ANG KAMPANYA SA MALIIT NA BADR
Ang kampanyang ito ay tinatawag ding Badr al-Maw’id at Badr as-Sughrâ. Nang sabihin ni Abû Sufyân sa kanyang pag-uwi mula sa Uhud: “Maglaban tayong muli sa Badr sa susunod na taon,” sumagot si Hadrat Fârûq-i a’zam (radiy-Allâhu ’anh), sa pahiwatig ni Habîb-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Magkagayon nga.” Nagtipon si Abû Sufyân ng mga kawal at hinikayat ang mga Quraysh sa digmaan at labanan, ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso ay ayaw niya ito. Gayunman, siya ang nangunguna sa mga tao upang hindi nila masabing hindi siya tumupad sa kanyang salita. Nang panahong iyon, dumating sa Mecca si Nu’aym ibn Mas’ûd Ashja’î. Ipinahayag niya na handa na sa digmaan ang hukbo ng Islam, at inilarawan niya ang lakas at karangalan nito. Sinabi sa kanya ni Abû Sufyân: “Kung pupunta ka sa Medina at mapipigilan mo si Muhammad at ang kanyang mga Sahâba na lumabas sa digmaan, bibigyan kita ng dalawampung kamelyong tatlong taong gulang. Si Suhayl ibn ’Amr ang magiging tagapanagot sa pangako kong ito.” Pumayag si Nu’aym. Pumunta siya sa Medina at ibinalita ang dami ng hukbo ng mga di-mananampalataya. Nag-alinlangan ang ilan sa mga Sahâba. Ngunit sina Abû Bakr at ’Umar (radiy-Allâhu ’anhumâ) ay humarap kay Rasûlullah at iminungkahing lumabas sila mula sa Medina. Natuwa rito ang ating Pinunong Rasûlullah. Sinabi niya: “Sumpa man sa Allah, na nasa Kanyang makapangyarihang kamay ang aking buhay: tiyak na lalabas ako sa digmaan!” Iniwan niya sa Medina si ’Abdullah ibn Rawâha bilang kahalili, at ibinigay ang watawat kay Hadrat ’Alî.
Nang panahong iyon, ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca, sa pamumuno ni Abû Sufyân, ay umalis patungong Badr kasama ang dalawang libong kawal upang pigilan ang pagkalat ng Islam. Ang Pinuno ng mga sanlibutan, kasama ang isang libo at limandaang magigiting na Sahâba, ay nakarating sa Badr nang mas maaga kaysa sa kanila. Nang malaman ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan na nauna sa kanila ang mga mujâhid sa Badr, pinasok ng takot ang kanilang mga puso. Hanggang Marr az-Zahrân lamang ang naabot nila. Hindi sila nangahas na harapin ang magigiting na kawal ng Islam. Dahil sa takot sa kanilang mga puso, ginawa pa nilang dahilan ang taggutom noong taong iyon at bumalik sila sa Mecca. Tinuya at pinagtawanan sila ng mga taga-Mecca.
Dalawa lamang ang kabayo ng mga Muslim, ngunit marami silang paninda. Ipinagbili nila ang mga ito sa Badr sa mataas na halaga. Kalagitnaan iyon ng Dhu’l-qa’da. Malaki ang kinita nila. Si Rasûl-i akram, kasama ang kanyang maluwalhating mga Sahâba, ay naghintay sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa Badr nang walong araw. Pagkatapos ay umalis sila patungong Medina nang may galak at karangalan.
Ang kampanya sa Dhât ar-Riqâ’
Naganap ang kampanyang ito sa buwan ng Muharram. Isang taong pumunta sa Medina upang magbenta ng tupa ang nagbalita sa mga Muslim na nagtitipon ng mga kawal laban sa kanila ang Banû Anmâr at ang Banû Salama. Nakarating ang balitang ito sa Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Iniwan niya si Hadrat ’Uthmân sa Medina bilang kahalili, at noong ikasampung araw ng buwang iyon, sa gabi ng Sabado papasok ng Linggo, umalis siya sa Medina kasama ang isang hukbong may apatnaraang tao – ayon sa isang salaysay, pitong daan. Narating nila ang pook na kinaroroonan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, ngunit wala silang natagpuan doon kundi mga babae. Tumakas na patungo sa mga bundok ang mga lalaki ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Upang hindi makapag-abang nang patago at makasalakay ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan, dinambong ang mga lugar na iyon, at nasindak at napasuko ang mga tribong mapagsamba sa diyus-diyusan sa paligid.1 Pagkaraan ng labinlimang araw sa kampanya, bumalik sila sa Medina.
