අපගේ නායක වූ නබිතුමාණන්ගේ අස්හාබ්වරු
අපගේ නබිතුමාණන්ගේ මිතුරන්: මුස්ලිම්වරයෙකු, කාන්තාවක් හෝ පිරිමියෙක්, දරුවෙකු හෝ වැඩිහිටියෙක්, කවරෙකු හෝ අපගේ නායක වූ රසූලුල්ලාහ් තුමාණන්ව එක් වරක්, ඉතා සුළු මොහොතකට හෝ දකීද, අන්ධ පුද්ගලයෙකු එතුමාණන් සමඟ එක් වරක් කතා කළහොත්, සහ ඊමාන් (විශ්වාසය) සමඟ මිය යයිද, ඔහු "සාහිබ්" හෝ "සහාබී" ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. ඔවුන් එක් අයෙකුට වඩා වැඩි වූ විට, ඔවුන්ව "අස්හාබ් අල්-කිරාම්" හෝ "සහාබා අල්-කිරාම්" හෝ "සහ්බ්" (රළියල්ලාහු අන්හුම් අජ්මඊන්) ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ.
රසූලුල්ලාහ් තුමාණන්ව දුටු විට ප්‍රතික්ෂේප කරන්නෙකු වූ සහ අපගේ නබිතුමාණන් අභාවප්‍රාප්ත වූ පසු විශ්වාසවන්තයෙකු බවට පත් වූ පුද්ගලයෙකු හෝ, එතුමාණන්ව දුටු විට විශ්වාසවන්තයෙකු වූ නමුත් පසුව ඇදහිල්ල අත්හළ අයෙකු බවට පත් වූ පුද්ගලයෙකු හෝ සහාබීවරයෙකු නොවේ.
සහාබීවරයෙකු වූ පසු ඇදහිල්ල අත්හළ අයෙකු බවට පත් වී, රසූලුල්ලාහ් තුමාණන් අභාවප්‍රාප්ත වූ පසු නැවත ඊමාන් වෙත පැමිණෙන පුද්ගලයෙකු සහාබීවරයෙකි.
අපගේ නායක වූ නබිතුමාණන් ජින්වරුන්ගේ ද නබිවරයා වන බැවින්, ජින්වරයෙකුට ද සහාබීවරයෙකු විය හැකිය.
නබිවරුන්ගෙන් සහ දේවදූතයන්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨයන්ගෙන් පසුව, අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලා යනු සියලුම මැවිලි අතුරින් වඩාත්ම ශ්‍රේෂ්ඨ අය වෙති. ඔවුන් සෑම කෙනෙකුගේම නම "හස්‍රත්" හෝ "රළියල්ලාහු අන්හු" යනුවෙන් ගෞරවයෙන් සඳහන් කළ යුතුය.
මුහම්මද් අලයිහිස්සලාම් තුමාණන් නබිවරයෙකු බව විශ්වාස කරන සෑම කෙනෙකුම, එනම්, ඔවුන්ගේ ජාතිය හෝ රට කුමක් වුවත්, සියලුම මුස්ලිම්වරුන්, මුහම්මද් අලයිහිස්සලාම් තුමාණන්ගේ උම්මහ්ව (ප්‍රජාව) ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලාගෙන් සෑම කෙනෙකුම මෙම සමස්ත උම්මහ්වට වඩා ශ්‍රේෂ්ඨය.
