KUFR (NIEWIARA)

Niektóre z rzeczy, które są przyczyną kufru (niewiary)

1- Powiedzieć: „Allah Najwyższy patrzy na nas z Arszu albo z nieba” – jest kufrem. Allah Najwyższy jest bowiem wolny od przebywania w jakimś miejscu. Nie wolno mówić, że jest On na ziemi, w niebie, w górze, w dole, po prawej lub po lewej stronie. 2- Powiedzieć: „Allah Najwyższy krzywdzi ciebie tak, jak ty skrzywdziłeś mnie” – jest kufrem. Allah Najwyższy nie jest bowiem niesprawiedliwy. Nie krzywdzi Swoich sług. Słowa „krzywda” nie można używać w odniesieniu do Allaha Najwyższego. 3- Wymienić z imienia jakiegoś muzułmanina i powiedzieć: „W moich oczach jest on jak żyd” – jest kufrem. 4- Powiedzieć o kłamstwie: „Allah wie, że to prawda” – jest kufrem. 5- Wypowiadanie słów umniejszających aniołów jest kufrem.

6- Wypowiadanie słów umniejszających Święty Koran, nawet tylko jedną z jego liter, albo niewierzenie choćby w jedną jego literę jest kufrem. 7- Recytowanie Świętego Koranu, śpiewanie ilahi, wygłaszanie ezanu albo recytowanie Mewlidu przy akompaniamencie instrumentów muzycznych jest kufrem. 8- Wypowiadanie słów umniejszających proroków jest kufrem. 9- Powiedzieć o kimś, kto jest znany z wielu dobrych uczynków: „On jest lepszy od proroka” – jest kufrem. 10- Jeśli ktoś twierdzi, że jest prorokiem, to zarówno on, jak i ci, którzy mu wierzą, stają się niewierzącymi.

11- Wyśmiewanie się z tego, co nastąpi w życiu po śmierci, jest kufrem i kufrem jest niewierzenie w kary, które spotkają ludzi w grobie i w Dniu Sądu Ostatecznego (albo mówienie, że nie zgadzają się one z rozumem i nauką).

12- Zaprzeczanie temu, że wierzący będą oglądać Allaha Najwyższego w Raju, jest kufrem.

13- Kufrem jest niechęć do którejś z dobrze znanych sunn.

14- Kufrem jest niewierzenie w wiedzę islamską albo pogardzanie wiedzą islamską lub uczonymi islamskimi. 15- Kto pragnie stać się niewierzącym, ten staje się nim w tej samej chwili, w której powziął taki zamiar.

16- Człowiek staje się niewierzącym, jeśli świadomie i z własnej woli wypowiada słowa prowadzące do niewiary. Jeśli wypowiada te słowa, nie wiedząc, że prowadzą do niewiary, to według większości uczonych islamskich również staje się niewierzącym. 17- Przewiązanie się w pasie sznurem zwanym zunnar albo noszenie czegokolwiek, co jest oznaką niewiary, czyni człowieka niewierzącym. Jeśli kupiec używa tych rzeczy, aby się przebrać w kraju niewierzących (dar-ul-harb), staje się niewierzącym. Używanie tych rzeczy dla żartu albo po to, by rozśmieszyć innych, również czyni człowieka niewierzącym.

18- Gdy niewierzący obchodzą swoje święta, wykonywanie obrzędów religijnych, które oni sprawują właśnie tego dnia, prowadzi do niewiary. Również dawanie im prezentów właściwych dla tego święta religijnego prowadzi do niewiary. 19- Nazwanie muzułmanina niewierzącym, aby zganić jego zły charakter, nie prowadzi do niewiary. Prowadzi jednak do niewiary, jeśli przy tym pragnie się, by ten muzułmanin był niewierzącym. 20- Jeśli dziewczyna, której nikah z muzułmaninem zawarto (z woli rodziców), gdy była dzieckiem, po osiągnięciu wieku rozumu i dojrzałości nie zna wiary i islamu, nie potrafi ich objaśnić, gdy ją o nie zapytają, albo w nie nie wierzy, jej nikah staje się nieważny. Ona sama staje się odstępczynią (murtedd). Ta sama zasada dotyczy też chłopców.

