Dzieci Szlachetnego Proroka
Szlachetny Prorok miał siedmioro dzieci, trzech synów i cztery córki. Poza Hazrat Fatymą wszystkie zmarły przed Szlachetnym Prorokiem. Ród naszego umiłowanego Proroka został przedłużony przez naszą matkę, Hazrat Fatymę. Potomków Jego wnuka Hazrat Husejina nazywa się Sejjidami, a potomków Hazrat Hasena – Szerifami. Okazywanie szacunku Sejjidom i Szerifom jest okazywaniem szacunku Szlachetnemu Prorokowi. Kochanie Sejjidów i Szerifów jest powodem oddania ducha jako muzułmanin wraz z ostatnim oddechem.
Kasym (radyjallahu anh): Jest pierwszym z trzech synów Wysłannika Allaha. Z tego względu Wysłannika Allaha nazywano Ebu’l-Kasym (‚ojciec Kasyma’). Przyszedł na świat w Mekce przed proroctwem. Jego matką była Hadidżetul-Kubra. Zmarł w wieku siedemnastu miesięcy.1
Zejneb (radyjallahu anha): Jest pierwszą z czterech córek Wysłannika Allaha. Przyszła na świat, gdy Szlachetny Prorok miał trzydzieści lat. Zanim Wysłannikowi Allaha zostało oznajmione proroctwo, wyszła za mąż za Ebu’l-Asa bin Rebiego, syna siostry swojej matki, Hazrat Hadidże.2 Ebu’l-As początkowo nie przyjął wiary. Podczas gazwy Badr dostał się do niewoli. Został uwolniony pod warunkiem, że wyśle swoją żonę do Medyny. Choć wysłał ją ze swoim bratem, poganie zawrócili Zejneb w drodze. Wysłannik Allaha (alejhisselam) wysłał do Mekki Zejda bin Harisego i ten nocą zabrał Zejneb do Medyny. Ebu’l-As przyjął wiarę po wyprawie do Hudejbije. Zejneb została mu ponownie dana za żonę. Zmarła w ósmym roku Hidżri, mając trzydzieści jeden lat. Pozostawiła dwoje dzieci. Jednym z nich był Ali, który zmarł, zbliżając się do wieku dojrzałości. Drugim była Umame. Hazrat Zejneb w testamencie poprosiła Fatymę (radyjallahu anha), żeby powierzyła je opiece Hazrat Aliego. Jej syn Ali podczas zdobycia Mekki siedział na wielbłądzie za Wysłannikiem Allaha. Z Umame ożenił się Hazrat Ali.3
Rukajje (radyjallahu anha): Jest drugą córką Wysłannika Allaha. Przyszła na świat, gdy Szlachetny Prorok miał trzydzieści trzy lata. Jej matką była Hadidżetul-Kubra. Była bardzo piękna. Była żoną Hazrat Osmana. Wcześniej była zaręczona z Utbem, synem Ebu Leheba. Ebu Leheb i jego żona, żeby sprawić przykrość Wysłannikowi Allaha, nakłonili syna do zerwania zaręczyn. Gdy została zesłana Sura „Tebbet jeda”, Utbe rozstał się z nią, zanim doszło do wesela. Przyszło objawienie (wahj) i została żoną Hazrat Osmana. Razem z Hazrat Osmanem dwa razy wyemigrowała do Abisynii, a potem do Medyny. Tuż przed gazwą Badr, gdy Hazrat Rukajje miała dwadzieścia dwa lata, zachorowała. Hazrat Osmanowi nakazano, żeby nie szedł pod Badr, lecz opiekował się swoją żoną. Zmarła w dniu, w którym do Medyny dotarła radosna nowina o zwycięstwie pod Badr, i tego samego dnia została pochowana.4
Ummu Gulsum (radyjallahu anha): Jest trzecią córką Wysłannika Allaha. Była zaręczona z Utejbem, drugim synem Ebu Leheba. Gdy została zesłana Sura „Tebbet jeda”, Utejbe rozstał się z nią przed weselem i powiedział Wysłannikowi Allaha przykre słowa. Wtedy Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) pomodlił się przeciwko niemu: „O mój Panie! Ześlij na tego człowieka jedno z Twoich dzikich zwierząt!”. W drodze do Damaszku rozszarpał go lew. Po śmierci Rukajje przyszło objawienie i również Ummu Gulsum została żoną Hazrat Osmana. Zmarła w dziewiątym roku Hidżri. Modlitwę pogrzebową (dżenaze) za nią poprowadził Wysłannik Allaha. Gdy składano ją do grobu, stał obok jej grobu, a z Jego Błogosławionych oczu płynęły łzy.5
