ODPRAWIANIE MODLITWY SALAT

Znaczenie modlitwy salat

Modlitwa salat jest największym, najważniejszym i najpiękniejszym nakazem, którym Allah Najwyższy obdarzył wierzących ze względu na naszego umiłowanego Proroka. Modlitwa salat jest filarem religii. Kto stale, prawidłowo i w pełni odprawia swoje modlitwy, ten wzniósł swoją religię i utrzymał budowlę islamu. Kto nie odprawia modlitwy salat, ten zburzył swoją religię i budowlę islamu. Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Głową naszej religii jest modlitwa salat”. Tak jak nie ma człowieka bez głowy, tak nie ma religii bez modlitwy salat.

W islamie modlitwa salat jest pierwszym nakazem, który po wierze został uczyniony fard. Allah Najwyższy uczynił modlitwę salat fard, aby Jego słudzy oddawali cześć jedynie Jemu. W Świętym Koranie w ponad stu świętych ajetach Allah Najwyższy nakazuje: «Odprawiajcie modlitwę salat!» W hadis-i szerif oznajmiono: „Allah Najwyższy uczynił fard odprawianie pięć razy dziennie modlitwy salat. Allah Najwyższy obiecał, że tego, kto pięć razy dziennie odprawia modlitwę salat, ceniąc ją i przestrzegając jej warunków, wprowadzi do Raju”.

Modlitwa salat jest najcenniejszym ze wszystkich ibadetów nakazanych w naszej religii. Jeden z hadis-i szerif głosi: „Kto nie odprawia modlitwy salat, ten nie ma udziału w islamie!”. W innym hadis-i szerif oznajmiono: „Tym, co odróżnia wierzącego od niewierzącego, jest modlitwa salat”, to znaczy, że wierzący odprawia modlitwę salat, a niewierzący jej nie odprawia.

Odprawianie modlitwy salat to myślenie o wielkości Allaha Najwyższego i uświadamianie sobie własnej małości wobec Niego. Kto to pojmie, zawsze czyni dobro. Nigdy nie potrafi uczynić zła. Serce tego, kto pięć razy dziennie stawia nijjet (intencję), że staje przed swoim Panem, napełnia się ihlasem (szczerością). Każdy ruch, który nakazano wykonywać w modlitwie salat, przynosi pożytek sercu i ciału. Odprawianie modlitwy salat wspólnie (z dżemaatem) w meczetach łączy serca muzułmanów. Rodzi między nimi miłość. Pojmują, że są braćmi. Starsi stają się miłosierni wobec młodszych, a młodsi okazują starszym szacunek. Bogaci pomagają biednym, a silni słabym. Gdy zdrowi nie widzą chorych w meczecie, odwiedzają ich w domach. Współzawodniczą ze sobą, aby dostąpić radosnej nowiny zawartej w hadis-i szerif: „Pomocnikiem tego, kto spieszy z pomocą swojemu bratu w religii, jest Allah Najwyższy”.

Modlitwa salat powstrzymuje ludzi od rzeczy brzydkich, złych i zakazanych. Staje się zadośćuczynieniem (kefaret) za grzechy. W hadis-i szerif oznajmiono: „Pięć codziennych modlitw salat jest jak rzeka, która płynie przed drzwiami jednego z was. Tak jak na człowieku, który wchodziłby do tej rzeki i obmywał się w niej pięć razy dziennie, nie pozostałby żaden brud, tak samo tym, którzy odprawiają pięć codziennych modlitw salat, zostają wybaczone małe grzechy”. Po wierze w Allaha Najwyższego i w Jego Wysłannika modlitwa salat jest najwyższym ze wszystkich czynów i ibadetów. Dlatego modlitwy salat należy odprawiać, przestrzegając ich fard, wadżib, sunn i mustehab. Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił w jednym ze Swoich hadis-i szerif: „O Moja wspólnoto (ummet) i Moi Towarzysze! Modlitwa salat, przy której w pełni przestrzega się wszystkiego, co do niej należy, jest najwyższym ze wszystkich czynów, które podobają się Allahowi Najwyższemu. Jest sunną proroków. Jest tym, co kochają aniołowie. Jest Nurem marifetu, ziemi i niebios (marifet: wiedza o Istocie [Zat] i Przymiotach Allaha Najwyższego). Jest siłą ciała. Jest błogosławieństwem (bereket) w utrzymaniu. Jest środkiem do przyjęcia dua. Jest orędownikiem u anioła śmierci. Jest światłem w grobie i odpowiedzią dla Munkera i Nekira (aniołów zadających pytania w grobie). Jest cieniem nad człowiekiem w Dniu Sądu Ostatecznego. Jest osłoną między nim a ogniem Piekła. Sprawia, że przechodzi się przez most Syrat jak błyskawica. Jest kluczem do Raju. Jest koroną na głowie w Raju. Allah Najwyższy nie dał wierzącym niczego ważniejszego od modlitwy salat. Gdyby istniał ibadet wyższy od modlitwy salat, dałby go wierzącym najpierw. Spośród aniołów bowiem jedni stale trwają w kyjam, inni w ruku, inni w sedżde, a jeszcze inni w teszehhud. Wszystko to zebrał w jednym rekacie modlitwy salat i dał wierzącym w podarunku. Modlitwa salat jest bowiem głową wiary, filarem religii, słowem islamu i miradżem wierzących. Jest Nurem nieba i wybawieniem od Piekła”.

Pewnego dnia Hazrat Ali (radyjallahu anh we kerremallahu wedżheh) przegapił popołudniową modlitwę salat. Ze smutku rzucił się w dół ze wzgórza. Jęcząc, płakał i lamentował. Gdy nasz Prorok Muhammed Mustafa (sallallahu alejhi we sellem) dowiedział się o jego stanie, przyszedł wraz ze Swoimi Towarzyszami do Hazrat Aliego (radyjallahu anh). Widząc jego stan, nasz Prorok, Przywódca wszechświata (sallallahu alejhi we sellem), również zaczął płakać. Zaniósł dua. Słońce ponownie się wzniosło. Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „O Ali! Podnieś głowę, słońce jest jeszcze widoczne”. Hazrat Ali (radyjallahu anh) bardzo się z tego ucieszył i odprawił swoją modlitwę. Pewnej nocy Hazrat Ebu Bekr-i Siddik (radyjallahu anh), ponieważ długo oddawał się ibadetowi, pod koniec nocy został zmorzony snem. Minęła pora modlitwy witr. Podczas porannej modlitwy salat, idąc za naszym Prorokiem, stanął przed Nim przy drzwiach mesdżidu i z płaczem błagał: „O Wysłanniku Allaha! Przyjdź mi z pomocą, minęła pora mojej modlitwy witr”. Wysłannik Allaha również zaczął płakać. Wtedy przyszedł Dżebrail (alejhisselam) i powiedział: „O Wysłanniku Allaha! Powiedz Siddikowi, że Allah Najwyższy mu wybaczył”. Pewnej nocy Hazrat Bajezid-i Bistami (kuddise sirruhu), jeden z wielkich ewlija, został zmorzony snem i nie obudził się na poranną modlitwę salat. Tak bardzo płakał i jęczał, że usłyszał głos: „O Bajezidzie! Wybaczyłem ci to uchybienie. Ze względu na błogosławieństwo (bereket) tego płaczu dałem ci ponadto sewab (nagrodę) siedemdziesięciu tysięcy modlitw salat”. Kilka miesięcy później znów zmorzył go sen. Przyszedł szatan i obudził go, chwytając go za błogosławioną stopę. Powiedział: „Wstań, pora twojej modlitwy zaraz minie!”. Hazrat Bajezid-i Bistami powiedział: „O przeklęty! Jak możesz robić coś takiego? Przecież ty chcesz, żeby wszyscy przegapili swoją modlitwę i pozwolili minąć jej porze. Dlaczego mnie obudziłeś?”. Szatan odpowiedział: „W dniu, w którym przegapiłeś poranną modlitwę, swoim płaczem zyskałeś sewab siedemdziesięciu tysięcy modlitw. Mając to na uwadze, obudziłem cię dzisiaj, żebyś zyskał sewab tylko jednej modlitwy i nie dostąpił sewabu siedemdziesięciu tysięcy modlitw!”.

