DE SLAG BIJ BADR

Het overlijden van Ruqayya

Die dag was Ruqayya (radiyallâhu ’anhâ), de dochter van onze geliefde Profeet, overleden. Haar man ’Uthmân had het lijkgebed voor haar geleid. Het bericht van de overwinning, dat op dit verdriet volgde, bracht hun enige verlichting.

Onze Meester de Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) loofde met zijn Metgezellen Allâhu ta’âlâ, Die hem de overwinning van Badr had geschonken, en wierp zich neer in een sajda van dank; daarna ging hij met de gevangenen op weg naar Madîna al-Munawwara.

‘Abdullah ibn Rawâha en Zayd ibn Hâritha, die eerder het goede nieuws hadden gebracht, hadden verteld wat er in de Slag bij Badr was gebeurd en wie als martelaar waren gesneuveld. De kinderen, de vrouwen en zij die met een opdracht in Medina waren achtergebleven, waren zeer verheugd over de overwinning. Zij gingen onze Meester de Profeet tegemoet. Onder de martelaren was ook Hâritha ibn Surâqa. De moeder van Hâritha, Rubayyi’, had vernomen dat haar zoon, terwijl hij uit het reservoir water dronk, door een vijandelijke pijl was getroffen en als martelaar was gesneuveld. Toen onze moeder Rubayyi’ dit bericht hoorde, had zij gezegd: “Zolang de Rasûl ’alayhis-salâm niet gekomen is, huil ik niet om mijn zoon. Wanneer hij Medina met zijn gezegende komst vereert, zal ik het hem vragen. Als mijn zoon in het Paradijs is, huil ik helemaal niet. Maar als hij in de Hel is, zal ik in plaats van tranen bloed uit mijn ogen laten stromen.”

Toen onze geliefde Profeet met zijn gezegende Metgezellen Medina met zijn komst vereerde, ging Rubayyi’ naar hem toe en zei: “Mogen mijn vader en moeder voor u geofferd worden, yâ Rasûlallah! U kent mijn liefde voor mijn zoon Hâritha. Is hij als martelaar gesneuveld en het Paradijs binnengegaan? Als dat zo is, zal ik geduld hebben. Zo niet, dan zal ik bloedige tranen uit mijn ogen laten stromen.” Habîb-i akram gaf haar de blijde boodschap: “O Umm Hâritha! Je zoon is niet in één Paradijs, maar in meer dan één. Zijn plaats is de Firdaws.” Daarop zei Rubayyi’: “Nu huil ik niet meer om mijn zoon.” De Sultan van het universum vroeg om een kom water. Uit barmhartigheid stak hij zijn gezegende hand in het water en haalde haar er weer uit. Dit water gaf hij de moeder en de zuster van Hâritha te drinken. Bovendien streek hij dit water over hun hoofd en hun gezicht. Vanaf die dag straalden de gezichten van Rubayyi’ en haar dochter vol nûr. En zij leefden zeer lang. De Leermeester van het universum (’alayhi afdalus-salawât) verdeelde de zeventig gevangenen die naar Medina waren gebracht onder zijn Metgezellen en beval hen goed te behandelen. Over het lot van de gevangenen was er nog geen openbaring van Allâhu ta’âlâ gekomen. Na overleg met zijn Metgezellen besloot onze Meester Rasûlullah de gevangenen tegen losgeld (fidya) vrij te laten.

Het bedrag van het losgeld werd vastgesteld naar het vermogen van iedere gevangene. Van hen die geen geld hadden, zouden zij die konden lezen en schrijven tien mensen in Medina die dat niet konden, lezen en schrijven leren; daarna mochten zij naar Mekka gaan. Onze Meester de Profeet zei tegen zijn oom ’Abbâs, die onder de gevangenen was: “O ’Abbâs! Betaal losgeld voor jezelf, voor de zoon van je broer, ’Aqîl ibn Abî Tâlib, en voor Nawfal ibn Hârith. Want jij bent rijk.” ’Abbâs zei: “Yâ Rasûlallah! Ik ben moslim. De Quraysh hebben mij met geweld naar Badr gebracht.” Rasûlullah zei: “Allâhu ta’âlâ kent jouw islam. Als je de waarheid spreekt, zal Allâhu ta’âlâ je daarvoor zeker het loon geven. Maar uiterlijk sta jij tegenover ons. Daarom moet je je losgeld betalen.” ’Abbâs zei: “Yâ Rasûlallah! Ik heb geen ander vermogen dan de 800 dirham die u van mij als buit hebt genomen.” Onze Meester de Profeet zei: “O ’Abbâs! En die goudstukken, waarom spreek je daar niet over?” Hij vroeg: “Welke goudstukken?” Onze geliefde Profeet zei: “De goudstukken die je op de dag dat je uit Mekka zou vertrekken, aan je vrouw Umm al-Fadl, de dochter van Hârith, gaf! Toen je ze haar gaf, was er niemand anders bij jullie. Je zei tegen Umm al-Fadl: ‘Ik weet niet wat mij op deze tocht overkomt. Als mij een ramp treft en ik niet terugkeer, dan is dit deel voor jou, dit deel voor Fadl, dit voor ‘Abdullah, dit voor ‘Ubaydullah en dit voor Qutham.’” Toen stond ’Abbâs versteld en zei: “Ik zweer dat er niemand bij ons was toen ik deze goudstukken aan mijn vrouw gaf. Hoe weet u dat?” Toen onze Meester de Profeet zei: “Allâhu ta’âlâ heeft het mij bekendgemaakt,” zei ’Abbâs: “Ik getuig dat u de rasûl van Allâhu ta’âlâ bent en dat u de waarheid spreekt,” en hij sprak de kalima-i shahâda uit.26 Toen hij moslim was geworden, gaf onze Meester de Profeet hem een taak in Mekka. Hij beval hem de moslims daar te beschermen en berichten te sturen over hen die vijandig stonden tegenover de islam.

“Ik zweer bij mijn Heer, Die mij als ware Profeet heeft gezonden: jullie horen mij niet beter dan zij (de lijken van de afgodendienaren). Maar zij kunnen niet antwoorden” Hadîth sharîf

Aan de Quraysh, die in de Slag bij Badr waren verslagen, werd bericht gestuurd dat zij hun gevangenen tegen losgeld konden terugkrijgen. Maar Nadr ibn Hârith, die de meester der profeten vóór de Hijra zeer veel leed en kwellingen had aangedaan, werd onthoofd. Ook de laaghartige ’Uqba ibn Abî Mu’ayt werd gedood; in zijn ellendigheid had hij het gewaagd de ingewanden van een kameel op de gezegende rug van de Rasûl ’alayhis-salâm te leggen, terwijl deze bij de Ka’ba het gebed verrichtte. Toen het hoofd van deze verbeten vijand van de islam van zijn romp gescheiden was, loofde onze Meester Rasûlullah Allâhu ta’âlâ. Hij ging naar hem toe en zei: “Bij Allah, ik ken niemand die zo slecht is als jij, die Allâhu ta’âlâ, Zijn rasûl en de Qur’ân al-karîm hebt geloochend en je profeet van de ene kwelling in de andere hebt gestort.”

De gevangenen bleven bij de Metgezellen (’alayhimur-ridwân) tot zij door hun verwanten tegen losgeld werden opgehaald. Alle Metgezellen behandelden de gevangenen zeer goed en lieten hen delen in hun voedsel.

Abû ’Azîz, de broer van Mus’ab ibn ’Umayr, was onder de gevangenen. Hij vertelde: “Ook ik was gevangene in het huis van een moslim uit Medina. Zij behandelden mij zeer goed: het brood dat zij ’s morgens en ’s avonds zouden eten, gaven zij aan mij, en zelf moesten zij zich met alleen dadels behelpen. Als een van hen een stuk brood in handen kreeg, bracht hij het rechtstreeks naar mij. Uit schaamte gaf ik het brood terug aan degene die het gebracht had. Maar hij gaf het mij weer terug.”

