகளும் வழங்கப்பட்டன.

மற்ற ஆண்டுகளைப் போலவே, எமது அன்புக்குரிய நபி பிறந்த ஆண்டிலும், பனீ ஸஃத் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஏராளமான பெண்கள் செவிலியர்களாக குழந்தைகளை எடுத்துச் செல்ல மக்காவுக்கு வந்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் பாலூட்டுவதற்கு ஒரு குழந்தையைக் கண்டுபிடித்தனர். மக்காவைச் சுற்றியுள்ள கோத்திரங்களிடையே, பனீ ஸஃத் கோத்திரத்தவர்கள் அவர்களின் மரியாதை, தாராள மனப்பான்மை, தைரியம், பணிவு மற்றும் அரபு மொழியில் சரளமான பேச்சு என்பவற்றின் காரணமாகப் புகழ் பெற்றிருந்தனர். குரைஷிகளில் முக்கியஸ்தர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் குழந்தைகளை பனீ ஸஃத் கோத்திரத்தினருக்கு வழங்க விரும்பினர். அந்த ஆண்டு பனீ ஸஃத் கோத்திரத்தவர்களின் நிலப் பிரதேசத்தில் கடுமையான வறட்சியும் பஞ்சமும் ஏற்பட்டன.

இந்தக் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த அன்னை ஹலீமா, இந்த சூழ்நிலையைப் பின்வருமாறு விவரிக்கிறார்:

"அந்த ஆண்டு, புல்வெளிகளில் நான் நடந்து சென்று புல் சேகரிப்பேன். அதைக் கண்டுபிடித்தால் அதற்காக அல்லாஹு தஆலாவுக்கு நன்றி கூறுவேன். சில நேரங்களில் மூன்று நாட்கள் கடந்துவிடும். ஆனால் அதுவரை நான் சாப்பிட எதுவும் கிடைத்திருக்க மாட்டாது. இந்த சூழ்நிலையில், நான் ஒரு குழந்தையை பெற்றெடுத்தேன். பசியும் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வதில் உள்ள சிரமங்களும் என்னை வாட்டின. இதனால் நான் கடுமையாக சோர்வடைந்தேன். சில சமயங்களில் பகலையும் இரவையும் தரையையும் வானத்தையும் கூட என்னால் வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியவில்லை. ஒரு நாள் இரவு நான் ஒரு திறந்தவெளியில் தூங்கிவிட்டேன். என் கனவில், யாரோ ஒருவர் என்னை பாலை விட வெண்மையான நீரில் நனைத்து, 'இந்தத் தண்ணீரைக் குடியுங்கள்' என்றார். நான் தாகம் தீரும் வரை தண்ணீர் குடித்தேன். அந்த நபர் என்னை மீண்டும் குடிக்கக் கட்டாயப்படுத்தினார். அது தேனைப் பார்க்கிலும் இனிமையாக இருந்தது. நான் அதைக் குடித்துக் கொண்டே இருந்தேன். "ஹலீமா, நீ நிறைய பால் சுரப்பீர்! என்னை அடையாளம் தெரிகிறதா?" என்று அந்த நபர் கேட்டார். நான் "இல்லை" என்று சொன்னபோது, அவர், "நீங்கள் கஷ்டப்பட்டபோது நீங்கள் செய்த ஹம்த் (புகழ்) மற்றும் ஷுக்ர் (நன்றி) நான்தான். ஹலீமாவே! மக்காவிற்கு செல்லுங்கள். அங்கு, ஒரு 'நூர்' உங்களது துணைக்கு வரும், அத்துடன் நீங்கள் அருள்களால் நிரப்பப்படுவீர்கள். இந்தக் கனவை யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம்!" என்று கூறினார். நான் விழித்தபோது, எனக்கு இருந்த பசியும் வலியும் போய்விட்டன. என் மார்பகங்கள் பாலால் நிரம்பியிருந்ததை நான் உணர்ந்தேன்."

அந்த ஆண்டு பஞ்சம் நிலவியதால், சிரமமான காலங்களை சமாளிக்க மக்காவுக்கு செவிலியராக வந்திருந்த பெண்கள் வழக்கத்தை விட அதிகமாக இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் பணக்கார குடும்பங்களின் குழந்தைகளைப் பெற அவசரப்பட்டனர். இந்தப் பெண்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு குழந்தை கிடைத்தது. எமது பிரியமான நபியவர்கள் அநாதை என்பதால் அவர்களை அழைத்துச் செல்ல அவர்கள் ஆர்வம் காட்டவில்லை. அதிக சம்பளம் கிடைக்காது என்று நினைத்தனர். அந்தப் பெண்களுக்கு மத்தியில், அன்னை ஹலீமாவும் இருந்தார். அவர் தனது கற்பு, தூய்மை, மென்மை, அடக்கம் மற்றும் உயர்ந்த தார்மீக குணங்களுக்காகப் பெயர் பெற்றவராகத் திகழ்ந்தார். அவர்கள் சவாரி செய்த மிருகம் பலவீனமாக இருந்ததால், அவர்கள் மக்காவைத் தாமதமாக அடைந்தனர். ஆனால் இந்தத் தாமதத்தால் அவர்கள் எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமாகவே அவர்களுக்குக் கிடைத்தது. அவரும் அவருடைய கணவரும் ஒரு குழந்தையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, பணக்காரக் குடும்பங்களிலிருந்து வந்த குழந்தைகள் ஏற்கனவே அழைத்துச் செல்லப்பட்டதை அவர்கள் கவனித்தனர். ஆனால் அவர்கள் வெறுங்கையுடன் திரும்பிச் செல்ல விரும்பவில்லை. இப்போது, அவர்களது ஒரே ஆசை ஒரு குழந்தையுடன் வீட்டிற்குச் செல்வதுதான்.

""எனது முன்னோர்கள் யாரும் விபச்சாரம் செய்யவில்லை. அல்லாஹு தஆலா என்னை நல்லொழுக்கமுள்ள, நல்ல தந்தைகள் மற்றும் தூய்மையான தாய்மார்கள் வழியாகப் படைத்தான்."
ஹதீஸ் அஷ்-ஷரீஃப்

இறுதியாக, அவர்கள் மரியாதையை ஏற்படுத்தும் அன்பான முகம் கொண்ட ஒரு நபரைக் கண்டார்கள். அவர்தான் மக்காவின் தலைவர் அப்துல்முத்தலிப். அவர்களின் பேச்சைக் கேட்ட அப்துல்முத்தலிப், அவர்கள் தனது பேரனை அழைத்துச் செல்வதன் மூலம் பெரும் பாக்கியத்தையும் பேரின்பத்தையும் அடைவார்கள் என்று கூறினார். அப்துல்முத்தலிபின் அன்பும் நேர்மையும் அவர்களை ஈர்த்தது. அவர்கள் உடனடியாக அவரது வேண்டுகோளை ஏற்றுக்கொண்டனர். பின்னர், வயது முதிர்ந்த பாட்டன் அன்னை ஹலீமாவை அன்னை அமீனாவின் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார்.

