ANG PAMAMAGITAN NG ATING PINUNO, ANG PROPETA

Sa Araw ng Paghuhukom, mamamagitan si Rasûl-i akram para sa kanyang umma at ililigtas sila sa kagipitan at kalungkutan. Sa isang hadîth sharîf ay sinabi niya: “Pinapili ako sa pagitan ng pagpasok ng kalahati ng aking umma sa Paraiso at ng pamamagitan. Pinili ko ang pamamagitan, sapagkat ito ay higit na malawak. Huwag ninyong isiping ito ay para lamang sa mga nakaabot sa taqwâ; ito rin ay para sa mga makasalanang nahulog sa pagkakamali…”1

Sa hadîth sharîf na isinalaysay ni Hadrat Abû Hurayra, sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Ang aking pamamagitan ay para sa sinumang bumigkas ng kalima-i shahâda sa pagsasabi nang taos-puso ng ‘Lâ ilâha illallâh’, sa paraang pinatototohanan ng kanyang puso ang kanyang dila.”2

Sa ilang hadîth sharîf din ay sinabi niya:

“Mamamagitan ako para sa mga umiibig sa aking Ahl al-Bayt mula sa aking umma.” “Mamamagitan ako para sa mga nakagawa ng malalaking kasalanan mula sa aking umma.” “Maaari akong mamagitan para sa lahat, maliban sa mga nanlalait sa aking mga Sahâba.” “Mamamagitan ako para sa mga nag-aapi sa kanilang sarili at nalinlang ng kanilang nafs mula sa aking umma.” “Sa Araw ng Paghuhukom, ako ang unang mamamagitan.”3

“Ang hindi naniniwala sa aking pamamagitan ay hindi ito makakamit.”4

Sa Araw ng Paghuhukom, dahil sa sindak ng pag-ihip sa tambuli (Sûr), tumatayo ang mga balahibo, hindi malaman ng mga mata kung saan titingin, at itinataboy ang mga mananampalataya at ang mga di-mananampalataya sa lugar ng Pagtitipon. Ito ay isang pagdurusang nagpapatindi pa sa bigat ng Araw ng Paghuhukom. Sa oras na iyon, pasan ng walong anghel ang ’Arsh. Ang isa sa mga anghel na iyon ay nakalalakad sa isang hakbang ng layong dalawampung libong taon sa mundo. Ang mga anghel at ang mga ulap ay nagpupuri (tasbîh) sa mga tasbîh na hindi kayang unawain ng isip, hanggang sa manatili sa lugar nito ang ’Arsh-i a’lâ. Sa gayon ay nananatili ang ’Arsh-i a’lâ sa ibabaw ng maputing lupang nilikha ng Allâhu ta’âlâ para rito. Sa oras na iyon, yumuyuko ang mga ulo dahil sa takot sa parusa ng Allâhu ta’âlâ na walang anumang makatatagal. Ang lahat ng nilikha ay nananatiling bihag at nalilito sa kanilang kagipitan, at naghahanap ng habag. Sa lugar ng Pagtitipon ay lubhang sumasama ang kalagayan ng mga tao. Lumalaki ang kanilang hirap at pasakit. Ang bawat isa sa mga tao ay may nakasabit sa leeg na ari-ariang mahigpit niyang itinago sa mundo. Sa leeg ng hindi nagbigay ng zakât ng kamelyo ay ipapasan ang isang kamelyo. Napakalakas ng sigaw nito at napakabigat nito kaya nagiging tulad ito ng malaking bundok. Ganoon din ang mga hindi nagbigay ng zakât ng baka at tupa. Ang kanilang mga hinagpis ay wari bang dagundong ng kulog.5 Sa leeg ng hindi nagbigay ng zakât ng ani, ibig sabihin ng ’ushr, ay ipapasan ang mga bigkis ng ani. Kung anong uri ng ani ang hindi niya pinagbayaran ng zakât sa mundo, iyon ding uri ang mga bigkis na ipinapasan sa kanya: kung trigo, trigo; kung sebada, sebada. Dahil sa bigat nito ay sumisigaw siya sa ilalim nito: “Wâ wailâ, wâ thubûrâ!” (Ang “wail” ay salita ng pagdurusa. Ganito sumisigaw ang tao kapag hindi na niya matiis ang pagdurusa. At ang salitang “thubûr” ay ginagamit sa oras ng kapahamakan.) Sa mga hindi nagbigay ng zakât ng ginto, pilak, (papel na) salapi at iba pang mga kalakal, pakakawalan ang isang kakila-kilabot na ahas. Kapag sumigaw sila: “Ano ito?”, sumasagot ang mga anghel: “Ito ang inyong mga ari-arian na hindi ninyo pinagbayaran ng zakât sa mundo.” Ang kakila-kilabot na kalagayang ito ay ipinabatid sa ika-180 na marangal na âyat ng sûra Âl ’Imrân na may kahulugang: “Ang mga bagay na ipinagdamot nila sa mundo ay ipupulupot sa kanilang mga leeg sa Araw ng Paghuhukom.”