Ook een gevangene van de Quraysh die Yazîd heette, vertelde: “Toen de moslims van Badr naar Medina kwamen, lieten zij ons gevangenen op de dieren rijden, terwijl zij zelf te voet gingen.”

Onder de gevangenen was ook Abu’l-‘Âs ibn Rabî’, de zoon van de zuster van Khadîja (radiyallâhu ’anhâ) en schoonzoon van onze Meester de Profeet. Abu’l-’Âs was een van de kooplieden van Mekka en bezat veel. Hij was beroemd om zijn betrouwbaarheid en zijn rechtschapenheid. Toen uit Mekka het losgeld voor de gevangenen werd gestuurd, had Zaynab, om het losgeld aan te vullen, ook de halsketting meegestuurd die haar moeder haar op de bruiloft had geschonken. Toen het losgeld aankwam, herkende de Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) de halsketting en zei: “O mijn Metgezellen, als jullie het goedvinden, stuur dan de gevangene van mijn dochter Zaynab met haar losgeld naar haar terug.” De Metgezellen stemden in. Op voorwaarde dat hij Zaynab naar Medina zou sturen, mocht Abu’l-’Âs met zijn bezit naar Mekka gaan. Abu’l-’Âs liet Zaynab en hen die bij haar waren, met zijn broer Kinâna vertrekken. Toen de afgodendienaren dit hoorden, werden zij woedend en stuurden enkele van hun mannen achter hen aan. Bij Dhû Tuwâ haalden zij hen in. Toen Habbâr ibn Aswad zijn lans wierp, schrok de kameel en wierp Zaynab af, zodat zij op de grond viel. Kinâna strooide zijn pijlen voor zich uit en zei dat hij ieder die Zaynab kwaad wilde doen met een pijl zou doden. Hij bracht Zaynab Mekka uit tot aan de pleisterplaats. Zaynab werd ziek door de verwondingen die zij had opgelopen. Zij was zwanger; toen zij in Medina aankwam, verloor zij haar kind. Toen de Rasûl ’alayhis-salâm dit hoorde, was hij zeer bedroefd.

De nederlaag van de afgodendienaren bij Badr en hun vlucht van het slagveld in ellendige toestand veroorzaakten in Mekka grote ontsteltenis. Dit was een uitkomst die zij in het geheel niet hadden verwacht en die zelfs nooit bij hen was opgekomen. Abû Lahab en de andere afgodendienaren geloofden niet wat de eerste boodschapper vertelde. Toen Abû Sufyân, die van het slagveld was gevlucht, in Mekka aankwam, riepen zij hem onmiddellijk bij zich. Abû Lahab vroeg hem: “O zoon van mijn broer! Vertel eens, hoe is het gegaan?” Abû Sufyân ging daar ergens zitten. Velen luisterden staande. Abû Sufyân vertelde:

“Vraag het maar niet: toen wij de moslims ontmoetten, was het alsof onze handen en armen gebonden waren. Zij deden met ons wat zij wilden. Een deel van ons doodden zij, een ander deel namen zij gevangen. Ik zweer dat ik niemand van de onzen iets verwijt of kwalijk neem. Want op dat moment kwamen wij tussen hemel en aarde mannen in het wit tegen, op appelgrauwe paarden. Niets kon tegen hen standhouden, en niemand kon hen weerstaan!”

Abû Râfi’, de slaaf van ‘Abbâs, was daar aanwezig; hoewel hij in de eerste tijd van de islam moslim was geworden, had hij uit vrees voor het kwaad van de afgodendienaren zijn islam niet openbaar gemaakt. Abû Râfi’, die zwijgend naar hen luisterde, vergat van vreugde alles en flapte eruit: “Bij Allah, dat waren engelen!”

Abû Lahab gaf hem een harde klap in het gezicht, tilde hem op en smeet hem tegen de grond. Hij sloeg hem ook nog flink. Daarop kon Umm al-Fadl, de vrouw van ‘Abbâs, die daar aanwezig was, zich niet meer inhouden. Want ook zij was al moslim geworden. Umm al-Fadl nam een van de palen die in de kamer stonden en sloeg Abû Lahab er hard mee met de woorden: “Je vond hem zwak omdat hij niemand heeft, nietwaar?” Het hoofd van Abû Lahab werd opengeslagen. Bloedend, vernederd, verachtelijk en geminacht keerde hij zich om en ging weg. Zeven dagen later gaf Allâhu ta’âlâ hem een ziekte die ‘zwarte puist’ wordt genoemd. Aan deze ziekte stierf hij. Zijn zonen lieten hem twee of drie nachten onbegraven liggen. Ten slotte begon hij te stinken. Iedereen vluchtte voor de ziekte die Abû Lahab had getroffen, zoals men voor de pest (tâ’ûn) vlucht, en walgde ervan. Daarop zei iemand van de Quraysh tegen de zonen van Abû Lahab: “Wee jullie! Schamen jullie je niet? Jullie hebben je vader in huis laten liggen tot hij stonk. Begraaf hem dan tenminste ergens en zorg dat hij uit het zicht is.” De zonen antwoordden die man: “Wij zijn bang voor de ziekte die hij heeft!” Toen zei de man tegen hen: “Gaan jullie maar, ik kom ook; ik zal jullie helpen.” Daarna kwamen zij met z’n drieën bijeen. Zij droegen hem weg en lieten hem op een afgelegen plek achter. Zij gooiden stenen op hem tot hij niet meer te zien was. Zo kwam Abû Lahab in de verblijfplaats waar hij eeuwig in bestraffing en vuur zal blijven: zijn graf, duister, een kuil van de Hel.

Onder de Quraysh die bij Badr gevangen waren genomen, was ook Walîd ibn Walîd. ’Abdullah ibn Jahsh had hem gevangengenomen. De broers van Walîd, Hishâm en Khâlid ibn Walîd, die toen nog geen moslim was, kwamen naar Medina. ’Abdullah ibn Jahsh wilde hem niet laten gaan zolang er geen fidya-i najât, dat wil zeggen losgeld voor zijn bevrijding, werd betaald. Zijn broer Khâlid stemde daarmee in, maar Hishâm, zijn broer van dezelfde vader maar een andere moeder, aanvaardde het niet. Onze Meester Rasûlullah stelde voor dat de wapens en de uitrusting van hun vader zouden worden gegeven. Hishâm stemde daarmee in, maar Khâlid aanvaardde het niet. Ten slotte werden zij het eens over het zwaard, de maliënkolder en de helm van hun vader, die honderd dinar waard waren. Zij bevrijdden Walîd uit de gevangenschap en gingen op weg naar Mekka. Maar onderweg naar Mekka, in Dhu’l-Hulayfa, op vier mijl van Medina, scheidde Walîd zich van hen af, ging naar onze Meester de Profeet, kwam tot het geloof en werd een van de Metgezellen. Enige tijd nadat hij moslim was geworden, ging hij naar Mekka, naar zijn broers. Toen vroeg Khâlid ibn Walîd hem: “Als je toch moslim zou worden, waarom deed je dat dan niet voordat het losgeld betaald was? Je hebt ons het aandenken aan onze vader afgenomen. Waarom heb je dat gedaan?” Hij antwoordde: “Ik was bang dat de Quraysh zouden zeggen: ‘Hij kon de gevangenschap niet verdragen en is Muhammad ‘alayhis-salâm gaan volgen.’”

