WIARA EHL-I SUNNET

Pierwszym warunkiem bycia muzułmaninem jest posiadanie wiary (iman). Prawidłowa wiara zależy od tego, czy wierzy się zgodnie z wierzeniem (itikad) Ehl-i sunnet. Pierwszym obowiązkiem mężczyzn i kobiet, którzy są przy zdrowych zmysłach i osiągnęli wiek dojrzałości, jest wierzyć tak, jak wierzył i powiadomił o tym Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem). Szlachetny Prorok powiadomił tylko o jednej wierze. Wszyscy Towarzysze Proroka wierzyli tak, jak On przekazał, i w wierzeniu (itikad) nie było między nimi żadnej różnicy. Po śmierci Szlachetnego Proroka ludzie poznali islam od Towarzyszy Proroka przez słuchanie ich i zadawanie im pytań. Wszyscy oni powiadomili o tej samej wierze. Wiedzę o wierze, którą uczeni Ehl-i sunnet zapisali w swoich książkach, powinno się poznać i według niej wierzyć. Ratunek przed karą Piekła w życiu po śmierci zależy od wierzenia w to, o czym oni powiadomili. Przed Piekłem uratują się tylko ci, którzy podążają ich drogą. Tych, którzy podążają ich drogą, nazywa się (sunnitami) albo (Ehl-i sunnet).

W hadis-i szerif oznajmione jest: „Moja wspólnota podzieli się na siedemdziesiąt trzy odłamy. Tylko jeden z nich zostanie uratowany od kary Piekła; pozostałe zginą i pójdą do Piekła”. Każdy z tych siedemdziesięciu trzech odłamów twierdzi, że podporządkowuje się islamowi, i mówi, że tym jednym odłamem, o którym powiadomiono, że zostanie uratowany od Piekła, jest on sam. W 53. ajecie Sury Mu’minun i w 32. ajecie Sury Rum oznajmione jest w tym znaczeniu: «Każdy odłam raduje się, sądząc, że jest na prawidłowej drodze». Tymczasem spośród tych różnych odłamów Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) tak wskazał znak, oznakę tego, który zostanie uratowany: „Ci, którzy są w tym odłamie, to ci, którzy idą drogą, którą idę Ja i Moi Eshab”. Kto nie kocha choćby jednego z Towarzyszy Proroka, ten odłączył się od Ehl-i sunnet. Kto nie ma wierzenia Ehl-i sunnet, ten stał się albo ehl-i bidat, to znaczy muzułmaninem, który zszedł z prawidłowej drogi, albo niewierzącym.

W wierze (iman), w wierzeniu jest jeden mezheb.

W wierze, w wierzeniu jest jeden prawdziwy odłam, to znaczy tylko jeden mezheb. Tym mezhebem jest mezheb Ehl-i sunnet wel-dżemaat. Islam nakazuje bowiem wszystkim ludziom tylko jedną wiarę i jedno wierzenie.

W tym, w co należy wierzyć, nie ma rozbieżności.

Zasady wiary i to, jak należy wierzyć, przekazał osobiście Szlachetny Prorok (alejhisselam). Szlachetny Prorok, który powiadomił ludzi o Allahu Najwyższym, który stworzył ich i wszystko, powiadomił też o tym, jaka powinna być wiara w Allaha Najwyższego, w to, co On stworzył, oraz w Jego nakazy i zakazy. W tym, w co należy wierzyć, trzeba iść za wszystkimi Towarzyszami Proroka. W tym bowiem, w co należy wierzyć, nie było między nimi żadnych rozbieżności. Właściwym warunkiem wiary jest kochać Allaha Najwyższego i tych, których On kocha, być ich przyjacielem i być wrogiem Jego wrogów. Na ten temat Hazrat Muhammed Ma’sum powiedział: „Allah Najwyższy oznajmił: »O Musa! Co uczyniłeś dla Mnie?«. Gdy on odpowiedział:

»O mój Panie! Dla Ciebie odprawiałem modlitwę salat, pościłem, dawałem zekat i wspominałem Twoje imię (zikr)«, Allah Najwyższy oznajmił: »Modlitwa salat jest dla ciebie dowodem. Post jest tarczą, która chroni cię przed Piekłem. Zekat da ci cień w dniu Mahszer, gdy wszyscy będą płonąć od żaru. Zikr będzie dla ciebie światłem w ciemności tego dnia. Co uczyniłeś dla Mnie?« Wtedy Hazrat Musa zapytał: »O mój Panie! Jaki uczynek jest dla Ciebie?« Allah Najwyższy oznajmił: »Czy pokochałeś przez wzgląd na Mnie tego, kogo Ja kocham, i czy uznałeś Moich wrogów za wrogów?«

„Moja wspólnota podzieli się na siedemdziesiąt trzy odłamy. Tylko jeden z nich zostanie uratowany od kary Piekła; pozostałe zginą i pójdą do Piekła”. Hadis-i szerif

Hazrat Musa zrozumiał, że uczynkiem, który kocha Allah Najwyższy, jest kochanie Jego przyjaciół i niekochanie Jego wrogów. Oznacza to więc, że znakiem miłości jest kochać tych, których kocha ukochany, i być wrogiem jego wrogów. 4. ajet Sury Mumtehine, który w znaczeniu głosi: «Ibrahim i jego towarzysze powiedzieli niewierzącym: Jesteśmy dalecy od was i od waszych bożków. Dopóki nie uwierzycie w Allaha, który jest Jeden, wrogość między nami będzie trwać. Ten ich piękny stan powinien być dla was przykładem», pokazuje, że ta wrogość jest warunkiem posiadania wiary i że kochanie wrogów Allaha niszczy wiarę. Towarzysze Proroka, którzy zostali uhonorowani przebywaniem w towarzystwie (sohbet) Wysłannika Allaha, bardzo się nawzajem kochali. Byli wrogami niewierzących, a nie siebie nawzajem. Dowodem na to jest 29. ajet Sury Feth, który w znaczeniu głosi: «Byli wrogami niewierzących, a dla siebie nawzajem miłosierni»”. (Hazrat Muhammed Ma’sum, 29. list).

W piątym rozdziale książki Kimja-i seadet napisano: Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Podstawą wiary i jej najsilniejszym znakiem jest kochać muzułmanów i nie kochać tych, którzy są wrogami muzułmanów”. Znaczenie boskiego nakazu Allaha Najwyższego skierowanego do Isy (Jezusa) (alejhisselam) brzmiało: «Nawet gdybyś oddawał tyle czci, co wszystkie stworzenia na ziemi i w niebiosach razem wzięte, nie przyniosłoby ci to żadnego pożytku, dopóki nie kochasz Moich przyjaciół i nie jesteś wrogiem Moich wrogów». Żaden wierzący nie powinien kochać tych, którzy są wrogami Allaha Najwyższego; powinien kochać tych, którzy trzymają się islamu. Powinien to okazywać słowami, a jeśli to możliwe, także czynami. Nie powinien przyjaźnić się z buntownikami i fasykami (tymi, którzy grzeszą jawnie), a od tych, którzy dużo grzeszą, powinien trzymać się z daleka. Jeszcze bardziej powinien trzymać się z daleka od tyranów i od tych, którzy dręczą muzułmanów. Lecz tym, którzy skrzywdzili tylko jego samego, powinien wybaczyć, a ich krzywdę znosić cierpliwie; to jest bardzo dobre.1 Szlachetny Prorok powiadomił, że prawidłową drogą jest wiara, o której powiadomili uczeni Ehl-i sunnet. Dlatego musimy zjednoczyć się w Ehl-i sunnet, stać się braćmi i kochać się nawzajem. Odłamów bidatu nie wolno mylić z czterema prawdziwymi mezhebami Ehl-i sunnet w ibadetach (czynach, oddawaniu czci). Cztery mezheby mówią, że pozostałe są na prawidłowej drodze, i kochają się nawzajem. Odłamy bidatu natomiast rozbijają muzułmanów. Uczeni islamscy jednogłośnie oznajmili, że tych czterech prawdziwych mezhebów nie można połączyć. Allah Najwyższy chce, aby mezheby w ibadetach były oddzielne, a nie połączone. W ten sposób czyni religię islam łatwą. Hadis-i szerif „Różnice między uczonymi Mojej wspólnoty są miłosierdziem” powiadamia, że to rozdzielenie jest pożyteczne.