සහාබා අල්-කිරාම් තුමන්ලාගේ ගුණධර්ම සහ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය සම්බන්ධයෙන්, ආයත් අල්-කරීමාවල මෙසේ සඳහන් වේ, එහි අර්ථය:
“ඔබ උම්මහ්වරුන් (ප්‍රජාවන්) අතුරින් ශ්‍රේෂ්ඨතමයාය.”1
“මුහාජිර්වරුන් සහ අන්සාර්වරුන් අතරින් පළමුවෙන් විශ්වාස කළ අය ගැනද, යහපත්කමින් ඔවුන්ගේ ආදර්ශය අනුගමනය කරන අය (ඔවුන්ගේ මාර්ගය අනුගමනය කරන අය) ගැනද අල්ලාහු තආලා සතුටු වේ. තවද, ඔවුහු ද අල්ලාහු තආලා ගැන සතුටු වෙති. අල්ලාහු තආලා ඔවුන් සඳහා යටින් ගංගා ගලා බසින ජන්නාහ්වන් (ස්වර්ගයන්) සූදානම් කර ඇත. ඔවුහු එහි සදාකාලිකවම රැඳී සිටිනු ඇත. එය ශ්‍රේෂ්ඨ ගැලවීමකි.”2
“මුහම්මද් (අලයිහිස්සලාම්) තුමාණෝ අල්ලාහු තආලාගේ නබිවරයාය. එතුමාණන් සමඟ සිටින සියල්ලෝම (එනම්, අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලා) ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන්ට එරෙහිව දැඩි වෙති. නමුත් ඔවුහු එකිනෙකාට දයාවන්ත වෙති. ඔවුන් රුකූඃ (සලාතයේදී දෑත් දණහිස් මත තබා නැමීම) සහ සජ්දා (සලාතයේදී සිරස බිම තැබීම) කරන අයුරු ඔබ නිතර දකිනු ඇත. ඔවුහු එම ඉබාදත් (නැමදුම්) වලින් සහ මිනිසුන්ට දක්වන දයානුකම්පාවෙන් සහ ආදරයෙන් ජනාබ් අල්-හක් (සර්වබලධාරී දෙවිඳාණන්ගේ) අනුග්‍රහය සහ උන්වහන්සේගේ සතුට අපේක්ෂා කරති. ඔවුන් බොහෝ සජ්දා කරන බව ඔවුන්ගේ මුහුණුවලින් පැහැදිලි වේ (ඔවුන්ගේ මුහුණුවල සජ්දා කිරීමේ සලකුණු සහ ලකුණු ඇත). තව්‍රාත් හි ඔවුන්ව විස්තර කර ඇත්තේ එලෙසය. ඉන්ජීල් හි ඔවුන්ගේ විස්තරය මෙසේය: ඔවුහු තම අංකුරය පිටතට දමා, පසුව එය ශක්තිමත් කර, එය තරබාරු වී, ගොවීන් සතුටු කරවමින්, තම කඳ මත ස්ථිරව සිටින බෝගයක් මෙනි. (අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලා ද එසේ වූහ. ඔවුන් ස්වල්ප දෙනෙකු සහ දුර්වලව සිටියදී, ඔවුන් වැඩි වී ශක්තිමත් වූහ.) මෙම උපමාව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන් සහ ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන් වෛරයට හා කෝපයට පත් කළේය. අල්ලාහු තආලා විශ්වාස කර යහපත් ක්‍රියා කරන අයට සමාව සහ ශ්‍රේෂ්ඨ විපාකයක් පොරොන්දු වී ඇත.”3
අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලා පිළිබඳ සමහර හදීස් අෂ්-ෂරීෆයන්:
“මාගේ අස්හාබ්වරුන්ට ශාප නොකරන්න! මාගේ අස්හාබ්වරුන්ගෙන් පසු ජීවත් වන පුද්ගලයෙකු රන් කන්දක් සදකා (දානයක්) ලෙස දුන්නද, මාගේ අස්හාබ්වරුන් බාර්ලි මිටක් දීමෙන් ලබන තවාබ් (ප්‍රතිඵලයට) සමාන හෝ එයින් අඩක්වත් ඔහුට නොලැබෙනු ඇත!”4
“මාගේ අස්හාබ්වරු අහසේ තරු වැනිය. ඔබ ඔවුන්ගෙන් කවරෙකු අනුගමනය කළද, ඔබට මගපෙන්වීම (නිවැරදි මාවතට) ලැබෙනු ඇත.”5
“මාගේ අස්හාබ්වරුන්ට එරෙහිව සතුරුකම් කිරීමෙන් වළකින්න! අල්ලාහ්ට බිය වන්න! ඔවුන්ට ආදරය කරන අය එසේ කරන්නේ ඔවුන් මට ආදරය කරන බැවිනි.”
ඔවුන්ට සතුරන් වන අය එසේ වන්නේ ඔවුන් මට සතුරන් වන බැවිනි. ඔවුන්ව රිදවන අය මාව රිදවයි. තවද මාව රිදවන අය නිසැකවම අල්ලාහු තආලාව රිදවයි.”