„Kto nie odprawia modlitwy salat, ten nie ma udziału w islamie!”. Hadis-i szerif

Wielki weli Hazrat Dżunejd-i Bagdadi powiedział: „Jedna godzina tego świata jest lepsza od tysiąca lat Dnia Sądu Ostatecznego. W tej jednej godzinie można bowiem dokonać czynu prawego i przyjętego (salih i makbul), a w ciągu tamtych tysiąca lat nie można zrobić niczego”. Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Kto świadomie połączy jedną modlitwę salat z następną (odprawi modlitwę po upływie jej pory), ten będzie płonął w Piekle przez osiemdziesiąt hukbe”. Jedno hukbe to osiemdziesiąt lat życia po śmierci (ahiret). Jeden dzień życia po śmierci równa się tysiącu lat ziemskich. A zatem, o mój bracie w religii! Nie trać swojego czasu na rzeczy próżne i bezużyteczne. Poznaj wartość swojego czasu. Poświęcaj swój czas na rzeczy najlepsze. Nasz umiłowany Prorok (alejhisselam) oznajmił: „Największym nieszczęściem jest spędzanie czasu na rzeczach bezużytecznych!”. Odprawiaj swoje modlitwy salat w ich porze, abyś w Dniu Sądu Ostatecznego nie żałował i dostąpił bardzo wielkiej nagrody! W hadis-i szerif oznajmiono: „Do grobu tego, kto nie odprawi modlitwy salat w jej porze, lecz zostawi ją do nadrobienia (kaza) i umrze, zanim ją odprawi, zostanie otwartych siedemdziesiąt okien z Piekła i będzie on cierpiał mękę aż do Dnia Sądu Ostatecznego”.

Kto świadomie nie odprawi modlitwy salat w jej porze, to znaczy nie smuci się, że jej nie odprawił, gdy mija jej pora, ten wychodzi z religii albo umiera bez wiary. Cóż więc stanie się z tymi, którzy nawet nie myślą o modlitwie salat i nie uznają jej za obowiązek? Wszyscy uczeni czterech mezheb jednomyślnie oznajmili, że ci, którzy nie przywiązują wagi do modlitwy salat i nie uznają jej za obowiązek, stają się murtedami, czyli niewierzącymi. Również w księdze Hazrat Abdulganiego Nablusiego „Hadikatu’n-nedijje”, w rozdziale „Wady języka”, napisano, że ten, kto świadomie nie odprawia modlitwy salat, nie myśli o jej nadrobieniu (kaza) i nie boi się, że zostanie za to ukarany, staje się murtedem, czyli niewierzącym.

Dla kogo modlitwa salat jest fard

Odprawianie pięciu codziennych modlitw salat jest fard dla każdego muzułmanina, mężczyzny i kobiety, który jest zdrowy na umyśle i osiągnął dojrzałość płciową (bulugh). Aby modlitwa salat była fard, potrzebne są trzy warunki:

1- Być muzułmaninem. 2- Być zdrowym na umyśle. 3- Osiągnąć dojrzałość płciową (bulugh).

W naszej religii małe dzieci, które nie są w pełni rozumne i nie osiągnęły dojrzałości płciowej (bulugh), nie są odpowiedzialne za odprawianie modlitwy salat. Rodzice jednak powinni uczyć swoje dzieci wiedzy religijnej i przyzwyczajać je do wykonywania ibadetów. Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Wszyscy jesteście jak pasterze stada! Tak jak pasterz chroni swoje stado, tak wy powinniście chronić przed Piekłem tych, którzy są w waszych domach i pod waszą władzą! Powinniście uczyć ich islamu! Jeśli tego nie uczynicie, zostaniecie pociągnięci do odpowiedzialności”. W innym hadis-i szerif oznajmił: „Wszystkie dzieci przychodzą na świat odpowiednie i zdolne do przyjęcia islamu. Potem rodzice czynią z nich chrześcijan, żydów lub ludzi bez religii”. Dlatego pierwszym obowiązkiem każdego muzułmanina jest nauczyć swoje dzieci islamu, recytowania Świętego Koranu, odprawiania modlitwy salat oraz warunków wiary i islamu. Rodzice, którzy pragną, by ich dziecko było muzułmaninem i zaznało spokoju i pokoju na tym świecie i w życiu po śmierci, muszą najpierw wypełnić ten swój obowiązek. Dziecko, któremu nie przekazano wiedzy islamskiej i nie wpojono pięknego charakteru, szybko daje się zwieść ludziom na złej drodze. Staje się szkodliwe dla rodziców, państwa i narodu.

W tej książce przedstawiliśmy kwestie dotyczące modlitwy salat według mezheb Hanefi. Zaczerpnęliśmy je z książek wielkich uczonych tej mezheb i podaliśmy w uproszczonej formie.

Modlitwy salat, które nakazano muzułmanom odprawiać, dzielą się na trzy grupy: modlitwy fard, modlitwy wadżib i modlitwy nafile (dobrowolne). 1- Modlitwy fard: Fard pięciu codziennych modlitw, dwa rekaty fard piątkowej modlitwy salat oraz modlitwa pogrzebowa (salat-ul-dżenaze) są modlitwami fard. (Modlitwa pogrzebowa jest fard-i kifaje.) 2- Modlitwy wadżib: Modlitwa witr, modlitwy świąteczne (bajram), modlitwa ślubowana (nezr) oraz rozpoczęte, lecz nieukończone modlitwy nafile. Wadżib jest również nadrobić (kaza) opuszczone modlitwy witr.

3- Modlitwy nafile: Sunny pięciu codziennych modlitw, modlitwa terawih oraz modlitwy odprawiane z zamiarem zyskania nagrody (sewab), takie jak modlitwy tehedżdżud, tahijjetul-mesdżid, iszrak, duha, ewwabin, istihare i tesbih, są modlitwami nafile. To znaczy, że ich odprawianie nie jest nakazane. Ten, kto nie ma zaległych modlitw fard ani wadżib, otrzymuje nagrodę (sewab) także za swoje ibadety nafile.

Pięć codziennych modlitw salat

Nasz Prorok Muhammed (alejhisselam) oznajmił: „Allah Najwyższy uczynił fard dla Swoich sług odprawianie pięć razy dziennie modlitwy salat. Tych, którzy dokonują pięknej ablucji, odprawiają te pięć modlitw w ich porach i dobrze wykonują swoje ruku i sedżde, Allah Najwyższy rozgrzesza i im przebacza”.

Pięć codziennych modlitw salat liczy razem czterdzieści rekatów (jednostek). Siedemnaście z nich to fard, trzy – wadżib, a dwadzieścia – sunna. Są to: 1- Poranna modlitwa salat składa się z czterech rekatów. Najpierw odprawia się dwa rekaty sunny, a następnie dwa rekaty fard. Ta sunna jest bardzo mocna. Niektórzy uczeni uważają ją za wadżib. 2- Południowa modlitwa salat składa się z dziesięciu rekatów. Najpierw odprawia się pierwszą sunnę z czterech rekatów, potem fard z czterech rekatów, a po fard ostatnią sunnę z dwóch rekatów.

3- Popołudniowa modlitwa salat składa się z ośmiu rekatów. Najpierw odprawia się sunnę z czterech rekatów, a następnie fard z czterech rekatów.

4- Wieczorna modlitwa salat składa się z pięciu rekatów. Najpierw odprawia się fard z trzech rekatów, a następnie sunnę z dwóch rekatów. 5- Nocna modlitwa salat składa się z trzynastu rekatów. Najpierw odprawia się sunnę z czterech rekatów, potem fard z czterech rekatów, następnie ostatnią sunnę z dwóch rekatów, a na końcu modlitwę witr z trzech rekatów.