“Sumpa man sa Allah, na nasa Kanyang makapangyarihang kamay ang aking buhay: tiyak na lalabas ako sa digmaan” Hadîth sharîf
Ang Labanan sa Muraysî’
Ang kampanya sa Dûmat al-Jandal
Naglakbay ang ating Pinunong Rasûlullah, kasama ang isang hukbong may isang libong tao, laban sa mga tribong naninirahan sa Dûmat al-Jandal, na nang-aabala sa mga manlalakbay na pumaparoon at pabalik mula sa Damascus at nagbabanta sa Madîna al-Munawwara. Lunes iyon, malapit na sa katapusan ng buwan ng Rabî’ al-awwal. Iniwan niya si Sibâ’ ibn Urtufa sa Medina bilang kahalili. Nang mabalitaan ng mga kaaway na tribo na paparating ang hukbo ng Islam, tumakas sila. Pagkaraan ng ilang araw na pananatili roon, bumalik sila sa Medina noong mga ikadalawampu ng Rabî’ al-âkhir.2
Ang Labanan sa Muraysî’
Tinatawag din ang kampanyang ito na Kampanya ng Banû Mustaliq. Ang Muraysî’ ay pangalan ng mga balon ng tribong Khuzâ’a sa Qudayd at ng tanggulang itinayo upang bantayan ang balong ito. Ito rin ang unahang poste ng bantay ng tribong Banû Khuzâ’a.
Noong ikalimang taon ng Hijra, nagtipon si Hârith ibn Abî Dirâr, ang pinuno ng mga anak ni Mustaliq, ng napakaraming tao upang makipaglaban sa ating Pinuno, ang Propeta. Balak niyang armasan sila at magmartsa laban sa Medina. Nang makarating ang balitang ito sa ating minamahal na Propeta, agad silang lumabas sa kampanya laban sa mga anak ni Mustaliq kasama ang isang pangkat na may pitong daang tao. Nagtayo sila ng kampo sa tabi ng balon ng Muraysî’. Una, inanyayahan ang mga anak ni Mustaliq sa Islam. Hindi nila ito tinanggap; nagpakawala sila ng mga palaso at sinimulan ang labanan. Tinupad ng maluwalhating mga Sahâba ang utos ng ating Pinunong Rasûlullah: “Sabay-sabay kayong biglang sumugod!” at pinatay nila ang sampu sa mga anak ni Mustaliq. Tumakas ang pinuno ng tribo at nailigtas ang kanyang buhay, ngunit ang kanyang anak na si Barra at 600 tao mula sa kanyang tribo ay nabihag. Hinati ang mga samsam. Humarap si Barra sa ating Pinuno, ang Propeta, at nagsabi: “Nakipagkasundo ako sa aking amo, na sa kanyang bahagi ako napunta, na kapalit ng siyam na gintong barya ay magkakaroon ako ng kalayaan. Tulungan ninyo ako!” Naawa ang ating Pinuno, ang Propeta, tinupad ang kanyang nais, at binili siya. Pagkatapos ay pinalaya niya siya at ibinalik sa kanya ang kanyang kalayaan. Nang ipahayag sa kanya ng ating minamahal na Propeta ang Islam, naging Muslim siya. Lubhang nagalak ang Pinuno ng mga sanlibutan sa kanyang pagyakap sa Islam, at bilang gantimpala ay pinarangalan niya siya sa pamamagitan ng pagsasagawa ng nikâh sa kanya. Nang makita ito ng lahat ng maluwalhating Sahâba, sinabi nila: “Nahihiya kaming gamitin bilang mga lingkod ang mga kamag-anak ng aming ina, ang asawa ni Rasûlullah,” at pinalaya nila ang kanilang mga bihag. Ang kasal na ito ang naging sanhi ng paglaya ng daan-daang bihag.