“මාගේ උම්මහ්ව (ප්‍රජාව) අතුරින් ශ්‍රේෂ්ඨතමයන් වන්නේ මාගේ කාලයේ සිටින අයයි. ඔවුන්ගෙන් පසු ශ්‍රේෂ්ඨතමයන් වන්නේ ඔවුන්ගෙන් පසු පැමිණෙන විශ්වාසවන්තයන් වන අතර, ඊළඟට ඔවුන්ගෙන් පසු පැමිණෙන අයයි.”
“ජහන්නම් (නිරයේ) ගින්න, මාව දුටු මුස්ලිම්වරයෙකුට හෝ මාව දුටු අයව දුටු කෙනෙකුට හෝ දවනු නොලබනු ඇත.”6
"මාගේ අස්හාබ්වරු අහසේ තරු මෙනි. ඔබ ඔවුන්ගෙන් ඕනෑම කෙනෙකු අනුගමනය කරන්නේ නම්, ඔබ යහමඟ ලබනු ඇත."
හදීස් අෂ්-ෂරීෆ්
මෙම ආයත් අල්-කරීමා සහ හදීස් අෂ්-ෂරීෆයන් අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලාගේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය සහ ගුණධර්ම පැහැදිලිව පෙන්වයි. අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලා ආගමික නීති සම්බන්ධයෙන් වඩාත්ම විශ්වාසදායක බලධාරීන් වේ. මක්නිසාද යත්, ඔවුන් අපගේ නබිතුමාණන්ගෙන් කුර්ආන් අල්-කරීම් ඉගෙන ගෙන, එය ඔවුන්ගෙන් පසු පැමිණි අයට ඉගැන්වූ අතර පැහැදිලි කළ බැවිනි. අපගේ නබිතුමාණන් කළ සහ පැවසූ දේ පිළිබඳ තොරතුරු පදනම් වී ඇත්තේ ඔවුන් පෞද්ගලිකව දුටු සහ ඇසූ දේ මතය. මේ අනුව, ඔවුන් සමස්තයක් ලෙස ගෙන ආ නියමයන් හදීස් අෂ්-ෂරීෆයන්ගේ පදනම සකස් කළේය.
ඉස්ලාමයේ, ඉජ්මා අල්-උම්මහ්, එනම් විද්වතුන්ගේ ඒකමතිකත්වය, සම්පූර්ණයෙන් සහ පරිපූර්ණ ලෙස සාක්ෂාත් කරගනු ලැබුවේ අස්හාබ්වරුන්ගේ කාලයේදී පමණි. ඊට අමතරව, අස්හාබ්වරුන්ගෙන් සෑම කෙනෙකුම මුජ්තහිද් විද්වතෙකු වන අතර, ඔහුගේ වචන දහමෙහි සාක්ෂි වේ. ඔවුන්ගෙන් පසු පැමිණි අනෙකුත් මුජ්තහිද්වරුන්ට වඩා ඔවුහු ශ්‍රේෂ්ඨය.
අහ්ල් අස්-සුන්නාහ් විද්වතුන්, අස්හාබ් අල්-කිරාම් (රළියල්ලාහු තආලා අන්හුම් අජ්මඊන්) තුමන්ලාව ශ්‍රේෂ්ඨත්වය අනුව කාණ්ඩ තුනකට වර්ග කරති:
1. මුහාජිරීන් (සංක්‍රමණිකයෝ): මක්කාව යටත් කර ගැනීමට පෙර, මක්කාවේ හෝ වෙනත් තැනක තම මව්බිම සහ ඥාතීන් අතහැර මදීනාවට සංක්‍රමණය වූ අය මොවුන්‍ය. මෙම පුද්ගලයින් රසූලුල්ලාහ් තුමාණන් සමඟ (මදීනාවේදී) එක්වීමට පෙර හෝ පසුව ඉස්ලාමය වැළඳ ගත්හ. හස්‍රත් අම්‍ර් ඉබ්නු ආස් තුමා ඔවුන්ගෙන් කෙනෙකි (රළියල්ලාහු අන්හුම් අජ්මඊන්).
2. අන්සාර් (උදව්කරුවන්, ආධාරකරුවන්): මදීනා නගරයේ හෝ ඒ ආසන්නයේ ජීවත් වූ මුස්ලිම්වරුන් මෙන්ම, අව්ස් සහ කස්‍රජ් යන ගෝත්‍ර දෙකෙහි සිටි අයද අන්සාර් ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. මක්නිසාද යත්, මෙම පුද්ගලයින් අපගේ නායක වූ රසූලුල්ලාහ් තුමාණන්ට සහ මක්කාවාසීන්ට සියලු ආකාරයේ උපකාර සහ පරිත්‍යාග කිරීමට පොරොන්දු වූ අතර, ඔවුහු තම පොරොන්දු ඉටු කළ බැවිනි (රළියල්ලාහු අන්හුම් අජ්මඊන්).
