முஃதா போர்

ஹிஜ்ரி எட்டாம் ஆண்டில், அகிலங்களுக்கெல்லாம் அருட்கொடையாகிய நமது தலைவர் ஸர்வாருல் காயினாத், இஸ்லாத்தைப் பரப்புவதற்காக பல்வேறு கோத்திரங்களுக்கும் நாடுகளுக்கும் தூதர்களை அனுப்பினார்கள். அவற்றில் சில சாதகமான விளைவுகளைத் தந்தன, ஆனால் புஸ்ராவின் ஆளுநருக்கு அனுப்பப்பட்ட ஹஸ்ரத் ஹாரித் இப்னு உமைர், டமஸ்கஸின் பல்கா நகரின் முஃதா கிராமத்தில் கிறிஸ்தவ வீரர்களால் கைது செய்யப்பட்டார். டமஸ்கஸின் ஆளுநரான ஷரஹ்பீல் இப்னு அம்ரிடம் அழைத்துச் செல்லப்பட்ட ஹஸ்ரத் ஹாரித், தூதராக இருந்தபோதிலும் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டு ஷஹீதாக்கப்பட்டார்.1

“என் இறைவா! நாங்கள் திடீரென்று அவர்களின் தாயகங்களை அடையும் வரை, குறைஷிகளின் ஒற்றர்களையும் தூதுவர்களையும் பிடித்துக்கொள், அவர்களைக் குருடர்களாகவும் செவிடர்களாகவும் ஆக்கு. அவர்கள் எங்களைத் திடீரென்று காணவும் கேட்கவும் செய்வாயாக.”
ஹதீஸ் அஷ்ஷரீஃப்

நமது அன்புக்குரிய நபி இந்தச் செய்தியால் மிகவும் துயரமடைந்து, உடனடியாகத் தமது வீரமிக்க அஸ்ஹாப்களை ஒன்று கூடுமாறு கட்டளையிட்டார்கள். இந்தக் கட்டளையைப் பெற்ற ஸஹாபாக்கள் தங்கள் பிள்ளைகளிடம் விடைபெற்று, அவசரமாக ஜுர்ஃப் முகாமில் ஒன்று கூடினர். அஸர் ஸலாத்தை நடத்திய பிறகு, நமது தலைவர் ஹபீப் அல்-அக்ரம், “ஜிஹாதுக்குச் செல்லும் இந்த மக்களுக்கு ஸைத் இப்னு ஹாரிதாவை தளபதியாக நியமித்துள்ளேன்! ஸைத் இப்னு ஹாரிதா ஷஹீதாக்கப்பட்டால், ஜஃபர் இப்னு அபீ தாலிப் அவர் இடத்தைப் பிடிக்கட்டும். ஜஃபர் இப்னு அபீ தாலிப் ஷஹீதாக்கப்பட்டால், அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹா அவர் இடத்தைப் பிடிக்கட்டும். அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹாவும் ஷஹீதாக்கப்பட்டால், முஸ்லிம்கள் தங்களுக்குள் பொருத்தமான ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுத்து அவரைத் தங்கள் தளபதியாக்கட்டும்!” என்று கூறினார்கள். இதைக் கேட்டதும், குறிப்பிடப்பட்ட வீரர்கள் ஷஹீதாக்கப்படுவார்கள் என்பதை அஸ்ஹாபுல் கிராம் புரிந்துகொண்டனர். அவர்கள் அழத் தொடங்கி, “யா ரஸூலுல்லாஹ்! அவர்கள் உயிருடன் இருக்க வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம், அதனால் நாங்கள் அவர்களிடமிருந்து பயனடைய முடியும்.” என்றார்கள். நமது தலைவர், நபி அவர்களுக்குப் பதிலளிக்காமல் மௌனமாக இருந்தார்.2

அங்கே இருந்த ஹஸ்ரத் ஸைத், ஜஃபர் மற்றும் அப்துல்லாஹ் ஆகியோரும் இதைக் கேட்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். ஏனெனில் அல்லாஹு தஆலாவின் மார்க்கத்தைப் பரப்பும்போது ஷஹீதாவதே அவர்களின் மிகப்பெரிய இலக்காக இருந்தது. இப்போது, நற்செய்தி வழங்கப்பட்டுவிட்டது, அதை அவர்கள் தங்கள் காதுகளால் கேட்டிருந்தனர். முஜாஹித்கள் தங்கள் தயாரிப்புகளை முடித்து, தங்கள் தளபதிக்காகக் காத்திருந்தனர். நமது அன்புக்குரிய நபி இஸ்லாத்தின் வெள்ளைக் கொடியை ஹஸ்ரத் ஸைத் இப்னு ஹாரிதாவிடம் வழங்கினார். ஹாரித் இப்னு உமைர் ஷஹீதாக்கப்பட்ட இடத்திற்குச் சென்று இஸ்லாத்தை எடுத்துரைக்குமாறு அவருக்குக் கட்டளையிட்டார். அவர்கள் ஏற்கவில்லை என்றால் எதிரியுடன் போரிடுமாறு அவருக்குக் கட்டளையிட்டார்.

ஹஸ்ரத் அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹா அவரும் அவருடைய சக தளபதிகளும் விடைபெறும்போது அழுதார். அவர்கள் அவரிடம், “ஓ ரவாஹாவின் மகனே! ஏன் அழுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்கள். கவிஞராக இருந்த அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹா கூறினார்:

நான் கண்ணீர் சிந்துவதன் காரணம்
வாழ்வின் மீதான ஆசை அல்ல,
அல்லாஹு தஆலாவின் மீது ஆணையாக,
உங்களைப் பிரிந்து செல்வதாலும் அல்ல.
உண்மையான காரணம் யாதெனில்,
புனித குர்ஆனில்,
நமது இறைவன் கூறுகிறான்,
அதன் ஒரு வசனத்தில்:
‘உறுதியாக அறிந்து கொள்ளுங்கள்,
நரகத்தைக் கடந்து செல்லாமல் இருப்பவர்,
உங்களில் எவரும் இல்லை…’
இந்த வசனத்தை நான் கேட்டேன்,
ரஸூலுல்லாஹ் ஓதியபோது,
நான் நரகத்தில் நிற்க நேர்ந்தால்,
அதை எப்படித் தாங்குவேன்?

அவருடைய நண்பர்கள் அவருக்காகப் பிரார்த்தித்தனர்: “அல்லாஹு தஆலா உம்மைத் தன் பிரியமான அடிமைகளில் ஒருவராக ஆக்குவானாக! நீர் இறையச்சமுடையோரில் ஒருவராக ஆவீராக!” என்றனர். அதற்கு ஹஸ்ரத் அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹா, “நான் அல்லாஹு தஆலாவிடம் பாவமன்னிப்புக் கோருகிறேன். இரத்தம் பீறிட்டு நுரைக்கச் செய்யும் வாள் வெட்டாலோ, அல்லது என் ஈரலையும் குடலையும் சிதைக்கும் ஈட்டித் தாக்குதலாலோ நான் ஷஹீதாக விரும்புகிறேன்!” என்று கூறினார்.