Fatyma (radyjallahu anha): Jest czwartą córką Wysłannika Allaha. Była żoną Hazrat Aliego i teściową Hazrat Omara. Gdy wychodziła za mąż, miała piętnaście lat.6 W księdze „Mewahib-i Ledunijje”, w rozdziale o wyprawie Sewik, napisane jest, że jej mehir wynosił czterysta miskali srebra. (W islamie mehir to złoto, srebro, pieniądze albo jakiekolwiek mienie lub korzyść, które mężczyzna daje kobiecie, z którą się żeni). Odpowiadało to 57,14 miskala złota. (Obecnie 38 złotych monet). Ali (radyjallahu anh) miał wtedy dwadzieścia pięć lat. Należy on do Ehl-i Bejt. Fatyma miała jasną karnację i była bardzo piękna. Urodziła się w Mekce trzynaście lat przed hidżrą. Zmarła w jedenastym roku Hidżri, w wieku dwudziestu czterech lat. Miała trzech synów: Hasena, Husejina i Muhsina, oraz dwie córki: Ummu Gulsum i Zejneb.7
Ród Wysłannika Allaha został przedłużony przez Fatymę. Zejneb poślubiła Abdullaha bin Dżafera Tajjara i miała z nim dwoje dzieci: Aliego i Ummu Gulsum. Nazywa się ich Szerif-i Dża’feri.
„Mój Ehl-i Bejt jest jak arka Nuha (alejhisselam). Kto za nimi podąża, ten się ocali. Pozostali zginą”. Hadis-i szerif
1- Dżennetul-Baki – Medine-i Munewwere
2- Ehl-i Bejt
3- Benatu’n-Nebijji (córki Szlachetnego Proroka)
4- Szuheda’ul-Baki (szehidzi z Dżennetul-Baki)
5- Ezwadżu’n-Nebijji (żony Szlachetnego Proroka)
6- Imam Malik.
Grobowce w Dżennetul-Baki przed ich zburzeniem
Abdullah (radyjallahu anh): Był ostatnim dzieckiem Wysłannika Allaha z Hazrat Hadidżetul-Kubrą. Urodził się po tym, jak Wysłannikowi Allaha zostało oznajmione proroctwo, i zmarł jako niemowlę. Nazywano go też Tajjib i Tahir. Gdy Abdullah zmarł, As bin Wail powiedział: „Ród Muhammeda został przecięty”. Allah Najwyższy dał poganinowi Asowi odpowiedź, zsyłając Surę „Inna a’tajna”.8
Ibrahim (radyjallahu anh): Był trzecim synem Wysłannika Allaha (alejhisselam) i ostatnim z Jego dzieci. Jego matką była Marije, którą przysłał w prezencie Mukawkis, namiestnik Herakliusza w Egipcie. Urodził się w ósmym roku Hidżri i zmarł, mając półtora roku. Gdy był chory, Wysłannik Allaha brał go na ręce, a z Jego Błogosławionych oczu płynęły łzy. Gdy Ibrahim zmarł, powiedział: „O Ibrahimie! Twoja śmierć bardzo Nas zasmuciła. Nasze oczy płaczą, a serca cierpią. Jednak nie powiemy nic, co mogłoby obrazić Naszego Pana”.9 Został pochowany na cmentarzu Baki. Tego dnia doszło do zaćmienia słońca. Niektórzy mówili, że słońce zaćmiło się z powodu jego śmierci. Gdy Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) o tym usłyszał, oznajmił: „Księżyc i słońce to dwa stworzenia Allaha Najwyższego, które wskazują na Jego istnienie i Jego jedyność. Nie dochodzi do ich zaćmienia z powodu czyjejś śmierci ani czyjegoś życia. Gdy zobaczycie ich zaćmienie, wspominajcie Allaha Najwyższego!”
Boże mój! Przez wzgląd na dzieci Fatymy,
Niech moim ostatnim słowem będzie kelime-i tewhid!
Czy przyjmiesz tę moją prośbę, czy ją odrzucisz,
Uchwyciłem się mocno skraju szaty Ehl-i Bejt Proroka.