“Ang hindi naniniwala sa aking pamamagitan ay hindi ito makakamit” Hadîth sharîf

Sa isa pang pangkat naman, umaagos ang nana at dugong-nana mula sa kanilang maseselang bahagi (’awra). Lubhang nababagabag sa kanilang masangsang na amoy ang mga nasa paligid. Sila ang mga nangalunya (zinâ) at gumawa ng harâm. Mayroon pang isang pangkat na nakabitin sa mga sanga ng mga puno. Sila ang mga gumawa ng liwât sa mundo.

Ang isa pang pangkat ay lumabas ang dila mula sa kanilang bibig at nakalaylay sa kanilang dibdib, at napakapangit ng kanilang kalagayan. Ayaw silang makita ng mga tao. Sila ang mga nagsinungaling at naninirang-puri.

Ang isa pang pangkat ay may tiyang lumaki na kasinlaki ng matataas na bundok. Sila ang mga tumanggap at nagbigay ng ari-arian at salapi nang may patubo sa mundo nang walang pangangailangan at nang hindi gumagawa ng pinahihintulutang transaksiyon (mu’âmala). Ang mga kasalanan ng mga gumagawa ng gayong mga harâm ay inilalantad sa pinakakahiya-hiyang paraan. Dinadalaw ng takot ang mga propeta at ang mga iskolar. Ang mga awliyâ at ang mga martir ay napapasigaw dahil sa parusa ng Allâhu ta’âlâ na mahirap tiisin. Habang sila ay nasa ganitong kalagayan, binabalot sila ng isang nûr na higit na matindi kaysa sa liwanag ng araw. Ang mga tao, na hindi na nga makatiis sa init ng araw, ay lubusang nagugulumihanan nang makita ito. Isang libong taon silang nananatili sa ganitong kalagayan. Walang anumang sinasabi sa kanila mula sa Allâhu ta’âlâ. Sa oras na iyon, pumupunta ang mga tao sa unang propeta, si Âdam ’alaihis-salâm, at nagsusumamo: “O Âdam ’alaihis-salâm! Kayo ay propetang mahal at marangal. Nilikha kayo ng Allâhu ta’âlâ, pinagpatirapa Niya ang mga anghel sa inyo, at hiningahan Niya kayo ng espiritu mula sa Kanya. Mamagitan kayo para sa amin upang simulan Niya ang pagtutuos, upang mahatulan kami ayon sa naisin ng Allâhu ta’âlâ, at upang pumunta ang bawat isa saanman Niya iutos. Gawin ng Allâhu ta’âlâ, ang Hukom at May-ari ng lahat ng bagay, sa Kanyang mga nilikha ang Kanyang naisin.”