படை புறப்படத் தயாரானதும், ஹஸ்ரத் அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹா நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ்விடம் வந்து, விடைபெற்ற பின், “யா ரஸூலுல்லாஹ்! நான் நினைவில் கொள்ளும் வகையில் ஓர் அறிவுரையை எனக்குத் தர முடியுமா?” என்று கேட்டார். நமது தலைவர், நபி அவரிடம், “நாளை, அல்லாஹு தஆலாவிற்கு ஸஜ்தா செய்வது மிகவும் குறைவாக உள்ள ஒரு நாட்டிற்குச் செல்வீர்கள். அங்கே உங்கள் ஸஜ்தாக்களையும் ஸலாத்தையும் அதிகமாக்குங்கள்.” என்று கூறினார்.

அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹா, “யா ரஸூலுல்லாஹ்! இன்னும் கூடுதலாக அறிவுரை கூற முடியுமா?” என்று கேட்க, நமது அன்புக்குரிய நபி, “எப்போதும் அல்லாஹு தஆலாவை நினைவு கூருங்கள். ஏனெனில், அல்லாஹு தஆலாவை நினைவு கூர்வது நீங்கள் நாடுவதை அடைய உதவும்.” என்று பதிலளித்தார்.

மூவாயிரம் பேர் கொண்ட இஸ்லாமியப் படை “அல்லாஹு அக்பர்! அல்லாஹு அக்பர்!” என்று முழங்கியவாறு அணிவகுத்தது. நமது அன்புக்குரிய நபியும், மதீனாவில் தங்கியிருந்த ஸஹாபாக்களும், முஜாஹித் காஸிகளை ‘வதா’ குன்று வரை பின்தொடர்ந்து சென்று வழியனுப்பினர்.

அங்கே, அகிலங்களின் தலைவர், பாக்கியம் பெற்ற இஸ்லாமியப் படையிடம் இவ்வாறு அறிவுறுத்தினார்: “அல்லாஹு தஆலாவின் கட்டளைகளைப் பேணவும், அவன் தடுத்தவற்றைத் தவிர்க்கவும், உங்களுடன் இருக்கும் முஸ்லிம்களுக்கு நன்மை செய்யவும், அவர்களை நன்கு நடத்தவும் உங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறேன். அல்லாஹு தஆலாவின் பாதையில் அவனது திருநாமம் கூறிப் போரிடுங்கள். போரில் கிடைத்த பொருட்களில் மோசடி செய்யாதீர்கள். கொடுத்த வாக்கை மீறாதீர்கள். குழந்தைகளைக் கொல்லாதீர்கள்! அங்கே, கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களில், உலகைத் துறந்து வணக்கத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் சிலரைக் காண்பீர்கள். அவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாதீர்கள்! அவர்களைத் தவிர, தங்கள் தலைகளில் ஷைத்தான்கள் குடியிருக்கும் வேறு சிலரையும் காண்பீர்கள்; அவர்களின் தலைகளை உங்கள் வாள்களால் வெட்டுங்கள். பெண்களையோ, முதியவர்களையோ கொல்லாதீர்கள். மரங்களை எரிக்கவோ, வெட்டவோ செய்யாதீர்கள். வீடுகளை அழிக்காதீர்கள்!”

தளபதி ஸைத் இப்னு ஹாரிதாவிடம் அவர் கூறினார்: “நீர் உம்முடைய முஷ்ரிக் எதிரிகளைச் சந்திக்கும்போது, மூன்று மாற்று வழிகளில் ஒன்றை ஏற்குமாறு அவர்களை அழையும்! (அவர்கள் முஸ்லிம்களாக ஆனால்) முஹாஜிர்களின் இல்லமான மதீனாவிற்கு ஹிஜ்ரத் செய்யுமாறு அவர்களை அழையும்! அவர்கள் உம்முடைய அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டால், முஹாஜிர்களுக்கு உள்ள அதே உரிமைகள் அவர்களுக்கும் உண்டு என்றும், முஹாஜிர்களுக்கு உள்ள அதே கடமைகள் அவர்களுக்கும் உண்டு என்றும் அவர்களிடம் கூறும். அவர்கள் முஸ்லிம்களாகித் தங்கள் சொந்த நாட்டில் வாழத் தேர்வுசெய்தால், அவர்கள் நாடோடி அரபு முஸ்லிம்களைப் போல இருப்பார்கள் என்றும், அவர்களுக்குப் பொருந்தும் அதே தெய்வீகக் கட்டளை அவர்களுக்கும் பொருந்தும் என்றும் அவர்களிடம் கூறும்; போரில் கிடைத்த பொருட்களிலிருந்து அவர்களுக்காக எதுவும் ஒதுக்கப்படாது, முஸ்லிம்களுடன் சேர்ந்து போரிடுபவர்கள் மட்டுமே போரில் கிடைத்த பொருட்களிலிருந்து பயனடைவார்கள்!

அவர்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்கவில்லை என்றால், ஜிஸ்யா கொடுக்குமாறு அவர்களை அழையும்! அதை ஏற்றுக்கொள்பவர் எவரையும் காயப்படுத்தாதீர்! அவர்கள் ஜிஸ்யா செலுத்தவும் மறுத்தால், அல்லாஹு தஆலாவின் உதவியில் அடைக்கலம் தேடி அவர்களுடன் போரிடுங்கள்!”

“யார் அபூ சுஃப்யானின் வீட்டில் நுழைந்து அங்கே அடைக்கலம் தேடுகிறாரோ அவர் பாதுகாக்கப்படுவார், கொல்லப்படுவதிலிருந்து பாதுகாப்பாக இருப்பார்…
யார் மஸ்ஜிதுல் ஹராமில் நுழைந்து அங்கே அடைக்கலம் தேடுகிறாரோ அவர் பாதுகாப்பாக இருப்பார்!
யார் தன் கதவை மூடிக்கொண்டு தன் வீட்டில் இருக்கிறாரோ அவர் பாதுகாப்பாக இருப்பார்.”
ஹதீஸ் அஷ்ஷரீஃப்

