ПАДЗЕЯ Ў БІР МАЎНЕ

У месяцы сафар таго ж года ў Медыну прыехаў Абу Бара Амір ібн Малік, правадыр сыноў Аміра ў вобласці Надж у Аравіі. Абу Бара наведаў нашага ўладара Найшляхетнейшага Пасланніка (саллаллаху алейхі ва саллям). Наш уладар Прарок расказаў яму пра іслам і параіў стаць мусульманінам. Абу Бара не стаў мусульманінам, але сказаў, што іслам – прыгожая і шляхетная рэлігія. Акрамя таго, ён папрасіў нашага ўладара Прарока паслаць туды некалькі шаноўных асхабаў, каб іслам распаўсюджваўся ў Наджы. Наш любімы Прарок сказаў: «Я не ўпэўнены ў жыхарах Наджа наконт тых, каго пашлю!» Амір адказаў: «Я вазьму іх пад сваю абарону. Тады ніхто не зможа прычыніць ім шкоды».

Уладар сусветаў прыняў гэтае цвёрдае абяцанне і падрыхтаваў з Асхаб ас-Суфа дэлегацыю з сямідзесяці чалавек. Яны начамі чыталі Святы Каран. Усе яны былі хафізамі, гэта значыць ведалі Святы Каран на памяць. Іх называлі Асхаб аль-курра. Вось імёны некаторых з іх: Амір ібн Фахр, Амр ібн Замры, Атыя ібн Абдуллах, Анас ібн Муавія, Хакам ібн Кайсан, Харыс ібн Самма, Кааб ібн Зайд, Малік ібн Сабіт, Мунзір ібн Амр, Рафі ібн Мазіл, Саід ібн Хузам, Салім ібн Мілхан, Сухайл ібн Амір, Туфайл ібн Асад і Урва ібн Салт (радыяллаху таала анхум). Па загадзе Пасланніка Аллаха яны рушылі ў дарогу пад камандаваннем хазрат Мунзіра ібн Амра. Пасланнік Аллаха таксама загадаў напісаць лісты і паслаў іх правадырам Бану Амр і Бану Надж.

Абу Бара, які хацеў, каб яго племя ўдастоілася ісламу, выехаў раней за Асхаб ас-Суфа, прыбыў да свайго племені, сказаў, што ўзяў дэлегацыю пад сваю абарону, і загадаў, каб ніхто іх не чапаў. Усе, акрамя яго пляменніка Аміра ібн Туфайла, згадзіліся іх не чапаць. Пляменнік Абу Бары Амір ібн Туфайл узброіў людзей з трох плямёнаў, стаў на іх чале і акружыў шаноўных асхабаў, якія прыйшлі да Бір Маўны. Акружаныя з усіх бакоў, асхабы схапіліся за мячы і ўсе да аднаго гераічна біліся да апошняй кроплі крыві. Усе, акрамя дваіх, выпілі чашу смерці шахіда. Хазрат Амра ібн Умайю ўзялі ў палон. А хазрат Кааба ібн Зайда пакінулі, палічыўшы яго мёртвым.

Апошнімі словамі гэтых дабраславёных асхабаў, якія загінулі шахідамі, былі: «О наш Госпадзе! Цяпер, акрамя Цябе, няма нікога, хто паведаміў бы Пасланніку Аллаха пра наш стан. Перадай яму наш салям!» У гэты момант Джыбрыль алейхіс-салям у вялікім смутку прыйшоў да нашага ўладара Прарока, перадаў іх салям і сказаў: «Яны дасягнулі Усявышняга Аллаха. Усявышні Аллах задаволены імі, а яны задаволены Усявышнім Аллахам».

Адказаўшы: «Ва алейхіс-салям», наш любімы Прарок у вялікім смутку звярнуўся да шаноўных асхабаў і паведаміў ім, што здарылася: «Вашы браты сутыкнуліся з ідалапаклоннікамі. Ідалапаклоннікі іх пасеклі і пакалолі дзідамі…»

«Яны (шахіды Бір Маўны) дасягнулі Усявышняга Аллаха. Усявышні Аллах задаволены імі, а яны задаволены Усявышнім Аллахам» Святы хадзіс

Падзея ў Бір Маўне

Твая душа – кропля боскага святла, о Пасланнік Аллаха,
тваё хараство ўзносіць дух і адкрывае сэрцы, о Пасланнік Аллаха.
З’яўленне тваёй істоты, што нясе знакі міласэрнасці,
развеяла ўсю цемру нявер’я – гэта ведае кожны вернік, о Пасланнік Аллаха.
У ружовым садзе пасланніцтва ты – ружовы куст,
і ўсё ж ты – апошні парастак, які ўзгадаваў Усявышні, о Пасланнік Аллаха.
Будзь шчодры, о ўладару, шляхетны доказ Маўлы!
Твая шчодрасць – лекі для болю Наджыба, о Пасланнік Аллаха.
Sultan III. Ahmed (Necîb)

Падчас гэтай падзеі, калі хазрат Амір ібн Фухайра біўся з ворагам, чалавек па імені Джаббар усадзіў яму ў спіну дзіду. У гэты момант хазрат Амір сказаў: «Клянуся Аллахам, я заслужыў Рай!» Потым на вачах у Джаббара і іншых ідалапаклоннікаў яго ўзнялі ў неба. Усе былі здзіўленыя гэтым, але з іх мусульманінам стаў толькі Джаббар, які зрабіў яго шахідам.

Наш уладар Прарок вельмі засмуціўся праз падзеі ў Раджы і Бір Маўне. Цэлы месяц пасля кожнага намазу ён прасіў Аллаха пакараць тыя плямёны, што ўчынілі гэтае жахлівае злачынства. Усявышні Аллах прыняў малітву свайго Пасланніка. Ён паслаў на тыя плямёны страшную засуху і голад. Потым сямсот чалавек з іх памерлі ад заразнай хваробы.1

Ты – лекар сусветаў, а маё сэрца цяжка хворае,
з надзеяй на ацаленне я прынёс яго табе.
На спіне маёй – гара грахоў, ад страху твар мой пажоўк, як салома,
але я поўны надзеі: прынёс сюды грахі, каб яны зніклі.
О правадыр сусветаў! Я закаханы ў цябе і зачараваны табой;
дзень і ноч плачу ад разлукі з табой.
Твая вялікая міласэрнасць – вада жыцця, а я знемагаю ад смагі;
калі не атрымаю ні кроплі, памру і аддам душу.
Хваліць яго нораў – марная праца,
апісаць яго словамі – яшчэ цяжэй.
Так ён прабачае, такі шляхетны і шчодры: з вады ўзнікае жэмчуг,
з каменя – самацвет, з калючкі – ружа.
Калі сонца струменіць святло, то гэта ад яго святла,
кропля расы на ружы – ад яго ружовага твару.
Апісаць яго – вышэй за гэта,
але калі скажу больш, чужыя гэта адрынуць.
Можна змясціць увесь свет у пылінку,
а апісаць яго словамі мне яшчэ цяжэй.
Мавляна Халід аль-Багдады

«Клянуся Аллахам, я заслужыў Рай!» Амір ібн Фухайра (радыяллаху анху)

Паход на Бану Надыр