Sinabi ni Âdam ’alaihis-salâm: “Kumain ako ng bunga ng punong ipinagbawal ng Allâhu ta’âlâ. Kaya nahihiya ako ngayon sa Allâhu ta’âlâ. Ngunit pumunta kayo kay Nûh.” Dahil dito ay nananatili sila nang isang libong taon na nagsasanggunian sa isa’t isa. Pagkatapos ay pumupunta sila kay Nûh ’alaihis-salâm at nagsusumamo: “Nasa kalagayan kami na hindi na talaga matiis. Mamagitan kayo upang madaling mahatulan kami. Maligtas nawa kami sa pagdurusang ito ng Pagtitipon!” Sumagot sa kanila si Nûh ’alaihis-salâm: “Nanalangin ako sa Allâhu ta’âlâ, at dahil sa panalanging iyon ay nalunod ang lahat ng taong nasa ibabaw ng lupa. Kaya nahihiya ako sa Allâhu ta’âlâ. Ngunit pumunta kayo kay Ibrâhîm ’alaihis-salâm, na siyang Khalîlullah. Sinabi ng Allâhu ta’âlâ sa huling âyat ng sûra al-Hajj ayon sa kahulugan: ’Sundin ninyo ang relihiyon ng inyong amang si Ibrâhîm (’alaihis-salâm). Upang maging saksi sa inyo ang Propeta at kayo naman ay maging saksi sa mga tao, tinawag kayo ng Allâhu ta’âlâ na mga Muslim kapwa sa mga naunang aklat at sa Qur’ân al-karîm.’ Marahil ay mamamagitan siya para sa inyo.”

Muli, gaya ng nauna, nag-uusap sila sa isa’t isa nang isang libong taon pa. Pagkatapos ay dumarating sila kay Ibrâhîm ’alaihis-salâm at nagsasabi: “O ama ng mga Muslim! Kayo ang ginawa ng Allâhu ta’âlâ na Kanyang matalik na kaibigan (khalîl). Mamagitan kayo para sa amin! Ibigay nawa ng Allâhu ta’âlâ ang Kanyang hatol sa pagitan ng mga nilikha.” Sinabi sa kanila ni Ibrâhîm ’alaihis-salâm: “Tatlong ulit akong nagsalita sa mundo ng mga salitang may natatagong kahulugan (kinâya). Sa pagsasabi ng mga iyon ay nakipagpunyagi ako sa landas ng relihiyon. Ngayon ay nahihiya akong humingi sa Allâhu ta’âlâ ng pahintulot na mamagitan sa lugar na ito. Pumunta kayo kay Mûsâ ’alaihis-salâm, sapagkat kinausap siya ng Allâhu ta’âlâ at pinakitaan Niya siya ng espirituwal na pagkalapit. Mamamagitan siya para sa inyo.” Dahil dito ay muli silang nananatili nang isang libong taon at nagsasanggunian sa isa’t isa. Ngunit sa panahong ito ay lubhang humihirap ang kanilang kalagayan. Lubhang sumisikip ang lugar ng Pagtitipon. Pagkatapos ay dumarating sila kay Mûsâ ’alaihis-salâm at nagsasabi: “O anak ni ’Imrân! Kayo ang propetang kinausap ng Allâhu ta’âlâ at pinagpanaugan Niya ng Tawrât. Mamagitan kayo para sa amin upang magsimula ang pagtutuos! Sapagkat napakatagal na ng aming pananatili rito. Dahil sa siksikan ay nagpatung-patong na ang mga paa.” Sinabi sa kanila ni Mûsâ ’alaihis-salâm: “Nanalangin ako sa Allâhu ta’âlâ na parusahan ang angkan ni Fir’awn sa loob ng maraming taon ng mga bagay na hindi nila kinalulugdan. Pagkatapos ay hiniling ko na sila ay maging aral sa mga darating pagkatapos nila. Ngayon ay nahihiya akong mamagitan. Ngunit ang Haqq ta’âlâ ay may-ari ng awa at kapatawaran. Pumunta kayo kay ’Îsâ ’alaihis-salâm, sapagkat sa usapin ng katiyakan (yaqîn) ay siya ang pinakamatatag sa mga rasûl, sa usapin ng pagkakilala (ma’rifa) at pagtalikod sa mundo (zuhd) ay siya ang pinakadakila, at sa usapin ng karunungan (hikma) ay siya ang pinakamataas. Mamamagitan siya para sa inyo.” Upang maligtas sa kagipitan ng Pagtitipon, dumarating sila pagkatapos kay ’Îsâ ’alaihis-salâm at sinasabi sa kanya: “Kayo ang espiritu at ang salita ng Allâhu ta’âlâ. Sinabi ng Allâhu ta’âlâ tungkol sa inyo sa ika-45 na âyat ng sûra Âl ’Imrân ayon sa kahulugan: ’Kagalang-galang (wajîh), ibig sabihin ay lubhang mahalaga (marangal at iginagalang), sa mundong ito at sa Kabilang-buhay.’ Mamagitan kayo para sa amin sa inyong Panginoon!”