அன்னை ஹலீமா இவ்வாறு விவரிக்கிறார், "நான் குழந்தையின் அருகில் வந்தபோது, அது ஒரு பச்சை பட்டு விரப்பால் சுற்றப்பட்டு, தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதனிடமிருந்து அறையைச் சுற்றி கஸ்தூரி வாசனை பரவியிருந்தது. நான் வியப்படைந்தேன்; அதனால் நான் ஈர்க்கப்பட்டேன். என்னால் அதனை எழுப்ப முடியவில்லை. நான் அதனது மார்பில் என் கையை வைத்த போது, அது விழித்து, என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தது. அதனது புன்னகையில் நான் மயங்கிவிட்டேன். நான் அதனது முகத்தை மூடினேன்; அதனது தாயார் இவ்வளவு அருள்மிகுந்த அழகான ஒரு குழந்தையை எனக்குக் கொடுக்க மாட்டார் என்று அஞ்சி அதனை நான் அணைத்துக் கொண்டேன். நான் குழந்தைக்கு எனது வலது மார்பகத்தை வழங்கினேன். அது ஏற்றுக்கொண்டது. நான் என் இடது பக்கத்தை வழங்க முயற்சித்தபோது, ​​அது மறுத்துவிட்டது. அப்துல் முத்தலிப் என்னை நோக்கித் திரும்பி, "உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியான செய்தி. வேறு எந்தப் பெண்ணுக்கும் இதுபோன்ற பாக்கியம் கிடைக்கவில்லை!" என்று கூறினார்.1 தனது விலைமதிப்பற்ற குழந்தையை ஒப்படைத்த பின்பு, அன்னை ஆமினா என்னிடம், "ஹலீமா, மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு நான் ஒரு குரலைக் கேட்டேன், அக்குரல் "உங்கள் மகனுக்குப் பாலூட்டப் போகிற பெண் பனீ ஸஃத் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த அபூ சுவைப் சந்ததியினரில் ஒருவர்." என்று கூறியது" என அவர் குறிப்பிட்டார். அதற்கு நான், "நான் பனீ ஸஃத் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவள், என் தந்தையின் புனைப்பெயர் அபூ ஸுவைப்." என்று பதிலளித்தேன்.

அன்னை ஹலிமாவும் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “அன்னை ஆமினா அவரைப் பற்றிய பல சம்பவங்களை என்னிடம் கூறியதுடன் எனக்கு அறிவுரை வழங்கினார். அதற்குப் பதிலாக நான் மக்காவுக்குச் செல்வதற்கு முன்னர் கண்ட கனவைப் பற்றியும், வழியில் இடது மற்றும் வலதுபுறத்தில் இருந்து கேட்ட குரல்களைப் பற்றியும் அவரிடம் சொன்னேன். அக்குரல்கள், "உமக்கு ஒரு நற்செய்தி, ஹலீமா! கண்களைக் கவரும், பிரபஞ்சத்தை ஒளிரச் செய்யும் அந்த நூரை - ஒளியை வளர்ப்பதற்கான பாக்கியம் உங்களுக்குக் கிடைக்கும்." என்பதாக ஒலித்தன."

அன்னை ஹலீமா கூறுகிறார், "குழந்தை முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாமை பெற்றுக் கொண்டு நான் ஹஸ்ரத் ஆமினாவின் வீட்டை விட்டு வெளியேறினேன். நான் என் கணவரின் பக்கத்திற்கு வந்தேன். அவர் குழந்தையின் முகத்தைப் பார்த்தபோது, அவரும் அதனால் கவரப்பட்டார். "ஹலிமாவே! இவ்வளவு அழகான முகத்தை நான் பார்த்ததே இல்லை! என்று கூறினார். அத்துடன் நாம் குழந்தையைப் பெற்றுக் கொண்டவுடன் நமக்குக் கிடைத்த பாக்கியங்களைக் கவனித்த அவர்,  "ஹாலிமா! நீ மிகவும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்றும் விலைமதிப்பற்ற குழந்தையைப் பெற்றுக் கொண்டாய் என்பதை அறிந்து கொள்." எனக் கூறினார். அதற்கு நான், "வல்லாஹி (அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக), நான் இதை விரும்பினேன், என் விருப்பம் நிறைவேறியது." என்றேன்.

அவர்கள் மக்காவை விட்டு முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாம் அவர்களுடன் வெளியேறிய தருணத்தில், அன்னை ஹலீமாவும் அவரது கணவரும் அவருக்கு உரிய அருள்களைப் பெறத் தொடங்கினர். அவர்களுக்கு இருந்த பலவீனமான, மெதுவான கழுதை அரேபிய குதிரைபோல் ஓடியது. அவர்கள் மக்காவிற்கு வந்த பயணிகளின் தொடரணி ஏற்கனவே புறப்பட்டு வெகுதூரம் சென்றிருந்த போதிலும், இவர்கள் அவர்களைக் கடந்து சென்றார்கள். அவர்கள் பனீ ஸஅத் பிரதேசத்தை வந்தடைந்த பிறகு, அவர்களுக்கு முன்னெப்போதும் இல்லாத ஏராளமான அருள்கள் கிடைத்தன. முன்னர், குறைந்த பால் கொடுத்த அவர்களின் கால்நடைகள், அதிக பால் கொடுக்கத் தொடங்கின. அவர்களின் அக்கம் பக்கத்தினர் ஆச்சரியமடைந்தனர். அவர்கள் பாலூட்டுவதற்காக பெற்ற குழந்தையால்தான் இது நடக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

எமது தலைவர், நபிகள் நாயகம் அன்னை ஹலீமாவின் வலது பக்கத்திலிருந்து மட்டுமே உணவருந்துவார். அவர் இடது பக்கத்தை தனது பால்குடி சகோதரருக்கு விட்டுவிடுவார். அவர் இரண்டு மாத குழந்தையாக இருந்தபோது ஊர்ந்து சென்றார். அவர் மூன்று மாத குழந்தையாக இருந்தபோது நின்று கொண்டார். நான்காவது மாதத்தில், அவர் சுவர்களைப் பிடித்துக் கொண்டு நடந்தார். அவரது ஐந்தாவது மாதத்தில் அவரால் நடக்க முடிந்தது; ஆறாவது மாதத்தில், அவரால் வேகமாக நடக்க முடிந்தது. ஏழாவது மாதத்தில் எங்கும் நடந்து செல்ல முடிந்தது. எட்டு மாதத்தில், அவரது பேச்சு புரிந்துகொள்ளப்பட முடியுமானதாக இருந்தது. அவர் ஒன்பது மாத குழந்தையாக இருந்தபோது, மிகவும் தெளிவாகப் பேசினார். பத்தாவது மாதத்திலேயே அம்பு எய்ய ஆரம்பித்தார்.

அன்னை ஹலீமா கூறுகிறார், "அவர் முதலில் பேசத் தொடங்கியபோது, ​​'லா இலாஹ இல்லல்லாஹு வல்லாஹு அக்பர்; வல்ஹம்து லில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்.' என்றார். அன்று முதல் அவர் அல்லாஹுத்தஆலாவின் பெயரைச் சொல்லாமல் எதையும் அடையவில்லை. அவர் தனது இடது கையால் எதையும் சாப்பிட மாட்டார். அவர் நடக்கத் தொடங்கியபோது, குழந்தைகள் விளையாடும் இடத்திலிருந்து விலகி நின்று, "இதற்காக நாம் படைக்கப்படவில்லை" என்று அவர்களிடம் கூறுவார். ஒவ்வொரு நாளும் சூரிய ஒளிபோன்ற ஒரு ஒளி - நூர் அவரை மூடிக்கொண்டு, மீண்டும் சிதறிவிடும். அவர் சந்திரனுடன் பேசுவார், அவர் அதை சுட்டிக்காட்டும்போது, சந்திரன் நகரும்."

வறட்சியின் காரணமாக, அவர்கள் பல கஷ்டங்களை அனுபவித்தனர். ஒரு கட்டத்தில், அவர்கள் மழைக்காக அல்லாஹு தஆலாவிடம் பிரார்த்தனை செய்ய வெளியே சென்றனர். அவர்கள் தொழுகைக்குச் செல்லும் போது அவர்களுடன் முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாம் அவர்களையும் அழைத்துச் சென்றார்கள். அவருடைய பொருட்டால் அவர்களுக்கு நிறைய மழையும் அருள்களும் கிடைத்தன.