Fard modlitwy salat

Fard jest stanowczym nakazem Allaha Najwyższego, by coś zostało wykonane. Dopóki nie zostaną spełnione fard danego ibadetu, ibadet ten nie może być sahih (ważny). Modlitwa salat ma dwanaście fard. Siedem z nich znajduje się poza modlitwą, a pięć wewnątrz niej. Fard znajdujące się na zewnątrz nazywa się szartami (warunkami). Fard znajdujące się wewnątrz nazywa się ruknami. (Niektórzy uczeni powiedzieli, że tekbir tahrime należy do wnętrza modlitwy. Według nich zarówno szartów, jak i ruknów modlitwy jest po sześć.) To, że warunków modlitwy salat jest tak wiele, pokazuje, że modlitwa jest wielką sprawą i najważniejszym ze wszystkich ibadetów. Jeśli doda się do tego jeszcze jej wadżib, sunny, mustehab, mekruh i mufsid (to, co czyni ją nieważną), pojmuje się, jak sługa staje przed swoim Panem i jak powinien przed Nim stać. Słudzy są stworzeniami słabymi, bezsilnymi i bezradnymi. W każdym oddechu potrzebują Allaha Najwyższego, który ich stworzył. Modlitwa salat jest ibadetem, który pozwala słudze pojąć własną bezsilność.

„Do grobu tego, kto nie odprawi modlitwy salat w jej porze, lecz zostawi ją do nadrobienia (kaza) i umrze, zanim ją odprawi, zostanie otwartych siedemdziesiąt okien z Piekła i będzie on cierpiał mękę aż do Dnia Sądu Ostatecznego”. Hadis-i szerif

A) Warunki modlitwy salat

Fard znajdujących się poza modlitwą, czyli jej szartów, jest siedem. Są to:

1- Taharet (czystość) od hades

To, by ten, kto nie ma ablucji, dokonał ablucji (rytualnego obmycia, abdest), a ten, kto jest dżunub, dokonał całkowitej ablucji (gusl).

Jak dokonuje się ablucji według mezheb Hanefi

Aby dokonać ablucji zgodnie z sunną: 1- Rozpoczynając ablucję, myje się ręce trzy razy aż po nadgarstki. 2- Prawą ręką nabiera się wody do ust trzy razy. 3- Prawą ręką wciąga się wodę do nosa trzy razy i wydmuchuje nos lewą ręką. 4- Nabiera się wody w dłonie i myje twarz (trzy razy) od czoła (od miejsca, gdzie zaczynają się włosy) do miejsca pod brodą i aż do skroni. Jednokrotne umycie twarzy jest fard. Myjąc twarz, stawia się nijjet (intencję) w sercu. 5- Lewą ręką myje się prawą rękę aż po łokieć włącznie (trzy razy). 6- Prawą ręką myje się lewą rękę wraz z łokciem (trzy razy). Jednokrotne umycie obu rąk wraz z łokciami jest fard. 7- Po umyciu obu rąk ponownie zwilża się dłonie i tą wilgocią dokonuje się mesh (przetarcia) głowy, co jest fard. Następnie dokonuje się mesh uszu i karku. Aby wykonać te trzy ostatnie razem, zwilża się obie dłonie. Na obu dłoniach trzy cienkie palce przykłada się do siebie i kładzie się dłonie na głowie tak, by wewnętrzna strona palców spoczywała na linii włosów z przodu głowy. Końce tych trzech palców obu dłoni powinny się ze sobą stykać. Kciuki, palce wskazujące i wnętrza dłoni trzyma się w powietrzu i nie dotykają one głowy. Dłonie przesuwa się do tyłu, tak że trzy palce każdej ręki przecierają (mesh) głowę. Gdy dłonie dojdą do linii włosów z tyłu, trzy palce odrywa się od głowy, a wnętrza obu dłoni przykłada się do włosów po bokach głowy i przesuwa od tyłu do przodu, przecierając w ten sposób boki głowy. Następnie wkłada się palce wskazujące do uszu, a wewnętrzną stronę kciuków przykłada za uszami i dokonuje się mesh uszu, przesuwając kciuki z góry na dół. Potem przykłada się zewnętrzną stronę pozostałych trzech palców do karku i dokonuje się mesh karku, przesuwając je od środka karku na boki. (Takie przecieranie głowy jest fard w mezheb Maliki.) 8- Po przetarciu karku myje się stopy: najpierw myje się prawą stopę wraz z kostkami po obu stronach (trzy razy), przesuwając mały palec lewej ręki od spodu między palcami stóp, zaczynając od małego palca i idąc w stronę dużego. 9- Następnie myje się lewą stopę wraz z kostkami po obu stronach (trzy razy), znów przesuwając mały palec lewej ręki od spodu między palcami stóp, tym razem zaczynając od dużego palca i idąc w stronę małego. Jednokrotne umycie obu stóp wraz z kostkami po obu stronach jest fard.

W hadis-i szerif Wysłannik Allaha oznajmił: „Tego, kto po dokonaniu ablucji wyrecytuje jeden raz »Inna enzelnahu…«, czyli Surę Kadr, Allah Najwyższy zapisze wśród siddików. Jeśli wyrecytuje ją dwa razy, zapisze go wśród szehidów. Jeśli wyrecytuje ją trzy razy, zostanie wskrzeszony razem z prorokami”.

W innym hadis-i szerif oznajmiono: „Temu, kto po dokonaniu ablucji dziesięć razy wypowie salat i selam na Mnie, Allah Najwyższy odbierze smutek, uraduje go i przyjmie jego dua”.

To, co unieważnia ablucję

Ablucję unieważnia siedem rzeczy, a są nimi:

1- Wszystko, co wychodzi z przedniego i tylnego otworu ciała. 2- Nieczyste rzeczy, które wychodzą z ust: a) wymioty, jeśli jest ich pełne usta; b) przy spluwaniu ablucja zostaje unieważniona, jeśli krwi jest więcej niż śliny. 3- To, co wychodzi przez skórę: a) krew, ropa lub żółta wydzielina, gdy wydostaje się i sama spływa; b) jeśli krew lub żółtą wydzielinę z czyraka lub rany wysysa się bawełną. 4- Sen: jeśli śpi się, leżąc na boku lub na plecach albo opierając się na łokciu lub o coś innego, ablucja zostaje unieważniona. 5- Omdlenie, obłęd, atak epilepsji lub upicie się do tego stopnia, że człowiek chwieje się przy chodzeniu, unieważniają ablucję. 6- Głośny śmiech podczas modlitwy salat, w której są ruku i sedżde, unieważnia zarówno modlitwę, jak i ablucję. Ablucja dziecka jednak nie zostaje unieważniona.

Uśmiech podczas modlitwy salat nie unieważnia ani modlitwy, ani ablucji. Gdy śmiech słyszą ci, którzy są obok, nazywa się to głośnym śmiechem (kahkaha). Gdy nie słyszy go nawet sam człowiek, nazywa się to uśmiechem (tebessum). 7- Mubaszeret-i fahisze, to znaczy ocieranie się nagich mężczyzny i kobiety narządami płciowymi (sew’atejn) o siebie, unieważnia ablucję zarówno mężczyzny, jak i kobiety. Jeśli ktoś wie, że dokonał ablucji, a później ma wątpliwość, czy została unieważniona, uważa się, że ma ablucję. Jeśli wie, że jego ablucja została unieważniona, a ma wątpliwość, czy ponownie dokonał ablucji, musi dokonać ablucji.

