LISTY ZAPRASZAJĄCE

Listy wysłane do władców

Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) po powrocie z Hudejbije zapragnął, aby islam rozpowszechnił się na całym świecie, a ludzie uratowali się od męki w Piekle i zyskali prawdziwe szczęście. On bowiem został zesłany jako miłosierdzie dla całego świata. Z tego względu postanowił wysłać do okolicznych władców posłów i zaprosić ich do islamu. Pod koniec miesiąca Zilhidżdże szóstego roku Hidżri i na początku miesiąca Muharrem siódmego roku powierzył Hazrat Amrowi bin Umejje (radyjallahu anh) zadanie posła do władcy Abisynii, Hazrat Dyhjemu Kelbiemu (radyjallahu anh) – do władcy Bizancjum, a Hazrat Hatibowi bin Ebi Beltei (radyjallahu anh) – do władcy Egiptu. Oprócz tego z takim samym zadaniem wysłał Hazrat Abdullaha bin Huzafe (radyjallahu anh) do władcy Persji, Hazrat Szudżę bin Wehba (radyjallahu anh) do Gassanu, Hazrat Salita bin Amra (radyjallahu anh) do Jemame, a Hazrat Ala bin Hadremiego (radyjallahu anh) do Munzira bin Sawiego, emira Bahrajnu.1 Ci posłowie należeli do najznakomitszych spośród Towarzyszy Proroka. Ich wygląd i ich słowa należały do najpiękniejszych. Do każdego władcy został napisany osobny list z zaproszeniem do islamu. Nasz umiłowany Prorok zapieczętował te listy u dołu pieczęcią ze Swojego srebrnego pierścienia, na której w trzech wierszach, od dołu ku górze, były wypisane słowa „Muhammed, Resul, Allah”. Cudem naszego Szlachetnego Proroka było to, że posłowie, którzy mieli zostać wysłani do władców, wstali rano, znając już języki państw, do których mieli się udać.2

List do Nedżasziego Eshamego

Hazrat Amr bin Umejje, który miał udać się do Abisynii, miał też poprosić Nedżasziego Eshamego, aby wysłał do Medyny tych spośród Towarzyszy Proroka, którzy już wcześniej tam wyemigrowali. Wysłannik Allaha wysłał do Nedżasziego dwa listy. Amr bin Umejje po krótkim czasie dotarł do Abisynii i stanął przed królem Nedżaszim Eshamem. Najpierw wręczył mu pierwszy list. Nedżaszi zszedł z tronu i przyjął list z wielkim szacunkiem i miłością. Pocałował go, potarł nim twarz i oczy, a potem otworzył go i kazał przeczytać: „Bismillahirrahmanirrahim! Od Muhammeda (alejhisselam), Wysłannika Allaha Najwyższego, do Nedżasziego Eshamego, władcy Abisynii!… Niech będą pozdrowieni ci, którzy podążają za prawdziwą drogą!…

„O władco! Zapraszam cię do wiary w Allaha Najwyższego, który nie ma sobie równego ani wspólnika, do czczenia Go i podążania za Mną oraz do uwierzenia w to, co zesłał Mi Allah Najwyższy. Ja bowiem jestem Wysłannikiem Allaha Najwyższego, któremu polecono to przekazać”. Nasz umiłowany Prorok Muhammed (alejhisselam)

(sallallahu alejhi we sellem), wysłał do władców

Na pieczęci w lewym dolnym rogu listu w trzech wierszach, od dołu ku górze, wypisane są słowa „Muhammed, Resul, Allah”. Ta pieczęć, wyryta na srebrnym pierścieniu, była odciskana u dołu każdego wysłanego listu zapraszającego. Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) używał tego pierścienia jako pieczęci państwowej aż do Swojego odejścia do życia po śmierci. Potem był on pieczęcią Hazrat Ebu Bekra, następnie Hazrat Omara, a na końcu Hazrat Osmana w czasie ich kalifatu. Hazrat Osman mógł go używać tylko przez sześć miesięcy. Pewnego dnia pierścień zsunął się z palca kalifa i wpadł do studni Eris. Mimo wszelkich poszukiwań nigdy go nie odnaleziono.