அன்னை ஹலீமா விவரிக்கிறார், “முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாமுக்கு இரண்டு வயதாகும் வரை, ​​நான் அவருக்குப் பாலூட்டினேன். பின்பு நான் என் கணவருடன் அவரை அவருடைய தாயிடம் ஒப்படைக்க மக்கா சென்றேன். அவர் மூலமாக நாம் ஏராளமான அருள்களைப் பெற்றிருப்பதால், அவருடைய அருள்நிறைந்த முகத்தைப் பார்க்க முடியாமல் அவரை விட்டுச் செல்வது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. நான் அன்னை ஆமினாவிடம் (அவரது செயல்கள் மற்றும் நடத்தை) பற்றிக் கூறினேன். அதற்கு அன்னை ஆமினா, 'என் மகனுக்குப் பெரிய மகிமை இருக்கிறது' என்றார். நான், 'வல்லாஹி, அவரை விட பாக்கியசாலியான யாரையும் நான் பார்த்ததில்லை' என்றேன். இன்னும் சிறிது காலம் அவரை எங்களுடன் வைத்திருக்க, அன்னை ஆமினாவிடம் பல நியாயங்களைச் சொன்னேன். அவர் எங்களை நிராகரிக்கவில்லை. அவரை இன்னும் நீண்ட காலம் எம்முடன் வைத்திருக்க அன்னை ஆமினா அனுமதித்தார். நாங்கள் அவருடன் எங்கள் கோத்திரத்திற்குத் திரும்பினோம். இவ்வாறு, எமது வீடு வளங்களால் நிரப்பப்பட்டது. எமது பொருட்களும் உடைமைகளும் புகழும் அதிகரித்தன. எண்ணற்ற பாக்கியங்களை நாம் பெற்றோம்."2

அவரது அருள்நிறைந்த தலைக்கு மேல் ஒரு மேகம்

"முஹம்மத் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களுக்கு நான் பாலூட்டிய காலத்தில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். அவர் எதையும் அழுக்காக்கியதில்லை. அவர் பகலில் ஒரு முறையும், இரவில் ஒரு முறையும் சிறுநீர் கழிப்பார். அதற்கிடையே மீண்டும் சிறுநீர் கழிக்க மாட்டார்”.
அன்னை ஹலீமா

அன்னை ஹலீமா கூறுகிறார், "ஒரு நாள், ர்வார் அல்-ஆலம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) என்னிடம், "நான் பகலில் எனது பால்குடி சகோதரர்களைக் காணவில்லை. அதற்கான காரணம் என்ன?" என்று கேட்டார். நான், "அவர்கள் ஆடுகளை மேய்க்கப் போயுள்ளார்கள். இரவு நேரத்தில் வீடு திரும்புவார்கள்." என்று சொன்னேன். "என்னை அவர்களுடன் அனுப்புங்கள்" என்று அவர் வேண்டினார். நான் பல சாக்குப் போக்குகளைக் கூறி மறுத்தேன். இறுதியாக, அவரை மகிழ்விக்க, நான் 'சரி, நீங்களும் செல்லுங்கள்' என்றேன்.

அடுத்த நாள் நான் அவருடைய தலைமுடியைச் சீவி, அவருக்கு ஆடை அணிவித்து, அவருடைய பால்குடிச் சகோதர்களுடன் அனுப்பி வைத்தேன். இவ்வாறு ஓரிரு நாட்கள் அவர் அவர்களுடன் சென்றார். ஒரு நாள் அவரது பால்குடி சகோதரி ஷைமா புல்வெளியிலிருந்து திரும்பி வந்தபோது, ​​நான் அவளிடம், 'என் கண்களின் ஒளி என் மகன் முஹம்மத் எங்கே?" என்று கேட்டேன். அவர் பாலைவனத்தில் இருப்பதாக அவள் சொன்னாள். "பாலைவனத்தின் உஷ்ணத்தை என் செல்லம் எப்படித் தாங்கும்?" என்று நான் கேட்டேன். அதற்கு அவள், "என் தாயே! அவருக்கு எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாது. ஏனெனில், அவரது அருள்வாய்ந்த தலைக்கு மேலே ஒரு மேகம் உள்ளது. அது அவருடன் நகர்ந்து சூரியனின் வெப்பத்திலிருந்து அவரைப் பாதுகாக்கிறது." என்று பதிலளித்தாள். நான் அவளிடம், "நீ என்ன பேசுகிறாய்? நீ குறிப்பிட்டவை அனைத்தும் உண்மையா?" என்று கேட்டபோது, அவள் சத்தியம் செய்தாள். அப்போதுதான் நான் நிம்மதியடைந்தேன்.

அவரது அருள்வாய்ந்த இதயம் பிளவுபட்டமை (ஷக் அஸ்-ஸத்ர்)

மீண்டும் ஒரு நாள் நண்பகல் வேளையில், அவருடைய பால்குடி அண்ணனான தம்ரா என்னிடம் வந்து, "அம்மா! உதவி செய்யுங்கள்....நாங்கள் எமது குறைஷி சகோதரருடன் ஆடு மேய்த்துக் கொண்டிருந்தோம். சட்டென்று தலை முதல் கால் வரை பச்சை உடை அணிந்த மூன்று பேர் வந்தனர். அவர்கள் எனது சகோதரனை அழைத்துக்கொண்டு மலையை நோக்கி சென்றனர். அவர்கள் அவரை அவரது முதுகில் கிடத்தி, கத்தியால் அவரது வயிற்றைப் பிளந்தனர். நான் உங்களுக்கு இதனைச் சொல்ல வரும்போதும், ​​அவர்கள் அங்கேயே இருந்தார்கள். அவர் உயிருடன் இருக்கிறாரா இல்லையா என்பது கூட எனக்குத் தெரியாது." என்று கூறினார்.

அன்னை ஹலீமா அதன் பிறகு நடந்ததை இவ்வாறு கூறுகிறார், நான் பீதியில் மூழ்கினேன். நாங்கள் விரைந்து அங்கு வந்து அவரைப் பார்த்தோம். நான் அவரது அருள்வாய்ந்த தலையை முத்தமிட்டு, "என் கண்களின் ஒளி! என் மகனே, பிரபஞ்சத்தின் கருணையே! உமக்கு என்ன நடந்தது? யார் உம்மைக் காயப்படுத்தினார்கள்?" என்று வினவினேன்.