3. වෙනත් සහාබීවරු: මොවුන් මුහාජිරීන් හෝ අන්සාර්වරුන් නොවූ, නමුත් වෙනත් ස්ථානවලින් පැමිණ අපගේ නායක වූ නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් ඉදිරියේ සිටීමේ ගෞරවයට පාත්‍ර වූ මුස්ලිම්වරුන්‍ය. වෙනත් තැනකදී හෝ මක්කා නගරය යටත් කර ගත් විට විශ්වාසවන්තයන් බවට පත් වූ අයද ඔවුන් අතර වෙති. ඔවුන්ව හඳුන්වනු ලබන්නේ සහාබීවරුන් ලෙස පමණි (රළියල්ලාහු අන්හුම් අජ්මඊන්).
අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලා අතුරින් ශ්‍රේෂ්ඨතමයන් වන්නේ රසූලුල්ලාහ් තුමාණන්ගේ කාලිෆාවරුන් හතර දෙනාය. ඔවුන්ගේ කාලිෆ් පදවියේ කාලානුක්‍රමික අනුපිළිවෙලට අනුව: හස්‍රත් අබූ බක්‍ර්, හස්‍රත් උමර්, හස්‍රත් උස්මාන් සහ හස්‍රත් අලී.
මොවුන්ගෙන් පසුව, ශ්‍රේෂ්ඨතමයන් වන්නේ ‘අෂරා අල්-මුබෂ්-ෂරා’ හි, එනම් ජන්නාහ්ව (ස්වර්ගය) පිළිබඳ ශුභාරංචිය ලබා දුන් වාසනාවන්ත පුද්ගලයන් දස දෙනාගෙන් ඉතිරි හය දෙනාය: තල්හා ඉබ්නු උබයිදුල්ලා, සුබෙයිර් ඉබ්නු අව්වාම්, අබ්දුර්‍රහ්මාන් ඉබ්නු අව්ෆ්, සඅද් ඉබ්නු අබී වක්කාස්, සඊද් ඉබ්නු සයිද්, අබූ උබයිදා ඉබ්නු ජර්‍රාහ්, තවද හස්‍රත් හසන් සහ හස්‍රත් හුසේන් (රළියල්ලාහු අන්හුම් අජ්මඊන්).
ඔවුන්ගෙන් පසු ශ්‍රේෂ්ඨතමයන් වන්නේ මුලින්ම මුස්ලිම්වරුන් බවට පත් වූ පුද්ගලයන් හතළිස් දෙනාය. ඔවුන්ගෙන් පසුව, බද්‍ර් සටනට සහභාගී වූ සහාබීවරුන් තුන්සිය දහතුන් දෙනා පැමිණේ. ඉන්පසු උහුද් සටනේදී සටන් කළ වීරයන් හත්සිය දෙනෙක් සිටිති. මොවුන්ගෙන් පසු ශ්‍රේෂ්ඨතමයන් වන්නේ හිජ්‍රි හයවන වසරේදී ගසක් යටදී රසූලුල්ලාහ් තුමාණන්ට, “අපි ආපසු යාමට වඩා මිය යාමට කැමැත්තෙමු” යැයි පවසමින් පොරොන්දු වූ එක්දහස් හාරසිය දෙනාය. මෙම සුප්‍රසිද්ධ ගිවිසුම “බීඅත් අර්-රිළ්වාන්” ලෙස හැඳින්වේ.7
අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලාගේ සංඛ්‍යාව: මක්කාව යටත් කර ගැනීමේදී සහාබීවරුන් දොළොස් දහසක්, තබූක් සටන අතරතුර තිස් දහසක්, රසූලුල්ලාහ් තුමාණන්ගේ අවසන් හජ් වන්දනාව අතරතුර අනූ දහසක් සිටි අතර, රසූලුල්ලාහ් තුමාණන්ගේ අභාවය සිදුවන විට පෘථිවියේ එක්ලක්ෂ විසි හතර දහසක් පමණ සහාබීවරු සිටියහ. මෙම විෂය සම්බන්ධයෙන් වෙනත් වාර්තා ද ඇත.8
අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලා අතරින් අවසන් වරට අභාවප්‍රාප්ත වූවන් පහත දැක්වේ:
අබ්දුල්ලා ඉබ්නු අව්ෆා තුමා හිජ්‍රි 86 දී (ක්‍රි.ව. 705) කූෆා හිදී ද, අබ්දුල්ලා ඉබ්නු යස්‍ර් තුමා හිජ්‍රි 88 දී (ක්‍රි.ව. 706) දමස්කස් හිදී ද, සහ්ල් ඉබ්නු සඅද් තුමා වයස අවුරුදු සියයක් වන විට හිජ්‍රි 91 දී (ක්‍රි.ව. 709) මදීනාවේදී ද, අනස් ඉබ්නු මාලික් තුමා හිජ්‍රි 93 දී (ක්‍රි.ව. 711) බස්‍රා හිදී ද, අබුත් තුෆයිල් ආමිර් ඉබ්නු වාසිලා තුමා හිජ්‍රි 100 දී (ක්‍රි.ව. 718) මක්කාවේදී ද අභාවප්‍රාප්ත වූහ (රළියල්ලාහු අන්හුම් අජ්මඊන්).