O władco! Życzę ci, abyś był bezpieczny, i składam chwałę (hamd) Allahowi Najwyższemu za dary, którymi cię obdarzył. Poza Nim nie ma innego boga. On jest Melik (jedynym, który rozporządza całym wszechświatem i jest jego Władcą). On jest Kuddus (wolnym od wszelkich wad i braków). On jest Selam (chroniącym Swoje sługi od wszelkich niebezpieczeństw). On jest Mu’min (dającym bezpieczeństwo). On jest Muhejmin (nadzorującym i chroniącym wszystko).

Świadczę, że Isa (alejhisselam) jest duchem i słowem Allaha Najwyższego, które On zesłał bardzo czystej i cnotliwej Merjem (Marii), która całkowicie odsunęła się od wszelkiego życia doczesnego. W ten sposób stała się ona brzemienna Isą. Allah Najwyższy stworzył Isę Swoją mocą tak, jak stworzył Adema.

O władco! Zapraszam cię do wiary w Allaha Najwyższego, który nie ma sobie równego ani wspólnika, do czczenia Go i podążania za Mną oraz do uwierzenia w to, co zesłał Mi Allah Najwyższy. Ja bowiem jestem Wysłannikiem Allaha Najwyższego, któremu polecono to przekazać. Teraz przekazałem ci potrzebne zawiadomienie i udzieliłem ci rady, która zapewni ci szczęście na tym świecie i w życiu po śmierci. Przyjmij Moją radę! Selam (pokój) niech będzie z tymi, którzy znaleźli prawdziwą drogę i wstąpili na właściwą ścieżkę”.

Władca Eshame, który wysłuchał listu naszego Szlachetnego Proroka (sallallahu alejhi we sellem) z wielkim szacunkiem i pokorą, natychmiast wypowiedział Słowa Szehady i został muzułmaninem:

„Eszhedu en la ilahe illallah we eszhedu enne Muhammeden abduhu we resuluh”. Potem powiedział: „Przysięgam, że On jest Prorokiem, na którego przyjście czekali żydzi i chrześcijanie, ludzie Księgi, i o którego przyjściu radosną nowinę przekazali poprzedni prorocy. Gdybym mógł do Niego pójść, z pewnością bym poszedł i dostąpił zaszczytu służenia Mu!”. Z szacunkiem włożył list do pięknej szkatułki i powiedział: „Jak długo te listy będą tutaj, tak długo dobro i błogosławieństwo nie odejdą z Abisynii”.3 Nedżaszi Eshame z szacunkiem przeczytał polecenia zawarte w drugim liście i zgodnie z rozkazem Proroka udzielił ślubu (nikah) Najszlachetniejszemu Wysłannikowi i naszej matce Ummu Habibe, Błogosławionej żonie naszego umiłowanego Proroka. Po tym, jak przez mniej więcej dwa miesiące gościł ją oraz przebywających tam Towarzyszy Proroka, wysłał ich statkami do Medyny wraz z wieloma prezentami. W liście, który wysłał, powiadomił, że uwierzył.

List do cesarza bizantyjskiego Herakliusza

Hazrat Dyhje Kelbi otrzymał zadanie zaproszenia do islamu cesarza Bizancjum. Miał dać list Harisowi, władcy Gassanu, który przebywał w Busrze, a ten miał go przesłać cesarzowi bizantyjskiemu Herakliuszowi. Hazrat Dyhje, który z wielkim szacunkiem przyjął list zapraszający od naszego Szlachetnego Proroka (sallallahu alejhi we sellem), szybko przybył do Busry. Spotkał się z Harisem i opowiedział mu o swoim zadaniu. Haris dał Dyhjemu do towarzystwa Adija bin Hatema, który nie był jeszcze muzułmaninem, i wysłał ich do Herakliusza, który w tym czasie przebywał w Kudsie (Jerozolimie). Obaj przybyli razem do Kudsu i zaczęli zabiegać o spotkanie z cesarzem. Ludzie cesarza powiedzieli do Hazrat Dyhjego: „Gdy staniesz przed cesarzem, masz iść ze spuszczoną głową, a gdy się zbliżysz, padniesz na ziemię i oddasz pokłon (sedżde). Dopóki nie pozwoli ci się podnieść z sedżde, absolutnie nie podnoś głowy z ziemi”. Słowa te były trudne do zniesienia dla Hazrat Dyhjego, dlatego powiedział do nich: „My, muzułmanie, nie oddajemy sedżde nikomu poza Allahem Najwyższym. Poza tym oddawanie sedżde przez człowieka innemu człowiekowi jest sprzeczne z jego naturą”. Na to ludzie cesarza powiedzieli: „W takim razie cesarz nigdy nie przyjmie listu, który przyniosłeś, i wygoni cię”. Hazrat Dyhje odpowiedział: „Nasz Prorok Muhammed (alejhisselam) nie tylko nie pozwala, aby ktokolwiek oddawał Mu sedżde, lecz nie pozwala nawet na lekkie pochylenie się przed Nim. Temu, kto chce się z Nim zobaczyć, okazuje zainteresowanie, nawet jeśli jest to niewolnik. Przyjmuje go, wysłuchuje jego zmartwień, usuwa jego kłopoty i sprawia mu radość. Dlatego wszyscy, którzy za Nim podążają, są wolni i szanowani”.