அதற்கு அவர், "நான் வீட்டை விட்டு வெளியேறிய பிறகு பச்சை நிற உடை அணிந்திருந்த இருவரைப் பார்த்தேன். அவர்களில் ஒருவர் வெள்ளி மரக்கட்டையை வைத்திருந்தார், மற்றவர் மரகத கிண்ணத்தை வைத்திருந்தார். கிண்ணத்தில் பனியை விட வெண்மையான ஒன்று இருந்தது. அவர்கள் என்னை மலைக்கு அழைத்து வந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் என்னை என் குப்புறப் படுக்க வைத்தார். நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவர் என் மார்பை என் வயிறு வரையில் வெட்டினார். நான் எந்த வலியையும் உணரவில்லை. அவர் தனது கையை உள்ளே செலுத்தி அங்கிருந்த எதையோ அகற்றினார். அவர்கள் அதை வெள்ளை நிறத்திலான ஒன்றால் கழுவி, மீண்டும் வைத்தார்கள். ஒருவர் மற்றவரிடம், "எழுந்து நின்று என் கடமையைச் செய்ய விடுங்கள்" என்று கூறினார். பின்னர் அவர் தனது கையை உள்ளே செலுத்தி என் இதயத்தை வெளியே எடுத்தார். இதயம் இரண்டு துண்டுகளால் ஆனது, அதிலிருந்து அவர் கறுப்பு நிறத் துண்டை எடுத்து அதைத் தூக்கி எறிந்தார். அவர், "இதுதான் ஷைத்தானின் பங்கு. நாம் அதை நீக்கி விட்டோம். அல்லாஹு தஆலாவின் அன்புக்குரியவரே! வஸ்வஸா3 மற்றும் ஷைத்தானின் தந்திரங்களில் இருந்து உங்களை நாம் பாதுகாத்தோம்." என்று கூறினார். பின்னர் அவர்கள் என் இதயத்தை மிதமான, மென்மையான ஒன்றால் நிரப்பினர். அவர்கள் அதை நூர் - ஒளி மூலம் முத்திரையிட்டனர். அந்த முத்திரையின் குளிரை என் உடலின் எல்லா பாகங்களிலும் நான் இன்னும் உணர்கிறேன். அவர்களில் ஒருவர் என் காயத்தின் மீது கை வைத்தபோது, அது குணமடைந்தது. பிறகு என் உம்மத்தைச் சேர்ந்த பத்து பேருக்கு நிகராக என்னை எடை போட்டார்கள்; நான்தான் பாரம் கூடியவனாக இருந்தேன். அவர்கள் என்னை ஆயிரம் பேருக்கு எதிராக எடைபோட்டார்கள்; அப்போதும் நான்தான் பாரம் கூடியவனாக இருந்தேன். அப்போது அவர்களில் ஒருவர் மற்றவரிடம், 'அவரை எடைபோடுவதை நிறுத்துங்கள். வல்லாஹி, அவருடைய முழு உம்மத்துக்கு நிகராக அவரை நீங்கள் எடைபோட்டாலும் அவர்தான் பாரம் கூடியவராக இருப்பார்.' பின்னர் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் என் கை மற்றும் முகத்தை முத்தமிட்டு, என்னை இங்கு விட்டுச் சென்றனர்." என்று விவரித்தார். அந்த அடையாளத்தை அவருடைய அருமையான இதயத்தின் மீது காண முடிந்தது."4

ஸூரா அல்-இன்ஷிராவின் முதல் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள எமது அன்பார்ந்த நபிகள் நாயகம் அனுபவித்த இந்த நிகழ்வு 'ஷக் அஸ்-ஸத்ர்' அதாவது இதயம் பிளக்கப்பட்ட நிகழ்வு என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அவருக்கு நபித்துவம் அருளப்பட்ட பிறகு, அஸ்ஹாபுல் கிராம்களில் சிலர் அவரிடம், "ரஸூலுல்லாஹ்வே! தயவு செய்து உங்களைப் பற்றி எங்களிடம் கூறுங்கள்." என்று கேட்டனர். அதற்கு நபியவர்கள், "நான் என் மூதாதையரான இப்றாஹீமின் பிரார்த்தனையாக உள்ளேன். என் சகோதரர் ஈஸா கூறிய நற்செய்தியாவேன். நான் என் தாயின் கனவாக உள்ளேன். அவர் என்னை சுமந்து, கர்ப்பமாக இருந்தபோது, அவரிடமிருந்து ஒரு நூர் - ஒளி பரவி டமஸ்கஸின் அரண்மனைகளை ஒளிரச் செய்ததைக் கண்டார். நான் பனீ ஸஅத் இப்னு பக்ரின் மகன்களுடன் பாலூட்டப்பட்டு வளர்க்கப்பட்டேன்." என்று அவர் கூறினார்.

அவருக்கு நான்கு வயதானதும், அன்னை ஹலீமா அவரை மக்காவுக்கு அழைத்துச் சென்று அவருடைய தாயிடம் ஒப்படைத்தார். அவரது பாட்டன் அப்துல் முத்தலிப் அன்னை ஹலீமாவுக்கு ஏராளமான பரிசுகளை வழங்கினார். நபியவர்களை மக்காவில் விட்டுச் சென்ற பின், அன்னை ஹலீமா தனது வருத்தத்தை வெளிப்படுத்தி, "என் ஆத்மாவும் இதயமும் அவருடன் நிலைத்திருப்பது போல் உள்ளது" என்றார்.

அவரது மாண்புமிகு அன்னையின் மரணம்

எமது அன்பார்ந்த நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) ஆறு வயது வரை அவரது தாயுடன் வளர்ந்தார். ஜாரியாவாக - அடிமைப் பெண்ணாக இருந்த உம்மு அய்மனுடன், அவரும் அவரது தாயும் அவரது உறவினர்களையும் அவரது தந்தை அப்துல்லாஹ்வின் மண்ணறையையும் தரிசிக்க மதீனாவுக்குச் சென்றனர். 

அவர்கள் அங்கு ஒரு மாதம் தங்கியிருந்தனர். எமது அன்பார்ந்த நபி பனீ நஜ்ஜார் கோத்திரத்தவர்களின் குளத்தில் நீச்சல் கற்றுக்கொண்டார். அந்த சந்தர்ப்பத்தில், ஒரு யூத அறிஞர், அவர் மீது நபித்துவத்தின் அடையாளங்களைக் கண்டார். அவரது அருகில் சென்று அவருடைய பெயரைக் கேட்டார். நமது அன்பான நபிகள் நாயகம், “அஹ்மத்” என்று கூறியபோது, ​​“இந்தக் குழந்தை கடைசி யுகத்தின் நபியாகப் போகிறது!” என்று கத்தினார். அதே போன்று, யூத அறிஞர்களில் சிலர், அவர் மீது நபித்துவத்தின் அடையாளங்களைக் கண்டபோது, அவருடைய நபித்துவத்தைப் பற்றிக் கதைத்துக் கொண்டனர்.

இந்த உரையாடல்களை உம்மு அய்மன் கேட்டு, அன்னை ஆமினாவிடம் கூறினார். அவருக்கு தீங்கு நேரிடும் என்று அஞ்சி, அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற தாய் அவரை அழைத்துக்கொண்டு மக்காவுக்குச் சென்றார். அவர்கள் அப்வா என்ற இடத்தை அடைந்தபோது, எமது தாய், அன்னை ஆமினா நோய்வாய்ப்பட்டார். அவரது உடல்நிலை மோசமடைந்தது; அவர் அடிக்கடி மயக்கமடைந்தார்.

தன்னுடன் எழுந்து அமர்ந்திருந்த மகனைப் பார்த்துக் கொண்டே அன்னை ஹலீமா, “அல்லாஹு தஆலாவின் அருளாலும் உதவியாலும் நூறு ஒட்டகங்களைக் கொடுத்து மரண அம்பிலிருந்து தப்பிய அன்பின் மகனே! அல்லாஹு தஆலா உங்களுக்கு அருள்புரிவானாக. நான் கண்ட கனவு நனவாகும் பட்சத்தில், ஹலாலையும், ஹராமையும் மக்களுக்கு அறிவிப்பதற்காக, மகத்துவமும், தாராள மனப்பான்மையும் கொண்ட அல்லாஹு தஆலாவினால் நீங்கள் நபியாக அனுப்பப்படுவீர்கள். அல்லாஹு தஆலா பல நூற்றாண்டு பழமையான சிலைகள் மற்றும் உருவ வழிபாட்டிலிருந்து உங்களைப் பாதுகாக்கப் போகிறான்," என்று கூறினார். தொடர்ந்து அவருக்காக பின்வரும் கவிதை வரிகளைப் படித்தார்:

"ஜனாப் அல்-ஹக், முன்னைய சமூகங்களின் வழியே வந்த சிலைகளிலிருந்தும், பல தெய்வ வழிபாட்டிலிருந்தும் உங்களைப் பாதுகாப்பான்."
அன்னை ஆமினா

புதியது பழையதாகிறது, உயிருள்ளவர்கள் இறக்கிறார்கள்,
பலர் சோர்ந்து போகிறார்கள், எப்போதும் இளமையாக இருப்பவர் உண்டா? 
நானும் இறப்பேன்; என் வித்தியாசம் என்னவென்றால்,
நான் உன்னைப் பெற்றெடுத்தேன்; இதுவே என் மகிமை.
நான் ஒரு நல்ல குழந்தையை விட்டுவிட்டு,
என் இதயத்தில் நிம்மதியுடன், கண்களை மூடிக்கொள்வேன்.
என் பெயர் எப்போதும் நினைவில் இருக்கும்.
உங்கள் அன்பு இதயங்களில் உயிருடன் இருக்கும்.