21- Jeśli ktoś bije lub zabija innego człowieka bezprawnie, kufrem jest pochwalanie jego niesprawiedliwego czynu, na przykład słowami: „Dobrze zrobiłeś. Zasłużył na to!”.

22- Kufrem jest niepoważne traktowanie nakazów islamu. Na przykład kufrem jest niewykonywanie modlitwy salat, niedawanie zekatu albo nieposzczenie dlatego, że nie uważa się ich za ważne lub nie przyjmuje się ich jako swoich obowiązków. 23- Kufrem jest utrata nadziei na miłosierdzie Allaha Najwyższego. 24- Pieniądze, majątek lub rzeczy, które same w sobie nie są zakazane (haram), lecz stały się zakazane później z powodu zewnętrznej przyczyny, nazywa się haram li-gajrihi, na przykład rzeczy skradzione albo zdobyte w zakazany sposób. Nazwanie ich dozwolonymi (halal) z niewiedzy nie prowadzi do niewiary. Rzeczy zakazane same w sobie, takie jak padlina, wieprzowina i wino, nazywa się haram li-ajnihi. Nazwanie ich halal jest kufrem. 25- Nazwanie halal któregoś z grzechów, o którym wiadomo z całą pewnością, że jest haram, jest kufrem.

26- Umniejszanie lub wyśmiewanie tego, co islam ceni, na przykład ezanu, meczetów i ksiąg fykyh, również prowadzi do niewiary. 27- Wykonywanie modlitwy salat ze świadomością, że nie ma się ablucji (abdest, wudu), prowadzi do niewiary. 28- Kufrem jest świadome wykonywanie modlitwy salat w innym kierunku niż w kierunku kybli. Kufrem jest mówienie, że nie trzeba wykonywać modlitwy salat w kierunku kybli. 29- Jeśli ktoś bez powodu żywi urazę do uczonego islamskiego lub go przeklina, należy się obawiać, że popadł w kufr. 30- Jeśli ktoś powie do innego, którego nie lubi: „Twoja twarz jest dla mnie jak twarz anioła śmierci”, staje się niewierzącym. Anioł śmierci (Azrail (alejhisselam)) jest bowiem wzniosłym aniołem.

«Allah Najwyższy nie wybacza tym, którzy przydają Mu wspólników, czyli niewierzącym, a wybacza grzechy inne niż niewiara». Nisa: 116

31- Pragnienie, aby to, co jest haram w każdej religii, jak cudzołóstwo, sodomia, riba (lichwa) i kłamstwo, było halal, aby samemu móc to robić, jest kufrem. 32- Kto nie przyjmuje, że Muhammed (alejhisselam) jest Prorokiem Ostatnich Czasów (na czas aż do Dnia Sądu Ostatecznego), ten staje się niewierzącym. 33- Jeśli ktoś ubierze się w jedwab, a ktoś inny powie mu: „Niech ci będzie błogosławiony”, należy się obawiać, że straci on wiarę.

34- Kto szydzi z ksiąg tefsiru i fykyh, nie lubi ich i wyraża się o nich z pogardą, ten staje się niewierzącym. 35- Kto powie: „Jesteś nagi jak cielę Dżebraila”, ten staje się niewierzącym. Jest to wyśmiewanie się z anioła. 36- Kto powie: „Prorok (alejhisselam) był czarny”, ten staje się niewierzącym. 37- Kto powie: „Niewykonywanie modlitwy salat to dobra rzecz”, ten staje się niewierzącym. Jeśli ktoś usłyszy: „Chodź, wykonaj modlitwę salat”, i odpowie: „Wykonywanie modlitwy salat jest dla mnie ciężkie”, staje się niewierzącym. 38- Kto nazywa Allaha Najwyższego „ojcem”, ten staje się niewierzącym. 39- Jeśli ktoś powie: „Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) po jedzeniu oblizywał Swoje Błogosławione palce”, a ktoś inny powie: „To jest niewychowane”, ten drugi staje się niewierzącym. 40- Kto objaśnia Święty Koran według własnego rozumu, ten staje się niewierzącym.