අපගේ නබිතුමාණන්ගේ අභාවයෙන් පසු, කාලිෆාවරුන් හතර දෙනාගේ යුගයේදී, අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලා ඉස්ලාම් දහම ව්‍යාප්ත කිරීමට සහ ජිහාද් කිරීමට දුන් තම වචනයට සැබෑව සිටියහ. ඔවුහු කිසි විටෙකත් තම වචනය කඩ නොකළහ. ඔවුන් සියල්ලෝම තම නිවෙස් සහ ඉඩම් අතහැර, අරාබියෙන් පිටතට ගොස් සෑම තැනකම ව්‍යාප්ත වූහ. පිටත්ව ගිය බොහෝ දෙනෙක් ආපසු නොපැමිණි අතර, ඔවුහු තමන් ගිය තැන්වල ජිහාද් කර, මිය යන තුරුම ඉස්ලාම් දහම ව්‍යාප්ත කළහ. මේ අනුව, කෙටි කාලයක් තුළ, බොහෝ රටවල් යටත් කර ගන්නා ලදී. යටත් කරගත් ප්‍රදේශවල ඉස්ලාමය වේගයෙන් ව්‍යාප්ත විය.
අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලා සියල්ලෝම විශ්වාසදායකය. ඉස්ලාමය සන්නිවේදනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් සියල්ලෝම සමානය. කුර්ආන් අල්-කරීම් සම්පාදනය කළේ ඔවුන්‍ය. අපගේ නබිතුමාණන්ගෙන් හදීස් අෂ්-ෂරීෆයන් වාර්තා කළේ ඔවුන්‍ය. ඔවුන් සියල්ලන්ටම ආදරය කිරීම අහ්ල් අස්-සුන්නාහ් විශ්වාසයේ සිටීමේ වඩාත්ම වැදගත්, අත්‍යවශ්‍ය කොන්දේසියයි.
(අස්හාබ් අල්-කිරාම් තුමන්ලාගේ ඉස්ලාමයට කළ සේවාවන්, ඔවුන්ගේ ආදර්ශමත් ජීවිත, ඔවුන්ගේ ගුණධර්ම, ඔවුන් සියල්ලන්ගේම නම් සහ ඔවුන්ගේ චරිතාපදාන පිළිබඳව දැනුම් දෙන බොහෝ පොත් ලියා ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත. හකිකත් කිතාබෙවි ප්‍රකාශන මගින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද “ආශිර්වාද ලත් සහාබා - Sahâba – the Blessed” සහ “මනාකිබ්-ඉ චිහාර් යාර්-ඉ ගුසීන් - Manâkib-i Chihâr Yâr-i Guzîn” යන තුර්කි පොත් ඉතා වටිනා ය.)
මුහම්මද් යනු විශ්වයේ රබ්බිගේ (ස්වාමියාගේ) ප්‍රියතමයාය,
එතුමාණන්ගේ ශරීරය පිරිසිදුය, නම අහමද් ය, එතුමාණෝ විශ්වයට දයාවකි.