Natomiast w wierzeniu Allah Najwyższy nakazuje jedność. Znaczenie 103. świętego ajetu Sury Ali Imran brzmi: «O wy, którzy uwierzyliście! Trzymajcie się mocno religii Allaha. Nie dzielcie się!»2 Hazrat Ebussuud Efendi, objaśniając to, powiedział: „Nie dzielcie się, tak jak podzielili się ludzie Księgi (żydzi i chrześcijanie), i nie odstępujcie od prawidłowej wiary! Nie dzielcie się, tak jak walczyliście ze sobą w okresie ignorancji (Dżahilijje)!”. Hazrat Ibn Hadżer Mekki powiedział: „Zwolennik bidatu to człowiek, którego wierzenie różni się od wierzenia Ehl-i sunnet. Każdy, kto wprowadza coś, czego islam nie aprobuje, staje się zwolennikiem bidatu”. (Fetawa-i hadisijje). Ci, którzy wierzą zgodnie z wierzeniem Ehl-i sunnet, są Ehl-i sunnet, a ci, którzy tak nie wierzą, są ehl-i bidat albo niewierzącymi.

Allah Najwyższy jest zadowolony z tych muzułmanów, którzy wierzą zgodnie z wierzeniem Ehl-i sunnet. Wierzenie w ten sposób ma wiele warunków.

Niektóre ważne punkty wierzenia Ehl-i sunnet

1- Należy wierzyć w sześć zasad wiary, to znaczy w istnienie Allaha Najwyższego i w Jego Jedyność, w to, że nie ma On wspólnika ani nikogo podobnego Sobie, w Jego aniołów, Jego Księgi, Jego proroków, w życie po śmierci (ahiret) oraz w to, że dobro (hajr) i zło (szerr) pochodzą od Allaha Najwyższego. (Są one wymienione w modlitwie Amentu). 2- Należy wierzyć, że Święty Koran, który jest ostatnią i ostateczną Księgą, jaką zesłał, jest Słowem Allaha Najwyższego. 3- Wierzący nigdy nie powinien wątpić w swoją własną wiarę. 4- Należy bardzo kochać wszystkich Towarzyszy Proroka, którzy uwierzyli w Szlachetnego Proroka (sallallahu alejhi we sellem) i zostali uhonorowani ujrzeniem Go za Jego życia. Nigdy nie wolno mówić źle o Jego czterech kalifach, o nikim z Jego domowników (Ehl-i Bejt) ani o żadnej z Jego czcigodnych żon. 5- Wszyscy Towarzysze Proroka należą do Raju. (Rafizyci mówią, że wszyscy Towarzysze Proroka poza pięcioma byli niewierzącymi. Lecz w Świętym Koranie powiedziane jest, że wszyscy oni należą do Raju).3 6- Ebu Bekr Syddyk jest najwyższy spośród Towarzyszy Proroka.