Sinabi ni ’Îsâ ’alaihis-salâm: “Ginawa ako at ang aking ina ng aking bayan na mga diyos (ilâh) bukod sa Allah. Paano ako mamamagitan sa ganitong kalagayan? Sinamba pa nila ako; tinawag nila akong anak at ang Allâhu ta’âlâ ay tinawag nilang ama. Ngunit nakita na ba ninyo na ang isa sa inyo ay may supot na walang lamang baon at ang bibig nito ay hindi natatakan? Maaabot ba ang baong iyon nang hindi sinisira ang tatak? Pumunta kayo kay Muhammad (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), ang pinakadakila at ang huli sa mga propeta. Sapagkat inilaan niya ang kanyang panalangin at ang kanyang pamamagitan para sa kanyang umma. Maraming ulit siyang pinahirapan ng kanyang bayan. Sinugatan nila ang kanyang pinagpalang noo. Binali nila ang kanyang pinagpalang ngipin. Pinaratangan nila siya ng kabaliwan. Samantalang ang dakilang Propetang iyon ang pinakamabuti sa kanila sa mga bagay na maipagmamalaki at ang pinakamataas sa karangalan. Sa kanilang di-matiis na mga pagpapahirap at pang-aapi, sumagot siya sa pamamagitan ng marangal na âyat na naglalahad ng mga salita ni Yûsuf ’alaihis-salâm sa kanyang mga kapatid, na may kahulugang: ’Ngayon ay hindi ko na kayo papanagutin sa inyong ginawa (hindi ko na isusumbat sa inyo ang inyong mga pagkakamali). Patatawarin kayo ng Allah, na Siyang Arhamur-râhimîn.’”6 Nang mailarawan ni ’Îsâ ’alaihis-salâm ang mga kagalingan ng ating Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), nais nilang lahat na makarating sa kanya sa lalong madaling panahon. Agad silang dumarating sa minbar ni Muhammad ’alaihis-salâm at nagsasabi: “Kayo si Habîbullah! At ang habîb ang pinakamapakinabang sa lahat ng tagapamagitan. Mamagitan kayo para sa amin! Sapagkat pumunta kami sa una sa mga propeta, si Âdam ’alaihis-salâm. Ipinadala niya kami kay Nûh ’alaihis-salâm. Pumunta kami kay Nûh ’alaihis-salâm. Ipinadala niya kami kay Ibrâhîm ’alaihis-salâm. Pumunta kami kay Ibrâhîm ’alaihis-salâm; ipinadala niya kami kay Mûsâ ’alaihis-salâm. Pumunta kami kay Mûsâ ’alaihis-salâm; ipinadala niya kami kay ’Îsâ ’alaihis-salâm. Pumunta kami kay ’Îsâ ’alaihis-salâm; ipinadala niya kami sa inyo. Yâ Rasûlallah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam)! Pagkatapos ninyo ay wala nang ibang mapupuntahan.”

“Ang mga bagay na ipinagdamot nila sa mundo ay ipupulupot sa kanilang mga leeg sa Araw ng Paghuhukom” Âl ’Imrân: 180

Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Kung magbibigay ng pahintulot ang Allâhu ta’âlâ at kung Siya ay masisiyahan, mamamagitan ako.”

Pumupunta siya sa lugar na tinatawag na Surâdiqât al-Jalâl, ibig sabihin sa tabing ng kamahalan (jalâl). Humihingi siya ng pahintulot sa Allâhu ta’âlâ para sa pamamagitan. Binibigyan siya ng pahintulot. Inaalis ang mga tabing. Pumapasok siya sa ’Arsh-i a’lâ. Nagpapatirapa siya (sajda). Isang libong taon siyang nananatili sa sajda. Pagkatapos nito ay pinupuri niya ang Haqq ta’âlâ ng isang papuring hindi pa kailanman ginamit ng sinuman sa pagpuri sa Allâhu ta’âlâ mula nang likhain ang sanlibutan. Sinabi ng ilang ’ârif: “Nang likhain ng Allâhu ta’âlâ ang mga sanlibutan, pinuri Niya ang Kanyang sarili ng gayong mga papuri.” Sinasabi ng Allâhu ta’âlâ ayon sa kahulugan: “O Muhammad, iangat mo ang iyong ulo mula sa sajda! Magsalita ka, at pakikinggan ka. (Anuman ang iyong sabihin ay pakikinggan. Anuman ang iyong hilingin ay ibibigay sa iyo.) Mamagitan ka, at tatanggapin ito.” Dahil dito ay sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “O aking Panginoon! Ihiwalay Mo ang mabubuti sa masasama sa Iyong mga lingkod, sapagkat napakatagal na ng kanilang paghihintay. Ang bawat isa sa kanila ay napahiya at naging kaawa-awa sa kapatagan ng ’Arasât dahil sa kanilang mga kasalanan.”