41- Kasety i płyty, na których nagrano Święty Koran, są tak samo cenne jak Mushaf-i szerif (księgę, w której zapisano Święty Koran, nazywa się mushaf). Okazywanie im braku szacunku jest kufrem. 42- Chodzenie do wróżbitów, którzy mają styczność z dżinnami, do tych, którzy patrzą w horoskopy i odpowiadają na wszystko, o co się ich pyta, albo do czarowników i wierzenie w to, co mówią i robią, nawet jeśli to, co mówią, czasem się sprawdza, oznacza wierzyć, że ktoś inny niż Allah Najwyższy wie wszystko i może zrobić wszystko, czego chce. Jest to kufr. (Niewierzenie w wiedzę naukową nie jest kufrem). 43- Kufrem jest porzucenie sunny z lekceważenia i z tego powodu, że nie uważa się jej za ważną. 44- Kto mówi: „Czarownik może swoją magią zrobić wszystko, czego chce. Jego czary na pewno zadziałają”, oraz ten, kto w te słowa wierzy, staje się niewierzącym.

45- Jeśli muzułmanin odpowie twierdząco, na przykład „Tak”, temu, kto nazywa go niewierzącym, sam staje się niewierzącym. 46- Kufrem jest twierdzenie, że halal jest poślubienie kobiety, której poślubienie jest haram.

47- Jeśli ktoś da jałmużnę z majątku, który na pewno jest haram, i oczekuje za to sewabu, a biedny, który przyjmuje tę jałmużnę i wie, że pochodzi ona z majątku haram, powie: „Niech Allah Najwyższy będzie z ciebie zadowolony”, a dający albo ktoś inny powie: „Amin”, wszyscy oni stają się niewierzącymi.

48- Kufrem jest nazywanie „Stworzycielem” kogokolwiek lub czegokolwiek innego niż Allah Najwyższy, bez względu na to, co się przez to rozumie. 49- Mówienie umyślnie „Abdulkojdur” zamiast „Abdulkadir” prowadzi do kufru. To samo dotyczy mówienia „Abduluzejz” zamiast „Abdulaziz”, „Memo” zamiast „Muhammed”, „Hasso” zamiast „Hasen” i „Ibo” zamiast „Ibrahim”. Niektórzy rzemieślnicy, ponieważ są to ich własne imiona, piszą te błogosławione imiona na butach lub kapciach dla reklamy, a ci, którzy je kupują, wkładają je na nogi i w ten sposób je depczą. Należy się obawiać, że zarówno ci, którzy je piszą, jak i ci, którzy je depczą, stracą wiarę. 50- Powiedzieć: „Burzymy grobowce ewlija, ponieważ obawiamy się, że ludzie niewykształceni uznają ich za stwórców” – jest kufrem. 51- Kufrem jest kłaść na podłodze papier, nakrycie lub dywanik modlitewny, na którym jest islamskie pismo albo choćby jedna litera (jeśli robi się to, by je znieważyć). 52- Powiedzieć: „Ebu Bekr-i Siddik i Omar-ul-Faruk (radyjallahu teala anhuma) nie mieli prawa do kalifatu” – jest niewiarą. 53- Kto staje się przyczyną tego, że ktoś, a zwłaszcza jego własne dziecko, staje się niewierzącym, ten sam staje się niewierzącym. 54- Niewiarą jest również okazywanie braku szacunku Świętemu Koranowi, który słychać z radia lub z głośnika, nawet jeśli słyszany dźwięk nie jest samym Świętym Koranem, lecz drganiami magnetycznymi.