7- Nie wolno uważać ibadetów (aktów oddawania czci) za część wiary. Wierzących, którzy wierzą w nakazy i zakazy Allaha Najwyższego, lecz z lenistwa ich nie spełniają, nie wolno uważać za niewierzących. (Wahhabici mówią, że ibadety są częścią wiary i że ten, kto nie odprawia modlitwy salat i popełnia grzechy, jest niewierzącym). Ten, kto nie zważa na to, co haram, lekceważy to albo naśmiewa się z islamu, traci wiarę. 8- Nie wolno nazywać niewierzącymi tych, którzy mówią, że są Ehl-i kyble (muzułmanami), i którzy wierzą w Allaha Najwyższego i w Jego Proroka Muhammeda (alejhisselam), nawet jeśli mają pewne błędne poglądy. Nie wolno nazywać Ehl-i kyble niewierzącymi. (Wahhabici nazywają niewierzącymi wszystkich poza sobą). 9- Można odprawiać modlitwę salat za każdym imamem, o którym nie wiadomo, że popełnia jawne grzechy. To orzeczenie dotyczy także emirów i namiestników, którzy prowadzą modlitwę piątkową i świąteczną. 10- Muzułmanie nie powinni buntować się przeciwko swoim przełożonym i władzom. Bunt jest tym samym co wywoływanie fitny, a fitna prowadzi do różnych nieszczęść. Powinniśmy modlić się o to, by czynili dobre uczynki, i łagodnymi słowami radzić im, by odstąpili od swoich błędnych, grzesznych czynów. 11- Podczas ablucji (abdest) zarówno mężczyźni, jak i kobiety mogą zamiast mycia stóp jeden raz przetrzeć mokrą ręką (mesh) mesty (mest to nieprzemakalne obuwie zakrywające tę część stopy, której mycie jest fardem w ablucji), nawet jeśli nie ma żadnej usprawiedliwionej przyczyny ani konieczności. Nie wolno przecierać (mesh) bosych stóp ani skarpet. 12- Należy wierzyć, że Miradż (wniebowstąpienie Hazrat Muhammeda) odbył się zarówno ciałem, jak i duszą. Wstąpił bowiem na Miradż zarówno Swoją duszą, jak i Swoim ciałem. Ten, kto mówi: „Miradż był stanem, to znaczy wydarzył się we śnie”, odłączył się od Ehl-i sunnet. 13- Wiara ani nie wzrasta, ani nie maleje. (Wzrasta i maleje jej blask). 14- Święty Koran nie jest stworzeniem (nie jest stworzony).

„Podstawą wiary i jej najsilniejszym znakiem jest kochać muzułmanów i nie kochać tych, którzy są wrogami muzułmanów”. Imam Gazali (rahmetullahi alejh)

15- Allah Najwyższy jest wolny od posiadania miejsca. To znaczy, że nie jest prawidłowe mówić i wierzyć, że jakiekolwiek miejsce jest miejscem Allaha Najwyższego. (Wahhabici mówią, że Allah jest w niebie albo na Arszu. Mówienie tego jest kufr). 16- Pytania w grobie i męka w grobie są prawdą. Męka w grobie dotyczy zarówno duszy, jak i ciała. Odwiedzanie grobów jest dżaiz (dozwolone). Istigase, to znaczy chodzenie do grobów proroków i ewlija, zanoszenie dua przez wzgląd na nich i proszenie ich o pomoc, jest dżaiz. (Wahhabici nazywają to szirkiem, to znaczy uznawaniem kogoś innego niż Allah za boga. Dlatego sunnitów i szyitów nazywają muszrikami, to znaczy niewierzącymi). 17- Tylko Allah zna to, co ukryte, niewidzialne (gajb), a jeśli zechce, daje to poznać także Swoim prorokom i ewlija. 18- Keramet ewlija jest prawdą. Keramety to nadzwyczajne stany, które ukazują się u umiłowanych sług Allaha Najwyższego. Są to rzeczy, które leżą poza Jego zwykłym porządkiem, to znaczy poza granicami praw fizycznych, chemicznych i biologicznych. Kerametów jest tak wiele, że nie można im zaprzeczyć. 19- Ten, kto zostaje zabity albo popełnia samobójstwo, umiera w czasie przeznaczonym na jego śmierć (edżel). 20- Prorocy nie popełniają grzechów. 21- Dziś konieczne jest należenie do jednego z czterech prawdziwych mezhebów. 22- Pierwszym z proroków jest Adem (alejhisselam), a ostatnim Muhammed (alejhisselam). (Wahhabici zaprzeczają, że Hazrat Adem, Hazrat Idris i Hazrat Szit byli prorokami. Mówią, że pierwszym prorokiem był Hazrat Nuh. Niektóre grupy, które swoich przywódców nazywają resul (prorok), mówią: „Nebi nie przyjdzie, ale resul przyjdzie”. Dlatego pojawili się niewierzący, którzy nazywają siebie resulami). 23- Należy wierzyć w orędownictwo (szefaat), most Syrat, rozliczenie i wagę (mizan). 24- Dusza nie umiera. Dusze zmarłych muzułmanów i niewierzących słyszą. 25- Należy wierzyć w znaki Końca Świata, takie jak Dedżdżal, Dabbetu’l-arz, przyjście Hazrat Mehdiego, zejście Hazrat Isy z nieba, wschód słońca na zachodzie, oraz w inne znaki Końca Świata, o których powiadomiono.