Ehl-i Bejt-i Resul (Al-i Resul – Al-i Aba)
Allah Najwyższy zwraca się w Świętym Koranie do Ehl-i Bejt w tym znaczeniu: «Allah Najwyższy chce odsunąć od was ryds, to znaczy wszelki błąd i brud, oraz oczyścić was całkowitym oczyszczeniem».10
Towarzysze Proroka spytali: „O Wysłanniku Allaha! Kto należy do Ehl-i Bejt?”. W tej chwili przyszedł Imam Ali. Wysłannik Allaha wziął go pod Swój Błogosławiony płaszcz. Potem jedno po drugim przyszli: Fatymatuz-zehra, Imam Hasen i Imam Husejin. Każde z nich przygarnął do Siebie, przy jednym lub drugim Swoim boku, i oznajmił: „Oto oni są Moim Ehl-i Bejt”. Te szlachetne osobistości nazywa się też „Al-i Aba i Al-i Resul”.11
Kochanie Ehl-i Bejt Proroka jest powodem odejścia do życia po śmierci z wiarą i zyskania ocalenia wraz z ostatnim oddechem. Kochać Ehl-i Bejt jest fardem dla każdego wierzącego. Przywódca światów (Serwer-i alem) (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił w jednym ze Swoich hadis-i szerif: „Mój Ehl-i Bejt jest jak arka Nuha (alejhisselam). Kto za nimi podąża, ten się ocali. Pozostali zginą”.12
Zalet i doskonałości Ehl-i Bejt Proroka jest bardzo wiele. Nie da się ich zliczyć. Ludzkie siły nie wystarczą, by je opisać i wysławić. Ich wartość i wielkość można pojąć jedynie dzięki świętym ajetom.
Tam są Ali, Hasen i Husejin,
Ich miłość mieszka w sercach i duszach,
Jutro, w Dniu Sądu Ostatecznego, przed wielkim trybunałem,
O Muhammedzie, moja dusza tęskni za Tobą.
Naszą górą jest góra Arafat,
Tam przyjmowane są nasze dua,
W Medynie spoczywa nasz Prorok,
O Muhammedzie, moja dusza tęskni za Tobą.
Imam Szafii przekazał to najpiękniej słowami: „O Ehl-i Bejt-i Resul! Allah Najwyższy w Świętym Koranie nakazuje was kochać. To, że modlitwy salat tych, którzy w swoich modlitwach salat nie wypowiadają za was dua, nie zostają przyjęte, ukazuje waszą wartość i wysoki stopień. Jak wielki jest wasz zaszczyt, skoro Allah Najwyższy pozdrawia was w Świętym Koranie!”. Hazrat Enes powiedział: „Spytano Wysłannika Allaha: »Kogo najbardziej kochasz z Ehl-i Bejt?«. Odpowiedział: »Hasena i Husejina«”.13
Hazrat Ebu Hurejre powiedział: „Byłem przy Wysłanniku Allaha. Przyszedł Hasen. Wysłannik Allaha powiedział: »O mój Panie! Kocham go. Ty też go kochaj i kochaj także tych, którzy go kochają«, a innym razem powiedział: »Hasen i Husejin są na tym świecie Moimi wonnymi kwiatami«”. Szlachetny Prorok oznajmił też: „Pozostawiam wam po Sobie dwie rzeczy. Jeśli się ich mocno uchwycicie, nie zejdziecie z drogi. Pierwsza jest większa od drugiej. Jedną jest Święty Koran, Księga Allaha Najwyższego, która jest jak mocna lina rozciągnięta od nieba do ziemi. Drugą jest Mój Ehl-i Bejt. Te dwie rzeczy nigdy się od siebie nie oddzielą. Kto się im nie podporządkuje, ten zszedł z Mojej drogi”.14