55- Kufrem jest niechęć do sunny. Kufrem jest nieprzywiązywanie wagi do sunny. 56- Grzebanie zmarłych w ziemi jest fard. Kto uchyla się od tej posługi, ponieważ nie przywiązuje do niej żadnej wagi, i powołując się na wiedzę i naukę, mówi: „Grzebanie zmarłych jest zacofaniem. Lepiej je palić, tak jak robią to buddyści, bramini i komunistyczni niewierzący”, ten traci wiarę i staje się odstępcą (murtedd). 57- Bardzo brzydkie jest i prowadzi do kufru mówienie: „Dziadek, który szybko daje”. (Mówi się tak zwykle o zmarłych ewlija). 58- Niewiarą jest twierdzenie, że cudzołóstwo i sodomia są dozwolone. 59- Kufrem jest nieprzywiązywanie wagi do czegoś, co jest haram, a o czym powiadomiono przez Nass (czyli ajet lub hadis) albo przez idżma (wspólną praktykę lub jednomyślną wypowiedź Towarzyszy Proroka i Tabiin, zgodność, konsensus w danej sprawie).

60- Ciągłe popełnianie wielkich grzechów i trwanie w nich popycha ku niewierze. Kufrem jest nieprzywiązywanie wagi do modlitwy salat. 61- Niewiarą jest zaprzeczanie sercem lub językiem komuś z ewlija (umiłowanych sług Allaha Najwyższego), czy ten umiłowany sługa żyje, czy już umarł. 62- Kufrem jest żywienie wrogości wobec ewlija i wobec uczonych islamskich, którzy postępują zgodnie ze swoją wiedzą. 63- Niewiarą jest mówienie, że ewlija posiadają atrybut ismet (bezgrzeszność). (Ismet oznacza niepopełnienie nigdy żadnego grzechu. Ten atrybut posiadają tylko prorocy).

64- Kufrem jest wierzyć, że jakieś zdarzenie zaszło samo z siebie, i mówić, że zwierzęta rozwinęły się z jednokomórkowych istot żywych w istoty wyżej zorganizowane, a w końcu w ludzi.

„O mój Panie! Proszę Cię o wiarę, która nie zakończy się niewiarą!” Hadis-i szerif

65- Kufrem jest wykonywanie jako ibadet obrzędów niewierzących, na przykład granie w meczetach na instrumentach muzycznych, takich jak organy czy dzwony, na których grają oni w swoich kościołach, albo używanie rzeczy, które islam uznaje za oznaki niewiary, gdy nie zachodzi żadna zaruret (wielka konieczność lub przymus). 66- Tych, którzy przeklinają Towarzyszy Proroka, nazywa się mulhid. Mulhid jest niewierzącym. 67- Kufrem jest oddawanie czci krzyżowi, gwiazdom, słońcu, krowom lub innym rzeczom, obrazom czy rzeźbom w przekonaniu, że one albo ci, których przedstawiają, posiadają boskie atrybuty, na przykład że robią lub stwarzają, co chcą, albo uzdrawiają chorych. 68- Kto oczernia Hazrat Aisze (kto mówi, że była niewierna), albo kto nie wierzy, że jej ojciec był Towarzyszem Proroka (sahabi), ten staje się niewierzącym. 69- To, że Isa (alejhisselam) zstąpi z nieba, jest wiedzą, którą koniecznie trzeba znać. Kto w to nie wierzy, staje się niewierzącym. 70- Nazwanie niewierzącym kogoś, kto w Świętym Koranie albo w hadis-i szerif otrzymał radosną nowinę o Raju, prowadzi do kufru. 71- Wychodzenie muzułmanki z odkrytą głową, ramionami i nogami i pokazywanie ich mężczyznom jest haram i grzechem. Jeśli ona to lekceważy, jeśli nie przywiązuje do tego wagi, traci wiarę i staje się niewierzącą. 72- Kto nie wierzy, że istnieją aniołowie i dżinny, ten staje się niewierzącym.

