Al’amarin Lailatut-Ta’ris
Lokacin da suke dawowa daga Buɗewar Khaibar, suka tsaya hutawa a wurin da ake kira Ta’ris. A daren nan Manzon Allah ya kira Sayyidina Bilalu, ya ce: “Ya Bilalu! A daren nan kada ka yi barci! Ka sa ido ga asuba, ka tashe mu domin salla.” Sannan Manzon Allah ya kwanta barci tare da Sahabbai. Sayyidina Bilalu ya ɗan yi salla. Ya fuskantar da fuskarsa zuwa gabas, ya jingina bayansa ga kayansa. Yayin da yake jiran lokacin salla, barci ya ɗauke shi. Sun gaji sosai, har babu wanda ya iya buɗe idonsa sai da hasken rana ya ɗumama ƙasa, ya buga fuskokinsu. Manzon Allah ne ya fara farkawa kafin kowa. Suka tashi, suka yi alwala. Sayyidina Bilalu ya yi iƙama, suka rama sallar asuba a jam’i. Bayan an gama salla, Manzon Allah (sallallahu alaihi wa sallam) ya ce: “Idan mutum ya manta da sallarsa, ya yi ta nan take a lokacin da ya tuna. Domin Allah Maɗaukaki Ya ce: ‘Aƙimis-salata lizikri (ka yi salla domin ambatoNa, domin tunawa da girmaNa)’.”
Dawowar rana saboda Sayyidina Aliyu
Lokacin da suke dawowa daga Buɗewar Khaibar, Manzon Allah (sallallahu alaihi wa sallam) yana hutawa a Sahba. Ya sa kansa mai albarka a kan cinyar Sayyidina Aliyu (radiyallahu anhu). A wannan lokaci wahayi ya fara zuwa. Rana tana bakin sararin sama. Sayyidina Aliyu (radiyallahu anhu) bai riga ya yi sallar la’asar ba. Da wahayin ya ƙare, rana ta faɗi. Manzon Allah (sallallahu alaihi wa sallam) ya yi addu’a yana cewa: “Ya Ubangijina! Idan Aliyu (radiyallahu anhu) yana a ɓangarenKa da na ManzonKa, Ka mayar da rana.” Bayan Sayyidina Aliyu ya yi salla, rana ta sake faɗuwa. Asma’u ƴar Umais ta ce: “Na ga rana, bayan da ta faɗi, ta sake fitowa, ta haskaka doron ƙasa.”
Yaƙin Wadil-Ƙura
Wannan yaƙi ya faru a Wadil-Ƙura a watan Jumadal-Akhira. Yahudawan yankin, da suka ji labarin zuwan Manzon Allah Wadil-Ƙura da rundunar Musulunci, suka shirya yaƙi da taimakon wani ɓangare na mushrikan Larabawa. Suka fito daga wurarensu, suka yi sahun yaƙi. Annabi alaihis-salam ma ya sa aka yi sahun yaƙi, ya ba ɗaya daga cikin Sahabbai tuta. Ya kira kafirai zuwa ga Musulunci, ya ce: “Idan kuka yi imani, za ku ceci rayukanku da dukiyoyinku.” Ba su karɓi nasihar ba. Ɗaya daga cikin mushrikai ya fito fili, ya nemi a yi faɗa ta mutum da mutum. Zubair ɗan Awwam (radiyallahu anhu) ya kashe shi. Wani kuma ya fito gaban Sayyidina Aliyu. Sayyidina Imam nan take ya aika wannan kafiri zuwa wutar Jahannama. Wani kuma ya zo, shi ma ya kashe shi. Abu Dujana (radiyallahu anhu) ya kashe Yahudawa biyu. A ranar aka kashe kafirai goma sha biyar. Da magariba ta yi, kowa ya tafi masaukinsa. Da safe ɓangarorin biyu suka sake zare takubbansu daga kube, suka shirya yaƙi. Da rana ta hau tsawon mashi ɗaya, tsoro ya faɗa wa kafirai, suka gudu. Mujahidai suka sami ni’ima da ganima mai yawa. Yahudawan Taima ma suka ji tsoro saboda wannan ƙarshe da Yahudawan Wadil-Ƙura suka yi. Domin su kiyaye dukiyoyinsu, suka yarda su biya jizya, aka yi sulhu.
“Ƙofar kagarar Khaibar ba da ƙarfin jiki na ɗaga ta ba, da ƙarfin ruhi ne” Sayyidina Aliyu (radiyallahu anhu)
Yaƙin Wadil-Ƙura