“O ’Abbâs! Allâhu ta’âlâ kent jouw islam. Als je de waarheid spreekt, zal Allâhu ta’âlâ je daarvoor zeker het loon geven. Maar uiterlijk sta jij tegenover ons. Daarom moet je je losgeld betalen” Hadîth sharîf

Zijn broers waren zeer kwaad over dit antwoord en sloten hem op in de gevangenis, samen met enkele moslims van de zonen van Makhzûm, ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a en Salama ibn Hishâm (radiyallâhu ’anhumâ). Walîd ibn Walîd (radiyallâhu ’anh) zat jarenlang gevangen omdat hij tot het geloof was gekomen. Hij onderging veel onrecht en marteling van zijn oom Hishâm, een van de verbeten vijanden van de islam, en van zijn verwanten die afgodendienaren waren. Rasûl-i akram (sallallâhu ’alayhi wa sallam) deed voor ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a, Salama ibn Hishâm en Walîd, die onder de onderdrukking van de afgodendienaren leden, de volgende smeekbede: “O Allah! Red Walîd ibn Walîd, Salama ibn Hishâm, ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a en de andere gelovigen die als zwak worden beschouwd (en machteloos, in het nauw gedreven in de handen van de ongelovigen). O Allah, vertrap Mudar (de Quraysh) nog harder (zeer hard). Maak deze jaren (voor hen) gelijk aan de jaren van Yûsuf.”

Door de zegen van de smeekbede van onze Meester Rasûlullah vond Walîd een gelegenheid en ontvluchtte hij de plaats waar hij vastgebonden was. Hij kwam naar Madîna al-Munawwara en bereikte onze geliefde Profeet. Toen Habîbullah naar de toestand van ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a en Salama ibn Hishâm vroeg, vertelde hij dat zij met hun voeten aan elkaar gebonden waren en kronkelden onder zware bestraffing en martelingen.

De Sultan van het universum was zeer bedroefd over hun toestand en zocht naar middelen om hen te redden. Toen hij vroeg wie hen kon redden, antwoordde Walîd, hoewel hij jarenlang gemarteld was, met grote moed en liefde: “Yâ Rasûlallah! Ik zal hen redden en bij u brengen.” Hij ging terug naar Mekka. Door een vrouw te volgen die hun eten bracht, kwam hij te weten waar de gemartelde moslims waren. Beiden zaten gevangen in een gebouw zonder dak. ’s Nachts liet Walîd zich, met gevaar voor zijn leven, met grote moed langs de muur naar beneden zakken en kwam bij zijn makkers. De twee onderdrukten, die geen andere schuld hadden dan dat zij geloofden, waren door de afgodendienaren aan een steen vastgebonden en werden in de verzengende hitte van de Arabische woestijn aan allerlei onrecht onderworpen. Walîd bevrijdde deze gezegende broeders en zette hen op zijn kameel. Zelf ging hij te voet en blootsvoets op weg naar Madîna al-Munawwara, om zo snel mogelijk bij Rasûlullah te zijn, die hij zo liefhad. Niet de verzengende hitte van de woestijn brandde hem, maar het verlangen de Meester der werelden te bereiken.

Hongerig, dorstig en blootsvoets kwam hij in drie dagen in Medina aan. Zijn tenen waren door de stenen aan flarden gescheurd. Onder het bloed bereikte Walîd ibn Walîd Habîbullah, die hij zo liefhad.

De overwinning van Badr vervulde de moslims met grote vreugde. De afgodendienaren daarentegen waren in groot verdriet en grote teleurstelling gestort. Toen de Negus, de koning van Abessinië, hoorde dat onze Meester Rasûlullah had gezegevierd, ging ook hij onmiddellijk naar de Metgezellen in zijn land en bracht hun de blijde boodschap met de woorden: “Lof zij Allâhu ta’âlâ, Die Zijn Rasûl in Badr heeft doen zegevieren en hem de overwinning heeft geschonken.”

De gebeurtenissen na de Slag bij Badr

Onze geliefde Profeet (sallallâhu ‘alayhi wa sallam) streed in Medina zowel tegen de joden als tegen de huichelaars die zich als moslim voordeden, zoals ‘Abdullah ibn Ubayy, en bovendien tegen de afgodendienaren. Daarnaast nodigde hij de stammen van afgodendienaren buiten Medina uit tot de islam en spande hij zich in opdat zij met de islam vereerd zouden worden. Veldtochten zoals Qarqara, Banû Qaynuqâ’, Sawîq, Ghatafân, Bahrân… werden allemaal na de Slag bij Badr ondernomen.

Enkele gebeurtenissen in het tweede jaar van de Hijra

In dit jaar kwam het bevel dat de zakât fard werd, dat de sadaqa-i fitr gegeven moest worden, dat de feestgebeden verricht moesten worden en dat het offer gebracht moest worden. Onze Meester Rasûlullah liet zijn dochter Umm Kulthûm met ’Uthmân trouwen. Hij nam Hafsa, de dochter van ’Umar, en Zaynab bint Khuzayma (radiyallâhu ’anhumâ) tot vrouw. Hasan, de zoon van ’Alî, werd geboren.

Het huwelijk met ’Âisha

Onze Meester de Profeet had zich al in Mekka met ’Âisha verloofd, maar de bruiloft had nog niet plaatsgevonden. Op een dag vroeg Abû Bakr de Vorst der wereld: “Yâ Rasûlallah! Wat weerhoudt u ervan met uw echtgenote samen te komen?” Rasûlullah zei: “De bruidsgave (mahr).” Abû Bakr stuurde Rasûlullah het geld voor de bruidsgave.27

Daarop vond de bruiloft van onze moeder ’Âisha plaats. Onze Meester de Profeet was toen vijfenvijftig jaar.28 Onze moeder ’Âisha was zeer intelligent en begaafd en kon gebeurtenissen ter plekke in dichtvorm weergeven. Wat zij had geleerd en uit het hoofd kende, vergat zij nooit. Zij was zeer verstandig, scherpzinnig, geleerd, letterkundig onderlegd, kuis en vroom. Omdat haar geheugen zeer sterk was, vroegen de Metgezellen haar naar veel dingen en leerden zij die van haar. Zij werd in een edel vers geprezen.

De veldtocht naar Qarqarat al-Kudr

Het bericht kwam dat een groep van de Banû Sulaym en van Ghatafân zich in Qarqara had verzameld. Daarop vertrok onze Meester de Profeet met tweehonderd man van de Muhâjirûn en de Ansâr uit Medina. Ibn Umm Maktûm was als plaatsvervanger in Medina achtergelaten. ’Alî droeg het witte vaandel. Zij kwamen ter plaatse, maar troffen niemand aan: de afgodendienaren hadden gehoord dat het leger van de islam in aantocht was, en hadden de plaats verlaten. Terwijl zij door de vallei trokken, kwamen zij een kameeldrijver tegen. Zij vroegen hem waar de mannen van de Banû Sulaym en van Ghatafân waren. De kameeldrijver zei: “Zij hadden mij voor vijf dagen in dienst genomen om op hun dieren te passen. Nu weet ik niet waar zij zijn.” Vijfhonderd kamelen werden als buit genomen. Ook de herder Yasâr werd gevangengenomen. Nadat zij drie nachten in de vallei van Qarqarat al-Kudr hadden doorgebracht, trokken zij met de kamelen voor zich uit naar Medina. Op de plaats Dirâr zonderde onze Meester de Profeet een vijfde van de kamelen af en verdeelde hij de rest. Iedereen kreeg twee kamelen. De volgende dag zagen zij, terwijl zij het ochtendgebed verrichtten, dat deze kameeldrijver Yasâr met hen het gebed verrichtte. Onze Meester de Profeet liet deze slaaf vrij. Daarna keerden zij behouden naar Medina terug.

“Bij Allah, ik ken niemand die zo slecht is als jij (’Uqba ibn Abî Mu’ayt), die Allâhu ta’âlâ, Zijn rasûl en de Qur’ân al-karîm hebt geloochend en je profeet van de ene kwelling in de andere hebt gestort” Hadîth sharîf

Iedere ziel die brandt in het vuur van grenzeloos verlangen, wordt tot nûr;
En het hart dat door de pijn der liefde verwoest is, wordt weer opgebouwd.