Gusl (całkowita ablucja)

Aby modlitwa salat była sahih, to znaczy ważna, ablucja i gusl muszą być prawidłowe. Dla każdej kobiety i każdego mężczyzny, którzy są dżunub, oraz dla kobiet, które oczyściły się po hajz (miesiączce) i nifas (krwawieniu połogowym), dokonanie gusl jest fard, gdy pod koniec pory modlitwy zostaje tyle czasu, ile potrzeba, by odprawić tę modlitwę. W stan dżunub wchodzi się przez stosunek płciowy oraz przez wytrysk nasienia we śnie lub na jawie. Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) oznajmia w hadis-i szerif: „Ten, kto wstaje, aby dokonać gusl, otrzymuje tyle sewabów, ile ma włosów na ciele (czyli bardzo wiele), i tyle samo jego grzechów zostaje wybaczonych. Jego stopień w Raju się podnosi. Nagroda, którą otrzyma za swój gusl, jest lepsza od wszystkiego, co jest na świecie. Allah Najwyższy mówi do aniołów: »Spójrzcie na tego Mojego sługę! Bez niechęci wstaje w nocy, myśląc o Moim nakazie, i dokonuje gusl, by oczyścić się z dżenabet. Bądźcie świadkami, że wybaczyłem grzechy tego Mojego sługi«”.

„Wszystkie dzieci przychodzą na świat odpowiednie i zdolne do przyjęcia islamu. Potem rodzice czynią z nich chrześcijan, żydów lub ludzi bez religii”. Hadis-i szerif

Fard gusl

Według mezheb Hanefi gusl ma trzy fard: 1- Umycie wnętrza ust. Jeśli wewnątrz ust pozostanie niezmoczone miejsce wielkości czubka igły albo jeśli powierzchnia zębów i zagłębienia zębowe nie zostaną zmoczone, gusl nie jest ważny.

2- Umycie wnętrza nosa. Jeśli woda nie dostanie się pod zaschnięty brud w nosie lub pod przeżuty chleb w ustach, gusl nie jest ważny.

Według mezheb Hanbeli umycie ust i nosa jest fard zarówno przy ablucji, jak i przy gusl. W mezheb Szafii, Maliki i Hanbeli fard jest również postawienie nijjet przy dokonywaniu gusl.

3- Umycie każdej części ciała. Fard jest umycie wnętrza pępka, wąsów, brwi i brody oraz skóry pod nimi, a także włosów na głowie. Jeśli na paznokciach, wargach, powiekach lub w jakimkolwiek miejscu ciała znajdują się substancje nieprzepuszczające wody (na przykład lakier do paznokci), gusl uważa się za niedokonany.

Jak dokonuje się gusl

Według mezheb Hanefi gusl zgodnie z sunną dokonuje się następująco:

1- Najpierw należy umyć obie ręce i narządy płciowe, nawet jeśli są czyste, oraz te miejsca na ciele, na których jest nedżaset (nieczystość).

2- Następnie należy dokonać pełnej ablucji i, myjąc twarz, postawić nijjet gusl. Jeśli woda nie zbiera się pod stopami, należy także umyć stopy.

3- Następnie należy trzy razy polać wodą całe ciało. Najpierw polewa się trzy razy głowę, potem prawy bark, a potem lewy bark. Za każdym razem polewana część ciała powinna całkowicie zmoknąć. Przy pierwszym polewaniu należy pocierać ciało. Podczas gusl także miejsce, na które spłynie woda wylana na inną część ciała, zostaje oczyszczone. Podczas gusl całe ciało uważa się bowiem za jedną część. Jeśli natomiast podczas ablucji woda wylana na jedną część ciała zmoczy inną część, nie uważa się jej za umytą. Gdy gusl zostanie zakończony, ponowne dokonanie ablucji jest mekruh. Jeśli jednak ablucja zostanie unieważniona w trakcie gusl, należy dokonać jej jeszcze raz.

Ważne wyjaśnienie dla tych, którzy mają korony lub plomby na zębach

W mezheb Hanefi gusl nie jest pełny, jeśli nie zostaną zmoczone przestrzenie między zębami i zagłębienia zębowe. Dlatego, gdy na zęby założono korony lub je zaplombowano, gusl nie jest sahih (ważny). Człowiek nie wychodzi ze stanu dżenabet. Innymi słowy: gdy woda nie dostaje się pod korony i plomby ze złota, srebra lub innych substancji, które nie są nedżis (nieczyste), według wszystkich uczonych mezheb Hanefi gusl nie jest ważny. Ten, kto nie może wypełnić jakiegoś fard we własnej mezheb, musi pójść za inną mezheb (dokonać taklid) tylko po to, by wypełnić ten fard. Czyniąc to, musi jednak spełnić również warunki dotyczące ablucji w mezheb, za którą idzie. W mezheb Maliki i Szafii umycie wnętrza ust przy gusl nie jest fard.

Aby osoba z mezheb Hanefi, która ma korony lub plomby na zębach, mogła pójść za mezheb Maliki [lub mezheb Szafii], wystarczy, że podczas gusl, ablucji i stawiania nijjet do modlitwy salat będzie pamiętać, że idzie za Imamem Malikiem [lub Imamem Szafiim]. To znaczy, że gusl jest sahih u tego, kto, rozpoczynając go, wypowie w sercu słowa: „Postawiłem nijjet, by dokonać gusl i pójść za mezheb Maliki [lub mezheb Szafii]”.

Gdy osoba z mezheb Hanefi, która ma w ustach korony lub plomby, postawi nijjet w ten sposób, jej gusl staje się sahih. Wychodzi ze stanu dżenabet i staje się czysta. Gdy idzie za mezheb Maliki [lub Szafii], również jej ablucja i modlitwy salat stają się sahih. Może też być imamem dla tych, którzy nie mają koron ani plomb.

Fard gusl w trzech pozostałych mezheb

W mezheb Maliki:

1- Nijjet (intencja)

2- Delk (pocieranie części ciała podczas ich mycia)

3- Muwalat (mycie części ciała jedna po drugiej bez przerwy)

4- Przeczesanie palcami włosów i brody

5- Umycie każdej części ciała

W mezheb Szafii:

1- Nijjet

2- Umycie każdej części ciała. (Gdy mówi się, że w mezheb Szafii gusl ma trzy fard, rozumie się przez to, że dodano usunięcie nedżaset z ciała. Ponieważ nedżaset zostaje usunięte, gdy ciało się myje, nie ma nic złego w stwierdzeniu, że fard gusl są dwa.)

W mezheb Hanbeli: Fard gusl jest jeden i jest nim umycie całego ciała. Jest to rukn gusl, czyli fard wewnątrz gusl. Rozpoczynając gusl, fard jest również postawienie nijjet i wypowiedzenie Besmele (Bismillahirrahmanirrahim). Ponieważ wnętrze ust i nosa uważa się za zewnętrzną część ciała, fard jest je umyć.

1- Postawienie nijjet

2- Wypowiedzenie Besmele

3- Umycie wnętrza ust

4- Umycie wnętrza nosa

5- Umycie każdej części ciała

Fard ablucji w trzech pozostałych mezheb

W mezheb Maliki:

1- Nijjet

2- Umycie twarzy

3- Umycie obu rąk

„Ten, kto wstaje, aby dokonać gusl, otrzymuje tyle sewabów, ile ma włosów na ciele (czyli bardzo wiele), i tyle samo jego grzechów zostaje wybaczonych. Jego stopień w Raju się podnosi”. Hadis-i szerif

4- Przetarcie (mesh) całej głowy (skóra i włosy na wysokości płatków usznych należą do głowy). 5- Umycie obu stóp. 6- Muwalat (mycie części ciała jedna po drugiej bez przerwy)

7- Delk (pocieranie mytego miejsca)

W mezheb Szafii:

1- Nijjet

2- Umycie twarzy

3- Umycie obu rąk

4- Przetarcie (mesh) niewielkiej części głowy

5- Umycie obu stóp

6- Tertib (mycie części ciała w przepisanej kolejności)

W mezheb Hanbeli:

1- Postawienie nijjet

2- Wypowiedzenie Besmele

3- Umycie twarzy

4- Umycie ust

5- Umycie nosa

6- Umycie obu rąk

7- Przetarcie (mesh) całej głowy (uszy należą do głowy)

8- Umycie obu stóp

9- Tertib. 10- Muwalat

Tejemmum

Tejemmum oznacza oczyszczenie się ziemią. Gdy nie ma wody do ablucji lub gusl albo gdy woda jest, lecz nie można jej użyć, dokonuje się tejemmum czymś czystym z rodzaju ziemi, jak czysta ziemia, piasek, wapno lub kamień. W mezheb Hanefi tejemmum jest sahih także przed nadejściem pory modlitwy (to znaczy, że gdy nadejdzie pora nowej modlitwy, można ją odprawić z tejemmum dokonanym wcześniej). Według trzech pozostałych mezheb nie jest on sahih przed nadejściem pory (nie można odprawić żadnej z pięciu codziennych modlitw z tejemmum dokonanym przed nadejściem jej przepisanej pory).