பின்னர் அவர் இறந்துவிட்டார். அவர் அங்கே அடக்கம் செய்யப்பட்டார். எமது தாயார் ஆமினா மரணிக்கும் போது அவருக்கு இருபது வயதாக இருந்தது.

உம்மு அய்மன் பிரபஞ்சத்தின் தலைவரை அழைத்துக் கொண்டு, சில நாட்கள் பயணத்திற்குப் பிறகு, மக்காவைச் சென்றடைந்தார். அங்கு அவர் எமது நபியை அவரது பாட்டன் அப்துல்முத்தலிபிடம் ஒப்படைத்தார்.5

அவரது தாயும் தந்தையும் முஃமின்கள்

எமது தலைவர் ஹபீப் அல்-அக்ரம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களின் தந்தை மற்றும் தாயார் இப்ராஹீம் அலைஹிஸ்ஸலாம் அவர்களின் மார்க்கத்தில் இருந்தனர். அதாவது, அவர்கள் முஃமின்களாக (நம்பிக்கையாளர்களாக) இருந்தனர். இஸ்லாத்தின் ஊழியர்கள் தாங்கள் இப்ராஹீம் அலைஹிஸ்ஸலாமின் மார்க்கத்தில் இருப்பதாகத் தெரிவித்தனர். அத்துடன் முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாமின் நபித்துவம் வெளிப்படுத்தப்பட்ட பிறகு, அவர்கள் அவருடைய உம்மத்தில் புதிதாக இணைந்து கொண்டனர். அவர்கள் கலிமா அஷ்ஷஹாதாவை, அதாவது, (அல்லாஹு தஆலாவைத் தவிர வேறு இறைவன் இல்லை என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன். மேலும், முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாம் அவனது பிறந்த அடிமை மற்றும் இறைதூதர் என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன்.) என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஓதினார்கள். இதனால் அவர்கள் இந்த உம்மத்தில் ஒருவராக ஆனார்கள்.6

அவரது பாக்கியம் பெற்ற பாட்டனிடத்தில்

முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாம், எட்டு வயது வரை, அவரது பாட்டன் அப்துல் முத்தலிப்பிடம் வளர்ந்தார். அப்துல் முத்தலிப் ஒரு கம்பீரமான, பொறுமையான, நல்லொழுக்கமுள்ள, நேர்மையான, தைரியமான, தாராளமான மற்றும் மக்காவில் மிகவும் விரும்பப்பட்ட நபராவார். அவர் பல்வேறு பணிகளை ஆற்றியவர். அவர் ஏழைகளுக்கு உணவளிப்பார்; பசியும் தாகமும் கொண்டிருந்த விலங்குகளுக்குக் கூட உணவளிப்பார். அவர் அல்லாஹு தஆலா மற்றும் ஆகிரத் (மறுமை வாழ்க்கை) மீது நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். அவர் தீய செயல்களில் இருந்து விலகியிருந்தார். அறியாமை யுகத்தின் அனைத்து மோசமான பழக்கவழக்கங்களிலிருந்தும் விலகி இருந்தார். அவர் மக்காவில் அடக்குமுறை மற்றும் அநீதியைத் தடுத்து வந்தார்; பயணிகளை வரவேற்று உபசரித்தார். ரமழான் மாதத்தில் ஹிரா மலையில் தங்கிக் கொள்வது அவருடைய வழக்கமாக இருந்தது. அப்துல் முத்தலிப், குழந்தைகளை நேசிப்பவர், இரக்கமுள்ளவர், தனது அன்பான பேரனை நேசித்து, இரவும் பகலும் அவரை நெருக்கமாக வைத்திருந்தார். அவர் மீது மிகுந்த அன்பும் பாசமும் கொண்டிருந்தார். கஃபாவின் நிழலில், தனக்கென பிரத்யேகமான இடத்தில் தனது பேரனுடன் அமர்ந்து கொள்வார். அதனைத் தடுக்க விரும்பியவர்களிடம், "என் மகனை விட்டு விடுங்கள், அவர் உயர்த்தப்பட்டவர்"என்று கூறுவார்.7நபியவர்களைப் பராமரித்த பணிப் பெண்ணான உம்மு அய்மனை அவர் தொடர்ந்து எச்சரித்து வந்தார். "என் மகனை நன்றாக கவனித்துக்கொள். அவர் இந்த உம்மத்தின் நபியாக இருப்பார் என்று அஹ்ல் அல்கிதாப் (புனித வேதங்களை நம்புபவர்கள்) கூறுகிறார்கள்." என்று அவரிடம் சொல்வார். உம்மு அய்மன் இவ்வாறு கூறுகிறார், "அவரது குழந்தைப் பருவத்தில், பசி அல்லது தாகம் பற்றி அவர் முறையிட்டதை நான் கேட்டதில்லை. காலையில், அவர் ஒரு சொட்டு ஸம்ஸம் தண்ணீரைக் குடிப்பார். நாங்கள் அவருக்கு உணவு கொடுக்க விரும்பினால், அவர், "இல்லை, எனக்கு வேண்டாம், எனது வயிறு நிரம்பியுள்ளது." என்று கூறுவார்."

அப்துல் முத்தலிப் தூங்கும் போது அல்லது தனியாக இருக்கும் போது தனது பேரனான அவரைத் தவிர வேறு யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்க மாட்டார். அவர் இரக்கத்தோடு அவரைக் கட்டித் தழுவிக் கொள்வார். அவருடைய வார்த்தைகளும், நடத்தைகளும் அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. உணவு சாப்பிடும் நேரத்தில், ​​அவர் அவருடன் அமர்ந்திருப்பார்; அவர் உணவின் சிறந்த மற்றும் மிகவும் சுவையான பகுதிகளை அவருக்குக் கொடுப்பார். அவர் வருவதற்கு முன்பு அவர் சாப்பிடத் தொடங்க மாட்டார். அவரைப் பற்றிய பல கனவுகளையும், சம்பவங்களையும் அவர் கண்டார்.

ஒருமுறை மக்காவில் பஞ்சமும், தட்டுப்பாடும் ஏற்பட்டது. அப்துல் முத்தலிப் ஒரு கனவில், முஹம்மது அலைஹிஸ்ஸலாமின் கையைப் பிடித்து, அபூ குபைஸ் மலைக்குச் சென்றார். அவர், "என் இறைவா! இந்தக் குழந்தையின் பொருட்டு, ஒரு நல்ல மழையால் எங்களை மகிழ்ச்சியடையச் செய்வாயாக!" என்று பிரார்த்தனை செய்தார். அவரது பிரார்த்தனை ஏற்கப்பட்டது; பலத்த மழை பெய்தது. அக்காலக் கவிஞர்கள் கவிதைகள் எழுதி இந்த நிகழ்வைக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். 