Iniuutos ng Haqq ta’âlâ na dalhin ang Paraiso. Ang Paraiso, na nagagayakan ng lahat ng uri ng palamuti, ay dinadala sa kapatagan ng ’Arasât. Ang mabangong halimuyak nito ay naaamoy mula sa layong limandaang taong paglalakbay. Dahil dito ay nagagalak ang mga puso at nabubuhay ang mga kaluluwa. (Ngunit ang mga di-mananampalataya, ang mga tumalikod sa relihiyon (murtadd), ang mga nanunuya sa mga Muslim, ang mga nanlilinlang sa kabataan at nagnanakaw ng kanilang îmân, at) ang mga may masama at bulok na gawa ay hindi nakaaamoy ng halimuyak ng Paraiso.

Dinadala ng mga anghel ang Impiyerno, nakagapos sa mga tanikala, sa kapatagan ng Pagtitipon. Sa oras na iyon, ang Impiyerno ay umaatungal at dumadagundong, nagsasabog ng apoy, at nagbubuga ng makapal na usok na nagpapaitim sa buong kalangitan. Ang atungal, dagundong at init nito ay hindi matiis. Nanlalambot ang tuhod ng lahat, at napapasalampak sila sa kanilang kinatatayuan. Maging ang mga propeta at ang mga rasûl ay hindi makapanatiling nakatayo. Sina Hadrat Ibrâhîm, Hadrat Mûsâ at Hadrat ’Îsâ ay kumakapit sa ’Arsh-i a’lâ. Nalilimutan ni Ibrâhîm ’alaihis-salâm si Ismâ’îl ’alaihis-salâm, na nais niyang ialay; nalilimutan ni Mûsâ ’alaihis-salâm ang kanyang kapatid na si Hârûn ’alaihis-salâm, at nalilimutan ni ’Îsâ ’alaihis-salâm ang kanyang ina na si Hadrat Maryam. Sinasabi ng bawat isa sa kanila: “O aking Panginoon! Ngayon ay wala akong hinihiling sa Iyo maliban sa para sa aking sarili.”

Ngunit sinasabi ni Muhammad ’alaihis-salâm: “O aking Panginoon! Pagkalooban Mo ng kaligtasan at pagkaligtas ang aking umma!” Doon ay walang sinumang makatitiis dito. Sapagkat ipinabatid ito ng Allâhu ta’âlâ at sinabi sa ika-28 na âyat ng sûra al-Jâthiya ayon sa kahulugan: “Makikita mo ang bawat umma na nakaluhod dahil sa takot sa Haqq ta’âlâ. Ang bawat isa sa kanila ay tatawagin sa aklat ng mga gawang ginawa nila sa mundo.”

Sinasabi ng Allâhu ta’âlâ sa ikawalong âyat ng sûra al-Mulk ayon sa kahulugan: “Dahil sa tindi ng kanyang galit at bangis, halos mabiyak sa dalawa ang Apoy.”