Fard tejemmum

Tejemmum ma trzy fard: 1- Postawienie nijjet. 2- Potarcie wnętrzem obu dłoni o czystą ziemię i przetarcie (mesh) całej twarzy. 3- Uderzenie dłońmi o czystą ziemię i przetarcie najpierw prawej, a potem lewej ręki. Niektórzy uczeni mówią, że tejemmum ma dwa fard. Drugi i trzeci fard uważają za jeden. Oba ujęcia są prawidłowe.

Tejemmum zamiast ablucji i tejemmum zamiast gusl wykonuje się w ten sam sposób.

Jak dokonuje się tejemmum

1- Najpierw stawia się nijjet oczyszczenia się z dżenabet lub ze stanu braku ablucji. Aby móc odprawić modlitwę salat z tejemmum, nie wystarczy postawić nijjet samego tejemmum. Należy postawić nijjet tejemmum dla czegoś, co jest ibadetem, na przykład by odprawić modlitwę pogrzebową lub dokonać sedżde-i tilawet, albo dla ablucji lub dla gusl. Stawiając nijjet tejemmum, nie trzeba rozróżniać między ablucją a gusl. Stawiając nijjet dla ablucji, oczyszcza się również z dżenabet. Z tejemmum dokonanym z nijjet oczyszczenia się z dżenabet można odprawić modlitwę salat. Nie potrzeba drugiego tejemmum dla ablucji.

2- Podwija się oba rękawy powyżej łokci i pociera wnętrzem obu dłoni o czystą ziemię, kamień albo ścianę otynkowaną gliną lub wapnem. Następnie przeciera się (mesh) twarz jeden raz obiema dłońmi, to znaczy przesuwa się je po twarzy tak, by dotykały jej co najmniej trzy palce każdej ręki. Jeśli ręka nie dotknie na twarzy miejsca choćby wielkości czubka igły, tejemmum nie zostaje dokonany. Aby przetrzeć całą twarz, kładzie się dłonie – otwarte, z czterema palcami każdej ręki przyłożonymi do siebie i z czubkami dwóch długich palców każdej ręki stykającymi się ze sobą – przy linii włosów i powoli przesuwa w dół ku brodzie. Palce, ułożone poziomo, powinny dobrze przetrzeć czoło, powieki, obie strony nosa, wargi i tę część brody, która należy do twarzy. W tym czasie wnętrza dłoni przecierają policzki.

3- Ponownie pociera się obie dłonie o ziemię i uderza nimi o siebie, aby strząsnąć kurz i ziemię. Następnie wnętrzem czterech palców lewej ręki przeciera się spodnią stronę prawej ręki od czubków palców do łokcia, potem wnętrzem lewej dłoni wewnętrzną stronę ręki od łokcia w dół do dłoni, a następnie wnętrzem lewego kciuka zewnętrzną stronę prawego kciuka. Trzeba zdjąć pierścionek. Następnie w ten sam sposób przeciera się lewą rękę prawą dłonią. Dłonie trzeba pocierać o ziemię, ale nie jest konieczne, by ziemia i kurz pozostały na rękach.

To, co unieważnia tejemmum

Tejemmum zostaje unieważniony, gdy ustaje uzr (usprawiedliwiony powód), który uczynił tejemmum koniecznym, gdy znajdzie się woda oraz w przypadkach, które unieważniają ablucję i gusl.

Stan kobiet podczas hajz (miesiączki) i nifas (krwawienia połogowego)

Hajz to krew, która trwa co najmniej trzy dni i wypływa u zdrowej dziewczynki, która ukończyła osiem lat i weszła w dziewiąty rok życia, albo u kobiety, u której od ostatniej minuty poprzedniej miesiączki minęło piętnaście dni. Wydzielinę w każdym kolorze poza białym, a także mętną, nazywa się krwią hajz. Gdy dziewczynka zaczyna mieć hajz, osiąga dojrzałość płciową (bulugh) i jest uważana za kobietę; staje się odpowiedzialna za nakazy i zakazy religii. Liczbę dni od chwili, gdy pojawi się krew, do dnia, w którym ustanie, nazywa się okresem adet (okresem miesiączki). Okres ten trwa najmniej 3, a najwyżej 10 dni. Każda kobieta musi znać liczbę dni i godzin swojego okresu adet. Gdy dziewczynka ukończy osiem lat, fard jest dla jej matki, a jeśli nie ma matki – dla jej babć, starszych sióstr oraz ciotek ze strony ojca i ze strony matki, nauczyć ją wiedzy o hajz i nifas.

„Aby dua i istigfar zostały przyjęte, trzeba odprawiać modlitwy salat, wystrzegać się tego, co haram, i wypowiadać je z ablucją. Wypowiadanie istigfaru i dua z ablucją jest mustehab”. Se’adet-i Ebedijje

Nifas oznacza krwawienie połogowe. Jest to krew, która wypływa u kobiety po porodzie. Krew ta nie ma minimalnego czasu trwania. Gdy krew ustanie, kobieta powinna natychmiast dokonać gusl. Najdłuższy czas jej trwania wynosi 40 dni. Gdy upłynie 40 dni, kobieta dokonuje gusl i zaczyna odprawiać modlitwę salat, nawet jeśli krwawienie nie ustało. Krew, która pojawia się po 40 dniach, jest istihaze.

Kobiety powinny też pamiętać dni swojego nifas. Krew, która trwa krócej niż 3 dni, czyli choćby tylko o pięć minut krócej niż siedemdziesiąt dwie godziny; u tej, która dopiero zaczęła mieć hajz, krew, która trwa dłużej niż 10 dni; u tej, która nie miesiączkuje po raz pierwszy, krew, która przekracza jej adet i zarazem trwa dłużej niż dziesięć dni; a także krew u kobiety ciężarnej, u kobiety po 55. roku życia (ajise) lub u dziewczynki poniżej dziewięciu lat nie jest hajz.

Nazywa się ją istihaze (krwią uzr). Krwawienie istihaze jest oznaką choroby. Jeśli trwa długo, może być niebezpieczne, dlatego należy udać się do lekarza. Kobieta w dniach istihaze jest jak osoba w stanie uzr (usprawiedliwionym), na przykład jak ktoś, komu często leci krew z nosa; w tym stanie może odprawiać modlitwę salat i pościć. W stanie hajz lub nifas kobieta nie może odprawiać modlitwy salat ani pościć. Nie może dokonać sedżde-i tilawet ani sedżde-i szukr. Nie może dotykać Świętego Koranu, wchodzić do meczetu ani mesdżidu, dokonywać tawafu wokół Kaaby ani współżyć. Gdy się oczyści, nadrabia (kaza) posty, lecz nie nadrabia modlitw. Osoba, która jest dżunub lub nie ma ablucji i usłyszy ajet sedżde, dokonuje sedżde-i tilawet po oczyszczeniu się. Kobieta natomiast, która usłyszy go w stanie hajz lub nifas, nie musi dokonywać sedżde-i tilawet, nawet po oczyszczeniu się.

Kobieta musi powiedzieć mężowi, gdy zaczyna się jej hajz. Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Kobieta, która ukrywa przed mężem początek i koniec swojego hajz, jest przeklęta”. Gdy hajz lub nifas ustanie, natychmiastowe dokonanie gusl i obmycie się jest nakazem Allaha Najwyższego, czyli fard.