நஜ்ரானிலிருந்து வந்த பாதிரியார்

ஒரு நாள், அப்துல்முத்தலிப் கஃபாவின் அருகில் அமர்ந்திருந்தபோது, நஜ்ரான் நகரிலிருந்து ஒரு பாதிரியார் வந்து, அவருடன் பேசத் தொடங்கினார். இந்த உரையாடலின் போது, ​​“இஸ்மாயீலின் சந்ததியில் வரும் இறுதி நபியின் பண்புகளை நாங்கள் வேதங்களில் படித்துள்ளோம். இங்குதான், அதாவது மக்காதான், அவருடைய பிறப்பிடம். அவரது பண்புகள் இப்படி, இப்படி!" என்று அவற்றை விபரிக்கத் தொடங்கினார். அந்தத் தருணத்தில், எமது பிரியமான நபி அங்கு வந்தார். நஜ்ரானைச் சேர்ந்த பாதிரியார் அவரைப் பரிசோதிக்கத் தொடங்கினார். அவர் அருகில் வந்து அவரது கண்கள், அவரது முதுகு, அவரது கால்களைப் பார்த்து, உற்சாகத்துடன், "இதோ, இவர்தான். இந்தக் குழந்தை உங்கள் சந்ததியினரில் ஒருவரா?" என்று வினவினார். அப்துல் முத்தலிப், "அவர் என் மகன்" என்று சொன்னபோது. நஜ்ரானைச் சேர்ந்த பாதிரியார், "நாங்கள் வேதங்களில் படித்தபடி, அவரது தந்தை உயிருடன் இருக்க முடியாது!" என்றார். அதற்கு அப்துல் முத்தலிப், "அவர் என் மகனின் மகன். அவர் பிறப்பதற்கு முன்பே, அவரது தாய் கர்ப்பமாக இருந்தபோது அவரது தந்தை இறந்துவிட்டார்." என்றார். அப்போது பாதிரியார், "இப்போதுதான், நீங்கள் உண்மையைச் சொன்னீர்கள்" என்று கூறினார். அந்தத் தருணம், அப்துல்முத்தலிப் தனது மகன்களிடம், “உங்கள் சகோதரரின் மகனைப் பற்றிக் கூறுவதைக் கேளுங்கள், அவரைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று கூறினார்.

அவரது பாக்கியம் பெற்ற பாட்டனின் மரணம்

"இப்போது, நான் இந்த உலகத்திலிருந்து ஆகிரத்திற்கு இடம்பெயர வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. என் ஒரே கவலை இந்த அனாதை பற்றியதுதான். இந்தப் பராமரிப்புப் பணியை மகிழ்ச்சியுடன் தொடர எனக்கு நீண்ட ஆயுள் இருந்திருக்க வேண்டுமென்று நான் விரும்புகிறேன். எனினும், நான் என்ன செய்ய முடியும்? என் வாழ்நாள் போதாது. இப்போது, என் இதயமும் நாவும் இந்த ஏக்கத்தின் நெருப்பால் எரிகின்றன."
அப்துல் முத்தலிப்

அப்துல் முத்தலிப் அவர்களின் மரணம் நெருங்கியபோது, அவர் தனது மகன்களை ஒன்று கூட்டி, "இப்போது, நான் இந்த உலகத்தை விட்டு ஆகிரத்துக்கு செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. என் ஒரே கவலை இந்த அனாதை பற்றித்தான் உள்ளது. நான் நீண்ட ஆயுளுடன் இந்தப் பராமரிப்புப் பணியை மகிழ்ச்சியுடன் தொடர விரும்புகிறேன். எனினும், நான் என்ன செய்ய முடியும்? என் வாழ்நாள் போதாது. இப்போது, என் இதயமும் நாவும் இந்த ஏக்கத்தின் நெருப்பால் எரிகின்றன. உங்களில் ஒருவரிடம் இந்த முத்தை நான் நம்பி ஒப்படைக்க விரும்புகிறேன். உங்களில் யாருக்கு அவரது உரிமைகளை முழுமையாகப் பாதுகாத்து, அவரைப் பராமரிப்பதில் தவறு செய்யாமல் இருக்க முடியும்?" என்று வினவினார். அபூலஹப் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, “அரேபியர்களின் தலைவரே! இந்த சேவைக்கு உங்கள் மனதில் யாராவது இருந்தால் நல்லது. இல்லையென்றால், நான் இந்த சேவையை செய்வேன்." என்றார். அப்துல் முத்தலிப் அவரிடம், "உமக்கு சொத்துக்கள் ஏராளமாக உள்ளன. ஆனால் நீங்கள் கடின சுபாவம் கொண்டவர். அத்துடன், உங்களிடம் இரக்க குணம் குறைவாகவே உள்ளது. ஒரு அனாதையின் இதயம் காயப்பட்டதாகவும் மென்மையானதாகவும் உள்ளது. அது எளிதில் உடைந்துவிடும். அவருடைய மற்ற மகன்கள் சிலரும் இதே ஆசையை மீண்டும் சொன்னார்கள். ஒவ்வொருவரின் குணாதிசயங்களையும் குறிப்பிட்டு, அப்துல்முத்தலிப் அவர்கள் எவரையும் ஏற்கவில்லை. அபூ தாலிபின் முறை வந்தபோது, "அவர்கள் அனைவரையும் விட நான் அதை விரும்புகிறேன். ஆனால், என் மூத்தவர்களை முந்திச் செல்வது பொருத்தமாக இருக்காது. என்னிடம் சொத்துக்கள் அதிகம் இல்லை; எனினும், என் விசுவாசம் என் சகோதரர்களை விட அதிகம்." என்று கூறினார். அதற்கு அப்துல் முத்தலிப், "நீர் கூறுவது உண்மைதான். இந்த சேவைக்கு நீங்கள் தகுதியானவர். ஆனால், ஒவ்வொரு விஷயத்திலும், நான் எனது பேரனுடன் கலந்தாலோசித்து, அவர் விருப்பப்படிதான் செயல்படுகிறேன். இந்த விஷயத்திலும் நான் அவருடன் கலந்தாலோசிப்பேன். அவர் உங்களிடமிருந்து யாரை விரும்புகிறாரோ, அவருக்கும் என் அங்கீகாரம் உண்டு." என்றார்.

பின்னர் அவர் எமது அன்பான நபியின் பக்கம் திரும்பி, “என் கண்களின் ஒளியே! உம்மைப் பற்றிய ஏக்கத்துடன் நான் ஆகிரத்திற்குச் செல்கிறேன். உங்கள் மாமாக்களில் யாரை நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள்?" என்று அப்துல் முத்தலிப் வினவினார். எமது தலைவர் நபிகள் நாயகம் எழுந்து நின்று, அபூதாலிபைத் தழுவி, அவரது மடியில் அமர்ந்தார். அப்துல்முத்தலிப் நிம்மதியடைந்தார். அவர், “ஹம்த் (நன்றி) அல்லாஹு தஆலாவுக்கே உரியது. அதைத்தான் நானும் விரும்பினேன்." என்று கூறினார். பின்னர் அவர் அபூதாலிப் பக்கம் திரும்பி, “அபூதாலிபே! இந்த முத்து பெற்றோரின் இரக்கத்தை அனுபவிக்கவில்லை. ஆகையால் அவரைக் கவனித்து, நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். நான் என் மற்ற பிள்ளைகளை விட உம்மை உயர்ந்தவராகக் கருதுகிறேன். அதனால்தான், இந்த மகத்தான, மிகவும் மதிப்புமிக்க குழந்தையை நான் உங்களிடம் ஒப்படைத்தேன். ஏனென்றால், நீங்கள் அவருடைய தந்தையின் அதே தாயிடமிருந்து வந்தவர்கள். உங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்வது போன்று அவரைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள். எனது கடைசி விருப்பத்தை ஏற்றுக் கொண்டீர்களா?" என்று வினவினார். அதற்கவர் "ஆம்" என்று பதிலளித்தபோது, அப்துல்முத்தலிப் எமது அன்பிற்குரிய நபியை அணைத்துக்கொண்டார். அவரது தலை மற்றும் முகத்தை முத்தமிட்டு, அவரது வாசனையை நுகர்ந்தார். அப்போது அவர், "இதைவிட அழகான வாசனையை நான் நுகர்ந்ததில்லை, இதைவிட அழகான முகத்தை நான் பார்த்ததில்லை என்பதற்கு நீங்கள் அனைவரும் சாட்சிகள்" என்றார்.8