இந்த அறிவுரைக்குப் பிறகு, அவர் முஜாஹித்களிடம் விடைபெற்றார். இஸ்லாமியப் படை தக்பீர் முழக்கங்களுடன் புறப்பட்டது. பின்தங்கியவர்கள் புறப்பட்டுச் செல்பவர்களைப் பார்த்துக் கைகளை அசைத்து, “அல்லாஹு தஆலா உங்களை எல்லாவிதமான ஆபத்துகளிலிருந்தும் பாதுகாத்து, உங்களைப் பாதுகாப்பாகவும் நலமாகவும் திரும்பக் கொண்டு வருவானாக...” என்று பிரார்த்தனை செய்தனர். அவர்கள் அடிவானத்தில் மறையும் வரை, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்…

ஸைத் இப்னு ஹாரிதாவின் கையில் இருந்த புனிதக் கொடி அசைந்து கொண்டிருந்தது; முஜாஹித்கள் அல்லாஹு தஆலாவின் மார்க்கத்திற்குச் சேவை செய்ய அறியப்படாத நீண்ட பயணத்தை மேற்கொண்டிருந்தனர். இஸ்லாமியப் படை வேகமாக சிரியாவை நோக்கி முன்னேறியது. பயணம் அமைதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. முஜாஹித்கள் கூடிய விரைவில் எதிரியைச் சந்திக்க ஆவலுடன் இருந்தனர். ஷஹீதாக விரும்புவோரில் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தவர்களில் ஒருவர் ஹஸ்ரத் அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹா. அதனை ஸைத் இப்னு அர்கம் பின்வருமாறு விவரித்தார்:

“நான் அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹாவின் பராமரிப்பில் வளர்ந்த ஓர் அனாதை. அவர் முஃதா போருக்குச் சென்றபோது, என்னை அவருடைய ஒட்டகத்தின் முதுகில் ஏற்றிக்கொண்டார். நாங்கள் இரவில் சிறிது தூரம் சென்றபோது, அவர் இந்தக் கவிதைகளைப் படித்தார்:

என் ஒட்டகமே! மணல்வெளியைக் கடந்து,
அந்தக் கிணற்றடி வரை என்னை நீ சுமப்பாயானால்,
அங்கிருந்து மேலும் ஒரு நான்கு நாள் பயண தூரமும் செல்வாயானால்.
உறுதியாகச் சொல்கிறேன், இனி எந்தப் பயணத்திற்கும் உன்னை நான் வருத்தமாட்டேன்,
விரைவிலேயே நீயும் உரிமையாளரை இழந்து நிற்பாய்.
என் இல்லத்திற்கு நான் மீள்வது அரிதே எனத் தோன்றுகிறது,
இந்தப் போரிலே நான் ஷஹீதாகிடவே விரும்புகிறேன்.
ஓ ரவாஹாவின் மகனே! இறுதித் தங்குமிடத்தில், முஃமின்கள்,
உன் நெருங்கிய உறவினர் உட்பட, என்னை வேகமாய்க் கடந்து சென்றனரே,
சகோதரத்துவ பந்தங்களைத் துறந்து அவர்கள் சென்றனர்,
உன்னை ஹக் தஆலாவிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு முன்னேறினர்.
உலகச் செல்வங்கள் பற்றி நான் எண்ணவில்லை,
மரங்களோ, பேரீச்சைகளோ, இனி எதன் மீதும் எனக்குப் பற்றில்லை!

நான் இதைக் கேட்டதும் அழுதேன். அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹா தன் சாட்டையால் என்னைத் தொட்டு, ‘ஓ குறும்புக்காரா! உனக்கு என்ன வந்தது? நான் அப்படிச் சொன்னால் உனக்கு என்ன தீங்கு? அல்லாஹு தஆலா எனக்கு ஷஹாதத்தை வழங்கினால், நீ இந்த மிருகத்தின் மீது திரும்பி உன் இலக்கை அடைவாய். என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் உலகின் எல்லாத் துன்பங்களிலிருந்தும் குறைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு அமைதி காண்பேன்.’ என்று கூறினார். அவர் கீழே இறங்கி இரண்டு ரக்அத் தொழுதார். அல்லாஹ்விடம் நீண்ட பிரார்த்தனை செய்த பிறகு, அவர் என்னை, ‘ஓ குழந்தாய்!’ என்று அழைத்தார். நான், ‘ஆம்,’ என்றதும், அவர், ‘இன்ஷா அல்லாஹ், இந்தப் போரில் எனக்கு ஷஹாதத் வழங்கப்படும்!’ என்று கூறினார்.”

வீரமிக்க ஸஹாபாக்கள் சிரியாவை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, டமஸ்கஸின் ஆளுநர் ஷரஹ்பீல் இப்னு அம்ர், இஸ்லாமியப் படை வருவதாக ஏற்கனவே செய்தி பெற்றிருந்தார். அவர் உடனடியாக நிலைமையை பைசாந்தியப் பேரரசர் ஹெராக்ளியஸிடம் தெரிவித்து, பெரும் உதவியைப் பெற்றதில் நிம்மதியடைந்தார். ஏனெனில், அவருடைய உளவுத் தகவலின்படி, முஸ்லிம்கள் மூவாயிரம் முதல் ஐயாயிரம் பேர் மட்டுமே இருந்தனர். மறுபுறம், அவருடைய சொந்தப் படை ஒரு லட்சத்திற்கும் அதிகமாக இருந்தது. ஆயுதங்களைப் பொறுத்தவரை, அவை எண்ணற்றவையாக இருந்தன.

“இன்று அல்லாஹு தஆலா கஃபாவின் மகிமையை உயர்த்தும் நாள்.
இன்று பைத்துல்லாஹ்வுக்குப் போர்வை போர்த்தப்படும் நாள்!
இன்று கருணையின் நாள்...
இன்று அல்லாஹு தஆலா குறைஷிகளை (இஸ்லாத்தின் மூலம்) மகிமைப்படுத்தும் நாள்.”
ஹதீஸ் அஷ்ஷரீஃப்

அஸ்ஹாபுல் கிராம் (அலைஹிமுர்-ரிழ்வான்) டமஸ்கஸின் நிலங்களில் ஒன்றான மஆனை அடைந்தபோது, கிழக்கு ரோமானியர்கள் ஒரு லட்சம் வீரர்களைக் கொண்ட படையுடன் தங்களை நோக்கி அணிவகுத்து வருவதை அறிந்தனர். அவர்கள் அங்கே முகாமிட்டு இரண்டு இரவுகள் தங்கினர். அவர்களின் தளபதி ஹஸ்ரத் ஸைத் இப்னு ஹாரிதா தன் நண்பர்களைக் கூட்டி நிலைமையை அவர்களுக்குத் தெரிவித்தார். ரோமானியப் படைக்கு எதிராக என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது குறித்து அவர்களின் கருத்துக்களைக் கேட்டார்.