„Przysięgam, że On jest Prorokiem, na którego przyjście czekali żydzi i chrześcijanie, ludzie Księgi, i o którego przyjściu radosną nowinę przekazali poprzedni prorocy”. Nedżaszi Eshame (rahmetullahi alejh)

Jeden ze słuchających tych słów powiedział: „Skoro nie oddasz sedżde cesarzowi, pokażę ci inną drogę, abyś mógł wypełnić zadanie, którego się podjąłeś. Przed pałacem cesarz ma miejsce, gdzie odpoczywa. Każdego dnia po południu wychodzi na ten dziedziniec i się po nim przechadza. Stoi tam minber (kazalnica). Jeśli leży na nim jakieś pismo, najpierw je bierze i czyta, a dopiero potem odpoczywa. Idź teraz, połóż list na tym minberze i poczekaj na zewnątrz. Gdy zobaczy list, każe cię zawołać. Wtedy wypełnisz swoje zadanie”.

Na to Hazrat Dyhje zostawił list we wskazanym miejscu. Herakliusz wziął list i kazał zawołać tłumacza znającego język arabski. Tłumacz zaczął czytać list Wysłannika Allaha (alejhisselam). Na samej górze listu było napisane: „Bismillahirrahmanirrahim! Od Muhammeda (alejhisselam), Wysłannika Allaha Najwyższego, do Herakliusza, pana Bizantyńczyków”. Jennak, bratanek Herakliusza, bardzo się rozgniewał, że list zaczyna się w ten sposób, i mocno uderzył tłumacza pięścią w pierś. Tłumacz pod wpływem tego ciosu upadł na ziemię, a Błogosławiony list wypadł mu z ręki. Gdy Herakliusz spytał Jennaka: „Dlaczego to zrobiłeś?”, ten odpowiedział: „Czyżbyś nie widział listu? Rozpoczął list Swoim imieniem przed twoim, a do tego nie napisał, że jesteś władcą, tylko: »Do Herakliusza, pana Bizantyńczyków«. Dlaczego nie napisał: »władcy Bizantyńczyków« i nie zaczął od twojego imienia? Jego listu nie powinno się dzisiaj czytać”.

Na to Herakliusz powiedział: „Na Allaha, ty albo jesteś bardzo nierozumny, albo zupełnie oszalałeś. Nie wiedziałem, że taki jesteś. Chcesz, żebym podarł i wyrzucił list, zanim w ogóle zobaczę, co jest w nim napisane? Przysięgam na moje życie, że jeśli On jest Wysłannikiem Allaha, jak mówi, to ma rację, pisząc w liście Swoje imię przed moim i nazywając mnie panem Bizantyńczyków. Ja jestem tylko ich panem, nie jestem ich monarchą” – i wygonił Jennaka. Potem kazał zawołać człowieka imieniem Uskuf, który był najbardziej uczonym spośród chrześcijan, ich zwierzchnikiem i jego własnym doradcą. Kazał mu przeczytać list. W dalszej części listu było napisane: „Niech będą pozdrowieni ci, którzy podążają za drogą wskazaną przez Allaha Najwyższego i wstąpili na właściwą drogę!” Następnie: „(O panie Bizantyńczyków!) Zapraszam cię do islamu. Przyjmij islam, abyś znalazł ocalenie. Zostań muzułmaninem, a Allah Najwyższy obdarzy cię podwójną nagrodą. Jeżeli się odwrócisz, grzech wszystkich chrześcijan spadnie na ciebie. «(Mój Wysłanniku!) Powiedz: O (żydzi i chrześcijanie, którzy jesteście) ludźmi Księgi! Przyjdźcie do słowa, które jest wspólne dla nas i dla was: że nie będziemy czcić niczego poza Allahem Najwyższym i nie będziemy Mu dodawać żadnych wspólników oraz że nikt spośród nas nie uzna nikogo poza Allahem Najwyższym za Pana i Stworzyciela. A jeśli odwrócą się od tego słowa, powiedzcie: »Bądźcie świadkami, że my jesteśmy prawdziwymi muzułmanami«»”.4