73- Jeśli ktoś powie do muzułmanina: „O niewierzący!” (albo nazwie muzułmanina masonem lub komunistą) i uważa tego muzułmanina za niewierzącego, sam staje się niewierzącym. 74- Liczba proroków nie jest dokładnie znana. Podawanie jakiejś liczby proroków może oznaczać uczynienie prorokiem kogoś, kto nie jest prorokiem, albo nieuznanie proroka za proroka. Jest to niewiara. Zaprzeczenie bowiem jednemu prorokowi oznacza zaprzeczenie wszystkim prorokom. W tej sprawie uczeni islamscy powiedzieli, że proroków było więcej niż sto dwadzieścia cztery tysiące. Muzułmanin, mężczyzna lub kobieta, który umyślnie (dobrowolnie, nie będąc pod groźbą) mówi lub robi coś, o czym uczeni jednomyślnie orzekli, że prowadzi do kufru, i wie, że to prowadzi do kufru, traci wiarę, czy mówi lub robi to na serio, czy dla żartu, i nawet jeśli nie myśli o znaczeniu tego. Taka osoba staje się odstępcą (murtedd). Sewab za wcześniejsze ibadety tego, kto stał się odstępcą, przepada. Jeśli ten odstępca okaże skruchę, sewab za jego wcześniejsze ibadety nie powraca. Jeśli jest bogaty, musi ponownie odbyć hadżdż. Aby okazać skruchę, nie wystarczy tylko wypowiedzieć Kelime-i szehadet. Konieczne jest również okazanie skruchy za tę rzecz, która doprowadziła do odstępstwa. (Musi wejść do islamu przez te same drzwi, przez które z niego wyszedł). Nieznajomość tych spraw nie jest dla muzułmanina usprawiedliwieniem, lecz wielkim grzechem. Dla każdego muzułmanina fard jest bowiem nauczyć się tego, co wszyscy muszą wiedzieć. Wiara i nikah kogoś, kto wypowie słowo prowadzące do odstępstwa przypadkiem, przez pomyłkę albo przez interpretację (te’wil), nie stają się nieważne. W takim przypadku dobrze jest jednak okazać skruchę (tewbe) i prosić o wybaczenie (istigfar), czyli dokonać tedżdid-i iman (odnowić swoją wiarę).

Tak jak niewierzący staje się wierzącym, wypowiadając jedno kelime-i tewhid, tak też wierzący może stać się niewierzącym, wypowiadając jedno słowo. Każdy muzułmanin powinien rano i wieczorem odmawiać następującą dua wiary i w ten sposób okazywać skruchę oraz odnawiać swoją wiarę i nikah:

„Allahumme inni e’uzu bike min en uszrike bike szej-en we ene a’lemu we estagfiruke li-ma la-a’lemu inneke ente allamul-gujub”.

„Allahumme inni uridu en udżeddidel imane wennikaha tedżdiden bi-kawli la ilahe illallah Muhammedun resulullah”.

Gdybym tylko szukał i szukał, i znalazł Twój ślad,
I w prochu Twego śladu twarz swą mógł zanurzyć.
Gdyby Hak dał mi ujrzeć Twoje oblicze,
O Muhammedzie, moja dusza za Tobą tęskni.
Gdyby tylko nastała błogosławiona podróż i gdybym mógł wyruszyć,
I w piaskach na drogach do Kaaby zatonąć.
Gdybym choć raz we śnie ujrzał Twe piękne oblicze,
O Muhammedzie, moja dusza za Tobą tęskni.
Nie zostało w moim sercu ni źdźbło podstępu,
Szczerze wszedłem na tę prawdziwą drogę,
Razem z Ebu Bekrem, Omarem i Osmanem,
O Muhammedzie, moja dusza za Tobą tęskni.

„Odnawiajcie swoją wiarę, mówiąc: La ilahe illallah!” Hadis-i szerif