சில ஸஹாபாக்கள், “ரோமானியப் படையை எதிர்கொள்ளாமல், அவர்களின் நாட்டில் திடீர் தாக்குதல்களை நடத்தி, அவர்களின் மக்களைப் பிடித்துக்கொண்டு மதீனாவிற்குத் திரும்புவோம்,” என்றனர். வேறு சிலர், “ரஸூல் அலைஹிஸ்ஸலாமிற்கு ஒரு கடிதம் எழுதுவோம், எதிரியின் எண்ணிக்கையை அவருக்குத் தெரிவித்து, எங்களுக்கு அவசரமாக வீரர்களை அனுப்புமாறு அல்லது நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறுமாறு அவரிடம் கேட்போம்,” என்றனர். இரண்டாவது கருத்து மிகவும் பொருத்தமானது என்று அவர்கள் முடிவு செய்யவிருந்தபோது, ஹஸ்ரத் அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹா கூறினார்:

என் மக்களே! ஏன் இந்தத் தயக்கம்?
ஷஹாதத்தை நோக்கமாகக் கொண்டே போரிட நாம் வரவில்லையா?
நாம் காஃபிர்களுடன் போரிடுவது,
நம் எண்ணிக்கை அதிகம் என்பதற்காக அல்ல.
அல்லாஹு தஆலா வழங்கிய இந்த மார்க்கத்தின் வலிமையைக் கொண்டே
நாம் சிங்கமெனப் போரிடுகிறோம்.
புறப்படுங்கள், போரிடுங்கள்! இதில் நிச்சயம் நன்மையே உண்டு.
இதன் முடிவோ ஷஹாதத் அல்லது வெற்றி!
வல்லாஹி! பத்ருப் போரில் நம்மிடம் இரண்டே குதிரைகள்தாம் இருந்தன.
உஹதிலோ, ஒரு குதிரையும் சொற்ப ஆயுதங்களுமே இருந்தன.
இந்தப் போரில் வெற்றி நமதென்றால்,
அது அல்லாஹ்வும் அவனது ரஸூலும் வாக்களித்ததே.
ஹக் தஆலா தன் வாக்கை ஒருபோதும் மீறுவதில்லை.
ஆகவே, முன்னேறுங்கள், ஓ முஃமின்களே!
நமது விதியில் ஷஹாதத் என எழுதப்பட்டிருந்தால்,
ஜன்னாவில் நம் சகோதரர்களுடன் நாம் இணைந்திடுவோம்.

ஹஸ்ரத் அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹாவின் இந்த வார்த்தைகள் முஜாஹிதீன்களை உற்சாகப்படுத்தின. அவர்கள், “வல்லாஹி, ரவாஹாவின் மகன் உண்மையைக் கூறுகிறார்,” என்றனர். இப்போது, முடிவு எடுக்கப்பட்டுவிட்டது. அவர்கள் ஷஹீதாகும் வரை தொடர்ந்து போரிடுவார்கள்.

புகழ்பெற்ற ஸஹாபாக்கள் முஃதா என்ற கிராமத்திற்கு வந்தபோது, ஒரு லட்சம் வீரர்களைக் கொண்ட ரோமானியப் படையை எதிர்கொண்டனர். மலைகளும் பள்ளத்தாக்குகளும் எதிரி வீரர்களால் மூடப்பட்டிருந்தன. ஒருபுறம், அல்லாஹு தஆலாவின் மார்க்கத்தைப் பரப்ப மதீனாவிலிருந்து டமஸ்கஸ் வரை வந்த மூவாயிரம் பேர் கொண்ட இஸ்லாமியப் படை; மறுபுறம், இஸ்லாத்தை நெரிக்கக் கூடியிருந்த ஒரு லட்சம் பேர் கொண்ட காஃபிர்களின் கூட்டம். தோற்றத்தில், படைகளுக்கு இடையே பெரும் ஏற்றத்தாழ்வு இருந்தது. ஒரு முஸ்லிம் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட ரோமானிய வீரர்களுடன் போரிட வேண்டியிருந்தது.

இரு தரப்பினரும் போர் வியூகம் அமைத்தனர். இதற்கிடையில், நமது தலைவர், நபியின் கட்டளைக்கு இணங்க, இஸ்லாமியப் படையிலிருந்து ஒரு குழு ரோமானிய முகாமை நோக்கி முன்னேறியது. அவர்கள் ரோமானியப் படையை இஸ்லாத்தை ஏற்கவோ அல்லது ஜிஸ்யா செலுத்தவோ அழைத்தனர். ஆனால் அவர்கள் இந்த அழைப்பை நிராகரித்தனர். இனி நேரத்தை வீணடிக்க வழியில்லை.

தளபதி ஹஸ்ரத் ஸைத் இப்னு ஹாரிதா, இஸ்லாத்தின் புனிதக் கொடியைப் பிடித்துக்கொண்டு, தனது படையைத் தாக்குமாறு கட்டளையிட்டார். இந்தத் தருணத்திற்காகக் காத்திருந்த முஜாஹித்கள், “அல்லாஹு அக்பர்!” என்ற முழக்கங்களுடன் அம்புகளைப் போலப் பாய்ந்தனர். அவர்கள் மின்னலைப் போலத் தங்கள் வாள்களை உருவி, புயலைப் போல எதிரியின் நடுவில் பாய்ந்தனர்... குதிரைகளின் கனைப்பு, வாள்களின் ஓசை, தக்பீர் முழக்கங்கள் மற்றும் காயமடைந்தவர்களின் அலறல்கள் காற்றில் நிறைந்தன, மேலும் போரின் ஆரம்பத்திலேயே, போர்க்களம் இரத்தக் களரியாக மாறியது. புகழ்பெற்ற ஸஹாபாக்களின் வாள்களின் ஒவ்வொரு வீச்சிலும், ஒரு தலையோ அல்லது ஒரு கையோ கீழே விழுந்தது.

ரஸூலுல்லாஹ்வின் வெள்ளைக் கொடியைப் பிடித்துக்கொண்டு, ஹஸ்ரத் ஸைத் எதிரியின் நடுவில், “அல்லாஹ், அல்லாஹ்” என்று கூறியவாறு போரிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய வாள் வீச்சுகளால், அவர் எதிரியைப் பின்வாங்கச் செய்து, தன்னை எதிர்கொண்டதற்காக வருந்தச் செய்தார். புகழ்பெற்ற ஸஹாபாக்கள், தங்கள் தளபதியின் வீரமிக்க போரைக் கண்டு, அவரைப் போலவே தாக்கிக் கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு ஸஹாபியும் முப்பது எதிரி வீரர்களுடன் போரிட முயன்றனர்.

ஒரு கட்டத்தில், தளபதி ஹஸ்ரத் ஸைதின் பாக்கியம் பெற்ற மார்பில் பல ஈட்டிகள் குத்தப்பட்டிருப்பதைக் காண முடிந்தது. மற்ற ஈட்டிகளும் அவற்றைப் பின்தொடர்ந்தன. இந்தப் புகழ்பெற்ற ஸஹாபியின் உடல் துளைகளால் துளைக்கப்பட்டது. ஸைத் இப்னு ஹாரிதா சூடான தரையில் விழுந்து, அவர் ஏங்கியிருந்த ஷஹாதத்தை அடைந்தார்.