De veldtocht tegen de Banû Qaynuqâ’

Op een dag wilden de joden van de Banû Qaynuqâ’ de spot drijven met een moslimvrouw; een van de Metgezellen zag dit, trok onmiddellijk zijn zwaard en doodde die jood. De joden verzamelden zich op hun beurt en doodden deze gezegende Metgezel, die als martelaar sneuvelde. Het voorval werd aan onze Meester de Profeet gemeld. Rasûl-i akram verzamelde hen op de markt van Qaynuqâ’ en zei: “O gemeenschap van joden! Vrees dat jullie getroffen worden door een bestraffing zoals Allâhu ta’âlâ die de Quraysh heeft gegeven, en word moslim. Jullie weten heel goed dat ik een profeet ben die door Allâhu ta’âlâ is gezonden. Dit, en ook het verbond dat Allâhu ta’âlâ met jullie heeft gesloten, hebben jullie in jullie boek gelezen…”

“Lof zij Allâhu ta’âlâ, Die Zijn Rasûl in Badr heeft doen zegevieren en hem de overwinning heeft geschonken” de Negus Ashama (rahmatullâhi ’alayh)

De veldtocht tegen de Banû Qaynuqâ’

Ondanks deze barmhartigheid verbraken de joden het verdrag dat zij hadden gesloten en daagden zij de Sultan der werelden uit met de woorden: “O Muhammad! Laat het je niet misleiden dat je een volk hebt verslagen dat niet weet hoe het oorlog moet voeren! Wij zweren dat wij strijdbare mannen zijn! Pas wanneer je met ons begint te strijden, zul je begrijpen wat voor helden wij zijn!…” Zo maakten zij duidelijk dat zij het eerdere verdrag hadden verbroken en hem uitdaagden. Daarop bracht Jibrîl ’alayhis-salâm de openbaring, waarin in betekenis werd gezegd: “(O Mijn Habîb!) Als je vreest voor verraad (een handeling in strijd met de overeenkomst) van een volk dat (met jou) een verdrag heeft gesloten, maak hun dan (voordat je de oorlog verklaart) rechtstreeks, naar waarheid en rechtvaardigheid, bekend dat je hun verbond verwerpt. Want Allâhu ta’âlâ heeft de verraders niet lief.”29

In een ander edel vers werd in betekenis gezegd: “O Mijn Rasûl! Zeg tegen die joden die ongelovig zijn: Voorzeker zullen jullie verslagen worden en verzameld en naar de Hel gesleept worden; en wat is de Hel een slechte verblijfplaats!”30

Habîb-i akram stelde onmiddellijk, op een zaterdag halverwege de maand Shawwâl, een leger samen en trok op naar de vesting waar de joden van Qaynuqâ’ zich bevonden. Hamza droeg het witte vaandel, en Abû Lubâba was als plaatsvervanger in Medina achtergelaten.31

Het gezegende leger belegerde de vesting van Qaynuqâ’. De joden, die hadden gezegd: “Wat zijn wij voor strijdbare helden!..”, durften – laat staan dat zij weerstand boden – zelfs geen pijl uit hun vesting af te schieten. Onze Meester Rasûlullah nam de in- en uitgangen onder controle. Niemand kon naar buiten. Deze toestand duurde vijftien dagen.32

De joden werden door angst bevangen en gaven zich over. Hoewel ieder van hen gedood had moeten worden, toonde onze geliefde Profeet, die als barmhartigheid voor de werelden is gezonden, mededogen en stond hij de joden van Qaynuqâ’ toe naar Syrië te gaan. Niemand van hen mocht in die streek blijven. Zo werden zij uit het gebied van Medina verdreven.33 De Banû Qaynuqâ’ verlieten hun land. Hun bezittingen en wapens werden buit voor de moslims.

De veldtocht van Sawîq

Toen Abû Sufyân na zijn vlucht uit de Slag bij Badr in Mekka was aangekomen, legde hij de gelofte af “geen olie op zijn hoofd te smeren en zijn vrouwen niet te naderen” zolang hij geen wraak had genomen op Muhammad (sallallâhu ’alayhi wa sallam). In het tweede jaar van de Hijra, op zondag, de vijfde van de maand Dhu’l-hijja, trok hij om zijn gelofte in te lossen met tweehonderd ruiters op naar Medina. Op een nacht ging hij in Medina naar het huis van iemand en vroeg naar onze Meester de Profeet. Die persoon schonk hem geen aandacht.

Hij deed zelfs zijn deur niet voor hem open. Abû Sufyân vertrok daar en werd de gast van Sallâm ibn Mishkam. De volgende dag ging hij daar weg en kwam in de streek ’Urayd. In die streek trof hij Ma’bad ibn ’Amr van de Ansâr met zijn knecht aan en doodde hen terwijl zij aan het werk waren; zij werden martelaar. Hij stak een dadelboomgaard in brand en ging weg met de woorden: “Mijn eed is vervuld.”

Toen dit voorval aan onze Meester de Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) werd gemeld, liet hij Abû Lubâba als plaatsvervanger in Medina achter en zette hij met tweehonderd man de achtervolging van Abû Sufyân in.

“Voorzeker zullen jullie verslagen worden en verzameld en naar de Hel gesleept worden; en wat is de Hel een slechte verblijfplaats!” Âl ’Imrân: 12

Toen de afgodendienaren dit hoorden, sloegen zij op de vlucht. Om zich te redden, lieten zij hun lasten en een soort graan dat zij “sawîq” noemden achter, samen met de ketels die zij hadden meegebracht om het te koken. De moslims vonden deze dingen en namen ze als buit. Daarom wordt deze veldtocht de veldtocht van Sawîq genoemd.

Het huwelijk van ’Alî en Fâtima

Het was het tweede jaar van de Hijra. Fâtima, de dochter van de Trots van het universum (sallallâhu ’alayhi wa sallam), was vijftien jaar geworden.

Op een dag was Fâtima voor een dienst bij Rasûl-i akram binnengekomen. Onze Meester Rasûlullah zag dat zijn dochter de huwbare leeftijd had bereikt. Vanaf die dag vroegen zeer velen om de hand van onze moeder Fâtimat az-Zahrâ. De Rasûl ’alayhis-salâm schonk hun geen aandacht en zei: “Haar zaak hangt af van het bevel van Haqq ta’âlâ.”

Op een dag zaten Abû Bakr, ’Umar en Sa’d ibn Mu’âdh in de moskee en spraken met elkaar: “Iedereen behalve ’Alî heeft om de hand van Fâtima gevraagd. Niemand heeft gehoor gekregen.” Siddîq zei: “Ik denk dat zij voor ’Alî bestemd is. Laten wij hem gaan bezoeken en deze zaak ter sprake brengen. Als hij zijn armoede aanvoert, laten wij hem dan helpen.” Sa’d zei: “O Abû Bakr! Jij doet altijd goed. Sta op, dan gaan wij met je mee.” Met z’n drieën verlieten zij de moskee en gingen naar ’Alî. ’Alî was met zijn kameel op pad en gaf de dadelboomgaard van een van de Ansâr water. Toen hij hen zag, ging hij hen tegemoet en vroeg hoe het met hen ging. Abû Bakr zei: “O ’Alî! In ieder goed werk ben jij de voorste, en bij Rasûl-i akram heb je een rang die niemand anders ten deel is gevallen. Iedereen heeft om de hand van Fâtima gevraagd. Niemand heeft gehoor gekregen. Wij denken dat zij voor jou bestemd is. Waarom onderneem je geen stap?”

Toen ’Alî dit hoorde, vulden zijn gezegende ogen zich met tranen en zei hij: “O Abû Bakr! Je hebt mij diep geraakt. Niemand verlangt meer naar haar dan ik. Maar mijn armoede staat het in de weg.” Abû Bakr zei: “Zeg dat niet. Bij Allâhu ta’âlâ en Zijn Rasûl is de wereld niets. Armoede kan hiervoor geen beletsel zijn. Ga en vraag om haar hand.”