அபூ தாலிபின் பாதுகாப்பின் கீழ்

பிரபஞ்சத்தின் தலைவர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்), அவரது பாட்டனின் மரணத்திற்குப் பிறகு, அவர் அவரது மாமா அபூ தாலிபுடன் தங்கியிருந்து அவரது பாதுகாப்பில் வளர்ந்தார். அபூ தாலிப், தனது தந்தை அப்துல் முத்தலிப் போன்றவர்; அவர் மக்காவின் உயர் பிரமுகர்களில் ஒருவராக இருந்தார். அவர் மிகவும் அன்பான, மரியாதைக்குரிய நபராக இருந்தார். அவருடைய வார்த்தைகள் அனைவராலும் கேட்கப்பட்டன. அவரும் எமது நபிகள் நாயகத்திற்கு மிகுந்த அன்பையும் இரக்கத்தையும் காட்டினார். தன் சொந்தக் குழந்தைகளை விடவும் அவரை அதிகமாக நேசித்தார்; அவர் இல்லாமல் அவர் தூங்கவோ அல்லது எங்கும் செல்லவோ மாட்டார். அவர் அவரிடம், "நீங்கள் மிகவும் புனிதமானவர், மிகவும் அருள் வாய்ந்தவர்!" என்று கூறுவார். நபியவர்கள் சாப்பிடத் தொடங்க முன்பு அவர் சாப்பிட மாட்டார். சில சமயங்களில், அவருக்கென ஒரு தனி மேசையை வைத்திருப்பார். நமது நபிகள் நாயகம் காலையில் எழுந்ததும், அவருடைய முகம் சந்திரனைப் போல ஒளிர்வதையும், தலைமுடி சீவப்பட்டிருப்பதையும் அவர் பார்ப்பார். அபூ தாலிபுக்கு சொத்துக்கள் குறைவாகவே இருந்தன. அவருடைய குடும்பம் பெரியதாக இருந்தது. அவர் ரஸூல் அல்-அக்ரம் (ஸல்-அல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களை தனது பாதுகாப்பின் கீழ் எடுத்துக் கொண்ட பிறகு, அவர் செல்வச் செழிப்பையும் வளங்களையும் அடைந்தார். மக்காவில் வறட்சியின் காரணமாக மக்கள் சிரமப்பட்டபோது, ​​அபூதாலிப் அவரை கஃபாவிற்கு அழைத்து வந்து பிரார்த்தனை செய்தார். அவரின் பொருட்டால், அதிக மழை பெய்தது. அதனால் அவர்கள் வறட்சி மற்றும் பஞ்சத்திலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டனர்.9

உயர்ந்தோரின் வம்சத்திலிருந்து ஒரு நபி வருவார்; 
ஸம்ஸமுக்கும் ஹஜருக்கும் இடையில் அவர் வந்து நிற்பார்.
ஆமிரின் மகனே, நீரும், ஊர் மக்கள் அனைவரும்
அவருக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். அவருக்கு உதவி செய்வதே பாக்கியம். 

பாதிரியார் பஹீரா

“நீங்கள் அல்லாஹு தஆலாவின் ரஸூல் என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன்!...இதோ உலகங்களின் தலைவர்... இதோ அகிலங்களின் ரப்பின் ரஸூல்... அகிலத்தார்க்கு அருளாக அல்லாஹு தஆலா அனுப்பிய மகத்தான நபியே இவர்தான்!"
பாதிரியார் பஹீரா

ஒரு நாள், நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களுக்கு சுமார் பன்னிரண்டு வயதாக இருந்தபோது, அபூ தாலிப் ஒரு வர்த்தக பயணத்திற்கு தயாராகிக் கொண்டிருந்ததை அவர்கள் கண்டார்கள். அபூ தாலிப் தம்மை அழைத்துச் செல்ல விரும்பவில்லை என்பதை அவர் உணர்ந்தபோது, அவர், "நீங்கள் இந்த நகரத்தில் என்னை யாருடைய பராமரிப்பில் விட்டுச் செல்லப் போகிறீர்கள்? என் மீது இரக்கம் காட்ட எனக்குத் தந்தையோ அல்லது வேறு யாரும் இல்லை!” என்று கூறினார். இவ்வார்த்தைகளால் ஆழ்ந்து ஈர்க்கப்பட்ட அபூ தாலிப், அவரைத் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்ல முடிவு செய்தார். ஒரு நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு, வணிகக் கூட்டம் ஒரு மடாலயத்திற்கு அருகில் சிறிது நேரம் நின்றது. அது புஸ்ராவில் உள்ள கிறிஸ்தவர்களுக்கு சொந்தமானதாக இருந்தது.

அந்த மடாலயத்தில் பஹீரா என்ற ஒரு பாதிரியார் வசித்து வந்தார். அவர் முன்பு யூத அறிஞராக இருந்தவர், கிறிஸ்தவத்திற்கு மாறியவர். இந்த கற்றறிந்த பாதிரியாரிடம் ஒரு புத்தகம் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்தது. அது பல கைகள் மூலம் அவரது கைவசம் சென்றடைந்திருந்தது. அவரிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்கு அதனைப் பயன்படுத்தி அவர் பதிலளித்தார். முந்தைய ஆண்டுகளில் குரைஷிகளின் வணிகக் கூட்டம் பலமுறை இந்தப் பகுதிக்குச் சென்றிருந்தாலும், அவர் அதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. ஆனால் அந்த வருடம், தினமும் காலையில் அவர் மடாலயத்தின் கூரைக்குச் சென்று, ஏதோ ஒன்றை எதிர்பார்ப்பது போல, வரும் வாகனக் கூட்டங்களின் திசையை நோக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார். இந்த முறை பாதிரியார் பஹிராவுக்கு ஏதோ நடந்தது; மிகுந்த உற்சாகத்தில், அவர் திடுக்கிட்டு எழுந்தார்.ஏனெனில் அவர் குறைஷிகளின் வாகனத்தை தூரத்திலிருந்து பார்த்தபோது, ​​அவர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு மேகமும் தொடர்ந்து வருவதைக் கண்டார். அந்த மேகம் எமது நபியின் மீது நிழல் கொடுத்தது. வணிகக் கூட்டம் ஓய்வெடுக்க ஒதுங்கிய பிறகு, ரஸூல் அல்-அக்ரம் ஒரு மரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்தார். அந்த மரத்தின் கிளைகள் அவரின் திசைக்கு வளைந்திருப்பதை பஹீரா கண்டார். அவரது உற்சாகம் அதிகரித்தது. உடனே, சாப்பாட்டு மேசைகளைத் தயாரிக்க உத்தரவிட்டார். பிறகு குறைஷி வணிகக் கூட்டத்தின் அனைத்து உறுப்பினர்களையும் இரவு விருந்துக்கு அழைக்க ஒருவரை அனுப்பினார்.