Hajz i nifas w mezheb Maliki

W mezheb Maliki czerwoną, żółtą lub mętną krew, która bez żadnej przyczyny wypływa z przodu u dziewczynki, która ukończyła dziewięć lat, nazywa się krwią hajz. Gdy tylko zacznie płynąć, jest to hajz. Jeśli trwa dalej, to dopóki trwa krócej niż 15 dni, jest to adet (okres miesiączki). To, co go przekracza, jest istihaze. Jeśli w następnym miesiącu jej adet się zmieni, hajzem jest najdłuższy z jej okresów adet plus 3 dni. To, co to przekracza, oraz to, co przekracza 15 dni, jest istihaze. Jeśli kursuf (bawełna lub tkanina, którą kobieta przykłada z przodu) jest suchy albo wilgotny od białej wydzieliny, wiadomo, że hajz się skończył. Krew, która pojawia się po ukończeniu 70 lat, nie jest hajz; jest istihaze. Jeśli krwawienie trwa z przerwami, dni bez krwi uważa się za dni czyste. Najkrótszy okres czystości wynosi 15 dni. Krew, która pojawia się przed upływem 15 dni, jest istihaze. Taki okres czystości nie ma górnej granicy. Jeśli krwawienie ustanie i zacznie się ponownie 15 dni później, jest to hajz. Krew, która pojawia się przed porodem, jest hajz. Jeśli dziecko zostaje wyjęte przez rozcięcie brzucha kobiety, krew, która pojawia się potem, nie jest nifas (krwawieniem połogowym). Nifas (okres połogu) trwa najwyżej 60 dni. Jeśli krwawienie połogowe ustanie na 15 dni, kobieta staje się tahir (czysta). Krew, która pojawia się potem, jest hajz.

Hajz i nifas w mezheb Szafii

Najkrótszy hajz trwa 1 dzień, a najdłuższy 15 dni. Jeśli trwa dłużej niż 15 dni, jest istihaze (uzr). Okres czystości wynosi 15 dni.

Jeśli krwawienie pojawi się przed upływem 15 dni, nie jest hajz; jest istihaze. Krew u dziewczynki poniżej 9 lat lub u ajise (po ukończeniu 60 lat) nie jest hajz; jest uzr.

Nifas trwa najwyżej 60 dni. Nie ma dolnej granicy nifas. Krew u kobiety ciężarnej jest hajz. Jeśli dni czystych między krwawieniami nifas jest mniej niż 15, uważa się je za nifas. Jeśli między krwawieniami nifas jest 15 lub więcej dni czystych, nifas się skończył. Nie trzeba czekać 60 dni. Jeśli krew pojawi się 15 lub więcej dni po oczyszczeniu, nie jest nifas, lecz krwią hajz.

Hajz i nifas w mezheb Hanbeli

Najkrótszy hajz trwa 1 dzień, a najdłuższy 15 dni. Jeśli trwa dłużej niż 15 dni, jest istihaze (uzr). Aby mógł zacząć się nowy hajz, musi upłynąć co najmniej 13 dni. Jeśli krew pojawi się przed upływem 13 dni, nie jest hajz; jest istihaze. Krew u dziewczynki poniżej 9 lat lub u ajise (po ukończeniu 50 lat) nie jest hajz; jest uzr.

Krew u kobiety ciężarnej nie jest hajz; jest istihaze. Najdłuższy nifas trwa 40 dni, tak jak w mezheb Hanefi. Nie ma dolnej granicy nifas. W czasie nifas dni bez krwi są dniami czystymi; kobieta dokonuje gusl i wykonuje wszystkie swoje ibadety. W dni, w które pojawia się krew, nie odprawia modlitwy salat i nie pości. Trwa to tak, aż upłynie 40 dni.

2- Taharet (czystość) od nedżaset

Na ciele i ubraniu tego, kto odprawia modlitwę salat, ani w miejscu, w którym ją odprawia, nie może być nedżaset (tego, co islam uznał za nieczyste), czyli brudu. Chusta na głowę, czapka, turban, mest (skórzane skarpety) i nalin (drewniaki) również zaliczają się do ubrania. Ponieważ zwisająca część szala owiniętego wokół szyi porusza się razem z tym, kto odprawia modlitwę, uważa się ją za ubranie i jeśli ta część nie jest czysta, modlitwa nie zostaje przyjęta. Gdy te części podkładki, na których się stoi i na których kładzie się głowę, są czyste, modlitwa zostaje przyjęta, nawet jeśli w innych miejscach podkładki jest nedżaset. Podkładka bowiem, w przeciwieństwie do szala, nie jest przytwierdzona do ciała. Nie jest jednak dozwolona modlitwa tego, kto nosi mocz w zamkniętej butelce. Butelka bowiem nie jest miejscem, w którym mocz powstaje. (Z tego rozumie się, że nie wolno odprawiać modlitwy salat, mając w kieszeni zamkniętą butelkę wody kolońskiej, spirytusu lub jodyny albo zamknięte pudełko z zakrwawioną chusteczką lub nieczystym kawałkiem tkaniny.) Miejsca, na których stoją obie stopy i na których dokonuje się sedżde, muszą być czyste. Modlitwa odprawiona na kawałku tkaniny, szkła lub nylonu położonym na nedżaset zostaje przyjęta. Nie szkodzi modlitwie, jeśli podczas sedżde poły ubrania dotkną suchego nedżaset.

„Kobieta, która ukrywa przed mężem początek i koniec swojego hajz, jest przeklęta”. Hadis-i szerif

Istindża, istibra i istinka

Oczyszczanie znanych miejsc (przedniego i tylnego), gdy wyszło z nich nedżaset, nazywa się istindża.

Istibra oznacza, że po oddaniu moczu odczekuje się, chodząc lub w inny sposób, aż pęcherz przestanie być wilgotny. Istinka oznacza, że serce nabiera pewności, iż w cewce moczowej nie pozostał mocz albo że na ciele nie pozostało nedżaset.

Kobiety nie dokonują istibra. Dla mężczyzn wadżib jest dokonywać istibra, to znaczy nie pozostawiać kropli w cewce moczowej, chodząc, kaszląc lub leżąc na lewym boku. Nie należy dokonywać ablucji, zanim nie nabierze się przekonania, że nie pozostały żadne krople moczu. Jeśli wycieknie jedna kropla, zarówno ablucja zostaje unieważniona, jak i ubranie staje się nieczyste. Jeśli na bieliznę wycieknie mniej niż wielkość wnętrza dłoni, modlitwa odprawiona z tą ablucją staje się mekruh. Jeśli wycieknie więcej, modlitwa nie zostaje przyjęta. Ci, którzy mają trudności z istibra, powinni umieścić w ujściu cewki moczowej knot z bawełny roślinnej wielkości ziarna jęczmienia. Bawełna wchłania wyciekający mocz. Koniec bawełny nie może jednak wystawać na zewnątrz.

3- Setr-i awret (zakrywanie miejsc awret)

Te części ciała człowieka, których odsłanianie i pokazywanie innym jest dla niego (lub dla niej) haram i na które innym haram jest patrzeć, nazywa się miejscami awret. Miejsca awret mężczyzny sięgają od pępka do miejsca poniżej kolan. Kolana są awret. Modlitwa odprawiona, gdy te części są odsłonięte, nie zostaje przyjęta (jest nieważna). Podczas odprawiania modlitwy salat sunną jest dla mężczyzn zakrywanie pozostałych części ciała (rąk, głowy) i noszenie skarpet. Odprawianie przez nich modlitwy z odsłoniętymi tymi częściami jest mekruh. Wszystkie części ciała kobiety poza wnętrzami dłoni i twarzą, a więc także wierzch dłoni, włosy i stopy, są awret we wszystkich czterech mezheb. Dlatego kobiety nazywa się awret. Fard jest dla nich zakrywanie tych części. Jeśli jedna czwarta któregokolwiek z miejsc awret mężczyzny lub kobiety pozostanie odsłonięta przez czas trwania jednego ruknu, modlitwa staje się nieważna. Jeśli odsłonięta zostanie mniejsza część, nie staje się nieważna, lecz jest mekruh. Cienka tkanina, przez którą widać kształt lub kolor tego, co jest pod nią, jest tym samym, co brak jakiegokolwiek okrycia.