Podczas czytania listu Najszlachetniejszego Wysłannika (sallallahu alejhi we sellem) z czoła Herakliusza spływały krople potu. Gdy skończono czytać list, powiedział: „Od czasów Sulejmana (alejhisselam) nie widziałem listu, który zaczynałby się słowami »Bismillahirrahmanirrahim«”. Gdy Herakliusz spytał Uskufa o jego zdanie w tej sprawie, ten odpowiedział:

„Na Allaha, On jest Prorokiem, o którego przyjściu przekazali nam radosną nowinę Musa i Isa (alejhimesselam). Zresztą my czekaliśmy na Jego przyjście”.

Herakliusz spytał: „Co radzisz mi zrobić w tej sprawie, co uważasz za właściwe?”. Uskuf odpowiedział: „Uważam za właściwe, abyś poszedł za Nim”. Herakliusz powiedział: „Dobrze wiem to, o czym mówisz. Ale nie starczy mi sił, aby pójść za Nim i zostać muzułmaninem. Wtedy bowiem stracę władzę, a do tego mnie zabiją”. Potem kazał zawołać Hazrat Dyhjego i Adija bin Hatema. Adij powiedział: „O władco! Ten człowiek obok mnie, który pochodzi od Arabów posiadających owce i wielbłądy, opowiada o zadziwiającym wydarzeniu, które miało miejsce w jego kraju”. Gdy Herakliusz spytał: „Jakie to wydarzenie miało miejsce w waszym kraju?”, Hazrat Dyhje odpowiedział: „Pojawił się wśród nas pewien człowiek. Oznajmił, że jest Prorokiem. Część ludu idzie za Nim, a część się Mu sprzeciwia. Między nami, wierzącymi, a niewierzącymi dochodzi do starć”.

Potem Herakliusz zaczął badać sprawę naszego Szlachetnego Proroka. Rozkazał gubernatorowi Damaszku, aby znaleziono kogoś z tego samego rodu co Najszlachetniejszy Wysłannik. W międzyczasie napisał list do pewnego uczonego w Rzymie, który był jego przyjacielem i znał język hebrajski, i spytał go o tę sprawę. Od przyjaciela z Rzymu przyszedł list z wiadomością, że ten człowiek jest Prorokiem Ostatnich Czasów. Gubernator Damaszku natknął się na karawanę Kurajszytów, która podróżowała w celach handlowych. Był wśród nich Ebu Sufjan, przywódca Kurajszytów, który nie był jeszcze muzułmaninem. Ebu Sufjan opowiadał: „Gdy byliśmy w Gazie, gubernator Herakliusza z Damaszku przybył do nas, jakby chciał na nas napaść, i spytał: »Czy jesteście z plemienia tego człowieka z Hidżazu?«. Odpowiedzieliśmy: »Tak«. Wtedy powiedział: »Ruszajcie! Pójdziecie z nami do cesarza«”. Zabrał Ebu Sufjana i jego towarzyszy do Damaszku. Gubernator Damaszku przyprowadził Ebu Sufjana i jego towarzyszy do Herakliusza. Herakliusz przebywał w tym czasie w Bejt-ul-Makdis w Kudsie. Siedział razem ze swoim wezyrem i miał na głowie koronę. Herakliusz przyjął tam Ebu Sufjana i około trzydziestu Mekkańczyków, którzy z nim byli.

Kazał zawołać tłumacza i spytał ich: „Kto z was jest najbliżej spokrewniony z tym człowiekiem, który mówi o sobie, że jest Prorokiem?”. Ebu Sufjan odpowiedział: „To ja jestem z Nim najbliżej spokrewniony”. Herakliusz kazał przyprowadzić Ebu Sufjana bliżej, a pozostałym stanąć za Ebu Sufjanem. Gdy Herakliusz spytał: „Jakie jest pomiędzy wami pokrewieństwo?”, odpowiedział: „On jest synem mojego stryja”. (Dziadkiem Ebu Sufjana był bowiem Umejje, a dziadkiem Wysłannika Allaha – Abdulmuttalib. Ich dziadkowie byli synami braci. Dlatego powiedział: „On jest synem mojego stryja”. Ich rody łączą się w Abdu Menafie, dziadku ich dziadków). Choć na początku Ebu Sufjan kłamał, przestraszył się gróźb władcy i nie mógł już kłamać.