Dahil dito, humaharap ang ating Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) at pinipigilan ang Impiyerno. Sinasabi niya: “Bumalik ka nang hamak at aba, hanggang sa dumating sa iyo nang pulu-pulutong ang iyong mga maninirahan!” At sinasabi ng Impiyerno: “O Muhammad! Hayaan ninyo akong makadaan! Sapagkat harâm kayo sa akin.” Mula sa ’Arsh ay may tinig na nananawagan: “O Impiyerno! Pakinggan mo ang salita ni Muhammad ’alaihis-salâm at sundin mo siya!” Pagkatapos ay hinihila ng ating Pinunong Rasûlullah ang Impiyerno at inilalagay ito sa isang lugar sa kaliwang panig ng ’Arsh-i a’lâ. Ang mga nasa lugar ng Pagtitipon ay nagbabalitaan sa isa’t isa ng magandang balita tungkol sa mahabaging pakikitungong ito at sa pamamagitan ng ating Pinuno, ang Propeta. Bahagyang nababawasan ang kanilang takot. Sa gayon ay nahahayag ang kahulugan ng ika-107 na marangal na âyat ng sûra al-Anbiyâ: “Isinugo ka Namin bilang awa sa mga sanlibutan.”7

Sa madaling salita, mamamagitan ang ating Pinunong Rasûlullah sa limang dako.8

Ang una: sa pamamagitan ng pamamagitang tinatawag na Maqâm Mahmûd, ililigtas niya ang lahat ng tao sa pagdurusa ng paghihintay sa lugar ng Pagtitipon.9

Ang ikalawa: sa pamamagitan ng kanyang pamamagitan ay papapasukin niya ang napakaraming tao sa Paraiso nang walang pagtutuos. Ang ikatlo: ilalabas niya mula sa Impiyerno ang mga mananampalatayang marami ang kasalanan. Ang ikaapat: mamamagitan siya upang makapasok sa Paraiso ang mga pantay ang mabubuting gawa at mga kasalanan at naghihintay sa lugar na tinatawag na “A’râf”. Ang ikalima: mamamagitan siya upang maitaas ang mga antas ng mga nasa Paraiso.

Sa pamamagitan naman ng pamamagitan ng bawat isa sa pitumpung libong taong iniligtas niya sa pagtutuos dahil sa kanyang pamamagitan, tig-pipitumpung libong tao ang papasok sa Paraiso nang walang pagtutuos.

PAMAMAGITAN, YÂ RASÛLALLAH!
Sa matinding pangangailangan, sa inyo’y dumulog ako,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Anuman ang aking sala, aking nalaman at inamin,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Ako’y makasalanan, ang mukha ko’y itim,
Marahil sa apoy ako’y itatapon;
Sa inyo lamang magmumula ang lunas,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Ang pag-ibig sa inyo’y higit sa lahat ng bagay,
Ang inyong kaalaman ay higit sa lahat,
Ang pumupuri sa inyo’y ang Mawlâ mismo,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Paano kayo mapupuri ng tao?
Sa inyo lamang magmumula ang kaloob;
Saklolohan ninyo kami, kami’y nagsusumamo!
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Kung wala kayo, ang mundo sa akin ay bilangguan,
Gusot ang aking gawain, mabigat ang kalagayan;
Sa inyo lamang magmumula ang lunas,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Nagsabog kayo ng liwanag sa daigdig na ito,
Salât at salâm nawa’y sumainyo;
Sa bawat Muslim, patay man o buhay,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Tunay na marami ang aking pagsuway,
Ako’y mahina at puno ng kakulangan,
Ngunit tapat ang aking îmân,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Kapag kumulo at umapaw ang Impiyerno,
At walang nakaaalam kung ano ang daratnan,
Sa kasamang nakipaglaban sa jihâd,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Alisin nawa ang tabing sa aking mga mata,
Kayo ang lunas sa bawat karamdaman;
Sa bawat isang mananampalataya,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Sa inyong karangalan ay sinabi ang “Lawlâka”,
At sinabi rin ang “A’tainâka”;
Kayo ang Dakilang Pinuno ng “Arsalnâka”,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Sa mga nagpapalaganap ng aming relihiyon,
Sa mga sumusunod sa inyong sunna,
Sa mga nag-aalay ng buhay sa inyong landas,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Sa pinakaaba sa inyong umma,
Sa mga nagpapasalamat at gumagawa ng dhikr,
Sa kanilang mayayaman at mahihirap,
Pamamagitan, yâ Rasûlallah!
Muhammed Hâdimî (rahmatullâhi ’alaih)

“Makikita mo ang bawat umma na nakaluhod dahil sa takot sa Haqq ta’âlâ. Ang bawat isa sa kanila ay tatawagin sa aklat ng mga gawang ginawa nila sa mundo” Jâthiya: 28