Hazrat Imam-i a’zam mówi: „W znaki Końca Świata należy wierzyć tak, jak o nich powiadomiono, bez nadawania im innego znaczenia (te’wil)”. Znaczenie pewnego hadis-i szerif brzmi: „Koniec Świata nie nastąpi, dopóki słońce nie wzejdzie na zachodzie. Wtedy wszyscy uwierzą, ale ta wiara nie przyniesie już pożytku”. (Buhari, Muslim)

26- W życiu po śmierci Allah Najwyższy będzie widziany.

27- Niewierzący pozostaną w Piekle na wieki, a ich męka nie zostanie złagodzona; przeciwnie, będzie coraz większa.

28- W Dniu Sądu Ostatecznego prorocy oraz dobrzy, prawi muzułmanie będą orędownikami. Dusze w grobie słyszą, co czynią i mówią żyjący.

29- Przesyłanie duszom zmarłych sewabów za recytowanie Świętego Koranu, za jałmużnę (sadaka), a nawet za wszystkie ibadety przynosi im pożytek i sprawia, że ich męka zostaje złagodzona albo usunięta. Wiara w to wszystko jest znakiem posiadania wierzenia Ehl-i sunnet. (Te informacje zostały zaczerpnięte z Fykh-y ekber, Nuhbetu’l-leali, Mektubat-i Rabbani, Rijad-un-nasihin i Feraidu’l-fewaid).

W ibadetach są cztery mezheby, które są prawdziwe. W rozdziale o zebajih (uboju zwierząt) w komentarzu (haszije) do Durru’l-muhtar Sejjid Ahmed Tahtawi napisał: „Dziś jest wadżib (obowiązkiem) dla każdego muzułmanina należeć do jednego z czterech mezhebów. Kto nie należy do jednego z czterech mezhebów, ten odłącza się od Ehl-i sunnet. A kto odłącza się od Ehl-i sunnet, ten staje się zbłąkanym albo niewierzącym”.

Niektórzy z wrogów mezhebów, tacy jak Ibn Hazm, Szewkani, Abduh, Reszid Ryza i Syddyk Hasen, sprowadzili wielu muzułmanów na manowce (dalalet) – jedni uznając naśladowanie (taklid) za haram, inni stosując telfik (zbieranie łatwych części czterech mezhebów i stapianie ich w jedno).

Nasi imamowie w wierze i w ibadetach

Spośród Tabiin, którzy nauczyli się islamu od Towarzyszy Proroka, i Tebe-i Tabiin, którzy nauczyli się od Tabiin, niektórzy doszli w wiedzy religijnej do wysokiego stopnia i stali się wielkimi imamami w randze mutlak (absolutnych) mudżtehidów.4 Stali się oni założycielami mezhebów w ibadetach, a orzeczenia wynikające z ich idżtihadów nazywano mezhebem danego uczonego. Ponieważ mezheby większości tych uczonych nie zostały spisane w książkach, popadły w zapomnienie. Tylko idżtihady czterech wielkich imamów zostały zapisane w książkach i zachowane przez ich uczniów oraz rozpowszechnione wśród muzułmanów. Tymi, którzy wskazują prawidłową drogę wszystkim muzułmanom na ziemi i którzy sprawili, że poznajemy drogę Muhammeda (alejhisselam) niezmienioną i niewypaczoną, są ci czterej wielcy ludzie. Są oni naszymi imamami mezhebów w ibadetach. Pierwszym z nich jest Imam-i a’zam Ebu Hanife Numan bin Sabit (radyjallahu anh). Jest jednym z największych uczonych islamu. Jest przywódcą Ehl-i sunnet. Drugim jest Imam Malik bin Enes, trzecim Imam Muhammed bin Idris Szafi’i, a czwartym Imam Ahmed bin Hanbel (rahmetullahi alejhim edżmain). Dziś w wielkim niebezpieczeństwie znajduje się ten, kto nie podporządkowuje się jednemu z tych czterech imamów. Zszedł on z prawidłowej drogi.