Gdy kobiety są same i nie odprawiają modlitwy salat, fard jest dla nich zakrywanie obszaru między kolanami a pępkiem, wadżib – zakrywanie pleców i brzucha, a adab (dobry obyczaj) – zakrywanie pozostałych części ciała.

4- Istikbal-i kybla (zwrócenie się w stronę kybli)

Istikbal-i kybla oznacza odprawianie modlitwy salat w kierunku Kaaby. Kierunek ku budowli Kaaby w Mekce nazywa się kyblą. Wcześniej kyblą była Jerozolima (Kuds). Siedemnaście miesięcy po hidżrze, we wtorek w połowie miesiąca Szaban, muzułmanom nakazano zwrócić się w stronę Kaaby.

Kyblą nie jest budowla Kaaby, lecz teren, na którym ona stoi. To znaczy, że cała przestrzeń od ziemi aż po Arsz jest kyblą. Dlatego człowiek, który znajduje się na dnie studni, na dnie morza, na szczycie wysokiej góry lub w samolocie, może odprawiać modlitwę salat w tym kierunku. Modlitwa jest sahih, jeśli rozwarcie wynoszące około 45 stopni między krzyżującymi się kierunkami nerwów wzrokowych obejmuje Kaabę.

5- Pora (wakit)

Najszlachetniejszy Wysłannik (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił w hadis-i szerif: „Przez dwa dni Dżebrail (alejhisselam) był dla Mnie imamem przy drzwiach Kaaby. Odprawiliśmy we dwóch poranną modlitwę, gdy wzeszedł fedżr (świt); zuhr (modlitwę południową), gdy słońce zaczęło schodzić z zenitu; asr (modlitwę popołudniową), gdy cień każdej rzeczy był równy jej długości; magrib (modlitwę wieczorną), gdy słońce zaszło (gdy zniknęła jego górna krawędź); i iszę (modlitwę nocną), gdy zmierzchła zorza wieczorna. Drugiego dnia odprawiliśmy poranną modlitwę, gdy się rozjaśniło; zuhr, gdy cień każdej rzeczy stał się dwa razy dłuższy od niej; asr zaraz potem; magrib w porze przerywania postu; a iszę, gdy minęła pierwsza trzecia część nocy. Potem powiedział: »O Muhammedzie! To są pory modlitw dla Ciebie i dla proroków przed Tobą. Niech Twoja wspólnota (ummet) odprawia każdą z pięciu modlitw między tymi dwiema porami, w których ją odprawiliśmy«”.

Z tego hadis-i szerif rozumie się również, że liczba modlitw, które nakazano odprawiać każdego dnia, wynosi pięć. Pora porannej modlitwy salat: Zaczyna się, gdy na wschodzie ukazuje się biel zwana fedżr, i trwa do wschodu słońca.

Pora południowej modlitwy salat: Zaczyna się, gdy cienie przedmiotów, które się skróciły, zaczynają się znowu wydłużać. Kończy się, gdy cień przedmiotu wydłuży się o jedną długość tego przedmiotu.

Pora popołudniowej modlitwy salat: Zaczyna się, gdy kończy się pora modlitwy południowej, i trwa do zniknięcia słońca.

Jednak gdy słońce pożółknie, to znaczy gdy odległość między dolną krawędzią słońca a widocznym horyzontem wynosi długość włóczni (gdy do modlitwy wieczornej zostaje 40 minut), odprawianie jakiejkolwiek modlitwy jest haram. To znaczy, że odwlekanie popołudniowej modlitwy salat aż do tego czasu jest haram (zakazane). Jeśli jednak ktoś do tego czasu nie odprawił popołudniowej modlitwy, musi ją mimo to odprawić przed zachodem słońca.

Pora wieczornej modlitwy salat: Zaczyna się, gdy słońce zniknie, i trwa do zmierzchnięcia zorzy wieczornej, to znaczy do zniknięcia czerwieni na zachodzie nad widocznym horyzontem. Pora nocnej modlitwy salat: Zaczyna się, gdy kończy się pora modlitwy wieczornej, i trwa do rozjaśnienia się fedżr-i sadyk (prawdziwego świtu). Odkładanie nocnej modlitwy bez uzasadnionego powodu (uzr) na czas po północy według szariatu (szer’i) jest mekruh.

Odprawianie modlitw przed ich porami lub po nich (nie w ich właściwej porze) jest haram. Jest wielkim grzechem. W kalendarzach ściennych przygotowanych przez gazetę (Türkiye) pory modlitwy i imsak (początek postu) są podane prawidłowo.

„Najcenniejszym z ibadetów jest modlitwa salat odprawiona na początku jej pory”. Hadis-i szerif

Pory kerahet

Są trzy pory, w których odprawianie modlitwy salat jest mekruh tahrimi, czyli haram. Modlitwa fard rozpoczęta w jednej z tych trzech pór nie jest sahih (ważna). Tymi trzema porami są: czas wschodu słońca, czas zachodu słońca i środek dnia. W tych trzech porach nie wolno też odprawiać modlitwy pogrzebowej za zmarłego przygotowanego wcześniej (przed nadejściem pory mekruh) ani dokonywać sedżde-i tilawet czy sedżde-i sehw. W czasie zachodu słońca można odprawić jedynie popołudniową modlitwę (asr) tego samego dnia (której z jakiegoś powodu nie odprawiono wcześniej).

Ezan i ikamet

Ezan oznacza ogłaszanie wszystkim. Wygłaszanie ezanu przez mężczyzn do pięciu codziennych modlitw, do nadrabianych (kaza) modlitw fard oraz przed chatibem podczas piątkowej modlitwy salat jest sunnet-i muekkede. Wygłaszanie ezanu i ikametu przez kobiety jest mekruh. Ezan wygłasza się z wysokiego miejsca, aby ogłosić innym porę modlitwy. Podczas wygłaszania ezanu mustehab jest unieść obie ręce i włożyć po jednym palcu do każdego ucha. Wygłaszanie ikametu jest bardziej zasługujące (efdal) niż wygłaszanie ezanu. Ezan i ikamet wygłasza się, zwracając się w stronę kybli. Podczas ich wygłaszania nie rozmawia się ani nie odpowiada na pozdrowienie. Ezan wygłasza się tak: Allahu Ekber (4 razy) Eszhedu en la ilahe illallah (2 razy)

Eszhedu enne Muhammeden Resulullah (2 razy)

Hajje ales-salah (2 razy)

Hajje alel-felah (2 razy)

Allahu Ekber (2 razy)

La ilahe illallah (1 raz)

Jedynie w ezanie do porannej modlitwy salat po Hajje alel-felah mówi się dwa razy (Es-salatu hajrun minennewm). W ikamecie, oprócz wszystkich słów ezanu, mówi się dwa razy (Kad kamet-is-salatu) po Hajje alel-felah.

6- Nijjet

Nijjet (intencję) stawia się, wypowiadając tekbir iftitah (tekbir otwierający). Postawienie nijjet do modlitwy salat oznacza przywołanie w sercu nazwy modlitwy, jej pory, kybli oraz tego, że idzie się za imamem (gdy odprawia się modlitwę wspólnie, z dżemaatem).