Hazrat Hasen i Hazrat Husejin (radyjallahu anhuma) zachorowali. Nasz Prorok nakazał Hazrat Aliemu i Hazrat Fatymie: „Złóżcie nezr (ślub, przyrzeczenie) za te wasze ukochane dzieci!” Hazrat Ali, nasza matka Fatyma i ich służąca Fydda ślubowali pościć przez trzy dni. Te dwie wonności Raju wyzdrowiały. Jednak w ich domu nie było nic do jedzenia. Hazrat Ali pożyczył od pewnego żyda trzy sa’15 jęczmienia. Wszyscy troje uczynili nijjet (intencję) ślubowanego postu. Hazrat Fatyma zmieliła jedną miarę jęczmienia i upiekła pięć chlebów. Było ich pięcioro. Nadszedł czas iftaru (przerwania postu). Jeden z pięciu chlebów położyła przed Hazrat Alim, jeden przed Hazrat Hasenem, jeden przed Hazrat Husejinem, jeden przed służącą Fyddą i jeden przed sobą. Mieli właśnie przerwać post. Wtedy przyszedł pewien miskin (człowiek bardzo ubogi) i powiedział: „O Ehl-i Bejt Wysłannika Allaha! Jestem miskinem spośród ubogich muzułmanów. Dajcie mi coś do jedzenia! Niech Allah Najwyższy wynagrodzi was darami Raju”. Oddali mu jako jałmużnę (sadaka) chleb, który trzymali w rękach, a sami przerwali post wodą. Następnego dnia znowu pościli. Służąca zmieliła jeszcze jedną miarę jęczmienia i znowu upiekła pięć chlebów. W czasie iftaru, gdy mieli przerwać post chlebem leżącym przed nimi, przyszła pewna sierota. Wszyscy pięcioro oddali jej swój chleb i uradowali to osierocone dziecko. Przerwali post wodą i poszli spać. Następnego dnia znowu pościli. Z ostatniej miary jęczmienia znowu upiekli pięć chlebów i położyli je przed sobą. Gdy mieli przerwać post, przyszedł jeniec i powiedział, że od trzech dni jest głodny. „Związano mnie i nie dano mi nic do jedzenia. Ze względu na Allaha Najwyższego zlitujcie się nade mną!” – powiedział. Wszyscy pięcioro oddali mu swój chleb i znowu przerwali post wodą. Wtedy Allah Najwyższy w zesłanych świętych ajetach oznajmił w tym znaczeniu: «Oni wypełnili swoje śluby. Ponieważ bali się Dnia Sądu Ostatecznego, który jest długi i rozległy, oddali jedzenie, którego sami bardzo pragnęli i na które mieli ochotę, biedakowi, sierocie i jeńcowi. Powiedzieli: „Nakarmiliśmy was dla zadowolenia Allaha Najwyższego. Nie oczekujemy od was w zamian ani podziękowania, ani niczego innego; niczego nie chcemy”»16 «Dlatego Stworzyciel napoił ich szerab-i tahur (najczystszym napojem)…»17 Ebu Hurejre (radyjallahu anh) powiedział, że nasz Prorok oznajmił: „Najlepszymi spośród was są ci, którzy po Mnie będą czynić dobro Mojemu Ehl-i Bejt”.
„Przez most Syrat przejdą bez poślizgnięcia ci, którzy bardzo kochają Mój Ehl-i Bejt i Mój Eshab”. Hadis-i szerif
Hazrat Ali powiedział, że nasz Prorok oznajmił: „W Dniu Sądu Ostatecznego będę orędownikiem tych, którzy czynili dobro Mojemu Ehl-i Bejt”. „Przez most Syrat przejdą bez poślizgnięcia ci, którzy bardzo kochają Mój Ehl-i Bejt i Mój Eshab”.
W hadis-i szerif przekazanym przez Hazrat Imama Rabbaniego oznajmiono: „Kto kocha Aliego, ten na pewno pokochał Mnie. Kto okazuje mu wrogość, ten na pewno okazał wrogość Mnie. Kto go krzywdzi, ten na pewno skrzywdził Mnie. A kto Mnie krzywdzi, ten na pewno krzywdzi Allaha Najwyższego”.
Wysłannik Allaha oznajmił: „Allah Najwyższy rozkazał Mi kochać cztery osoby. Powiadomił, że On Sam też je kocha”. Spytano: „Kim są te cztery osoby? Czy podasz nam ich imiona, o Wysłanniku Allaha?”.
Odpowiedział: „Ali należy do nich, Ali należy do nich, Ali należy do nich; Ebu Zer, Mikdat i Selman”.
„Ciężka kara czeka tych, którzy ranią Mnie z powodu Mojej Rodziny”.