அவர்கள் அனைவரும் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக் கொண்டனர். எமது அன்பிற்குரிய நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களை வணிக வாகனக் கூட்டத்தைக் கண்காணிக்குமாறு அங்கேயே விட்டுவிட்டுச் சென்றனர். வந்தவர்களைக் கவனமாகப் பரிசோதித்த பஹீரா, ""குரைஷி மக்களே, உங்களில் இரவு உணவிற்கு வராதவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?" என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள், “ஆம், ஒருவர் இருக்கிறார்” என்றார்கள். குறைஷிகள் வந்திருந்தாலும் மேகம் அப்படியே நின்றிருந்தது. இதைப் பார்த்ததும் வணிக வாகனங்களுடன் யாரோ மிச்சம் இருப்பது தெரிந்தது. பாதிரியார் பஹிரா அவரையும் வருமாறு வற்புறுத்தினார். அவர் வந்ததும், பஹீரா அவரைப் பார்த்து கவனமாகப் பரிசோதித்தார். "இவர் உமது சந்ததியினரா?" என்று அபூதாலிபிடம் கேட்டார். அபூ தாலிப், "அவர் என் மகன்" என்று சொன்னபோது, பஹீரா, "வேதங்களின் படி, இந்தப் பையனின் தந்தை உயிருடன் இல்லை; அவர் உங்கள் மகன் அல்ல. " என்றார். இம்முறை அபூதாலிப், “அவர் என் சகோதரனின் மகன்” என்று பதிலளித்தார். பஹீரா, "அவருடைய தந்தைக்கு என்ன நடந்தது?" என்று கேட்டார். அபூதாலிப், "அவரது தந்தை அவர் பிறப்பதற்கு முன்பே இறந்துவிட்டார்" என்று பதிலளித்தார். பஹீரா அவரிடம், “நீங்கள் உண்மையைச் சொன்னீர்கள்." என்றார். "அவரது தாயாருக்கு என்ன நடந்தது?" என்று கேட்க, "அவரும் இறந்துவிட்டார்" என்று அபூதாலிப் கூறினார். இந்த அனைத்துப் பதில்களையும் உறுதிப்படுத்திய பஹீரா, நமது அன்புக்குரிய நபியிடம் திரும்பி சிலைகளின் பெயரில் சத்தியம் செய்தார். ஆனால் நமது நபி பஹீராவிடம், “சிலைகளின் பெயரில் சத்தியம் செய்யாதீர்கள். இந்த உலகில் எனக்கு அவற்றை விட மோசமான எதிரிகள் யாரும் இல்லை. நான் அவற்றை வெறுக்கிறேன்." என்றார். பஹீரா பின்னர் அல்லாஹு தஆலாவின் பெயரால் சத்தியம் செய்து, "நீங்கள் தூங்குகிறீர்களா?" என்று கேட்டார். நபியவர்கள், "என் கண்கள் தூங்கினாலும் என் இதயம் தூங்குவதில்லை" என்றார்.

பஹீரா தொடர்ந்து நிறைய கேள்விகளைக் கேட்டு அனைத்திற்கும் பதில்களைப் பெற்றார். அந்தப் பதில்கள் அவர் முன்பு படித்த வேதங்களுடன் சரியாக ஒத்திருந்தன. பின்னர், எமது பிரியமான நபியின் அருள்வாய்ந்த கண்களைப் பார்த்து, அவர் அபூ தாலிபிடம் கேட்டார்:

- "அவருடைய அருள்மிகு கண்களில் இந்தச் சிவப்பு நிறம் எப்போதும் தங்கியிருக்கிறதா?" 

- "ஆம், அது மறைந்து போவதை நாங்கள் பார்த்ததில்லை." என்று அவர் கூறினார்.

அவர் மீது இந்த அடையாளத்தைப் பார்த்த பிறகு, அவரது இதயம் யகீன் (தளராத உறுதி) கொள்ளும் பொருட்டு, பஹீரா முஹ்ர் அந்-நுபுவ்வத்தை (நபித்துவத்தின் முத்திரையைப்) பார்க்க விரும்பினார். எனினும், எமது நபி (ஸல்-அல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவரது உன்னத உணர்வுகள் காரணமாக அவரது முதுகைக் காட்ட விரும்பவில்லை.

ஆனால் அபூதாலிப், "என் கண்களின் ஒளியே! தயவு செய்து அவருடைய இந்த விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றுவீராக" என்று கூறியபோது, ​​அவர் தனது அருள்மிகு முதுகை வெளிக்காட்டினார். பஹீரா முஹ்ர் நுபுவ்வத்தை அதன் அனைத்து அழகுகளிலும் தனது மனது நிறைவடையுமளவு பார்த்தார். அவரது முகத்தில் கண்ணீர் வழியும் நிலையில் அவர் அதனை உற்சாகமாக முத்தமிட்டார். பின்னர், அவர் இவ்வாறு கூறினார்:

- "நீங்கள் அல்லாஹு தஆலாவின் தூதர் என்று நான் சாட்சியமளிக்கிறேன்!"

மேலும் உரத்த குரலில் எல்லோரையும் நோக்கி, “இதோ உலகத்தின் தலைவர்... இதோ அகிலங்களின் ரப்பின் ரஸூல்... இதோ அல்லாஹு தஆலா உலகங்களுக்கு அருளாக அனுப்பிய நபிகள் பெருமானார்..." என ஆனந்தக் கோஷமிட்டார்.

குறைஷிகள் இதனைக் கண்டு வியந்தனர். அவர்கள், “இந்த பாதிரியாரின் பார்வையில் முஹம்மதுக்கு இவ்வளவு பெரிய மரியாதை உள்ளது” என்று கூறிக் கொண்டனர்.

பின்பு பஹீரா அபூதாலிபிடம் திரும்பி, "இவர்தான் நபிமார்களுக்கெல்லாம் இறுதியானவர். மிகவும் மரியாதைக்குரியவர். அவருடைய மார்க்கம் உலகம் முழுவதும் பரவி, முந்தைய மதங்களை எல்லாம் நீக்கிவிடும். இந்த சிறுவனை டமஸ்கஸுக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டாம். இஸ்ரவேலின் சந்ததியினர் (யூதர்கள்) அவர் மீது பகைமை கொண்டுள்ளனர். அவர்கள் அவருடைய அருள்மிகு உடலுக்கு தீங்கு செய்ய முயற்சிப்பார்கள் என்று நான் பயப்படுகிறேன். அவர்மீது பல சத்தியங்களும் வாக்குறுதிகளும் செய்யப்பட்டுள்ளன." என்று கூறினார்.

"அந்த சத்தியங்களும் வாக்குறுதிகளும் என்ன?" என்று அபூ தாலிப் கேட்டார்.

அதற்கு பஹீரா, "அல்லாஹு தஆலா அனைத்து நபிமார்களிடமும், இறுதியாக ஈஸா அலைஹிஸ்ஸலாம் அவர்களிடமும் அவர்களது உம்மத்திற்கு, இறுதியாக வரப்போகும் நபி (ஸல்-அல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களைப் பற்றி அறிவிக்க வேண்டுமென உறுதிமொழியெடுத்தான்." எனப் பதிலளித்தார். அபூ தாலிப், பஹீராவிடமிருந்து இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பிறகு, டமஸ்கஸுக்குச் செல்வது பற்றிய தனது நிலைப்பாட்டை மாற்றினார். புஸ்ராவிலேயே தனது அனைத்துப் பொருட்களையும் விற்றுவிட்டு மக்காவுக்குத் திரும்பினார்.10 பஹீராவிடமிருந்து கேட்டதை அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் வைத்திருந்தார். நமது நபியவர்கள் மீதும் அவர் அதிக அன்பு கொண்டிருந்தார். அவர் அவரைப் பாதுகாத்து, அவர் இறக்கும் வரை எல்லாவற்றிலும் அவருக்கு உதவினார்.

யெமன் தேசத்திற்கு தனது மாமா ஜுபைருடன் பயணம்

அழகான, நல்லொழுக்கமுள்ள, உன்னதமான மனிதராக இருந்த எங்கள் அன்பான நபி அவர்கள் வளர்ந்து பதினேழு வயதாகிவிட்டார். வணிகத்திற்காக யெமனுக்குச் செல்லும் அவரது தந்தைவழி மாமா ஜுபைர், அவரது வணிகம் சுபீட்சமாக இருக்க அவரை அழைத்து வந்தார். இந்தப் பயணத்திலும் அவரைப் பற்றிய பல அசாதாரண நிகழ்வுகள் இடம்பெற்றன. அவர்கள் மக்காவுக்குத் திரும்பியதும், இந்த நிகழ்வுகள் மக்களிடம் கூறப்பட்டன. குறைஷி வம்சத்தினர் மத்தியில், மக்கள், "இந்த நபரின் மகிமை மிகவும் பெரியதாக இருக்கும்" என்று சொல்லத் தொடங்கினர்...11