Pinalitan ng ating minamahal na Propeta ang pangalan ng kanyang pinagpalang asawa mula Barra tungo sa Juwayriya. Tungkol sa ating ina na si Hadrat Juwayriya, sinasabi noon ng ating ina na si Hadrat ’Âisha: “Wala akong nakitang babaeng mas mabuti at mas pinagpala kaysa kay Juwayriya.”3
Habang tinatahak ng hukbo ng Islam, nang may tagumpay, ang daan patungo sa maliwanag na Medina, natakot ang mga tribong mapagsamba sa diyus-diyusan sa paligid; naunawaan nila kung gaano kapanganib ang mangahas na salakayin ang mga Muslim.
Ilang pangyayari sa ikalimang taon ng Hijra
Sa pagbabalik mula sa Kampanya ng Mustaliq, humampas ang malakas na hangin. Inakala ng mga Sahâba na nais ng kaaway na pumunta sa Medina upang manloob. Sinabi ni Rasûlullah: “Huwag kayong matakot. Ang Medina ay ligtas na lugar; sa bawat sulok nito ay may mga anghel na nagbabantay. Ngunit may isang mapagkunwari na namatay ngayon. Siya si Zayd ibn Furâ’a, ang kaibigan ni Ubayy Salûl.”
“Wala akong nakitang babaeng mas mabuti at mas pinagpala kaysa kay Juwayriya” Hadrat ’Âisha (radiy-Allâhu ’anhâ)
Sumama rin sa kampanyang ito ang mga ina ng mga mananampalataya, sina Hadrat ’Âisha at Umm Salama. Nagkalat ang mga mapagkunwari ng paninirang-puri laban sa ating ina na si Hadrat ’Âisha. Nalinlang din ng paninirang-puring ito ang ilan sa mga Muslim. Ipinanaog ang mga marangal na âyat, na naglantad sa paninirang-puri ng mga mapagkunwari, at pinuri si Hadrat ’Âisha.4 Sinabi ni Rasûlullah: “Magalak ka, O ’Âisha! Pinawalang-sala ka ng Haqq ta’âlâ. Pinatotohanan Niya ang iyong kadalisayan.” Tinipon ng Propeta ’alaihis-salâm ang mga Sahâba sa masjid. Nagbigay siya ng khutba at binasa ang maluwalhating mga âyat na ipinanaog. Dahil sa pagpapala ng marangal na mga âyat na ito, naalis ang mga pag-aalinlangan sa mga puso ng mga mananampalataya. Ang mga nangahas na magkalat ng paninirang-puring ito ay pinatawan din ng kanilang parusa. Sa pagbabalik mula sa kampanyang ito, ipinanaog ang âyat ng tayammum.5
Nawala nang isa pang beses ang kuwintas ni ’Âisha (radiy-Allâhu ’anhâ) sa isang pook na tinatawag na Salsala, na malapit sa Medina. Naghintay sila roon hanggang matagpuan ang kuwintas. Walang tubig sa lugar na iyon, at wala ring dalang tubig ang mga Sahâba. Natutulog si Rasûlullah ’alaihis-salâm na nakahiga ang ulo sa tuhod ni ’Âisha as-Siddîqa. Ipinaabot ng maluwalhating mga Sahâba kay Hadrat Abû Bakr ang kakulangan nila sa tubig. Pumunta siya kay Rasûlullah, at nagising si Rasûlullah ’alaihis-salâm. Ipinanaog ng Allâhu ta’âlâ ang âyat ng tayammum. Nagsagawa ng tayammum ang mga Sahâba at ginanap ang salât sa madaling-araw. Pagkatapos ay pinasakay nila si ’Âisha (radiy-Allâhu ’anhâ) sa kamelyo. Nang tumayo ang kamelyo, natagpuan ang kuwintas.
Ngayon ay kayo ang nûr ng sanlibutan at ang minamahal din ng Allah;
Huwag ninyong ilayo sa inyong pintuan, kahit saglit, ang mga nagmamahal sa inyo.
Nawa’y hindi mawala sa aking dila ang inyong marangal na pangalan, sandali man;
Gamot iyon sa aking pusong may dalamhati, at ang kaluluwa ay nakasusumpong doon ng galak.
Umaasa ako na ang bawat isa sa inyong mga pangalan ay mamamagitan para sa akin nang hiwalay:
Ahmad at Mahmûd, Abu’l-Qâsim, Muhammad Mustafâ.
Yamang sinabi tungkol sa kanya ang “Wash-shams” at gayon din ang “Wad-duhâ,”
Ano ang masama kung ihambing ko ang inyong mukha at noo sa araw at buwan?
Kanûnî Sultân Süleymân (Muhibbî)