ஸைத் இப்னு ஹாரிதாவைப் பின்தொடர்ந்த ஹஸ்ரத் ஜஃபர், உடனடியாகக் கொடியைப் பற்றிக்கொண்டார். இஸ்லாத்தின் கொடி அசைவதைக் கண்ட முஜாஹித்கள், புதுப்பிக்கப்பட்ட ஆர்வத்துடன் தொடர்ந்து போரிட்டனர். ஹஸ்ரத் ஜஃபர், ஸைத் இப்னு ஹாரிதாவைப் போலவே வீரமாகப் போரிட்டார். அவர் எதிரியைத் தாக்கும்போது, தன் நண்பர்களையும் உற்சாகப்படுத்தினார். வீரமாகப் போரிட்ட இந்த புதிய தளபதி, வேகமாகவும் விரைவாகவும் தன் வாளைச் சுழற்றி, எதிரிக்கு ஓய்வு கொடுக்கவில்லை.

தீவிரமாகப் போரிடும்போது, ஹஸ்ரத் ஜஃபர் தன் நண்பர்களை விட வெகுதூரம் முன்னேறிச் சென்றிருந்தார். அவர் ரோமானியர்களுக்கு மத்தியில் தனியாகப் போரிட்டு, ஒவ்வொருவரையும் தன் வாளால் தாக்கினார். இனி பின்வாங்க வழியில்லை என்பதை அவர் விரைவில் உணர்ந்தார். வீரமிக்க தளபதி, “ஒவ்வொரு காஃபிரையும் என் வாளால் தாக்குவதே என் கடமை,” என்றார். அவர், “அல்லாஹு அக்பர்! அல்லாஹு அக்பர்!” என்ற பாக்கியம் பெற்ற வார்த்தைகளைக் கூறித் தன் வலிமையைப் புதுப்பித்துக் கொண்டிருந்தார். தன் வாளின் ஒவ்வொரு தாக்குதலிலும், அவர் ஓர் எதிரியை அழித்து, யாரும் தன்னை நெருங்க விடாமல் செய்தார். அவர் அல்லாஹு தஆலாவின் பாக்கியம் பெற்ற பெயரைத் தொடர்ந்து கூறி, முடிவற்ற வலிமையுடன் போரிட்டார்.

“சத்தியம் வந்ததும், அசத்தியம் அழிந்துவிட்டது; நிச்சயமாக அசத்தியம் அழிந்து போகக்கூடியதாகவே இருக்கிறது.”
இஸ்ரா: 81

இறுதியாக, ஓர் எதிரி வீரன் ஹஸ்ரத் ஜஃபரின் வலது கையைத் தன் வாளால் தாக்கினான். அவருடைய வலது கை துண்டிக்கப்பட்டதும், ஹஸ்ரத் ஜஃபர் இஸ்லாத்தின் புனிதக் கொடி தரையில் விழுவதற்குள் அதைத் தன் இடது கையால் பற்றிக்கொண்டார். அவர் அதைத் தூக்கி மீண்டும் அசைத்தார். பின்னர் மற்றொரு வாள் தாக்குதல்... அவருடைய இடது கை துண்டிக்கப்பட்டது. இந்த முறை, அவர் துண்டிக்கப்பட்ட கைகளுக்கு இடையில் தன் மார்போடு கொடியை அழுத்திப் பிடித்து அதைத் தொடர்ந்து பறக்க வைக்க முயன்றார். இருப்பினும், எதிரி வாள்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வன்முறையாக விழுந்ததால், அவர் ஏங்கியிருந்த ஷஹாதத் தகுதியை அடைந்தார். அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற ஆன்மா ஜன்னாவின் மிக உயர்ந்த நிலைகளுக்குப் பறந்தது... அவருடைய உடலில் தொண்ணூறுக்கும் மேற்பட்ட வாள் மற்றும் ஈட்டிக் காயங்கள் இருந்தன.3

தங்கள் தளபதி ஷஹீதாக்கப்பட்டதைக் கண்ட வீரமிக்க முஜாஹித்கள், தரையில் விழுந்த இஸ்லாத்தின் கொடியைப் பிடித்து ஹஸ்ரத் அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹாவிடம் ஒப்படைத்தனர். அவரும் தன் குதிரையில் கொடியை அசைத்தவாறு எதிரியை மூர்க்கமாகத் தாக்கினார். ஒருபுறம், தன் வழியில் வந்த எதிரியை நசுக்கிக் கொண்டிருந்தார், மறுபுறம், அவர் இவ்வாறு கூறிக்கொண்டிருந்தார்:

என் நஃப்ஸே, நீ எனக்குக் கீழ்ப்படிந்தே ஆக வேண்டும், நிச்சயமாக,
சத்தியம் செய்துள்ளேன், இந்தப் போரில் நான் ஷஹீதாகியே தீருவேன்.
ஒன்று நீ இதை மனமுவந்து ஏற்பாய்,
அல்லது நான் உன்னை ஏற்கச் செய்வேன்.
சொல் எனக்கு! இந்தப் போரில் நீ கொல்லப்படாவிட்டால்,
நீ ஒருபோதும் மரணிக்க மாட்டாய் என்றா எண்ணுகிறாய்?
அறிந்துகொள், நீயும் அதையே செய்தால் நலமாகும்,
ஜஃபர் இப்னு அபீ தாலிபும் ஸைத் இப்னு ஹாரிதாவும் செய்ததை.
அவர்கள் ஷஹீதாகிவிட்டனர், என் நஃப்ஸே, பின்தங்கி விடாதே.
இல்லையேல் வருந்துவாய், முன்னேறு, இப்போதே தாக்கு!

“அல்லாஹு அக்பர்” என்ற முழக்கங்களுடன், ஹஸ்ரத் அப்துல்லாஹ் எதிரிகளுக்கு எதிராக மூர்க்கமாகப் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தார். ஒரு கட்டத்தில், ஒரு வாள் அவருடைய விரலைத் தாக்கியது, துண்டிக்கப்பட்ட விரல் அவருடைய கையிலிருந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அல்லாஹு தஆலா மற்றும் அவனது ரஸூலின் அன்பால் பற்றி எரிந்த இந்த பாக்கியம் பெற்ற தளபதி, உடனடியாகத் தன் குதிரையிலிருந்து கீழே குதித்தார். போரிடுவதைத் தடுத்த தன் காயம்பட்ட விரலைத் தன் காலின் கீழ் வைத்து, “நீ காயம்பட்ட ஒரு விரல் தானே? இந்தச் சம்பவம் அல்லாஹு தஆலாவின் பாதையில் உனக்கு நிகழ்ந்தது!” என்று கூறி அதை இழுத்தெறிந்தார். அவர் குதிரையின் மீது குதித்து, மீண்டும் தன் முழு பலத்துடன் போரிடத் தொடங்கினார்.