„Na Allaha, On jest Prorokiem, o którego przyjściu przekazali nam radosną nowinę Musa i Isa (alejhimesselam). Zresztą my czekaliśmy na Jego przyjście”. Uskuf z Kudsu

Potem doszło pomiędzy nimi do takiej rozmowy. Herakliusz: – Jaki jest wśród was ród tego człowieka, który mówi o sobie, że jest Prorokiem? – Jest najlepszego rodu swoich czasów. Pod względem pochodzenia jest najszlachetniejszy spośród nas. – Czy ktoś spośród was przed Nim twierdził, że jest prorokiem? – Nie, nikt. – Czy wśród Jego przodków był jakiś monarcha? – Nie. – Czy idą za Nim dostojnicy ludu, czy też biedni i słabi? – Za Nim idą biedni, słabi, młodzi i kobiety. Spośród starszych i dostojników Jego plemienia mało kto za Nim idzie. – Czy liczba tych, którzy za Nim idą, wzrasta, czy maleje? – Wzrasta. – Czy jest ktoś, kto przyjął Jego religię, a potem odszedł od niej z niezadowolenia lub ze złości? – Nie ma. – Czy zanim powiedział, że jest Prorokiem, widziano kiedykolwiek, żeby kłamał? – Nie. – Czy zdarzyło się kiedyś, żeby ten Prorok złamał przymierze albo nie dotrzymał słowa? – Nie, nigdy. Jednak teraz zawarliśmy z Nim umowę, przerywając na jakiś czas walkę. Nie wiemy, co On w tym czasie zrobi. – Co On wam nakazuje? – Nakazuje nam czcić tylko jednego Allaha i nie dodawać Mu żadnych wspólników. Zakazuje nam czczenia tego (bożków), co czcili nasi przodkowie. Nakazuje nam odprawiać modlitwę salat, być prawdomównymi, pomagać biednym, wystrzegać się tego, co zakazane (haram), dotrzymywać umów, nie sprzeniewierzać się temu, co nam powierzono, i odwiedzać krewnych. Ta rozmowa miała miejsce w Bejt-ul-Makdis i został tam przeczytany Błogosławiony list Wysłannika Allaha (alejhisselam). Gdy Herakliusz ucałował list, potarł nim oczy i położył go na swojej głowie, wrzawa wśród Bizantyńczyków się wzmogła.

Cesarz kazał wyprowadzić Ebu Sufjana i Kurajszytów, którzy z nim byli. Ebu Sufjan, który nie był jeszcze muzułmaninem, przysiągł tam, że wierzy, iż sprawa naszego umiłowanego Proroka zakończy się powodzeniem. Hazrat Dyhje stanął naprzeciw Herakliusza i ze swoją Błogosławioną, piękną twarzą i łagodnym głosem powiedział: „O cesarzu! Wysłał mnie do ciebie z Busry pewien człowiek (Haris), który jest lepszy od ciebie. Przysięgam na Allaha Najwyższego, że Ten, który wysłał mnie do niego (Wysłannik Allaha), jest lepszy i od niego, i od ciebie. Powinieneś wysłuchać moich słów z pokorą i przyjąć udzielone ci rady! Jeśli bowiem okażesz pokorę, zrozumiesz te rady. Jeśli nie przyjmiesz rad, nie będziesz sprawiedliwy!”.

Gdy Herakliusz powiedział: „Mów dalej”, Hazrat Dyhje rzekł: „W takim razie zapraszam cię do wiary w Allaha Najwyższego, do którego modlił się Isa (alejhisselam). Zapraszam cię do wiary w tego Ummi Proroka [to znaczy takiego, który u nikogo nie uczył się czytać ani pisać], o którego przyjściu najpierw Musa (alejhisselam), a potem Isa (alejhisselam) przekazali radosną nowinę i zapowiedzieli, że przyjdzie. Jeśli coś o tym wiesz i chcesz zyskać szczęście na tym świecie i w życiu po śmierci, miej to przed oczami. Inaczej utracisz szczęście w życiu po śmierci i pozostaniesz w niewierze (küfür) i szirku. Wiedz też dobrze, że Allah Najwyższy, który jest twoim Panem, niszczy ciemiężców i odmienia dary”.