’Alî vertelde: “Met schaamte en verlegenheid ging ik naar Rasûlullah. Rasûlullah was een en al ontzag en waardigheid. Ik ging bij hem zitten en kon geen woord uitbrengen. Onze Meester Rasûlullah zei: ‘Waarom ben je gekomen? Heb je iets nodig?’ Ik zweeg. Toen hij zei: ‘Je bent zeker gekomen om Fâtima ten huwelijk te vragen,’ kon ik alleen ‘Ja’ zeggen. (Onze Meester de Profeet liet Fâtima weten dat ‘Alî om haar hand vroeg. Zij zweeg.) Onze Meester de Profeet vroeg: ‘Wat heb je om Fâtima als bruidsgave te geven?’ Ik zei: ‘Ik heb niets bij me om haar te geven, yâ Rasûlallah.’”

Hij vroeg opnieuw: “Waar is het hutamî-maliënhemd dat ik je gegeven heb? Wat is ermee gebeurd?” Toen ’Alî zei: “Ik heb het bij me,” zei hij: “Verkoop het en breng mij het geld. Als bruidsgave is dat genoeg.”34 Volgens een andere overlevering vroeg onze Meester Rasûlullah aan ’Alî: “Wat heb je bij je?”, en hij antwoordde: “Ik heb mijn paard en mijn maliënhemd,” waarop onze Meester Rasûlullah zei: “Je paard zul je nodig hebben, maar verkoop je maliënkolder.” En volgens weer een andere overlevering zei hij: “O ’Alî, ga een huis voor jezelf huren.”

Tot zijn huwelijk woonde ’Alî bij onze Meester de Profeet. Op bevel van onze Meester de Profeet huurde hij het huis van Hâritha ibn Nu’mân, dicht bij de Masjid an-Nabawî, tegenover de kamer van ’Âisha. Zijn maliënkolder stuurde hij naar de markt. ’Uthmân (radiyallâhu ta’âlâ ’anh) liep over de markt en herkende de maliënkolder van ’Alî. Hij riep de omroeper en vroeg: “Hoeveel vraagt de eigenaar voor deze maliënkolder?” De omroeper zei: “Hij vraagt vierhonderd dirham.” ’Uthmân (radiyallâhu ’anh) zei: “Kom je geld halen.” Daarna ging hij naar zijn gezegende woning. Hij nam de maliënkolder van de omroeper over en betaalde hem het geld. Hij zei: “Deze maliënkolder past niemand anders dan hem. En dit geld mag hij aan de bruiloft besteden. En moge hij ook onze verontschuldiging aanvaarden.” Hij gaf de vierhonderd dirham, legde de maliënkolder erbovenop en stuurde alles als geschenk naar ’Alî. Toen ’Alî met de maliënkolder en de dirhams bij onze Profeet kwam, deed onze Meester de Profeet veel goede smeekbeden voor ’Uthmân en zei: “’Uthmân is mijn metgezel in het Paradijs.” Daarna riep hij Bilâl Habashî, gaf hem een deel van het geld en beval: “Neem dit geld en ga naar de markt! Koop wat rozenwater, en met de rest van het geld honing, en los die in een hoek van de moskee in een schone kom met water op. Maak een honingdrank (sharbat), zodat wij die kunnen drinken nadat de nikâh gesloten is. Nodig mijn Metgezellen van de Ansâr en de Muhâjirûn die aanwezig zijn, uit in de moskee, en maak aan het volk bekend dat de nikâh van Fâtima en ’Alî gesloten zal worden.”

Bilâl Habashî ging naar buiten en maakte aan het volk bekend dat de nikâh van ’Alî en Fâtima gesloten zou worden. De Metgezellen kwamen naar de Masjid an-Nabawî en vulden haar binnen en buiten. Toen stond onze Meester de Profeet op en hield de volgende khutba: “Alle lof en dank komt de Heer der werelden toe. Hij is Degene Die geprezen wordt om de gunsten die Hij schenkt, Die aanbeden wordt om Zijn oneindige macht en kracht, Wiens bestraffing en afrekening gevreesd worden, en Wiens oordeel en bevel heersen op aarde en in de hemelen. Hij is het Die de schepselen door Zijn macht heeft geschapen, Die hen door Zijn rechtvaardige oordelen van elkaar heeft onderscheiden, en Die de mensen heeft geëerd met de religie (van de islam) en met de Profeet Muhammad (’alayhis-salâm)… Allâhu ta’âlâ heeft mij bevolen mijn dochter Fâtima in de nikâh te geven aan ’Alî ibn Abî Tâlib. Ik neem jullie nu tot getuigen dat ik (op bevel van Allâhu ta’âlâ) Fâtima met een bruidsgave van 400 mithqâl zilver aan ’Alî ibn Abî Tâlib in de nikâh heb gegeven. Moge mijn Heer hun bestaan samenbrengen en dit voor hen gezegend maken. Moge Hij hun nageslacht rein maken, een sleutel tot barmhartigheid, een mijn van wijsheid en een bron van veiligheid voor de umma van Muhammad.

Dit is wat ik te zeggen heb. Ik vraag mijn Heer om vergeving voor mijzelf en voor jullie.”

Daarna stond ook ’Alî op en hield de volgende korte khutba: “… Ik spreek salât en salâm uit over Muhammad ’alayhis-salâm, in wiens aanwezigheid wij ons bevinden en die zijn gezegende dochter Fâtima met een bruidsgave van 400 mithqâl zilver aan mij in de nikâh heeft gegeven. O mijn broeders in de religie! Zonder twijfel hebben jullie gehoord wat onze Meester de Profeet heeft gezegd, en jullie zijn er getuigen van. Ook ik ben daarvan getuige en stem ermee in. Ik aanvaard het precies zo. Allâhu ta’âlâ is getuige van ons aller woorden, en Hij is ons aller Behoeder.”35

“’Uthmân is mijn metgezel in het Paradijs” Hadîth sharîf

Toen de huwelijksakte gesloten was, liet onze Meester de Profeet verse dadels brengen en zei: “Kom, neem van deze dadels en eet.” Iedereen nam ervan en at. Daarna deelde Bilâl de honingdrank uit; ook die dronken zij, en alle Metgezellen deden de smeekbede: “Bârakallâhu fîkumâ wa ’alaykumâ wa jama’a shamlakumâ.” Toen de nikâh werd gesloten, was Fâtima (radiyallâhu ’anhâ) vijftien en ’Alî (radiyallâhu ’anh) vijfentwintig jaar oud.

Na de nikâh huilde Fâtima. Onze Meester de Profeet kwam bij haar en zei: “O Fâtima! Wat is er met je, dat je huilt? Ik zweer bij Allâhu ta’âlâ dat ik je in de nikâh heb gegeven aan de geleerdste van hen die om je hand vroegen, aan de voortreffelijkste in zachtmoedigheid en verstand, en aan de eerste die moslim werd.” Fâtima zei: “Papa! De bruidsgave van ieder meisje dat trouwt, wordt in goud en zilver geschat en vastgesteld. Als ook mijn bruidsgave zo wordt vastgesteld, wat is dan het verschil tussen u en de anderen? Op de Dag des Oordeels wil ik voorspraak doen voor de vrouwen van al die zondaars onder de gelovigen voor wie u voorspraak doet. Dat is mijn wens.”

Toen Allâhu ta’âlâ bekendmaakte dat deze wens van Fâtima aanvaard was, zei onze Meester Rasûlullah: “O Fâtima, je hebt laten zien dat je het kind van een profeet bent!”