இருப்பினும், இத்தனை முயற்சிகளுக்குப் பிறகும் ஷஹாதத் நிலையை அடைய முடியவில்லையே என்று அவர் தன்னையே கடிந்து கொள்ளத் தொடங்கினார்... அவர் மீண்டும் மீண்டும் எதிரியைத் தாக்கினார். இறுதியாக, ஓர் ஈட்டித் தாக்குதலால் அவர் தரையில் விழுந்தார். அல்லாஹு தஆலா மற்றும் அவனது ரஸூலின் பாதையில் போரிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது அவர் ஷஹீதாக்கப்பட்டார், அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற ஆன்மா ஜன்னாவிற்குப் பறந்தது...

அந்த நேரத்தில், ஹஸ்ரத் அப்துல்லாஹ்விற்கு அருகில் போரிட்டுக் கொண்டிருந்த அபுல் யுஸ்ர் கஃப் இப்னு உமைர், கொடியைத் தூக்க முயன்றார். அவர் தன்னை விட வயதில் மூத்தவரும் பக்குவப்பட்டவருமான ஒருவரைத் தேடி அஸ்ஹாப்களிடையே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். ஸாபித் இப்னு அக்ரமைக் கண்டதும், அவர் கொடியை அவரிடம் ஒப்படைத்தார். ஹஸ்ரத் ஸாபித் கொடியை முஜாஹித்களுக்கு முன்னால் நட்டு, “என் சகோதரர்களே! விரைந்து, உங்களுக்குள் ஒரு தளபதியைத் தேர்ந்தெடுத்து அவருக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள்,” என்றார். அவர்கள், “நாங்கள் உம்மையே தேர்ந்தெடுக்கிறோம்,” என்று பதிலளித்தனர், ஆனால் ஹஸ்ரத் ஸாபித் இதை ஏற்கவில்லை. அவருடைய கண்கள் ஹஸ்ரத் காலித் இப்னு வலீத் மீது விழுந்தன. அவர் அவரிடம், “ஓ அபூ சுலைமான்! கொடியை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்!” என்றார்.

ஹஸ்ரத் காலித் சமீபத்தில்தான் முஸ்லிமாகியிருந்தார். அவருடைய நற்பண்பின் காரணமாக, அவர் புனிதக் கொடியை எடுக்க விரும்பவில்லை, “நான் இந்தக் கொடியை உம்மிடமிருந்து எடுக்க முடியாது! என்னை விட நீங்கள்தான் இதற்கு மிகவும் தகுதியானவர். ஏனெனில் நீங்கள் வயதில் மூத்தவர், மேலும் பத்ர் கஸ்வாவில் ரஸூலுல்லாஹ்வுடன் சேர்ந்து போரிட்டதன் மூலம் நீங்கள் கௌரவிக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்!” என்றார்.

ஆனால் நேரம் பொன்னானது. அவர்களைச் சுற்றியிருந்த அஸ்ஹாபுல் கிராம் எதிரிக்கு எதிராக மூர்க்கமாகப் போரிட்டு, ஒரு லட்சம் பேர் கொண்ட எதிரியைப் பின்னுக்குத் தள்ள முயன்று கொண்டிருந்தனர். ஹஸ்ரத் ஸாபித் தன் வார்த்தைகளை மீண்டும் கூறினார், “ஓ காலித்! ரஸூலுல்லாஹ்வின் புனிதக் கொடியை விரைவாக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்! வல்லாஹி, நான் அதை உமக்குக் கொடுப்பதற்காகவே எடுத்தேன். போர்க் கலையை என்னை விட நீர் நன்கு அறிவீர்!” என்று கூறி, தன்னைச் சுற்றியிருந்த முஜாஹித்களிடம், “என் சகோதரர்களே! காலித் தளபதியாவது குறித்து உங்கள் கருத்து என்ன?” என்று கேட்டார். அவர்கள் ஒருமனதாக, “நாங்கள் அவரை எங்கள் தளபதியாக்கிவிட்டோம்,” என்றனர்.

இதையடுத்து, ஹஸ்ரத் காலித், மிகுந்த மரியாதையுடனும் பயபக்தியுடனும், அகிலங்களின் தலைவர் தம் பாக்கியம் பெற்ற கையால் வழங்கிய கொடியை எடுத்து முத்தமிட்டார். அவர் தன் குதிரையின் மீது குதித்து, தன் முழு கம்பீரத்துடனும் மாண்புடனும் எதிரியைத் தாக்கினார்.4

வீரமிக்க ஸஹாபாக்கள் தங்கள் புதிய தளபதியைப் பின்தொடர்ந்து மீண்டும் தாக்கினர். ஹஸ்ரத் காலித் முன்னெப்போதும் இல்லாத தைரியத்துடனும் திறமையுடனும் போரிட்டு, தன் வழியில் வந்த அனைவரையும் வீழ்த்தினார். இதற்கிடையில், ஹஸ்ரத் குத்பா இப்னு கத்தாதா எதிரித் தளபதிகளில் ஒருவனான மாலிக் இப்னு ஸாஃபிலாவின் தலையைத் துண்டித்தார்.

ரோமானியர்களின் மன உறுதி குலைந்தது. ஆனால் நேரம் கடந்து கொண்டிருந்தது, மாலை நேரமாகி இருட்டிக் கொண்டிருந்தது. இருட்டில் போரிடுவது மிகவும் ஆபத்தானது. ஏனெனில் அவர்கள் தற்செயலாகத் தங்கள் சொந்த நண்பர்களையே கொன்றுவிடக்கூடும்… இந்தக் காரணத்திற்காக, இரு தரப்பினரும் தங்கள் தலைமையகங்களுக்குப் பின்வாங்கினர்.

காயமடைந்தவர்களுக்குச் சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. ஹஸ்ரத் காலித் போர்க் கலையில் ஒரு மேதையாக இருந்தார். அவர் காலையில் ஒரு புதிய தந்திரோபாயத்துடன் எதிரியை எதிர்கொண்டு அவர்களைக் குழப்ப விரும்பினார். அன்று இரவு, அவர் வீரர்களின் நிலைகளை மாற்றினார். வலதுபுறம் இருந்தவர்களை இடதுபுறத்திற்கும், இடதுபுறம் இருந்தவர்களை வலதுபுறத்திற்கும், முன்னால் இருந்தவர்களைப் பின்பக்கத்திற்கும், பின்பக்கம் இருந்தவர்களை முன்பக்கத்திற்கும் நகர்த்தினார்.