Herakliusz powiedział: „Nigdy nie zostawiam pisma, które trafi do moich rąk, zanim go nie przeczytam, ani uczonego, który do mnie przyjdzie, zanim nie spytam go i nie dowiem się od niego tego, czego nie wiem. Widzę w tym tylko dobro i pożytek. Daj mi czas, abym mógł się zastanowić i znaleźć prawdę”. Później Herakliusz zawołał do siebie Hazrat Dyhjego i rozmawiał z nim w cztery oczy. Tak wyjawił to, co miał w sercu: „Wiem, że Ten, który cię wysłał, jest zapowiedzianym w księgach Prorokiem Ostatnich Czasów, na którego przyjście czekano. Boję się jednak, że jeśli pójdę za Nim, Bizantyńczycy mnie zabiją. Wyślę cię do Safatira, który jest wśród nich największym uczonym i którego szanują bardziej niż mnie. Wszyscy chrześcijanie idą za nim. Jeśli on uwierzy, uwierzą wszyscy Bizantyńczycy. Wtedy i ja otwarcie wyjawię to, co mam w sercu, i swoją wiarę”.

Potem Herakliusz napisał list, dał go Hazrat Dyhjemu i wysłał go do Safatira.

Kapłan Safatir

Wysłannik Allaha wysłał list także do Safatira. Safatir, gdy przeczytał listy i usłyszał o przymiotach naszego Szlachetnego Proroka, powiedział, że nie ma żadnej wątpliwości, iż jest On Prorokiem Ostatnich Czasów, którego przyjście zapowiedzieli Hazrat Musa i Hazrat Isa, i uwierzył. Poszedł do domu, zamknął się w nim i przez trzy tygodnie nie przychodził na kazania, które wygłaszał w każdą niedzielę. Chrześcijanie krzyczeli: „Co się dzieje z Safatirem, że od czasu spotkania z tym Arabem nie wychodzi na zewnątrz? Chcemy go widzieć!”.

Safatir zdjął z siebie czarną szatę kapłańską. Ubrał się na biało, wziął do ręki laskę i przyszedł do kościoła. Gdy zebrał mieszkańców miasta, wstał i powiedział: „Chrześcijanie! Wiedzcie, że przyszedł do nas list od Ahmeda (alejhisselam). Zaprasza On nas do prawdziwej religii. Wiem to jasno i wierzę, że On jest prawdziwym Wysłannikiem Allaha Najwyższego”. Chrześcijanie, usłyszawszy to, rzucili się na niego i bili go, aż poniósł śmierć męczeńską. Hazrat Dyhje przyszedł i opowiedział Herakliuszowi o tym, co zaszło.

Herakliusz rzekł: „Czyż ci nie mówiłem? Safatir był u chrześcijan bardziej ode mnie kochany i szanowany. Gdyby się o tym dowiedzieli, zabiliby i mnie tak jak jego”. W przekazie Zuhriego, który Buhari przytacza w swojej księdze Sahih, czytamy natomiast: „Herakliusz zwołał dostojników bizantyjskich do swojego pałacu w Humus i kazał zamknąć drzwi. Potem wszedł na podwyższenie i powiedział: »Ludu bizantyjski! Czy chcecie zyskać szczęście i spokój, zachować na zawsze swoje panowanie i podporządkować się temu, co powiedział Hazrat Isa?«. Bizantyńczycy spytali: »O nasz władco! Co powinniśmy zrobić, aby to osiągnąć?«. Herakliusz powiedział: »Ludu bizantyjski! Zebrałem was tutaj w dobrej sprawie. Przyszedł do mnie list od Hazrat Muhammeda. Zaprasza mnie do religii islam. Na Allaha, On jest Prorokiem, na którego czekamy, o którym znajdujemy zapis w naszych księgach i którego znaki znamy. Chodźcie, pójdźmy za Nim i znajdźmy ocalenie na tym świecie i w życiu po śmierci«. Na to wszyscy zaczęli wypowiadać brzydkie słowa i z pomrukiem rzucili się do drzwi, aby uciec na zewnątrz. Nie mogli jednak wyjść, ponieważ drzwi były zamknięte. Herakliusz, widząc zachowanie Bizantyńczyków i rozumiejąc, że tak bardzo stronią od islamu, przestraszył się o swoje życie i powiedział: »Ludu bizantyjski! Słowa, które wypowiedziałem, miały tylko sprawdzić wasze przywiązanie do religii. Na własne oczy zobaczyłem wasze przywiązanie do religii i zachowanie, które mnie ucieszyło«. Na to Bizantyńczycy oddali Herakliuszowi pokłon (sedżde), a gdy otwarto drzwi pałacu, wyszli”.5 Herakliusz zawołał Hazrat Dyhjego i opowiedział mu o tym, co zaszło. Obdarował go jednym cennym prezentem po drugim. Oprócz tego napisał list do naszego umiłowanego Proroka (sallallahu alejhi we sellem). List oraz przygotowane prezenty wysłał przez Hazrat Dyhjego do naszego umiłowanego Proroka.