’Alî zei: “Na deze gebeurtenissen gingen er enkele maanden voorbij. In de bijeenkomst werd hierover niet meer gesproken. Ook ik kon uit schroom (hijâb), dat wil zeggen uit schaamte, mijn mond niet opendoen. Maar soms, wanneer onze Meester Rasûlullah mij alleen zag, zei hij: ‘Wat is je vrouw een goede vrouw! Een blijde boodschap voor jou: zij is de sayyida van de vrouwen van de wereld.’”

In die dagen zei ’Aqîl, de broer van ’Alî: “O ’Alî! Wij zijn blij met deze huwelijksakte. Maar mijn wens is dat deze twee gelukkigen bij elkaar komen te wonen.” ’Alî antwoordde: “Dat is ook mijn wens, maar ik schaam mij.” ’Aqîl nam ’Alî bij de hand, en toen zij bij het huis van onze Meester de Profeet kwamen, troffen zij Umm Ayman, de dienares van Rasûlullah. Zij vertelden haar de zaak. Umm Ayman zei: “Het is niet nodig dat jullie hiervoor komen. Wij zullen het met de reine echtgenotes (azwâj-i tâhirât) eens worden en jullie bericht sturen. Want in deze zaken wordt naar het woord van de vrouwen geluisterd.”

Umm Ayman vertelde de zaak aan de vrouwen van Rasûlullah. De andere reine echtgenotes kwamen daarop naar het huis van ’Âisha. Zij dachten aan Khadîja en zeiden: “Als zij nog had geleefd, hadden wij geen zorg gehad.” Onze Meester Rasûlullah huilde en zei: “Waar is een vrouw als Khadîja? Toen de mensen mij loochenden, geloofde zij mij, en zij besteedde al haar bezit op mijn weg. Zij heeft de religie van de islam zeer geholpen. Toen zij nog leefde, beval Haqq ta’âlâ mij: ‘Breng Khadîja de blijde boodschap: in het Paradijs is voor haar een paleis van smaragd gebouwd.’” De vrouwen van onze Meester Rasûlullah brachten de wens van ’Alî naar voren. Daarop beval onze Meester Rasûlullah Umm Ayman ’Alî te roepen. Toen ’Alî kwam, stonden de vrouwen die in de bijeenkomst waren op en gingen weg. ’Alî ging met gebogen hoofd zitten. Rasûlullah vroeg: “Wil je je vrouw, o ’Alî?”

’Alî (radiyallâhu ’anh) zei: “Ja, yâ Rasûlallah! Mogen mijn vader en moeder voor u geofferd worden.” Rasûl-i akram zei tegen Asmâ bint ’Umays: “Ga en richt het huis van Fâtima in.” Asmâ ging naar het huis waar Fâtima als bruid naartoe zou gaan. Zij maakte een kussen van nieuw leer, een van opgelapt leer en een van mat, en vulde ze met dadelpalmvezel. Na het nachtgebed kwam onze Meester Rasûlullah naar het huis van Fâtima en bekeek wat er was klaargemaakt.

Onze Profeet beval dat met twee derde van het geld dat ’Alî had gebracht dingen als voedsel, sieraden en geurstoffen gekocht moesten worden, en met een derde kleding, en hij liet het huisraad aanvullen. In de uitzet en het huisraad van Fâtima was het volgende: de drie kussens die Asmâ bint ’Umays had gemaakt, een tapijt met franjes, een hoofdkussen gevuld met dadelpalmvezel, twee handmolens, een waterzak, een aarden waterkruik, een leren drinkbeker, een handdoek, een rok, een gelooide ramsvacht, een versleten, kaalgesleten, bont Jemenitisch tapijt, een rustbank gevlochten van dadelpalmbladeren, twee bonte gewaden van Jemenitisch maaksel en een fluwelen deken. Daarna gaf onze Meester Rasûlullah ’Alî wat geld en zei hem dadels en boter te kopen. ’Alî vertelde wat er daarna gebeurde als volgt:

“Ik kocht voor vijf dirham dadels en voor vier dirham boter. Ik bracht ze bij Rasûlullah. Hij vroeg om een leren tafelkleed. Met zijn gezegende hand mengde hij de dadels, het meel, de boter en de yoghurt, maakte er een soort gerecht van en zei: ‘O ‘Alî! Ga en breng wie je maar vindt.’ Ik ging naar buiten, zag heel veel mensen, nodigde hen allemaal uit, ging naar binnen en zei: ‘Yâ Rasûlallah! Het zijn heel veel mensen.’

De Meester der werelden, de Trots van het universum, zei: ‘Laat hen met tien tegelijk binnenkomen om te eten.’ Zo deed ik. Men telde het na: zevenhonderd mensen, mannen en vrouwen, hadden gegeten en waren verzadigd.”

Nadat het bruiloftsmaal (walîma) van ’Alî en Fâtima was gegeten, zei onze Meester de Profeet, volgens wat Umm Ayman heeft meegedeeld, tegen ’Alî: “O ’Alî, mijn dochter Fâtima is als bruid naar jullie huis gegaan. Ook ik zal na het avondgebed komen om een smeekbede te doen. Wacht op mij.”

Toen ’Alî thuiskwam, ging hij in een hoek zitten. Ook Fâtima ging in een andere hoek van het huis zitten. Daarna kwam onze Meester Rasûlullah en klopte op de deur. Umm Ayman deed de deur open.

Rasûlullah vroeg: “Is mijn broer hier?” Umm Ayman zei: “Mogen mijn vader en moeder voor u geofferd worden, yâ Rasûlallah! Wie is uw broer?” Toen onze Meester Rasûlullah zei: “Het is ’Alî ibn Abî Tâlib,” vroeg Umm Ayman: “Hebt u uw dochter met uw broer laten trouwen?” Onze Meester Rasûlullah zei: “Ja.” Op grond van de woorden van Rasûlullah “Is mijn broer hier?” meende Umm Ayman dat de nikâh niet geoorloofd zou zijn. En met zijn “Ja” gaf onze Meester Rasûlullah te kennen dat alleen geboorte uit dezelfde moeder een huwelijk verhindert.

Daarna vroeg onze Meester Rasûlullah Umm Ayman: “Is Asmâ bint ’Umays ook hier?” Toen zij “Ja” antwoordde, zei hij: “Dan is zij gekomen om de dochter van Rasûlullah te dienen.” Toen Umm Ayman “Ja” zei, zei hij: “Moge zij het goede bereiken,” en deed hij een smeekbede voor haar.

“O Fâtima! Wat is er met je, dat je huilt? Ik zweer bij Allâhu ta’âlâ dat ik je in de nikâh heb gegeven aan de geleerdste van hen die om je hand vroegen, aan de voortreffelijkste in zachtmoedigheid en verstand, en aan de eerste die moslim werd” Hadîth sharîf

Daarna liet hij een kom water brengen. Hij waste zijn gezegende handen en deed wat muskus in het water. Toen riep hij Fâtima. Fâtima keek uit schaamte naar haar kleed. Onze Meester Rasûlullah nam wat van het water, besprenkelde daarmee de borst, het hoofd en de rug van Fâtima en deed de smeekbede: “Allâhumma innî u’îdhuhâ bika wa dhurriyyatahâ minash-shaytânir-rajîm” (O mijn Heer, ik zoek bij U toevlucht opdat U haar en haar nageslacht beschermt tegen het kwaad van de verworpen, gestenigde shaytân). Daarna deed hij hetzelfde bij ’Alî en deed de smeekbede: “Allâhumma bârik fîhimâ wa bârik ’alayhimâ wa bârik lahumâ fî naslihimâ.” Hij reciteerde de soera’s al-Ikhlâs en al-Mu’awwidhatayn en zei: “Ga met de naam en de zegen van Allâhu ta’âlâ naar je vrouw.” Daarna greep hij met zijn gezegende handen de twee deurvleugels vast, deed een smeekbede om zegen en vertrok.36

’Alî zei: “Vier dagen na onze bruiloft vereerde onze Meester Rasûlullah ons huis met zijn bezoek. Hij vermaande ons met woorden vol wijsheid die de harten winnen, en zei: ‘O ‘Alî! Breng water!’ Ik stond op en bracht water. Hij reciteerde een edel vers en zei: ‘Drink een beetje van dit water. Laat wat over.’ Zo deed ik. Het overgebleven water sprenkelde hij op mijn hoofd en mijn borst. Opnieuw zei hij: ‘Breng water.’ Weer bracht ik water. Hij deed bij Fâtima hetzelfde als hij bij mij had gedaan. Daarna stuurde hij mij naar buiten.”