Nijjet postawiony po tekbirze iftitah nie jest sahih, a modlitwa odprawiona z nim nie zostaje przyjęta. Stawiając nijjet do modlitwy fard lub wadżib, trzeba wiedzieć, który to fard lub który wadżib. Nie trzeba stawiać nijjet co do liczby rekatów. Przy odprawianiu sunny wystarczy nijjet „odprawienia modlitwy salat”. Do modlitwy pogrzebowej stawia się nijjet tak: „Postawiłem nijjet, by odprawić modlitwę dla Allaha, salewat dla naszego Proroka i dua za zmarłego, idąc za obecnym imamem”.

«Surowa kara czeka tych, którzy odprawiają modlitwę salat w gaflet (beztrosce), nie przywiązując do niej wagi, i którzy przy ludziach odprawiają swoje modlitwy z obłudą i na pokaz, a w samotności je porzucają». Maun: 4–6

Nie jest warunkiem, by imam postawił nijjet bycia imamem dla mężczyzn. Jeśli jednak imam nie postawi nijjet bycia imamem dla obecnego dżemaatu, nie dostąpi sewabu za odprawienie modlitwy wspólnie (z dżemaatem). Jeśli postawi nijjet bycia imamem, dostąpi także tego sewabu. Imam musi postawić nijjet „bycia imamem dla kobiet” (gdy ma prowadzić modlitwę kobiet). Przy wykonywaniu ibadetów samego wypowiedzenia ustami nie nazywa się nijjet. Jeśli nijjet nie zostanie postawiony sercem, ibadety nie zostają przyjęte.

7- Tekbir tahrime

Tahrime oznacza rozpoczęcie modlitwy salat słowami „Allahu Ekber”. Mężczyźni unoszą ręce do uszu, wnętrzami dłoni zwróconymi w stronę kybli. Czubki kciuków dotykają płatków uszu. Wypowiadając Allahu Ekber, opuszcza się ręce, a po skończeniu ręce są złożone poniżej pępka, przy czym prawa dłoń obejmuje lewy nadgarstek. Kobiety unoszą obie ręce na wysokość barków i wypowiadają tekbir iftitah. Następnie trzymają ręce na piersi, lewą rękę pod spodem, a prawą na wierzchu. Nie obejmują nadgarstka tak jak mężczyźni.

B) Rukny modlitwy salat

Fard wewnątrz modlitwy salat nazywa się ruknami. Jest ich pięć:

1- Kyjam

Pierwszym z pięciu ruknów modlitwy salat jest kyjam. Kyjam oznacza stanie. Chory, który nie może stać, odprawia modlitwę na siedząco. Chory, który nie może siedzieć, kładzie się na plecach i odprawia ją głową (poruszając głową, kiwając nią itp.). Pod głowę kładzie mu się poduszkę, aby jego twarz była zwrócona w stronę kybli, a nie ku niebu. Zgina kolana i nie wyciąga nóg w stronę kybli. Podczas stania obie stopy powinny być oddalone od siebie na szerokość czterech palców.

2- Kyraat

Fard jest wyrecytować na stojąco jeden ajet ze Świętego Koranu w każdym rekacie modlitw sunna i witr oraz w dwóch rekatach modlitw fard, gdy odprawia się modlitwę samemu. Wyrecytowanie krótkiej sury przynosi więcej sewabu.

Jako kyraat wadżib jest recytowanie Fatihy. Wadżib jest wyrecytowanie Fatihy i zamm-i sury (dodatkowej sury) lub co najmniej trzech krótkich ajetów w dwóch pierwszych rekatach czterorekatowych modlitw fard; w dwóch ostatnich rekatach recytowanie Fatihy jest sunną. Wadżib jest recytowanie Fatihy i zamm-i sury w każdym rekacie modlitwy witr, która jest wadżib, oraz modlitw sunna. Wadżib jest również recytowanie Fatihy przed surą i tylko jeden raz. Jeśli zapomni się któryś z tych pięciu wadżib dotyczących Fatihy, trzeba dokonać sedżde-i sehw. W kyraat nie wolno recytować tłumaczenia Świętego Koranu. Recytuje się go w jego oryginalnej postaci, po arabsku.

3- Ruku

Po kyraat w kyjam schyla się do ruku, wypowiadając tekbir. W ruku mężczyźni rozstawiają palce, mocno obejmują kolana i trzymają plecy i głowę prosto, na jednej wysokości. W ruku mówi się „Subhane Rabbijel-azim” co najmniej trzy razy (mówienie tego 3, 5, 7, 9 lub 11 razy jest mustehab). W ruku ręce i nogi trzyma się prosto. Kobiety nie rozstawiają palców. Nie trzymają prosto pleców, nóg i rąk.

Dla imama i dla tego, kto odprawia modlitwę samemu, sunną jest mówić „Semi’allahu limen hamideh”, podnosząc się z ruku do kawme. Dżemaat tego nie mówi. Zaraz potem mówi się „Rabbena lekel-hamd” i stoi się wyprostowanym w kawme, a następnie, mówiąc „Allahu Ekber” i schodząc do sedżde, kładzie się na ziemi najpierw prawe kolano, potem lewe kolano, następnie prawą, potem lewą rękę, a na końcu nos i czoło.

4- Sedżde

W sedżde mówi się „Subhane Rabbijel-a’la” co najmniej trzy razy (mówienie tego 3, 5, 7, 9 lub 11 razy jest mustehab). Palce powinny być złączone, zwrócone w stronę kybli, na wysokości uszu, a głowa powinna być między dłońmi. Fard jest położyć czoło na czystym miejscu, to znaczy na kamieniu, ziemi, drewnie lub podkładce, i powiedziano (uczeni powiedzieli), że wadżib jest położyć razem z nim nos. Nie wolno bez uzasadnionego powodu kłaść samego nosa. Kładzenie samego czoła jest mekruh.

Fard lub wadżib jest postawić na ziemi obie stopy albo przynajmniej po jednym palcu każdej stopy. To znaczy, że jeśli obie stopy nie zostaną postawione na ziemi, modlitwa albo nie zostaje przyjęta, albo staje się mekruh. W sedżde sunną jest zgiąć palce stóp i zwrócić ich czubki w stronę kybli.

Mężczyźni trzymają ręce i uda z dala od brzucha. Sunną jest położyć dłonie i kolana na ziemi. Sunną jest trzymać pięty w kyjam w odległości czterech palców od siebie, a w ruku, kawme i sedżde – złączone. Podciąganie nogawek spodni przy schodzeniu do sedżde jest mekruh i mekruh jest podciągnąć je i podwinąć przed rozpoczęciem modlitwy. Odprawianie modlitwy z podwiniętymi (lub krótkimi) rękawami, mankietami lub nogawkami jest mekruh. Odprawianie modlitwy z odkrytą głową z lenistwa albo dlatego, że nie myśli się o tym, jak ważne jest odprawianie modlitwy z nakrytą głową, jest mekruh. Nieprzywiązywanie wagi do modlitwy salat jest natomiast kufrem (niewiarą). Mekruh jest także odprawianie modlitwy w brudnym ubraniu lub w ubraniu roboczym (to znaczy w tłustym i brudnym ubraniu).

5- Ka’de-i ahire

W ostatnim rekacie fard jest siedzieć tak długo, ile trwa wyrecytowanie Ettehijjatu. Siedząc, nie daje się znaków palcami. Mężczyźni kładą lewą stopę płasko na ziemi, z czubkami palców zwróconymi w prawo, i siadają na tej stopie. Prawą stopę trzymają pionowo, z palcami opartymi o ziemię i czubkami palców lekko zgiętymi w stronę kybli. Sunną jest siedzieć w ten sposób. Kobiety siedzą w pozycji tewerruk, to znaczy z pośladkami na ziemi. Uda trzymają blisko siebie. Prawą stopę wysuwają na prawą stronę. Lewa stopa leży pod spodem, z czubkami palców zwróconymi w prawo.

Czy to wspomnienie przyjaciół Proroka z miejsca,
gdzie rosną drzewa selem, doprowadza cię do płaczu?
Powiedz, czy to wiatr z Medyny doprowadza cię do płaczu,
czy błyskawica, która nocą rozbłyska nad górą Idam?
Kaside-i Burde