W jednym z hadis-i szerif oznajmił: „Fatyma jest częścią Mnie. Kto ją rani, ten rani Mnie”. Hazrat Ebu Hurejre powiedział: „Nasz Prorok powiedział do Hazrat Aliego: »Fatyma jest Mi droższa od ciebie. Ty jesteś dla Mnie cenniejszy (to znaczy wartościowszy) od niej!«”.18
Ponownie oznajmił: „Nic nie chcę od was w zamian za to, że przyniosłem wam religię islam. Chcę tylko, żebyście kochali Mój Ehl-i Bejt, który jest Mi bliski”.
Uczeni islamscy uznali miłość do Ehl-i Bejt za warunek odejścia w wierze wraz z ostatnim oddechem. W nich znajdują się cząstki Wysłannika Allaha (alejhisselam). Cenienie Ehl-i Bejt i okazywanie mu szacunku jest obowiązkiem każdego muzułmanina. Wielki uczony islamski Imam Rabbani (rahmetullahi alejh) oznajmił: „Mój ojciec był wielkim uczonym w wiedzy zahir i batyn, czyli w wiedzy dotyczącej serca. Zawsze polecał i zachęcał do kochania Ehl-i Bejt. Mówił, że ta miłość bardzo pomaga człowiekowi odejść w wierze wraz z ostatnim oddechem. Gdy umierał, byłem przy jego łożu. W jego ostatnich chwilach, gdy słabła jego świadomość, przypomniałem mu tę radę i spytałem, jak wpływa na niego ta miłość. Nawet w tym stanie powiedział: »Płynę w morzu miłości do Ehl-i Bejt«. Od razu wysławiłem Allaha Najwyższego i złożyłem Mu dziękczynienie. Miłość do Ehl-i Bejt jest kapitałem Ehl-i sunnet. I właśnie ten kapitał przyniesie wszystkie zyski w życiu po śmierci”.
Hazrat Fatyma i jej dzieci, które przyjdą na świat aż do Dnia Sądu Ostatecznego, również należą do Ehl-i Bejt. Należy ich kochać, nawet jeśli są grzesznikami. Kochanie ich, pomaganie im sercem, ciałem i majątkiem, okazywanie im szacunku i względów jest powodem umierania w wierze. (W Syrii, w mieście Hama, znajdował się sąd dla sejjidów [potomków Wysłannika Allaha]. Dzieci urodzone w tym Błogosławionym rodzie były rejestrowane w obecności sędziego przy dwóch świadkach. Ten sąd zlikwidował wierny przyjaciel Anglików, Mustafa Reszid Pasza). Imamowie Ehl-i sunnet większość wiedzy o wierze i fykhu, marifetu tasawwufu, a nawet wiedzy o tefsirze i hadisach przejęli od imamów Ehl-i Bejt. Wychowali się pod ich opieką. Wznieśli się dzięki ich przychylności. Otrzymali od nich radosne nowiny. Muzułmanie kochają Ehl-i Bejt Wysłannika Allaha (radyjallahu teala anhum edżmain) bardziej niż kogokolwiek innego i kochają także tych, którzy kochają Ehl-i Bejt. Prawych muzułmanów, którzy kochają Ehl-i Bejt i podążają drogą Ehl-i Bejt, nazywa się (Ehl-i sunnet). Wszyscy z Ehl-i sunnet w każdej swojej modlitwie salat wypowiadają dobre dua za Ehl-i Bejt.
Wierzącego, który widział Wysłannika, nazwano „Sahabi”.
Wszystkich razem nazwano „Eshab-i kiram”.
Każde serce, które ujrzało Proroka, w jednej chwili napełniało się Nurem,
Jego Sahabe zostali obficie wysławieni w Świętym Koranie.
Wszyscy oddali dla Wysłannika Allaha swój majątek i życie.
W czasie pokoju szerzyli wiedzę, a na wojnie ryczeli jak lwy.
W hadis-i szerif Jego Eshab przyrównano do gwiazd na nocnym niebie;
Idź za którymkolwiek z nich, a będziesz na świetlistej drodze!
Jego Eshab odnosili się do siebie z miłością i wzajemnie się wychwalali;
Muzułmanie, którzy przyszli po nich, wszyscy jednym głosem mówili to samo.
To oni przekazali nam Koran i hadisy,
Czystość ich serc dała umysłom pewność.
Kto znieważa jednego z nich, ten rani korzeń islamu.
Kto źle mówi o Eshabie, ten niszczy owoc Koranu.
Jeśli jesteś prawdziwym muzułmaninem, okazuj szacunek każdemu z nich,
A najpierw ześlij salat i selam na Ehl-i Bejt Wysłannika!