வீரமிக்க முஜாஹித்கள் காலையில் மீண்டும் தாக்கினர். அவர்கள் “அல்லாஹு அக்பர்” என்ற முழக்கங்களுடன் போரிடத் தொடங்கினர். எதிரி வீரர்கள் தங்களைத் தாக்கும் வீரர்களை முதல் முறையாகப் பார்ப்பது போல உணர்ந்தனர். அவர்கள் நேற்று போரிட்டவர்கள் அல்ல. முஸ்லிம்களுக்கு உதவ ஒரு புதிய படை வந்திருக்க வேண்டும்! துணைப்படை வந்துவிட்டதோ என்று பயந்து, ரோமானிய வீரர்கள் மனமுடைந்து போயினர். அவர்கள் பீதியடைந்து தப்பியோடத் தொடங்கினர்.

“நமக்கிடையேயான நிலைமை யூஸுஃப் அலைஹிஸ்ஸலாம் தம் சகோதரர்களிடம் கூறியதைப் போல இருக்கும். அவர் கூறியது போலவே நான் உங்களிடம் கூறுகிறேன், ‘இன்று, நீங்கள் செய்ததற்காக நான் உங்களைக் கணக்குக் கேட்க மாட்டேன். அல்லாஹு தஆலா உங்களை மன்னிப்பானாக. (ஸூரா யூஸுஃப்: 92)’
செல்லுங்கள். நீங்கள் சுதந்திரமானவர்கள்.”
ஹதீஸ் அஷ்ஷரீஃப்

இஸ்லாமியப் படை இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி ரோமானிய வீரர்கள் மீது தீவிரத் தாக்குதல் நடத்தியது. எதிரி தோற்கடிக்கப்பட்ட பிறகு, அவர்கள் முஃதா கோட்டைக்குச் சென்றனர். அவர்கள் கோட்டையைக் கைப்பற்றி, பல முக்கியஸ்தர்களை அழித்தனர். ஹஸ்ரத் காலிதும் வீரமிக்க ஸஹாபாக்களும் அன்று இன்னும் சிறப்பாகப் போரிட்டு, தங்கள் வாள்களால் எதிரியைத் தாக்கி, அவர்களில் ஆயிரக்கணக்கானோரின் ஆன்மாக்களை ஜஹன்னத்திற்கு அனுப்பினர். அன்று, ஹஸ்ரத் காலித் இப்னு வலீதின் கைகளில் ஒன்பது வாள்கள் உடைந்தன.5

அல்லாஹு தஆலாவின் அருளாலும், நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களின் பிரார்த்தனைகளாலும், மூவாயிரம் முஜாஹித் காஸிகள் ஒரு லட்சம் எதிரி வீரர்களைத் தோற்கடித்தனர். இந்தப் பெரும் போரில், பதினைந்து முஸ்லிம்கள் ஷஹீதாக்கப்பட்டனர். இவ்வாறு, பைசாந்தியப் பேரரசு அதன் இடத்தில் நிறுத்தப்பட்டு, மேலும் தெற்கே படையெடுப்பதிலிருந்து தடுக்கப்பட்டது...

போர்க்களத்திலிருந்து செய்தி வருவதற்கு முன்பே, நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரம், நமது கண்ணியமிக்க நபி, முஃதாவில் என்ன நடந்தது என்பதைத் தெரிவிக்கத் தம் அஸ்ஹாப்களை மஸ்ஜிதில் ஒன்று கூட்டினார்கள். நமது அன்புக்குரிய நபியின் பாக்கியம் பெற்ற முகத்திலிருந்து அவர் மிகவும் துக்கமாக இருப்பது தெரிந்தது, மேலும் அவரை இன்னும் துக்கப்படுத்த நேரிடும் என்ற பயத்தில் யாரும் எதுவும் கேட்க முடியவில்லை. இறுதியாக, அஸ்ஹாபுல் கிராமில் ஒருவர், “எங்கள் உயிர்கள் தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும், யா ரஸூலுல்லாஹ்! தங்களின் துக்கத்தைக் கண்டதிலிருந்து எங்கள் இதயங்கள் அழுது கொண்டிருக்கின்றன, எங்கள் துக்கத்தின் அளவை ஜனாபுல் ஹக் மட்டுமே அறிவான்!” என்றார். நமது அன்புக்குரிய நபியின் பாக்கியம் பெற்ற கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது, அவர் கூறினார், “என் துக்கத்திற்குக் காரணம், நீங்கள் என்னிடம் காணும் இந்தச் சோகத்தால் என்னை நிரப்பியது, என் அஸ்ஹாபின் ஷஹாதத் ஆகும். ஜன்னாவில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எதிரெதிரே சிம்மாசனங்களில் அமர்ந்திருக்கும் சகோதரர்களாக நான் அவர்களைக் காணும் வரை இந்த நிலை தொடர்ந்தது. ஸைத் இப்னு ஹாரிதா கொடியைப் பிடித்திருந்தார். இறுதியில், அவர் ஷஹீதாக்கப்பட்டார். இப்போது, அவர் ஜன்னாவில் நுழைந்துவிட்டார். அவர் அங்கே ஓடித் திரிகிறார். பின்னர் ஜஃபர் இப்னு அபீ தாலிப் கொடியை எடுத்தார். அவர் எதிரிப் படைகளைத் தாக்கினார். அவர் போரிட்டார், இறுதியில் அவரும் ஷஹீதாக்கப்பட்டார். அவர் ஷஹீதாக ஜன்னாவில் நுழைந்து, மாணிக்கத்தால் ஆன இரண்டு இறக்கைகளுடன் தான் விரும்பியபடி பறக்கிறார். ஜஃபருக்குப் பிறகு, அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹா கொடியை எடுத்தார். அவர் கையில் கொடியுடன் எதிரிகளுக்கு எதிராகப் போரிட்டு, ஷஹீதாக்கப்பட்டு ஜன்னாவில் நுழைந்தார். அவர்கள் ஜன்னாவில் தங்க சிம்மாசனங்களில் எனக்குக் காட்டப்பட்டனர். யா அல்லாஹ்! ஸைதை மன்னித்தருள்! யா அல்லாஹ்! ஜஃபரை மன்னித்தருள்! யா அல்லாஹ்! அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹாவை மன்னித்தருள்!”