එතුමාණන්ට අලංකාර අක්ලාක් (ගුණධර්ම) ඇත, "ලව්ලාක" (ඔබ නොසිටින්නට...) හි ලබන්නාය...
දැනුම, අදබ් (ශික්ෂණය), ෆයිස් (ආධ්‍යාත්මික කරුණාව), නූර් (ආලෝකය) සහ ආදරයේ උල්පතයි.
එතුමාණෝ හක් (සත්‍යය/දෙවියන්) සහ වහලුන් (ගැත්තන්) අතර සැබෑ මාධ්‍යයයි,
එතුමාණන්ගේ වචනය ආත්මයන්ට සුවයකි, එතුමාණන්ගේ නාමය හදවත්වල මලකඩ සඳහාය.
එතුමාණෝ හදවත්වල දුක්ඛිත රෝගීන්ට සැබෑ සුව කරන්නාය.
එතුමාණන් පමණක් නොව එතුමාණන්ගේ උම්මහ්ව (ප්‍රජාව) ද දේවදූතයන්ට වඩා උසස්‍ය.
එතුමාණන්ගේ එම විශිෂ්ට ගැත්තා වෙත, හක් (දෙවියන්) උපකාරකරුවන් එව්වේය,
උන්වහන්සේ වඩාත්ම ආදරය කළ ගැත්තන්ව එතුමාණන්ට අස්හාබ්වරුන් (සහචරයන්) බවට පත් කළේය.
රසූලුල්ලාහ් තුමාණෝ පැවසූහ, ඔවුන්ගේ මාර්ගය මාගේ මාර්ගයයි,
එතුමාණෝ එම ශතවර්ෂය ශතවර්ෂ අතුරින් ශ්‍රේෂ්ඨතමයා ලෙස පෙන්වූහ.
ඔවුහු මුහම්මද් මුස්තෆා තුමාණන්ට ජීවිතයට වඩා ආදරය කළහ,
ඔවුහු ලෞකික සෑම දෙයක්ම අත්හැරියේ එතුමාණන් උදෙසා පමණි.
ඉස්ලාමය ව්‍යාප්ත කිරීමට ඔවුහු තම ජීවිත සතුටින් පරිත්‍යාග කළහ.
යා රබ්බි, මොනතරම් අලංකාර තත්වයක්ද, යා රබ්බි, මොනතරම් මහිමයක්ද.
එතුමාණන් සමඟ එකම එක සොහ්බතකින් (සහවාසයකින්), ඔවුන්ගේ නෆ්ස් (ආත්මයන්) පවිත්‍ර විය,
ඔවුන්ගේ හදවත්, මඅරිෆත් (දිව්‍යමය දැනුම), ෆයිස්, නූර් සහ තජල්ලී (දිව්‍යමය විද්‍යමාන වීම) වලින් පිරී පැවතුනි.
අව්ලියාවරුන්ට (දේව මිත්‍රයින්ට) විශේෂිත වූ තත්වයන් ලබා ගැනීමට ඔවුන්ට ගත වූයේ මොහොතකි,
තවද ඔවුහු සැමවිටම එතුමාණන්ව අනුගමනය කළහ, ලබා ගැනීමට මොනතරම් ශ්‍රේෂ්ඨ ගෞරවයක්ද.
ඔවුන් සියල්ලෝම සාධාරණය, කිසිවිටෙක අන් අයට කෲර නොවෙති,
ඔවුහු කිසි විටෙකත් තම නෆ්ස් (ආත්මයන්) වෙනුවෙන් කාලිෆ් පදවිය අපේක්ෂා නොකරනු ඇත.
"සිරිත් විරිත්වලට අදාළ ක්‍රියාවන් සම්බන්ධයෙන් ද රසූලුල්ලාහ් තුමාණන්ව අනුගමනය කිරීම, මෙලොව සහ ආඛිරත් හි බොහෝ කුසල් ගෙන දෙන අතර විවිධ සැප සම්පත් ඇති කරයි."
මක්තූබාත් අර්-රබ්බානී, II, ලිපිය 5
එම අරමුණ සඳහා ඔවුහු එකිනෙකා සමඟ සටන් කිරීමක් හෝ රිදවීමක් නොකරනු ඇත,
ඔවුහු ඉහළම තරාතිරමේ සිටින අතර, ඔවුන් සියල්ලෝම මුජ්තහිද්වරු වෙති.