Dwóch z uczniów tych czterech imamów doszło do bardzo wysokiego stopnia w wiedzy o wierze. W ten sposób powstały dwa mezheby w wierzeniu. Wiara zgodna ze Świętym Koranem i z hadis-i szerif jest wiarą, o której powiadomili ci dwaj. To oni rozpowszechnili na ziemi wiedzę o wierze Ehl-i sunnet, który jest Firka-i nadżijje – odłamem, który zostanie uratowany. Pierwszym jest Ebu Mansur Maturidi, a drugim Ebu’l-Hasen Ali Esz’ari (rahmetullahi alejhima). Ci dwaj imamowie powiadomili o tej samej wierze. Kilka różnic między nimi jest nieistotnych. W istocie są tym samym. Uczeni islamu są wychwalani w Świętym Koranie i w hadis-i szerif. W świętym ajecie oznajmione jest w tym znaczeniu: «Czy ci, którzy wiedzą, są równi tym, którzy nie wiedzą?»5 W innym świętym ajecie oznajmione jest w tym znaczeniu: «O muzułmanie! Pytajcie tych, którzy wiedzą, o to, czego nie wiecie!»6

„Dziś jest wadżib (obowiązkiem) dla każdego muzułmanina należeć do jednego z czterech mezhebów. Kto nie należy do jednego z czterech mezhebów, ten odłącza się od Ehl-i sunnet. A kto odłącza się od Ehl-i sunnet, ten staje się zbłąkanym albo niewierzącym”. Sejjid Ahmed Tahtawi (rahmetullahi alejh)

W hadis-i szerif oznajmione jest:

„Allah Najwyższy, aniołowie i wszystkie stworzenia modlą się za tych muzułmanów, którzy uczą ludzi dobra”.

„W Dniu Sądu Ostatecznego najpierw prorocy, potem uczeni, a potem szehidzi będą orędownikami”.

„O ludzie! Wiedzcie, że wiedzę zdobywa się, słuchając uczonego”. „Uczcie się wiedzy. Uczenie się wiedzy jest ibadetem. Ten, kto naucza wiedzy, i ten, kto się jej uczy, otrzymują sewab jak za dżihad”.

„Nauczanie wiedzy jest jak dawanie jałmużny (sadaka). Uczenie się wiedzy od uczonego jest jak odprawianie modlitwy salat tehedżdżud”.

„Uczenie się wiedzy przynosi więcej sewabu niż wszystkie dobrowolne (nafile) ibadety. Przynosi bowiem pożytek zarówno jemu samemu, jak i tym, których będzie nauczał”.

„Ten, kto uczy się, aby nauczać innych, otrzymuje sewab syddyków”.

„Wiedza jest skarbem. Kluczem do niego jest pytanie”.

„Uczcie się wiedzy i nauczajcie jej”.

„Wszystko ma swoje źródło. Źródłem takwy są serca arifów”.

„Nauczanie wiedzy jest odkupieniem (kefaret) grzechów”.

On jest od stóp do głów dobrym wychowaniem (edeb) i wstydliwością,
Jego Nur jest światłem w ciemności,
On jest Ostatnim z proroków (Hatem-ul-enbija),
Mój umiłowany Prorok.
Źródło proroctwa,
Źródło miłosierdzia,
Schronienie bezradnych,
Mój umiłowany Prorok.
Na Jego plecach jest pieczęć proroctwa,
On jest najlitościwszym z proroków,
On jest powodem orędownictwa,
Mój umiłowany Prorok.
Jedyny, który może położyć kres
Zamętowi na placu Mahszer,
Ten, który przynosi wieści z zaświatów,
Mój umiłowany Prorok.