Nadat ’Alî naar buiten was gegaan, vroeg hij zijn dochter naar hem. Fâtima zei: “Papa, alle eigenschappen van volmaaktheid zijn in hem aanwezig. Maar sommige vrouwen van de Quraysh zeggen tegen mij: ‘Je man is arm.’” Daarop zei onze Meester Rasûlullah: “O mijn dochter! Je vader en je man zijn niet arm. Alle schatten en rijkdommen van aarde en hemel zijn mij aangeboden. Ik heb ze niet aanvaard. Ik heb aanvaard wat bij Allâhu ta’âlâ aanvaard is. O mijn dochtertje! Als jij wist wat ik weet, zou de wereld in jouw ogen gering en laag zijn. Ik zweer bij Allâhu ta’âlâ: je man is de eerste van de Metgezellen. Hij is ook groot in de islam en de diepste in kennis. O mijn dochter! Allâhu ta’âlâ heeft uit de Ahl al-Bayt twee mensen uitverkoren. De een is je vader en de ander je man. Pas er vooral voor op dat je hem niet ongehoorzaam bent en niet tegen zijn bevel ingaat.”

De Trots van het universum (’alayhi afdalus-salawât) riep, nadat hij zijn dochter had vermaand, ’Alî. Ook hem vertrouwde hij Fâtima toe met de woorden: “O ’Alî! Houd rekening met de gevoelens van Fâtima. Zij is een deel van mij. Behandel haar goed. Als je haar verdriet doet, doe je mij verdriet.” Hij vertrouwde hen beiden aan Allâhu ta’âlâ toe. Toen hij daarna opstond en op het punt stond te vertrekken, zei Fâtima: “Yâ Rasûlallah! Het werk binnenshuis doe ik. Het werk buitenshuis doet ’Alî. Als u mij een dienstmeisje schenkt, helpt zij mij bij sommige werkzaamheden. Dan maakt u mij blij.” Onze Meester Rasûlullah zei: “O Fâtima! Zal ik je iets schenken dat beter is dan een dienstmeisje, of een dienstmeisje?”

Onze moeder Fâtima zei: “Schenk mij wat beter is dan een dienstmeisje.” Daarop zei onze Meester Rasûlullah: “Zeg iedere dag wanneer je gaat slapen drieëndertig keer ‘Subhânallâh’, drieëndertig keer ‘Alhamdulillâh’, drieëndertig keer ‘Allâhu akbar’ en één keer ‘Lâ ilâha illallâhu wahdahû lâ sharîka lah, lahul-mulku wa lahul-hamdu wa huwa ‘alâ kulli shay’in qadîr’. Dat zijn samen honderd woorden. Op de Dag des Oordeels zul je duizend goede daden (hasana) vinden. Op de Weegschaal (Mîzân) zullen je goede daden zwaar wegen.” Daarna verliet onze Meester de Profeet het huis van zijn dochter en ging naar zijn gelukzalige woning.

De dood van Ka’b ibn Ashraf

Door de overwinning bij Badr sloeg de angst toe in de harten van de joden en van de afgodendienaren in Medina die beelden aanbaden. Sommige joden kwamen tot inzicht, zeiden: “De man wiens eigenschappen wij in onze boeken lezen, is beslist deze. Het is niet meer mogelijk tegen hem in te gaan. Want hij zal altijd zegevieren,” en werden moslim. Anderen echter zeiden: “Muhammad heeft gestreden tegen de Quraysh, die niets van oorlog begrijpen. Daarom heeft hij gezegevierd. Als hij met ons zou strijden, zouden wij hem laten zien hoe men oorlog voert en hoe men de overwinning behaalt.”

Toen een jood die Ka’b ibn Ashraf heette, hoorde van de overwinning van het leger van de islam bij Badr, ging hij uit haat tegen de moslims naar Mekka. Hij verzamelde de afgodendienaren daar, droeg gedichten voor om hen ertoe te brengen Medina aan te vallen, en spoorde hen aan en hitste hen op. Hij sloot met hen een overeenkomst om tegen onze Meester de Profeet te strijden. Hij beraamde zelfs een aanslag op onze geliefde Profeet. Allâhu ta’âlâ maakte deze toestand aan onze Meester Rasûlullah bekend en zei in betekenis: “Zij zijn het die Allâhu ta’âlâ heeft vervloekt (van Zijn barmhartigheid heeft verwijderd)…”37

Daarop zei Rasûl-i akram tegen zijn eervolle Metgezellen: “Wie zal Ka’b ibn Ashraf doden? Want hij heeft Allâhu ta’âlâ en Zijn Rasûl gekwetst.”

Muhammad ibn Maslama vroeg: “Yâ Rasûlallah! Wilt u dat ik hem dood?” Onze Meester Rasûlullah zei: “Ja, dat wil ik.” Muhammad ibn Maslama dacht enkele dagen over deze zaak na en maakte plannen. Hij ging naar zijn makkers Abû Nâ’ila, ’Abbâd ibn Bishr, Hârith ibn Aws en Abû ’Abs ibn Jabr en legde hun de zaak voor. Allen vonden het goed en zeiden: “Wij doden hem samen.” Samen gingen zij naar onze Meester de Profeet en zeiden: “Yâ Rasûlallah! Als u het toestaat, mogen wij dan, terwijl wij met hem praten, over u een paar dingen zeggen die Ka’b zullen bevallen?” Onze Meester de Profeet stond hun toe te zeggen wat zij wilden.

Daarop ging Muhammad ibn Maslama met zijn makkers naar Ka’b ibn Ashraf. Hij zei: “Die Muhammad heeft ons om sadaqa gevraagd. Hij heeft ons veel belastingen opgelegd. Daarom ben ik gekomen om iets van je te lenen.” Ka’b was blij, omdat hij meende dat Muhammad ibn Maslama net zo dacht als hij, en zei: “Hij zal jullie nog meer tot last zijn.” Muhammad ibn Maslama zei: “Nu wij hem eenmaal gevolgd hebben, zullen wij hem blijven volgen. Laten wij eens zien hoe het afloopt. Leen ons nu wat dadels.” Ka’b zei: “Ja, dat zal ik doen, maar jullie moeten mij iets in onderpand geven!” Muhammad ibn Maslama en zij die bij hem waren, vroegen: “Wat wil je?” Toen Ka’b zei: “Ik wil jullie vrouwen als onderpand,” stemden zij niet in. Ka’b zei: “Geef mij dan jullie zonen in onderpand.” Zij zeiden: “Ook die kunnen wij niet in onderpand geven. Van een van hen zou men dan zeggen dat hij voor een of twee kameelladingen dadels in onderpand is gegeven, en dat zou voor ons een smet zijn die wij nooit zouden vergeten. Maar wij kunnen je onze wapens en onze maliënkolders in onderpand geven.” Ka’b aanvaardde dit voorstel. Hij zei hun ook wanneer zij moesten komen.38

“O ’Alî! Houd rekening met de gevoelens van Fâtima. Zij is een deel van mij. Behandel haar goed. Als je haar verdriet doet, doe je mij verdriet” Hadîth sharîf