அகிலங்களின் தலைவரின் பாக்கியம் பெற்ற கண்களிலிருந்து கண்ணீர் இன்னும் வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவர் கண்ணீருடன் தொடர்ந்தார், “அப்துல்லாஹ் இப்னு ரவாஹாவிற்குப் பிறகு, காலித் இப்னு வலீத் கொடியை எடுத்தார். இப்போது, போர் தீவிரமடைந்துள்ளது. யா அல்லாஹ்! அவர் (காலித் இப்னு வலீத்) உன்னுடைய வாள்களில் ஒரு வாள். அவருக்கு உதவி செய்வாயாக!”6

ஓர் அற்புதமாக, அல்லாஹு தஆலாவின் அனுமதியுடன், நமது அன்புக்குரிய நபி ஆயிரம் கிலோமீட்டர்களுக்கு மேல் தொலைவில் இருந்த போர்க்களத்தின் நிலையை கண்டு, அதைத் தம் அஸ்ஹாப்களுக்கு அறிவித்தார்கள். ஹஸ்ரத் ஜஃபர் இப்னு அபீ தாலிப் ஷஹீதாக்கப்பட்ட நாளில் இந்தச் சம்பவத்தைச் சொன்ன பிறகு, அவர் எழுந்து ஹஸ்ரத் ஜஃபரின் வீட்டிற்குச் சென்றார். அவருடைய மனைவி அஸ்மா தன் வீட்டு வேலைகளை முடித்து, தன் பிள்ளைகளைக் குளிப்பாட்டி, அவர்கள் தலைமுடியை வாரி விட்டிருந்தார். நமது அன்புக்குரிய நபி, “ஓ அஸ்மா! ஜஃபரின் மகன்கள் எங்கே? அவர்களை என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்!” என்றார்கள். அன்னை அஸ்மா பிள்ளைகளைக் கொண்டு வந்தபோது, நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ் அவர்களை அணைத்து, முத்தமிட்டு, மனதார முகர்ந்தார்கள். அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற இதயம் அதைத் தாங்க முடியவில்லை, அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற கண்களிலிருந்து கண்ணீர் சரமாக வழியத் தொடங்கியது. இதைக் கண்ட ஹஸ்ரத் ஜஃபரின் மனைவி, “என் பெற்றோர்கள் தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும், யா ரஸூலுல்லாஹ்! அனாதைகளுக்கு நீங்கள் காட்டும் அதே கருணையை என் பிள்ளைகளிடம் ஏன் காட்டுகிறீர்கள்? ஜஃபர் மற்றும் அவருடைய நண்பர்களைப் பற்றி ஏதாவது துக்கச் செய்தி கிடைத்ததா?!” என்று கெஞ்சிக் கேட்டார். அகிலங்களின் தலைவர் மிகவும் துக்கமாக இருந்தார். அவர், “ஆம்! அவர்கள் இன்று ஷஹீதாக்கப்பட்டார்கள்!” என்று பதிலளித்தார். நம் அன்னை ஹஸ்ரத் அஸ்மா, தன் அனாதைக் குழந்தைகளை அணைத்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கினார். நமது அன்புக்குரிய நபி இந்தக் காட்சியை நீண்ட நேரம் காண்பதைத் தாங்க முடியாமல் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார்கள்.7

நமது தலைவர் ஹபீப் அல்-அக்ரம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வ ஸல்லம்) தம் பாக்கியம் பெற்ற இல்லத்திற்குத் திரும்பி, தம் தூய மனைவியரிடம், “ஜஃபரின் குடும்பத்திற்கு உணவு தயாரிக்க மறக்காதீர்கள்!” என்று கூறினார்கள். மூன்று நாட்களுக்கு, ஷஹீத்களின் குடும்பங்களுக்கு உணவு அனுப்பப்பட்டது.

“இன்ஷா அல்லாஹ், அவர்கள் (ஹவாஸின் மற்றும் தஃகீஃப்) முஸ்லிம்களின் போரில் கைப்பற்றப்பட்ட பொருட்களாக மாறுவார்கள்.”
ஹதீஸ் அஷ்ஷரீஃப்

நாட்கள் கடந்த நிலையில், ஹஸ்ரத் யஃலா இப்னு உமைய்யா மதீனாவிற்கு வெற்றியின் நற்செய்தியைக் கொண்டு வந்தார். அவர் என்ன நடந்தது என்பதைத் தெரிவிக்கத் தொடங்குவதற்கு முன், நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரம் அவரிடம், “நடந்ததை நீர் சொல்வதா அல்லது நான் சொல்வதா,” என்று கூறி, போர்க்களத்தில் நடந்ததை விரிவாக விளக்கினார்கள். இதைக் கேட்ட ஹஸ்ரத் யஃலா இப்னு உமைய்யா, “உண்மையான மார்க்கத்துடனும் வேதத்துடனும் உம்மை நபியாக அனுப்பிய அல்லாஹு தஆலாவின் மீது சத்தியமாக, முஜாஹித்கள் அனுபவித்த நிகழ்வுகளில் எதையும் நீர் சொல்லாமல் விடவில்லை,” என்றார். நமது தலைவர், “அல்லாஹு தஆலா எனக்காக தூரத்தை நீக்கினான், அதனால் நான் போர்க்களத்தை என் சொந்தக் கண்களால் கண்டேன்,” என்று பதிலளித்தார்கள்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, இஸ்லாமியப் படை மதீனாவை நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதாக அறிவிப்பாளர்கள் அறிவித்தனர். நமது தலைவர், நபி தம் அஸ்ஹாபுகளுடன் எழுந்து, அவர்களைச் சந்திக்க மதீனாவிற்கு வெளியே சென்றார்கள். தூரத்தில், ஒரு புழுதி மேகம் எழுந்து கொண்டிருந்தது, இஸ்லாத்தின் புனிதக் கொடி அசைந்து கொண்டிருந்தது. வாள்கள் மற்றும் கேடயங்களின் பளபளப்பு சுற்றுப்புறத்தை ஒரு கண்ணாடியைப் போலப் பிரகாசிக்கச் செய்தது... அனைவரிடமும் பெரும் உற்சாகம் வெளிப்பட்டது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ஹஸ்ரத் காலித் இப்னு வலீத் தலைமையிலான முஜாஹித் காஸிகள் மதீனாவிற்குள் நுழைந்தனர் (ரழியல்லாஹு அன்ஹும் அஜ்மஈன்)…

ஹூரிப் பெண்கள் வந்தனர்,
நூறொளியால் அவரைச் சுற்றினர்,
அனைவரும் முஹம்மதைப் போற்றினர்,
முஹம்மத் பிறந்த இரவில்.
வானத்தின் வாசல்கள் திறந்தன,
அகிலம் அருளால் நிறைந்தது,
ஜன்னாவின் ஆடைகள் அணிவிக்கப்பட்டன,
முஹம்மத் பிறந்த இரவில்.
யூனுஸ் சொல்வார், சகோதரரே,
விழிகள் இரத்தக் கண்ணீர் சொரிந்தன,
மலைகளும் கற்களும் ஸஜ்தா செய்தன,
முஹம்மத் பிறந்த இரவில்.