„Nie ma żadnej wątpliwości, że On jest Prorokiem Ostatnich Czasów, którego przyjście zapowiedzieli Hazrat Musa i Hazrat Isa”. Kapłan Safatir

Herakliusz chciał zostać muzułmaninem, ale z obawy przed utratą stanowiska i przed śmiercią nie uwierzył. W liście, który napisał do naszego Szlachetnego Proroka, było napisane: „Do Muhammeda, Wysłannika Allaha, o którym radosną nowinę przekazał Hazrat Isa, od Kajsera, władcy Bizantyńczyków! Twój poseł przybył do mnie z Twoim listem. Świadczę, że Ty jesteś prawdziwym Wysłannikiem Allaha. Zresztą znaleźliśmy o Tobie zapis w Indżilu (Ewangelii), a Hazrat Isa przekazał nam radosną nowinę o Tobie. Zaprosiłem Bizantyńczyków do uwierzenia w Ciebie, ale nie chcieli. Gdyby mnie posłuchali, z pewnością byłoby to dla nich dobre. Bardzo pragnę być przy Tobie, służyć Ci i myć Twoje stopy”. Hazrat Dyhje odszedł od Herakliusza i przybył do Hismy. Po drodze, w dolinie Szenar, jednej z dolin Dżuzam, Hunejd bin Us wraz z synem i swoimi ludźmi ograbił Hazrat Dyhjego. Zabrali mu wszystko poza starym ubraniem. W tej okolicy Dubejb bin Rifae bin Zejd i jego plemię przyjęli islam. Gdy Dyhje przyszedł do nich i opowiedział, co mu się przydarzyło, ruszyli na Hunejda bin Usa i jego plemię i odebrali wszystkie rzeczy.

Później Wysłannik Allaha wysłał Zejda bin Harisego przeciwko Hunejdowi bin Usowi i jego ludziom. Wszyscy, którzy byli w tej okolicy, uwierzyli. Gdy Hazrat Dyhje przybył do Medyny, nie wstępując do swojego domu, poszedł prosto do drzwi Najszlachetniejszego Ulubieńca Allaha. Zapukał do drzwi. Nasz Szlachetny Prorok spytał: „Kto tam?”. Dyhje odpowiedział: „Dyhjetul-Kelbi”. Przywódca światów rzekł: „Wejdź”. Hazrat Dyhje wszedł i opowiedział ze wszystkimi szczegółami o tym, co zaszło. Przeczytał naszemu Szlachetnemu Prorokowi list Herakliusza. Wysłannik Allaha oznajmił: „Pozostanie on jeszcze przez jakiś czas (na tronie). Jak długo Mój list będzie u nich, tak długo będzie trwało ich panowanie”.

Mimo że Herakliusz napisał w swoim liście, że uwierzył w naszego Szlachetnego Proroka (sallallahu alejhi we sellem), Wysłannik Allaha oznajmił: „Kłamie. Nie odszedł od swojej religii”. Herakliusz owinął list naszego umiłowanego Proroka w jedwabny atłas i przechowywał go w okrągłej złotej szkatułce. Rodzina Herakliusza przechowywała ten list i ukrywała go przed wszystkimi. Mówili i wierzyli, że jak długo ten list będzie w ich rękach, tak długo będzie trwało ich panowanie. I rzeczywiście tak się stało.6