Op een nacht ging Muhammad ibn Maslama naar Ka’b. Abû Nâ’ila was bij hem. Ka’b riep hen naar de burcht, en zelf kwam hij naar beneden om hen te ontvangen. De vrouw van Ka’b zei: “Waar ga je op dit uur naartoe?” Ka’b zei: “Het zijn Muhammad ibn Maslama en mijn broer Abû Nâ’ila die gekomen zijn.” Zijn vrouw zei: “Deze stem die ik hoor, bevalt mij helemaal niet. Het is alsof er bloed van druppelt.” Ka’b zei: “Nee, het zijn Muhammad ibn Maslama en mijn melkbroer Abû Nâ’ila. Hij is een goede jongen. Zelfs als men hem ’s nachts tot een zwaardgevecht roept, komt hij zonder aarzelen. Zo iemand is hij.” Muhammad ibn Maslama nam twee mannen met zich mee de burcht in, volgens een overlevering drie. Dat waren Abû ’Abs ibn Jabr, Hârith ibn Aws en ’Abbâd ibn Bishr.39 Muhammad ibn Maslama zei tegen zijn makkers: “Wanneer Ka’b komt, zal ik zeggen dat ik aan zijn haar wil ruiken; ik pak zijn hoofd vast en ruik eraan. Wanneer jullie zien dat ik het hoofd van Ka’b stevig vastheb, sla dan toe met jullie zwaarden.” Ka’b ibn Ashraf kwam mooi gekleed en een heerlijke geur verspreidend naar hen toe. Ibn Maslama ging naar Ka’b toe met de woorden: “Tot nu toe heb ik nog nooit zo’n heerlijke geur geroken.” Ka’b pochte: “De best geurende vrouwen van de Arabieren zijn bij mij.” Muhammad ibn Maslama zei: “Sta je toe dat ik aan je hoofd ruik?” Ka’b zei dat hij het toestond. Ibn Maslama rook eraan. Hij liet ook zijn makkers eraan ruiken. Daarna zei hij dat hij er nog eens aan wilde ruiken. Ditmaal greep Muhammad ibn Maslama zijn hoofd vast en gaf hij zijn makkers een teken om hem met hun zwaarden te slaan.

Bij de eerste zwaardslag schreeuwde Ka’b hevig, maar hij stierf niet. Toen doodde Muhammad ibn Maslama hem met zijn dolk. De mujâhids die Ka’b hadden gedood, verlieten onmiddellijk de plek en bereikten Medina. Toen zij onze Meester Rasûlullah de blijde boodschap brachten, loofde onze Profeet Allâhu ta’âlâ en deed hij een smeekbede voor de mujâhids. De dood van de ongelovige Ka’b ibn Ashraf joeg de joden grote angst aan. Want nu een vooraanstaand leider als Ka’b gedood was, was het slechts een kwestie van tijd voordat zij zelf gedood zouden worden. ’s Morgens kwamen zij bijeen en gingen naar onze Meester de Profeet. Zij beklaagden zich over wat er in de nacht was gebeurd. Rasûl-i akram zei: “Hij viel ons voortdurend lastig en droeg gedichten tegen ons voor. Wie van jullie hetzelfde doet, moet weten dat zijn straf het zwaard is.” Na deze waarschuwing sloten de joden uit angst opnieuw een verdrag met onze Meester Rasûlullah.40

De veldtocht naar Ghatafân

Deze veldtocht wordt ook “de veldtocht naar Anmâr” en “de veldtocht naar Dhû Amr” genoemd. Een groep van de Banû Tha’laba en de Banû Muhârib had zich verzameld op de plaats die Dhû Amr heet, en had besloten alles wat zij rondom Medina vonden te plunderen. Hun leider was een man die Da’thûr ibn Hârith ibn Muhârib heette, met de bijnaam Ghawrath. Onze Meester de Profeet (sallallâhu ’alayhi wa sallam) liet ’Uthmân ibn ’Affân (radiyallâhu ’anh) als plaatsvervanger in Medina achter en vertrok met een troepenmacht van vierhonderdvijftig man uit Medina. Onderweg kwamen zij een man tegen die Jabbâr heette. Zij vroegen hem naar de vijand. Hij zei: “Zij willen niet met jullie strijden. Toen zij jullie zagen, vluchtten zij de bergen in.” Rasûlullah legde hem de islam voor. Hij aanvaardde die en werd moslim.

Terwijl het islamitische leger naar het dal oprukte, begon het te regenen. Een tijdlang viel de regen met volle kracht; daarna nam hij af en hield op. De mujâhids, met onze Meester de Profeet voorop, waren van top tot teen doorweekt. Ieder droogde ergens zijn kleren. Ook Rasûlullah trok op een afgelegen plek zijn kleren uit om ze te drogen en spreidde ze over een boom uit. Terwijl hij onder de boom uitrustte, zagen de ongelovigen die het islamitische leger bespiedden dat Rasûlullah alleen was, en zij brachten Da’thûr ibn Hârith op de hoogte. Om Rasûlullah te doden, sloop deze geruisloos naar de plek waar hij uitrustte. Hij trok zijn zwaard en zei: “Wie kan jou uit mijn handen redden?” Rasûlullah zei: “Allâhu ta’âlâ redt mij.” Op dat ogenblik kwam Jibrîl ’alayhis-salâm; hij gaf Da’thûr een slag tegen de borst en wierp hem tegen de grond, en het zwaard viel uit zijn hand. Rasûlullah (sallallâhu ’alayhi wa sallam) nam het zwaard van Da’thûr en zei: “Wie redt jou uit mijn handen?” Da’thûr zei: “Niemand kan mij redden.” Hij sprak de kalima-i shahâda uit en werd moslim. Door hem kwamen veel mensen tot het geloof.41 Hij beloofde nooit meer soldaten voor de oorlog te verzamelen. Zonder gewapend treffen keerde men naar Medina terug. De tocht had elf dagen geduurd.

De veldtocht naar Bahrân

Deze veldtocht wordt ook “Banû Sulaym” of “de veldtocht naar Najrân” genoemd. Er kwam bericht dat een groot aantal afgodendienaren, die zich bij de Banû Sulaym hadden verzameld, Medina zou aanvallen. Ibn Umm Maktûm werd als plaatsvervanger achtergelaten. Rasûlullah trok met een strijdmacht van driehonderd man tegen de vijand op. Toen de vijand hoorde dat het islamitische leger in aantocht was, vluchtte hij de bergen in. Daardoor kwam het niet tot een treffen. De veldtocht duurde twaalf dagen.

“Hij (Ka’b ibn Ashraf) viel ons voortdurend lastig en droeg gedichten tegen ons voor. Wie van jullie hetzelfde doet, moet weten dat zijn straf het zwaard is” Hadîth sharîf

Uw liefde heeft mij van mijzelf beroofd;
Ik heb U lief, o mijn Heer!
Hoe zoet is de liefde voor U;
Ik heb U lief, o mijn Heer!
Om rijkdom ben ik niet verblijd,
Om armoede niet bedroefd.
In Uw liefde vind ik mijn vreugde;
Ik heb U lief, o mijn Heer!
U hebt de aanbidding bevolen,
De goede daden geprezen,
U schonk gunsten zonder einde;
Ik heb U lief, o mijn Heer!
Wat is mijn nafs toch ondankbaar:
Voor haar genot offert zij mij steeds op!
Maar ik vond het ware genot;
Ik heb U lief, o mijn Heer!
De aanbidding goed verrichten,
En ook werken voor de wereld –
Dat is dag en nacht mijn werk, want
Ik heb U lief, o mijn Heer!
Liefde bestaat niet uit woorden, Hilmi!
Je Heer gebood ons te werken.
Laat het blijken uit je daden:
Ik heb U lief, o mijn Heer!
Zoveel vijanden van de islam
Vallen de religie heimelijk aan;
Als jij stilzit, is dat dan juist?
Ik heb U lief, o mijn Heer!
Zit een minnaar lui terneer?
Laat hij stof op de beminde vallen?
Breng de vijand tot zwijgen en zeg:
“Ik heb U lief, o mijn Heer!”